Palestinian journalist Qeiq transferred to Israeli Nafha jail

AL-KHALIL, (PIC)– The Israeli prison service (IPS) on Sunday transferred the Palestinian journalist Muhammad al-Qeiq from the Ramla prison clinic to the Israeli Nafha desert lock-up. Speaking in an exclusive statement to the PIC, al-Qeiq’s wife, Fayhaa Shalash, said her husband was transferred in the morning to the Nafha jail pending his release next month as stipulated by a deal struck between his lawyers and the Israeli prosecution. The wife added that al-Qeiq ended two phases of medical therapy following a 95-day hunger strike that was on the verge of taking away his life in Israeli jail. Al-Qeiq is in need of more medical checks and treatment, his wife added.  Prisoner al-Qeiq was arrested on November 21, 2015 from his own family home in the central occupied West Bank city of Ramallah and had been subjected to harsh torture in the Jalama investigation center before he was sentenced to six months in administrative detention, without charge or trial. He ended his hunger strike on February 26 after the Israeli prison authorities promised to release him in May.

(Source / 11.04.2016)

Israel starts building new part of controversial West Bank wall

Israeli workers install a new section of Israel's concrete separation barrier near the Christian Palestinian town of Beit Jala, in the Israeli-occupied West Bank, on April 7, 2016

Israeli workers install a new section of Israel’s concrete separation barrier near the Christian Palestinian town of Beit Jala, in the Israeli-occupied West Bank, on April 7, 2016
Israeli workers install a new section of Israel’s concrete separation barrier near the Christian Palestinian town of Beit Jala, in the Israeli-occupied West Bank, on April 7, 2016

Banner Icon ISRAEL-PALESTINE Israel began construction on a controversial part of its separation barrier in the occupied West Bank on Thursday, near a Palestinian Christian town, an AFP journalist reported.

Cranes began lifting eight-metre(yard)-high blocks into place near Beit Jala, south of Jerusalem and close to Bethlehem, a photographer witnessed.

This part of the wall could cut Palestinians from their olive groves.

Nicola Khamis, mayor of Beit Jala, condemned what he saw as a land grab.

“This land is for our families, our children,” he said by phone from the bridge next to the construction site.

The Israeli army referred questions to the defence ministry, which did not immediately respond.

Residents of Beit Jala fear the construction of the wall may lead to the expansion of the nearby Israeli settlements of Gilo and Har Gilo.

Khamis said they hoped to battle the wall’s construction, with emergency strategy meetings planned, but he conceded they had no further appeals within the Israeli legal system.

After a nine-year legal battle, Israel’s high court ruled in July 2015 the wall was legitimate, making only small adjustments.

“Without this land all the Christians will leave this country,” Khamis said. “It is impossible to build in Beit Jala. We want to widen Beit Jala.”

Israel began building the barrier of walls and fences inside the occupied West Bank in 2002 at the height of the second Palestinian intifada (uprising), saying it was crucial for security.

The Palestinians see it as a land grab aimed at stealing part of their future state and call it the “apartheid wall”.

“It is consistent with the Israeli government’s policy of consolidating apartheid in the West Bank,” Xavier Abu Eid, a spokesman for the Palestine Liberation Organisation, said of Thursday’s construction.

“It destroys the prospects for Bethlehem to grow”.

In a non-binding decision, the International Court of Justice ruled in 2004 that construction of the barrier was illegal and, like the UN General Assembly, demanded it be dismantled.

(Source / 11.04.2016)

Bahar asks international parliaments to support Palestinian Question

GAZA, (PIC)– First Deputy Speaker of the Palestinian Legislative Council (PLC) Ahmad Bahar asked world parliaments to support the Palestinian Question and provide protection to Islamic and Christian sacred places as well as to put an end to Israeli settlers’ repeated incursions into the Aqsa Mosque.  In his participation at the international parliamentary forum, which was held on Sunday in Gaza by the Change and Reform bloc in the PLC, Bahar demanded the European Parliament along with all parliamentary unions to pressure the governments of their countries in order to halt the Israeli detention of Palestinian MPs.  He called on the international parliamentary union to end the membership of the Israeli Knesset due to its racist laws which run contrary to the international humanitarian law.  Bahar also appealed to the leaders of the Muslim world, who started the 15th session of the Organization of Islamic Cooperation on Sunday in Istanbul, especially the Turkish President Recep Tayyip Erdogan and King of Saudi Arabia to take decisions and initiatives to back up the Palestinian Question at the regional and international levels. He also invited the speakers of Arab and international parliaments to visit the PLC.

(Source / 11.04.2016)

International Parliamentarian Club meets in Gaza

International Parliamentarian Club (IPC) held a meeting in support of the Palestinian cause

International Parliamentarian Club (IPC) held a meeting in support of the Palestinian cause

The International Parliamentarian Club (IPC), with membership including Palestinian, Arab, Islamic and European MPs, held a meeting on Sunday dedicated to the support of the Palestinian cause, QudsNet has reported. Twelve MPs and representatives of Arab and European parliamentarians took part in the meeting, which was organised by the Hamas bloc in the Palestinian Legislative Council (PLC) — the Palestinian parliament — and involved virtual participation due to the siege of the enclave.

The First Deputy of the PLC, Ahmed Bahar, told those involved that all parliaments around the world should visit the PLC in the Gaza Strip as a first step towards lifting the Israeli-led siege of the Palestinian territory. He also demanded that pressure should be exerted on Mahmoud Abbas to cancel the decision to form a Constitutional Court. The Palestinian president, he added, should stand by the people. Bahar ended by calling on Saudi Arabia’s King Salman to take action in support of the Palestinian cause.

The head of the Hamas bloc in the PLC, Khalil Al-Hayyah, said that the body should be reactivated along with the Palestinian National Council through free elections. He stressed that Al-Quds Intifada (“the Jerusalem uprising”) is the gateway to Palestinian unity.

A number of other speakers sent video messages as they were unable to attend in person due to the siege. All called for it to be lifted and for an end to the Israeli occupation. A Deputy of the Indonesian parliament, Hidayeh Nour Wahid, made reference to Israel’s “kidnapping” and detention of Palestinian MPs, in contravention of international law and human rights.

Holding the meeting in Gaza, in the face of the Israeli blockade, was symbolic of the “persistence and defiance” of the people of Palestine, said one delegate. In this context, the First Deputy of the Arab Parliament established by the Arab League, Samia Ahmed, pointed out that the Palestinian issue is always on the agenda at all meetings of the organisation. She explained that the Arab Parliament has been doing its best to get all of the international, UN and Arab resolutions in support of Palestine implemented. The Sudanese parliamentarian called for all Gaza crossings to be opened, including the Rafah Crossing to and from Egypt, as well as for sea and air ports to be developed in order to give the Palestinians access to the outside world.

(Source / 11.04.2016)

Nationalistische mythen van het zionisme

By Engelbert Luitsz          ©           (

Gaza 2014

1948 of 2014, de beelden zijn identiek. Palestijnen die hun schamele bezittingen oppakken, omdat ze geen woning meer hebben.

Het nationalisme

De wortels van het joods nationalisme in het moderne Israël liggen niet in het historische Israël of Judea, maar in Babylon. In de vijfde eeuw voor Christus werd een groot deel van de joden door de Babyloniërs naar Babylon overgebracht. In de mythologie wordt deze “ballingschap” als een zwarte bladzijde gezien, in werkelijkheid hadden de meeste joden het daar aanmerkelijk beter dan in het primitieve Jeruzalem. Sommigen kregen hoge posities binnen de regering en er was vrijheid van godsdienst. Ook de financiële wereld, hoe eenvoudig ook in die tijd, lag voor hen open. De Franse econoom Jacques Attali schrijft in zijn cultuurgeschiedenis van het joodse volk “De joden, de wereld en het geld” bijvoorbeeld:

In de archieven van een van de allereerste kredietinstellingen ter wereld – het “Huis Murashu” in Nippoer, dat via erg eenvoudige technieken van aandelen in de winst landbouw en handel financiert – heeft men de namen gevonden van zeventig joodse geldschieters en contracten die door evenveel joodse als Babylonische zakenlui zijn ondertekend.

Een kleine groep joden nam hier echter geen genoegen mee. De open en tolerante samenleving maakte het onmogelijk een exclusief joodse theocratie te stichten. Toen zo’n vijftig jaar later de Perzen Babylon veroverden en Cyrus II de Grote het de joden toestond terug te keren naar Judea, maakte die groep daar dankbaar gebruik van. Ondertussen hadden ze daar al veel van hun belangrijkste geschriften vervaardigd, zodat ze een basis hadden om in Judea te doen wat in Babylon niet mogelijk was geweest.

Maar waarom hield deze elite zo vast aan een identiteit die lang niet door alle joden werd gedeeld en ook niet een reactie was op discriminatie of vervolgingen? De filosoof Bertrand Russell legt in zijn “Geschiedenis der westerse filosofie” uit dat het te maken heeft met het monotheïstische geloof in een almachtige God. Als alles de wil van God is, kan een ballingschap niets anders zijn dan een straf voor verkeerd gedrag.

Als Jahwe almachtig was en de joden zijn eigen volk waren, kon hun lijden slechts worden verklaard uit hun slechtheid. Men ging uit van het idee van de vaderlijke kastijding: de joden moesten door straf worden gelouterd. Onder invloed van deze opvatting ontwikkelden zij tijdens de ballingschap een orthodoxie, die veel strenger en exclusief-nationalistischer was dan zij ooit hadden gekend toen zij nog onafhankelijk waren.

Het leven in een open samenleving maakte deze mensen dus juist fundamentalistisch, zoals we tegenwoordig zouden zeggen. De eerste slachtoffers van die nieuwe houding waren de joden die waren achtergebleven in Judea. Deze hadden een normaal contact met de buurvolken, er was handel, er werd getrouwd, kortom het leven zoals we dat graag zien. Hier maakten deze orthodoxe joden resoluut een eind aan. Gemengde huwelijken werden ontbonden en kinderen uit die huwelijken werden net als iedereen die niet als jood werd gezien, de stad uitgejaagd.

De nieuwe leer was in Babylon opgesteld, maar ze presenteerden zich tegenover de bevolking van Judea alsof zij de enige ware leer verkondigden en alsof die leer van godsverering altijd zo veeleisend was geweest. Zij maakten de achterblijvers wijs dat zij het waren die van het rechte pad waren afgedwaald. Historisch gezien klopte daar niets van, maar ze hadden de macht hun wil op te leggen aan de lokale bevolking. Het is een kwestie die vandaag de dag nog speelt in Israël (dat op historisch-ideologische gronden beter Judea zou kunnen heten). Ook Simon Schama ontkomt er niet aan om in zijn “De geschiedenis van de joden” deze cruciale ommekeer te benoemen.

Voor het eerst (maar niet voor het laatst) weerklonk het debat over ‘wie is een jood’, waarmee Ezra een grootscheepse en meedogenloze schifting lanceerde van degenen die beschouwd werden als besmet door ‘uitheemse’ cultussen.

Ook in 2016 is het in Israël niet mogelijk voor een jood om met een niet-jood te trouwen en ook nu wordt door sommige orthodoxe joden (met, als het zo uitkomt, steun van seculier rechts) jacht gemaakt op het Reformjodendom, de meer liberale joden (en uiteraard op alles wat seculier, multicultureel en “links” is). De ontwikkeling van het moderne Israël heeft gezorgd voor een soort mengvorm waarbij de staat met z’n symbolen voor een deel de functie van de religie heeft overgenomen. En dat noemen we (ultra)nationalisme.

De diaspora

De verspreiding van joden over de wereld was al aan de gang voordat het judaïsme een geformaliseerde religie werd. De volgende stap om het idee van een volk dat verbannen is in stand te houden werd mogelijk gemaakt door de Romeinen. Het waren ook hier niet “de joden” die verantwoordelijk waren voor de ontwikkelingen, maar met name een groep fanatici die bekend staan als de Zeloten. De naam zeloot is nog steeds bekend als iemand met een overdreven (geloofs)ijver, maar in die tijd leken ze meer op de moderne “rebellen” van IS. Zij waren het die opstanden tegen de Romeinen begonnen, wat in het jaar 70 leidde tot de val van Jeruzalem. De Zeloten keerden zich meedogenloos tegen joden die voorstander waren van diplomatie en onderhandeling. Ook dat zien we tweeduizend jaar later terug bij de zionistische terreurgroepen in Palestina die het vaak op joden gemunt hadden die in hun ogen te tolerant waren. De moord op Yitzhak Rabin in 1995 door een joodse extremist past ook in die traditie.

De diaspora of verstrooiing is een mythe. Er waren wel perioden waarin er op grote schaal door oorlog of opstand joden werden verdreven, maar nooit allemaal. Bovendien hadden talloze joden om uiteenlopende redenen zelf al besloten verder te kijken. Nieuwsgierigheid naar andere oorden, handel en onvrede met de orthodoxe terreur binnen het jodendom bijvoorbeeld. Daarnaast waren er perioden dat er buiten Palestina ook intensief nieuwe joden werden geworven (zie bijvoorbeeld Shlomo Sand: The Invention of the Jewish People). Toch worden de afstammelingen van deze mensen meegenomen in het begrip “ballingschap” dat nog steeds een belangrijk onderdeel is van de joodse identiteit. Anders zou Israël immers niet hoeven te bestaan.

Eind dit jaar verschijnt er eindelijk een Nederlandse vertaling van Oswald Spenglers klassieker “De ondergang van het Avondland“. Zijn organische visie op beschavingen die opkomen en weer ten onder gaan heeft hem het epitheton cultuurpessimist opgeleverd. Hij ontkende dat zelf, hij beschreef alleen processen, zonder daar een waardeoordeel aan te koppelen. De twee delen verschenen in 1918 en 1922, dus op het moment dat het politiek zionisme na de Balfour-declaratie van 1917 en dankzij de Britten vaste voet aan de grond kreeg in Palestina. Spengler heeft het ook kort over het zionisme:

De verwoesting van Jeruzalem had slechts betrekking op een zeer klein deel van de natie, een deel dat bovendien spiritueel en politiek het minst van belang was. Het is niet waar dat het joodse volk sinds die dag in de “diaspora” heeft geleefd, want het leefde al sinds eeuwen (net als de Perzen en anderen) op een manier die onafhankelijk was van een eigen land.

De toevoeging “Het is niet waar dat..” lijkt er op te duiden dat hij hier ingaat tegen een heersende opvatting. En ook al is er sindsdien door het werk van talloze historici en archeologen aangetoond dat Spengler hier volkomen gelijk heeft, als cultureel erfgoed blijft de mythe van de “diaspora” toch een rol spelen.

Het meest morele leger ter wereld

De documentaire Censored Voices gaat over getuigenissen van soldaten na de Juni-oorlog van 1967. Deze oorlog wordt ook wel de Zesdaagse Oorlog genoemd, een verwijzing naar het Bijbelse verhaal van de schepping. Op de zevende dag kunnen we uitrusten want dan is de klus geklaard. Iedereen weet dat het sindsdien alleen maar erger is geworden, maar dit religieuze concept trok veel orthodoxe twijfelaars over de streep. De opnames, die onder anderen door Amos Oz werden gemaakt, werden door de legerleiding gecensureerd. Vorig jaar werden ze dan eindelijk voor een groot publiek beschikbaar gesteld. De documentaire werd zelfs op het prestigieuze Sundance Festival getoond. In 1967 werden er nog eens meer dan 200.000 Palestijnen verdreven, slechts 20 jaar na de Nakba, dus voor velen was dit al de tweede keer in hun leven.

Het zal niemand verbazen dat de verhalen van de soldaten helemaal geen blijk geven van een bijzondere vorm van moraliteit. Het was al genoegzaam bekend hoe het Israëlische leger in 1948 had opgetreden, waarbij moorden, verkrachtingen, plunderingen en verwoestingen niet geschuwd werden. In 1949 had S. Yizhar de novelle “Khirbet Khizeh” gepubliceerd, waarin de ik-persoon, een Israëlische soldaat, verslag doet van de ontruiming van een Palestijns dorp. Het boekje beschrijft slechts een detail van de Palestijnse exodus, maar zo indringend geschreven dat het nog steeds indruk maakt. In Israël was het een bestseller, maar het duurde tot 2008 voordat er een Engelse vertaling kwam. Dat had ongetwijfeld te maken met de psychologie, de gewetenswroeging waarmee ook een schrijver als Amos Oz graag koketteert. Dan zeg je eigenlijk: ja, het is erg wat er is gebeurd, maar zo slecht zijn wij toch ook niet, want we worstelen ermee. Het probleem is natuurlijk dat het tot op de dag van vandaag doorgaat, dus hoe lang kun je je nog blijven verschuilen achter je geweten?

Het is juist om die reden dat men concepten als “het meest morele leger” of “de zuiverheid der wapenen” ging inzetten. Zoals we boven zagen bij de religieuze interpretatie van de verbanning naar Babylon zien we ook hier hoe een afwezigheid van universele ethiek leidt tot het “goedpraten” van dat wat er gebeurt. Alles is de wil van God, dus we hoeven ons alleen maar af te vragen waarom dit gebeurt, niet of het goed of slecht is. God wil dat het volk terugkeert naar zijn land. Dat is een nobel streven en dus heiligt het doel de middelen. Het is daarnaast ook van groot belang dat de soldaten zelf het gevoel hebben dat het goed was wat ze deden, zodat ze niet wakker liggen van de gruwelen die ze hebben aangericht. Die gruwelijke details die S. Yizhar bewust vermijdt kwamen later dankzij historici als Ilan Pappe en Benny Morris toch bij een groot publiek terecht en die kregen dan ook een veel minder enthousiast onthaal.

Het blijft schipperen. Wat kan men laten zien om de indruk te wekken dat we met een democratie te maken hebben, of dat er vrijheid van meningsuiting bestaat, zonder dat het joodse karakter van de staat wordt geschaad? Een interessant voorbeeld is een recent artikel van Amir Oren voor Haaretz, getiteld The truth about the Israel Defense Forces, ‘the world’s most moral army’. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de Engelse versie veel korter is dan de Hebreeuwse, tot wel 40%. Wat is er weggelaten en waarom? Het artikel is een reactie op de uitspraken van een hoge militair die het had over de menswaardigheid en de zuiverheid der wapenen binnen het Israëlische leger, gerelateerd aan de joodse erfenis. Niet alleen maakt Oren gehakt van die onzin, hij wijst er nog eens op dat we ons niet moeten beperken tot de bezetting om te begrijpen waar de steeds extremistischer houding ten opzichte van de Palestijnen vandaan komt.

In werkelijkheid was het de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948-49 waarmee de catalogus van moord, verkrachting, plundering, minachting voor menselijk leven – ook voor Israëlisch leven – werd gelanceerd, gevolgd door de oorlogen van 1956 en 1967. Er bestaat geen eenduidige “joodse moraal”. Er bestaat geen gruweldaad waar joden zich niet aan schuldig hebben gemaakt, ook al was het in mindere mate dan anderen qua aantallen en omvang.

Twee zaken komen voortdurend terug: de (militaire) censuur en het feit dat (oorlogs)misdadigers zelden serieus bestraft worden als ze joods zijn en het om daden gaat die gericht zijn tegen Palestijnen. Het gevaar van die censuur is onder andere dat soldaten soms op een missie worden gestuurd zonder te weten dat ze met mensen te maken krijgen die een diepe haat tegen hen koesteren vanwege iets wat een andere soldaat heeft gedaan. Daarmee zet Israël de levens van de eigen mensen op het spel. Het Israëlische leger is uiteraard “niet slechter en niet beter” dan welk ander leger dan ook. Maar mensen zullen dat wel aanvoelen en dan werkt een vaak agressieve propaganda om iedereen te doen geloven dat het Israëlische leger anders zou zijn juist averechts.

Richard Silverstein benoemt deze mythe over het leger ook in zijn uitvoerigebespreking van de documentaire Censored Voices.

Het neemt direct z’n toevlucht tot geweld en probeert meteen daarna de eigen daden als defensief en noodzakelijk voor het voortbestaan van de staat voor te stellen. Dat is de zionistische mythe van eeuwig slachtofferschap en existentiële noodzaak.


Een logisch gevolg van een nationalistische ideologie is dat je het volk moet wijsmaken dat samenleven met de “ander” niet mogelijk is. Het is dan ook niet prettig voor de hardliners onder de zionisten wanneer een Israëlische hoogleraar een boek schrijft over hoe joden en Arabieren het prima konden vinden totdat zionisme en Arabisch nationalisme roet in het eten gooiden. Het boek van de universiteitsdocent Menachem Klein, “Lives in Common: Arabs and Jews in Jerusalem, Jaffa and Hebron”, verscheen enkele jaren geleden in het Engels en nu is er ook een Hebreeuwse vertaling. Vandaar dat er een uitgebreide bespreking verscheen op de website van het bloggerscollectief +972 door de Israëlische activist Noam Rotem.

Het boek beschrijft een periode aan het eind van de 19e en het begin van de 20e eeuw. Citaten zijn uit Rotems recensie, niet uit het boek.

Toen het Ottomaanse Rijk, dat indertijd over Palestina heerste, tegen het eind van de 19e eeuw z’n macht begon te verliezen begon er een nieuwe, lokale identiteit te ontstaan uit de gedeelde levenservaringen van joden en Arabieren. Deze identiteit, die boven de religies stond, werd gedeeld door moslims, joden en christenen.

Het was een organische samenleving, niet gebaseerd op een overkoepelende ideologie of een duidelijk politiek programma. Bovendien was het een voornamelijk agrarische samenleving, zonder eigen leger of politiemacht en dus ook zonder ervaring met het afslaan van vijanden. De Europese, joodse kolonisten waren echter wel onderdeel van een politiek programma en begonnen zich ook al heel vroeg militair te organiseren. Onderwijs was een belangrijke factor, net als het introduceren van een nieuwe taal, het Nieuw Hebreeuws of Ivriet, die meteen een wig dreef tussen zionisten en Arabieren. Al in 1905 hadden de zionisten gezorgd voor een Hebreeuwse middelbare school, het Herzliya Hebreeuwse Gymnasium. Iemand van de eerste lichting was Moshe Menuhin, de vader van Yehudi, en hij herinnerde zich later vooral hoe de joodse kinderen op school geïndoctrineerd werden en elke dag ingestampt kregen dat het vaderland “goyim rein” moest worden, vrij van niet-joden dus. Het niet kunnen samenleven zoals dat wordt voorgesteld door de Israëlische nationalisten is dus niet het gevolg van een geconstateerd feit, doch integendeel het gevolg van een gerichte campagne. En dat is in al die jaren niet veranderd. Het boek van professor Nurit Peled, “Palestine in Israeli School Books” uit 2012 laat bijvoorbeeld zien hoe het onderwijs in Israël gericht is op het afzonderen en kleineren van de niet-joodse bevolking.

Noam Rotem verzucht dan ook bij het lezen van Kleins boek:

Het laat ons zien dat deze vorm van samenleven, ondanks alles wat ons is geleerd door het Israëlische onderwijssysteem, toch mogelijk is.

De nieuwe immigranten deden geen enkele poging zich aan te passen aan het leven en de gebruiken van het Midden-Oosten. Zij creëerden een beeld van de Hebreeuws sprekende tzabar (sabra) als authentieke jood, tegenover de Arabische jood.

De mythe van de tzabar werd gecreëerd door een cultuur van immigranten die zichzelf als oorspronkelijke bewoners wilden zien. Landkaarten werden opnieuw getekend en Arabische namen van plaatsen werden genegeerd of veranderd in Hebreeuwse namen. Dat gebeurde niet alleen met het oogmerk om de immigranten te veranderen in autochtonen, maar ook om aanspraak te kunnen maken op het land van hen die er eerder waren.

Tot slot

Het boek van Menachem Klein ontkracht opnieuw een van peilers van de zionistische propaganda, namelijk dat samenleven met Palestijnen niet mogelijk zou zijn. Vijf jaar geleden werd Klein een promotie onthouden, net als een collega van hem, Ariella Azoulay, die filosofie doceert. De historicus Ilan Pappe werd zelfs bedreigd en verliet Israël uiteindelijk. Nurit Peled wordt gezien als dé expert op haar vakgebied, maar wordt vaak niet uitgenodigd op congressen. En dan beperk ik me hier nog tot joodse Israëliërs. Dat is de prijs die je in Israël betaalt voor een kritische houding. Met kritisch bedoelen we in dit geval een poging om tot een fatsoenlijke samenleving te komen. Indien mythe de maatstaf blijft zullen meer en meer mensen van goede wil aan beide kanten het slachtoffer worden. De wetten om dat mogelijk te maken zijn al in de maak.

Kurdish National Council Urges Syrians to Boycott Assad’s Parliamentary Elections

The Kurdish National Council called on Syrians from all political, ethnic, and religious backgrounds to boycott the parliamentary elections announced by the Assad regime.

The Council stressed that the insistence of the Assad regime on holding the so-called legislative elections in a blatant defiance of the international community is clearly designed to disrupt the Geneva negotiations.

The Assad regime also tries to evade engaging seriously in the negotiations, to thwart the formation of a transitional government body and holding parliamentary and presidential elections in accordance with the Geneva Communiqué of 2012, the Council added.

The Council slammed the regime’s intention to hold “parliamentary elections” as a provocative move after over five years of killing, destruction and displacement against the Syrian people and after more than half of the population is now displaced inside and outside Syria.

The Council added that the Assad regime is seeking to undermine efforts aimed at finding a political solution in Geneva that would lead to a genuine political transition towards freedom, justice, dignity and true democracy.

(Source: Syrian Coalition / 11.04.2016)

IOF kidnaps ex-detainee in Ash-Shuyukh town

AL-KHALIL, (PIC)– The Israeli occupation forces (IOF) at dawn Monday stormed Ash-Shuyukh town, northeast of al-Khalil city, and kidnapped 35-year-old Sami Halayka, an ex-detainee, from his home. According to relatives, Israeli soldiers broke into and ransacked Halayka’s home in the central district of the town and caused havoc to the furniture before rounding him up. The invading troops also stormed nearby houses belonging to his father and a neighbor named Nabil Halayka. Halayka had previously spent about two years in Israeli jails between 2005 and 2007.

(Source / 11.04.2016)

Israel drops investigation into army colonel’s killing of Palestinian teen

Palestinians carry the body of Muhammed al-Kasbah, 17, who was killed by Israeli soldiers, during his funeral procession on July 3, 2015

BETHLEHEM (Ma’an) — The legal division of the Israeli army closed on Sunday an investigation into the killing of a Palestinian teenager last summer by a senior Israeli commander, in a decision Israeli rights group B’Tselem has termed “an integral part” of the Israeli army’s “whitewash mechanism” of its own crimes.Colonel Yisrael Shomer shot and killed Muhammad Hani al-Kasbah, 17, with bullets in the head and chest on July 3, after the teenager allegedly threw stones at an Israeli military vehicle close to the Qalandiya checkpoint, south of Ramallah.“The Military Advocate General concluded that the shooting of the perpetrator was not criminal and the event does not justify taking legal action against the officer,” the Israeli army said in a statement on Sunday.“Col. Shomer exited his vehicle and fired into the air and towards the lower extremities of the assailant. However, due to the reality of the operational situation, the shots resulted in the death of the assailant.”Although the Israeli army initially claimed Shomer had acted in self-defense, a video released shortly after al-Kasbah’s death by B’Tselem showed al-Kasbah initially running towards the military jeep to throw a stone at it before fleeing from the Israeli forces.A field investigation by Palestinian rights group Al-Haq at the time revealed that Israeli soldiers had “arbitrarily shot and killed Muhammad, who posed no threat to the Israeli soldiers’ lives at the time of the shooting.”Al-Haq rejected not only that al-Kasbah had posed a threat to the soldiers’ lives but also that the Israeli soldiers had adequately warned the teenager, adding that al-Kasbah’s upper-body wounds “demonstrated an intent to kill.”Al-Kasbah’s two brothers Yasser and Samer had been killed by Israeli forces in the Qalandiya refugee camp in May 2002.“The MAG’s (Military Advocate General) assertion that the firing was legal, since the officer claimed that he aimed at the youth’s legs but missed, clearly indicates the investigative system’s willingness to ignore the law and the open-fire regulations, all in the interest of providing impunity to members of the security forces who unlawfully killed Palestinians,” B’Tselem said in a statement released on Sunday evening.“This decision is an integral part of the whitewash mechanism which is Israel’s military investigative system,” the statement added.Meanwhile, The Jerusalem Post reported that Israeli politician and Yisrael Beitenu party leader Avigdor Lieberman hailed the investigation’s closure.“The time has come that everyone should know that the blood of Israeli soldiers is not free,” the Israeli newspaper quoted him as saying.Palestinians and human rights workers charge Israeli forces with excessive and often fatal use of force on a regular basis, and incidents documented on video have in the past been disregarded by Israeli investigations as lone-wolf incidents.The Israeli court system has gained international criticism for a longstanding policy of immunity for Israeli forces, while Palestinians hold widespread distrust for the system.According to Israeli NGO Yesh Din, only 1.4 percent of complaints submitted to the Israeli Military Police Criminal Investigations Division between 2010 and 2013 led to an indictment.A joint investigation by B’Tselem and Israeli rights group Hamoked earlier this year reported that Israel’s court system routinely postpones or slows down investigations regarding violations against Palestinians with the intention of pushing families or individuals to eventually drop their case.

(Source / 11.04.2016)

Walla: Prisoner Barghouthi, Hamas to form anti-occupation plan after end of Abbas ruling

PLO leader, prisoner Marwan Barghouthi

PLO leader, prisoner Marwan Barghouthi

Arab officials close to PLO Marwan Barghouti, who has been serving five life terms in Israeli prison since 2002 and is considered one of the leading competitors to succeed PA Chairman, president Mahmoud Abbas, have allegedly reached an understanding with the Hamas leadership and with the Islamic Jihad abroad on an overall plan to fight the Israeli occupation, Walla reported Monday.

The three-way plan calls for non-violent steps to exercising Palestinian sovereignty in the occupied territories, and above all Jerusalem.

The The “next intifada,” as the plan calls it, will reportedly protest the illegal Israeli settlements in the West Bank, and will be made up of a series of local popular uprisings, organized by a unified Arab leadership, which will decide each time where and what steps are taken next.

The plan also emphasizes the use of non-violent, civil disobedience against IOF shooting, killing Palestinian citizens.

According to the Jewish Press media outlet, applying the plan depends on reaching peace among all the Arab factions, and reportedly also hinges on Mahmoud Abbas’s demise, since the organizers “do not expect him to lead such a strategy.”

(Source / 11.04.2016)

Erdogan: No deal with Israel while Gaza under blockade

Turkish president’s spokesman says no reconciliation possible while siege of Gaza remains in place, despite officials suggesting deal is close

Erdogan fiercely criticised Israel over its 2008 war in Gaza after which Turkey cut off diplomatic ties

A spokesman for Turkish President Recep Tayyip Erdogan has said that any formal reconciliation between Turkey and Israel is impossible without the lifting of the siege on Gaza.

The comments come in spite of frequent announcements from Turkish and Israeli officials that the two countries were only weeks away from reconciliation.

“What happens in Gaza is unacceptable, the occupation by Israel must end,” said Ibrahim Kalin, Erdogan’s spokesman adding that the humanitarian crisis in Gaza needed to be addressed.

One point of contention has been Turkey’s demand to be allowed to send a power generator ship to the Hamas-controlled Gaza Strip in order to supply electricity to the impoverished enclave.

Electricity outages have been frequent in Gaza since the imposition of a blockade by Israel and Egypt in 2007, following the rise to power of Hamas.

But a Turkish official, speaking to the pro-government Daily Sabah newspaper said earlier that Ankara had withdrawn most of its demands concerning Gaza and was willing to settle on an Israeli commitment to ease the blockade and allow humanitarian aid into the Strip.

He added that on Monday that the two countries “do not agree 100 percent,” and that there were “still certain hurdles we must overcome.”

Despite the apparently fundamental differences with regards to Gaza, the Turkish official said that it was “extremely unlikely” that nothing would come of the talks.

“Neither side wants this to continue for much longer,” he said. “If Israel agrees to Turkey sending a power ship to the Eastern Mediterranean, respective ambassadors will start serving in Ankara and Tel Aviv in no time.”

Israel and Turkey used be two of the staunchest allies in the Middle East with the former being the first Muslim-majority country to recognise Israel in 1949.

However, the killing of nine Turkish citizens on board the Mavi Marmara ship, which was attempting to break the siege of Gaza, in 2010 led to the severing of diplomatic relations between the two countries.

In addition, Erdogan’s often provocatively-worded public excoriations of Israel’s actions against the Palestinians further heightened tensions, while the continued allowance of Hamas officials to use Turkey as a base of operations has further rankled Israeli officials.

But the rise of mutual opponents in Syria and the Islamic State – as well as the breakdown in relations between Turkey and Russia upon whom the former is heavily dependent for gas supplies – has pushed the two countries into reconciliation talks.

“They [Turkey] need alternative sources of energy in case Russia turns Iran against them, and they’re realising how isolated they are in the Middle East,” said Turkey analyst Ankarali Jan.

Jan told Middle East Eye that senior leaders in the AKP believed that the Israelis are able to exert an enormous influence on regional politics and that they would attempt a “two-track diplomacy” approach by engaging both Israel and Hamas.

“Even before they came to power, the first thing [former President Abdullah] Gul and Erdogan did before setting up the AKP was to do a tour of Israeli lobby thinktanks in the US,” he said.

“I think they might believe that if they can make themselves useful to Israel, their international reputation might be rescued from the doldrums, especially in the US.”

However, the Turkish IHH Humanitarian Relief Foundation, which organised the original flotilla to Gaza, slammed the potential thawing of tensions as “unacceptable” without certain conditions.

“It was the main request from all the participants, all the families, all the members of Mavi Marmara – they were saying we are not looking for apologies, we are not looking for compensation, our main purpose for going to Gaza was to end the siege,” said IHH executive board member Huseyin Oruc. “Now it is not any part of the conditions and Israel is saying it will keep the blockade and that it is their legal right.”

“If the agreement is without this, it is unacceptable,” he added.

(Source / 11.04.2016)