Palestijns vredesteam geeft het op

By Engelbert Luitsz    ©      (http://www.alexandrina.nl/?p=2744)

peace-process

Het is ze weer gelukt. Na maanden van pesterijen, onmogelijke eisen en extreem veel geweld is het Netanyahu gelukt de Palestijnse delegatie voor de “vredesbesprekingen” te doen opstappen, zo maakte de krant Haaretz vandaag bekend. De Palestijnse president Abbas zegt dat de onderhandelingen door moeten gaan, eventueel met een ander team.

De druppel was de bekendmaking gisteren dat Israël van plan is nog eens 24.000 woningen te gaan bouwen in de Westelijke Jordaanoever. Dit komt bovenop de al eerder aangekondigde bouw van duizenden woningen in de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem. Daarnaast is het Prawer Plan in volle gang, dat voorziet in de deportatie van tienduizenden Bedoeïenen. Gisteren meldde The Guardian ook dat het Israëlische leger Palestijnse huizen binnenvalt en de families terroriseert als oefening! Alsof ze nog niet genoeg te lijden hebben onder de bezetting en de exorbitante collectieve straffen als er eens iemand wat terugdoet.

Eerder deze week kreeg het Israëlische leger officieel toestemming honderden olijfbomen te rooien van het dorpje Yabad, waarmee hun bron van inkomsten komt te vervallen. De reden daarvoor was het feit dat kinderen met stenen naar de soldaten hadden gegooid. Sinds 2000 zijn er meer dan een miljoen olijfbomen vernietigd. Deze bomen zijn naast een bron van inkomsten ook een symbool van de band met het land, dus psychologische oorlogvoering speelt hierin ook een grote rol.

Net als de nachtelijke raids, de boeken die verboden worden waarin iets van de Palestijnse geschiedenis staat, de tientallen wetten die het leven zo onaangenaam mogelijk moeten maken, het vernietigen van huizen, het stelen van water en land en het regelmatig oppakken en doden van Palestijnen, past de wraak op de bomen in het totaalplaatje van een racistische regering die alles doet om de Palestijnen hun identiteit af te pakken.

Premier Netanyahu maakte later op de dag bekend dat het plan voor de 24.000 woningen door hem werd veroordeeld. Niet het principe, maar de timing. Het kwam op een “slecht moment” nu de onderhandelingen met Iran zo belangrijk zijn. Over de Palestijnen of het “vredesproces” geen woord. Maar, zoals Michael Omar-Man oppert in een artikel voor +972 zou het allemaal wel eens doorgestoken kaart kunnen zijn. John Kerry had zich al afgevraagd of Netanyahu wel serieus bezig was met het vredesproces. En zoals we weten wordt zelfs voorzichtige kritiek op Israël opgeblazen tot enorme – liefst historische – proporties.

Nu kan Netanyahu zeggen dat zijn veroordeling van de bouwplannen zijn goede wil toont en Kerry kan zeggen dat zijn berisping effect heeft gesorteerd. Kortom, iedereen weer blij. Behalve de Palestijnen natuurlijk. Maar dat zijn de mensen van een land zonder volk, dus waarom zouden we die serieus nemen. We weten ondertussen wat 20 jaar “Oslo” voor de Palestijnen heeft betekend. Elke Israëlische politicus heeft geprobeerd met leugens en bedrog de schijn op te houden van een vredesproces, terwijl er in werkelijkheid steeds koortsachtiger werd gewerkt aan een groter Israël. De “vredesduif” Rabin was zelfs erger dan Likoed als het om de bouw van nederzettingen ging.

oslo20

De Britse journalist Alan Hart verwoordt goed hoe Israël er elke keer in slaagt z’n zin door te drijven, of het nu gaat om nucleaire wapens of het verdrijven van Palestijnen.

Het was de Egyptische president Sadat die, kort voordat hij werd vermoord in oktober 1981, mij het meest verhelderende inzicht gaf in hoe het werkelijk was om met Israël te onderhandelen. Hij vertelde me dat Israëls onderhandelingsstrategie een slijtageslag was, een uitputtingsslag, tot je er zo “de balen” van had dat je op een gegeven moment moest beslissen of je weg zou lopen van de onderhandelingen en de schuld voor het mislukken op je zou nemen, of, om niet gek te worden, de handen ten hemel te heffen en verklaren: ‘Ok, jij wint, ik ga akkoord met min of meer alles wat je wilt.’ (1)

John Kerry zal zonder enige twijfel de machtsspelletjes van de zionisten begrijpen. Al vanaf de tijd van Woodrow Wilson is de invloed van de zionistische lobby op de Amerikaanse Midden-Oostenpolitiek duidelijk. John F. Kennedy was de laatste president die zich fel verzette tegen een Israël als enige kernmacht in het Midden-Oosten, op een moment dat het nog kon. Daarna was het te laat. Na zijn moord kwam Lyndon B. Johnson aan de macht, met een duidelijke pro-Israëlagenda.

Dat heeft geleid tot wat de onderzoeksjournalist Seymour Hersch in 1991 de Samsonoptie noemde. Een overbewapend Israël dat met z’n krankzinnige leiders in staat zou zijn zoveel mogelijk ellende over de wereld uit te storten als het serieus bedreigd zou worden. Deze dreiging, gecombineerd met de machtige lobby in de V.S., heeft ervoor gezorgd dat Amerika het Midden-Oostenbeleid heeft aangepast aan de eisen uit Tel Aviv.

Dat is misschien ook waar Netanyahu werkelijk bang voor is: voor zichzelf. Als leugens en manipulatie een tweede natuur zijn geworden, ligt het voor de hand dat je anderen ook niet meer vertrouwt. De Israëlische bevolking en de Palestijnen zijn daar het slachtoffer van, maar er is wel een verschil. Israël zou eens voor één keer kunnen kiezen voor een menselijke en rechtvaardige benadering – als de bevolking wakker wordt; de Palestijnen worden al 65 jaar lang van hun slaap beroofd en zijn zelf niet in staat veranderingen door te voeren. Zij kunnen alleen hun ongenoegen laten blijken, waarvoor ze steeds zwaarder worden gestraft.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *