De Palestina Papers Deel 13

De Derde Intifada

Mahmoud Abbas waarschuwt de wereldleiders over de rellen in en rond de Al-Aqsa, maar heeft ondertussen niet in de gaten dat hij mogelijk zelf de ontsteker zal zijn of misschien al geweest is van de Derde Intifada, die op het punt staat van uitbreken. De twee eerdere Intifada’s waren een reactie als verzet tegen respectievelijk de zionistische bezetters en tegen de niet ingeloste verwachtingen van het Oslo-akkoord.  

De Eerste Intifada  (1987-1993)

In december 1987 brak een ongecoördineerde uitbarsting van geweld en volksprotest los tegen de Israëlische aanwezigheid in de Westelijke Jordaanoever en haar kolonisatiepolitiek. “Dit protest werd, naast gewelddadig verzet zoals het gooien van stenen en molotovcocktails, tevens gekenmerkt door algemene stakingen, burgerlijke ongehoorzaamheidsacties, het weigeren van het betalen van door Israël opgelegde belastingen, politieke graffiti, het oprichten van een ondergronds scholennetwerk (na het uitbreken van de Eerste Intifada beval de Israëlische regering het sluiten van alle Palestijnse scholen) en het boycotten van Israëlische producten.”  (info Wikipedia).

Dit werd de Eerste Intifada genoemd, waarbij na de uitbarsting verschillende acties werden   gecoördineerd door het Verenigd Leiderschap van de Intifada, dat een overkoepelend orgaan was van vier partijen, te weten Fatah, PFLP, DFLP en PPP, die actief waren in de Palestijnse bezette gebieden. De PLO was niet onmiddellijk betrokken daar ze zich in Tunis bevond.

Er waren aanvallen met molotovcocktails (3600), handgranaten (100) en geweren en/of explosieven (600). Meer dan 1100 Palestijnen werden gedood door de zionistische bezetters en nog eens een duizend door Palestijnen vanwege vermeende collaboratie.

Aangezien in 1990 de meeste leden van het Verenigd Leiderschap van de Intifada waren gearresteerd, ging de Eerste Intifada als een nachtkaars uit.

Eerste Intifada - npogeschiedenis nl - Henny

Tweede Intifada (2000-2005)  

Het Oslo-proces maakte de verwachtingen van de Palestijnen niet waar, waardoor de woede weer oplaaide. De verwachtingen – verbetering van de leefomstandigheden, veiligheid, vrede en vrijheid – gekoppeld aan het feit dat de bezetter nog steeds het bestuur in handen had, dat het aantal kolonisten verdubbeld was tot 400.000 en dat de economische situatie nog slechter was dan vóór 1987, gaf weer genoeg voedingsbodem voor de volgende Intifada.   Er was slechts één vonk voor nodig om de acties te starten.

Die vonk kwam in de vorm van Ariël Sharon, die, omringd door honderden zionistische soldaten, de Tempelberg bezocht, de plaats waar ook de Al-Aqsa staat. Het resultaat was dat er massale demonstraties en geweldsuitbarstingen uitbraken.
In de periode van de Tweede Intifada, 29 september 2000 tot en met 30 juli vonden meer dan 3300 Palestijnen de dood en werden vele tienduizenden gewond, waarvan een aantal invalide is gebleven.

De schuld voor de uitbraak zou bij Sharon en zijn bezoek aan de Tempelberg gelegd worden, maar de aanleiding was eigenlijk het feit dat Yasser Arafat de vredesplannen afwees in de zomer van 2000. De PLO ontkende dat de Intifada was gepland, wat weer tegen gesproken werd door een Palestijnse minister uit de rijen van de PLO, maar gaf wel aan dat de spanningen door het mislukken van de topontmoeting waren opgelopen.

Wat gaat er komen?

Wikipedia gaf in haar beschrijving over de Intifada aan dat de Derde Intifada reeds was begonnen in 2004 toen met name de Palestijnse jongeren van zich lieten horen, beter gezegd, lieten zien, toen ze de aanvallen op de bewoners van de illegale nederzettingen uitvoerden door ze te bekogelen met stenen.  Of dit het begin is van de Derde Intifada valt te betwijfelen, maar het kan wel een start zijn voor weer  een nieuwe Intifada.  

Maar de tegenstanders laten ook van zich spreken; zou het uitlokking kunnen zijn? Op de site www.christenenvoorisrael.nl wordt een artikel op 21 oktober 2013 gewijd aan de nieuwe Intifada: “Palestijnen sturen opnieuw aan op Intifada”.

Een gedeelte uit het artikel :  
De toename in terreur na de start van vredesbesprekingen is een bijna klassiek patroon geworden. Het gebeurde voor en na de ondertekening van de Oslo-akkoorden en later na de besprekingen op Camp David over een definitief vredesakkoord in 2000 toen Arafat de Tweede Intifada begon.

Ook nu zijn er aanwijzingen dat Palestijnse leiders aansturen op een derde Intifada. Hamas leider Khaled Mashal sprak vorige week met de Turkse premier Erdogan over een nieuwe Intifada en Hamaspremier Haniyeh riep afgelopen zaterdag Arabieren en moslims op om zich voor te bereiden op de ‘grote Al Aqsa Intifada’.

Op de Facebookpagina van Fatah werden recentelijk berichten geplaatst waarin werd herhaald dat alle vormen van ‘strijd’ nodig zijn om tot de vorming van een Palestijnse staat te komen. Uit illustraties die erbij werden geplaatst blijkt dat het om drie vormen van strijd gaat: diplomatie, stenen gooien en gewapend verzet.”   

Volgens de schrijver van dit artikel komt de terreur dus van de Palestijnen, terwijl de zionisten al het recht hebben om kinderen te vermoorden; zelfs een jongetje van 18 maanden levend te verbranden en een meisje van 18 jaar in koelen bloede te vermoorden. En dan nog durven te beweren dat de terreur van de Palestijnen komt ? Wat een hypocrisie!

Hebron na Tweede Intifada - jaddadok nl - Henny

Derde Intifada

De redenen van het begin van de Eerste Intifada – aanwezigheid van de zionistische bezetter in de Westelijke Jordaanoever en de bijbehorende kolonisatiepolitiek – zijn nog steeds aanwezig. Ook de aanleidingen voor de Tweede Intifada zijn nog duidelijk aanwezig. Alles bij elkaar opgeteld, kan de Derde Intifada niet ver weg meer zijn.

Maar er zijn nog veel meer punten aan toegevoegd: het vermoorden van onschuldige kinderen, vaak in koelen bloede, het onteigenen van Palestijns land, het vernietigen van Palestijnse olijfgaarden, de onbeschofte hit-and-ride aanvallen van de bewoners van illegale nederzettingen en zo kan de lijst nog verder geschreven worden. Maar het belangrijkste punt is volgens mij de houding van de Palestijnse Autoriteit en met name die van president Abbas. Deze laatste laat geen mogelijkheid voorbij gaan om Hamas en Gaza aan te vallen. Zijn eigen mensen, zijn eigen volk. Waar heb ik dat meer gezien? Een president die voor acht miljoen pond een nieuw paleis laat bouwen (het is nog niet klaar), terwijl Palestijnen in Gaza nog niet eens een dak boven het hoofd hebben.  Waar doet zo iemand het van en zou hij nog meer spaarcentjes op een zionistische bank of in Europa hebben?

Micha de Winter schreef op 21 november 2014 in het blad van de Universiteit van Utrecht een column en hij eindigde met de woorden: “Er is veel onderzoek dat laat zien dat het erg onverstandig is om motieven van jongeren te ontkennen, en hun gedrag uit zijn context te halen. Het gevolg hiervan is dat kinderen al van jongs af aan mee krijgen dat er geen plaats is voor hun opvattingen, belangen en frustraties. Op deze manier is er sprake van een selffulfilling prophecy: uit angst voor terrorisme wordt verdere radicalisering gecreëerd. Opvallend vond ik overigens dat veel van mijn eigen familieleden in Israël geen flauw benul bleken te hebben van de praktijken waarover ik ze vertelde. De Israëlische pers, met uitzondering van een krant als Ha’aretz, schrijft er nauwelijks over en ook de Israëlische televisie zwijgt vooral over deze pijnlijke praktijken.

Vanuit een sociaal-pedagogisch en politiek perspectief is het van het allergrootste belang om jonge mensen een ‘stem’ te geven, of anders gezegd: serieus te nemen wat hen bezighoudt en raakt. Dat is voor elk kind en voor elke jongere van belang in het kader van de ontwikkeling van een sociale en persoonlijke identiteit. Maar extra van belang is dit nog eens voor een jonge generatie die opgroeit in een sfeer van sociale en politieke spanningen en het daarmee samenhangende geweld. Gedrag dat in de ogen van een deel van de Israëlische publieke opinie en de politiek verstorend, gevaarlijk en schijnbaar zinloos is neemt, zoals we op dit moment weer kunnen zien, steeds extremistischer en gewelddadiger vormen aan wanneer de boodschap achter dat gedrag glashard genegeerd of zelfs ontkend wordt. Dat is vrijwel vragen om een Derde Intifada.”

Nabeh Sali fam Tamini - anjameulenbelt nl - Henny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *