Syrië: de valkuil voor het westen?

Het schijnt dan – volgens westerse begrippen – te gaan lukken in Syrië: de dictator Assad zou binnen een week een lijstje ingeleverd hebben  over zijn chemische wapens. Maar ook bij deze zgn. overeenkomst blijven nogal wat vragen over, zoals: komt alles op dit verlanglijstje van het westen,  is alles onder controle van Assad, zijn er wapens verdwenen en ga zo maar door. Het zal nu gaan om vertrouwen – dat er overigens nooit is geweest – en duidelijkheid, maar vooral om tijdrekken.

Maar is iedereen even eerlijk tegen de ander? De Verenigde Staten dwingt Assad zijn chemische wapens op te geven, maar laat gewoon bestaan dat haar compagnon haar wapens niet op hoeft te ruimen, sterker nog: het gebruik van die wapens tegen Palestina is niet eens bespreekbaar. Aan de andere kant wordt Assad meer dan genoeg mogelijkheden geboden om zijn chemische wapens te laten verdwijnen. Volgens de oppositie is dit ook ondertussen gebeurd richting de opslagplaatsen van Hezbollah.

In Syrië is niet alles zo zwart/wit zoals zo vaak in de mainstream media wordt aangegeven. Sinds 1967 is de Ba’ath Partij aan de macht na een coup. De leider van Syrië is sinds 1971 een lid van de al-Assad clan; de eerste dictator was Hafez al-Assad, die in 2011 werd opgevolgd door zijn oudste zoon Bashar. Vanaf dat Bashar al-Assad president werd, kwam er ook officieel en openlijk verzet.
Vanaf dat moment kwam er ook oppositie tegen het beleid van de al-Assad clan, echter de oppositie was en is nog steeds gefragmenteerd (op Wikipedia, Engelse versie over de Syrische oppositie is een (mogelijk niet compleet) overzicht te vinden). In het kort , hieronder een poging om het een en het ander te benoemen.

Tijdens de burgeroorlog  is op 11 november 2012 in Doha, Qatar een conferentie gehouden, waar o.a. de Nationale Coalitie van Syrische Revolutionaire en Oppositie Krachten is ontstaan; in deze coalitie gaan de oppositiegroepen – en partijen uit de burgeroorlog samen.
Een van de partijen is de Syrian National Council, opgericht in Istanbul en bestaande uit verschillende groeperingen. In 1930 is de Moslim Broederschap opgericht , maar is meestal verboden geweest en door Assad aangewezen als de groepering die de opstand is gestart.
Tijdens de burgeroorlog ontstond de coalitie van seculiere en democratische Syriërs; een coalitie die ontstond door het verenigen van een tiental islamitische, christelijke, Arabische en Koerdische partijen. Deze coalitie heeft de minderheden van Syrië opgeroepen om de strijd tegen al-Assad te steunen. De voorzitter van deze coalitie is Randa Kassis die tevens lid is van de SNC.
In 2005 ontstond het Oppositie Blok van 2005 waarin vijf kleine oppositiegroepen samen gingen werken. Een aantal van de leden zijn veroordeeld en hebben twee en half jaar in de gevangenis gezeten. Naast al deze groeperingen en partijen bestaan er ook nog partijen als de Syrische Democratische Volkspartij, de Hoge Raad van de Syrische Revolutie (partijleider George Sabra), de Assyrische Democratische Organisatie, de Syrische Turkmeense Beweging (pas gevormd en die een coalitie vormt van Turkmeense partijen en groeperingen in Syrië), Syrische Democratische Turkmeense Beweging (opgericht in 2012 in Istanbul; Ziyad Hasan is de leider), het Syrisch Turkmeens Nationaal Blok (opgericht in februari 2012 met Yusuf Molla als voorzitter).

Tenslotte bestaan er ook verschillende groeperingen die gedeeltelijk of geheel opereren als militaire organisaties. De bekendste groepering is de Free Syrian Army and Higher Military Council (FSA) die in eerste instantie bestond uit overgelopen Syrische strijdkrachten. Gerelateerd aan de FSA zijn te noemen de Al-Tawhid Brigade, Liwaa al-Umma en de Syrische Turkmeense Brigades.

Echter, er zijn nog vele andere groeperingen, partijen en kleine legertjes te onderscheiden in de strijd om de macht in Syrië. De bekendere zijn o.a. het Al-Nusra Front (dat banden met Al-Qaida zou hebben), het Nationaal Bevrijdingsfront van Syrië, het Syrische Islamitische Front, Het Syrische Islamitische Bevrijdingsfront, en vele anderen.

Ondanks het feit dat al deze partijen één gezamenlijk doel hebben en dat is de dictator en massamoordenaar Bashar al-Assad te verdrijven, is het vaak gebleken dat de verschillende partijen ook elkaar aanvallen en leden van die partijen vermoorden. Een volgend artikel zal hier mogelijk op verder gaan.

Als het westen ooit iets wil doen voor het Syrische volk, zal ze de geschiedenis moeten leren begrijpen van de Arabieren, het ontstaan van de Islam, maar vooral moeten inzien dat de tijd nu rijp is voor een vrijheidsstrijd van de Arabische volken tegen hun dictators en bezetters. Als het westen dat niet kan of wil, dan zal ze gezien worden als bezetter en de problemen over haar heen krijgen die daar bij horen. Het westen heeft zich in een wespennest gestoken en zal hier zeker niet zonder kleerscheuren uitkomen.

© KhamakarPress.

(Bron: http://en.wikipedia.org/wiki/Syrian_opposition)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *