To be or not to be … in Syrië

Syrië staat volop in de publiciteit; in dit eerste artikel van mogelijk een serie, gaan we naar de reactie van de Verenigde Staten van afgelopen week, de lang verwachte speech van president Obama.

De laatste dagen vallen de verschillende artikelen over de zogenaamde gasaanval in Syrië, over elkaar heen, de een weet het nog beter dan de ander. De heer Kerry weet al te vertellen dat het om sarin gas gaat. Vooralsnog moeten we eerst  wachten op de resultaten van het VN onderzoeksteam dat monsters heeft genomen en die in verschillende laboratoria onderzocht gaan worden. Hiervoor worden ook al hele artikelen geschreven, de tests zouden mogelijk drie weken kunnen gaan duren.

Maar wat me het meest bezig houdt, zijn de woorden van de heren Kerry en Obama; niet over een aanval, niet over  tijd, niet over toestemming vragen aan het Congres … Neen, de woorden die ik hoorde waren “ons belang” en “onze veiligheid”. Dit zijn de woorden die m.n. Barak Obama gebruikte in zijn toespraak, hij was bezorg om de veiligheid van de VS en om het belang van de VS. Ik vraag me dan meteen af, welk belang en welke veiligheid? Ik heb nog geen belang gezien van de VS om een oorlog te starten, want dat zal gaan gebeuren …  behalve de mogelijke belangen van de bondgenoot in de regio: Israël, de zionistische bezetter van Palestina.

Maar de president van de VS gaf eigenlijk in zoveel woorden aan, geen moer te voelen voor de personen die onder de onbeschofte gifgasaanval zijn vermoord of verwond, neen het gaat hem om belangen. Wederom – en dat heb ik in eerdere artikelen aangegeven – zal een zombieleger als een Rambo olifant door de Syrische porseleinkast donderen, de leider onderste boven schieten of liever laten schieten, chaos veroorzaken en weer verdwijnen, waarbij de zgn. helden weer nieuwe Purple Hearts uitgedeeld krijgen.
Maar nadat in Engeland David Cameron het onderspit moest delven, moet president Obama de alternatieve route naar Syrië nemen. De meest trouwe bondgenoot kreeg een aanvalsmotie niet door het Lagerhuis (House of Commons) en moet nu uitvoeren wat er gevraagd wordt, nl. geen aanval op Syrië. Mogelijk heeft de heer Obama aan deze knieval gedacht toen hij met de oplossing uit zijn toverdoos kwam, nl. het Congres om toestemming vragen. En het Congres komt pas na 9 september terug van vakantie.

Zou het wachten een nadeel kunnen zijn voor Obama?  Natuurlijk heeft hij nu meer tijd om medestanders te vinden – zowel in het binnenland als in buitenland – het militaire apparaat voor een complete oorlog in stelling te brengen, de bondgenoot haar stellingen in te laten nemen, maar vooral om het publiek te bespelen. In de VS schijnt meer dan 75% tegen de aanval te zijn, in Engeland overigens momenteel meer dan 60%. Daarentegen staan andere landen en dan m.n. moslimlanden te trappelen van ongeduld om dictator Assad een kopje kleiner te maken. Vooral Turkije en Saoedi Arabië weten niet hoe snel ze zich in grote oorlog moeten storten, mogelijk het begin van de derde wereldoorlog.
Nederland wacht volgens Frans Timmermans op het rapport van de VN, maar aan de andere kant jeuken ook zijn vingers om te beginnen, waarbij hij wordt geholpen door ex-minister van Buitenlandse Zaken, Ben Bot, die aangaf dat Syrië een tik op de vingers moet hebben.

Natuurlijk moet er een oplossing komen in de burgeroorlog in Syrië; het slachten van onschuldige mensen , mannen, vrouwen, kinderen, broeders en zusters, moet zo snel  gestopt worden, maar wat ik dan niet begrijp, is waarom juist de VS de politieagent van de wereld moet zijn. Elke keer als ergens wat is, dan worden de wapens, vliegtuigen en al het andere oorlogsspeelgoed weer uit het vet gehaald en zijn de inschrijvingen van de vrijwilligers om de ‘vijand’ aan te vallen niet bij te houden. Laat Barak Obama zich eens wat meer bezig houden met de interne problematiek en als een volk om hulp roept, dit netjes via de Verenigde Naties  laten lopen. Tenslotte is dat orgaan in het leven geroepen om de veiligheid te garanderen van de wereldburger. Daarentegen zou het handig zijn als het veto geschrapt wordt uit het veiligheidsjargon.

Tenslotte:  is het niet hypocriet te spreken over massavernietigingswapens van landen die niet bevriend zijn, terwijl er geen woord wordt gerept over het nucleaire arsenaal van de bondgenoot en de vele aanvallen met witte fosfor en alle andere stoffen die de VS en Israël zelf nog hebben? Witte fosfor kan ook ellendige schade aan mensen aanbrengen.

Molecuulformule Sarin Gas

 

© KhamakarPress

One thought on “To be or not to be … in Syrië

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *