Nasrallah: We will never abandon Palestine

An image grab from al-Manar TV shows Hassan Nasrallah, the head of Lebanon’s Hezbollah, speaking live from Beirut’s southern suburb on 2 August 2013, during a gathering to mark International al-Quds Day.

Hezbollah will always stands by the Palestinian cause, Secretary General Hassan Nasrallah said in a rare public appearance to mark International al-Quds Day on Friday evening in Beirut’s suburbs, an occasion during which he slammed sectarian incitement in the Middle East.

“We, Hezbollah, stress our complete commitment to the cause (of the resistance),” Nasrallah said. “We will remain on the side of Palestine and we remain committed to being on good terms with all Palestinian factions, even if we might disagree on certain issues.”

Supporters of Israel “want us Shia to exit the Arab-Israeli conflict and to get Iran out of the conflict,” he said.

“Call us infidels, call us terrorists, call us criminals, say what you want, try and kill us anywhere, target us any way you want, we are the Shia of Ali and we shall not abandon Palestine,” Nasrallah said to a crowd of cheering Hezbollah supporters.

The speech marked a rare public appearance for Hezbollah’s leader, who usually makes speeches remotely for security reasons. His last public speech was in September 2012.

International al-Quds Day is an annual event which started in Iran in 1979 to show support for the Palestinian cause.

“All of Palestine, from the sea to the river, must return to its people,” Nasrallah said. “No one in the world, no king, prince, sayyid, leader, president or state has the right to give up a single grain of sand of Palestine’s land.”

Nasrallah slammed efforts to distract the Middle East from the Palestinian-Israeli issue.

“Americans and Qataris have tried to push the compass away from this priority (Israel) by inventing other enemies,” he said, citing growing sectarian incitement in the region against Shias.

“Where is this Shia expansionism? They invented an enemy,” he said.

Nasrallah rejected what he saw as efforts to pit Sunni and Shia Muslims against one another.

“There are a lot of terms being used deliberately against the Shia, and the side standing behind this language hopes that the Shias will curse and insult our Sunni colleagues,” he said. “But the two groups are on the same side, they are both fasting during Ramadan.”

He added that “disagreements have reached a destructive level” in the Middle East, citing discord between Sunnis and Shias, Arabs and Kurds, nationalists and Islamists, and called for dialogue to resolve conflicts.

A day after Lebanese Army Day celebrations and the landing of two rockets near the defense ministry, Nasrallah saluted “the Lebanese army, its leadership, its troops and its martyrs.”

“We will continue to be the awakened and prepared resistance group to defend our country and our people against our enemy, side by side with the Lebanese army,” he said.

“Defending Lebanon’s dignity is in our flesh and blood.”

(Source / 02.08.2013)

“Peace” talks are meaningless, says survivor of Gaza massacre

Aerial view of rescue workers at scene of leveled building

Twelve persons — including ten members of one family — were killed when Israel bombed a three-story home in Gaza in November 2012.

“All our lives, we’ve heard about negotiations and peace processes,” Jamal al-Dalou said Monday afternoon in his Gaza City apartment, hours before the latest round of talks between Israel and the Palestinian Authority began in Washington. “We’ve never seen them achieve anything.”

“What’s the meaning of negotiations if we are still killed by missiles from Israeli F-16s and Apaches?” he added. “What’s the meaning of negotiations if the Israelis keep stealing our land, our heritage and everything meaningful in our lives? What’s the meaning of negotiations if they besiege our land, sea and sky?

“The negotiations are lies. There are no such things.”

Around 2:30pm on 18 November 2012, an Israeli airstrike destroyed al-Dalou’s three-story house in the nearby al-Nasser neighborhood, killing ten members of his family and two neighbors. The victims included his 73-year-old sister, wife, two daughters, son, daughter-in-law and four grandchildren between the ages of one and seven, as well as a young man and an 83-year-old woman in the house next door.

Jamal and his son Abdullah had left the house shortly before the attack. “I went out to buy some food and drinks,” Jamal said. “We had been under siege for five days. Everyone was afraid to go outside, since anything that moved in the streets was a target for the Israeli warplanes. I also wanted to check on the store I run.

“After I had been gone for an hour, my neighbors began calling me. They told me to hurry back, because the Israelis had bombed my house and killed everyone inside it. I experienced the worst moments of my life then. Everything I had worked for was destroyed.”

Before Israel’s eight-day offensive against the Gaza Strip, Jamal’s son Ahmed lived inTurkey, where he was studying for a master’s degree in civil engineering.

“Our dreams, all gone”

Jamal (left) and Ahmed al-Dalou

“My friend called from Dubai,” Ahmed said on Monday. “He told me they had shelled an al-Dalou family near al-Nasser street and two or three homes had been damaged. At first I thought it was our relatives.

“I called my sister’s husband. He canceled the call. I called my father and my brother. They didn’t answer. Finally, I called my sister’s husband again. He answered screaming.”

After receiving the news of his family’s massacre, Ahmed returned to Gaza as quickly as he could. “I saw our home, our children, our dreams, all gone,” he said. “When I came, they were still searching for the bodies.”

“All the neighbors came to try to help civil defense remove the rubble and find any survivors,” Jamal said. He had lost consciousness when he heard that members of his family had been killed.

After he made his way home, “no one told me what had actually happened,” he said. “Everyone told me that my family was in the hospital. The next day, they started to tell me what had happened, but slowly — so they wouldn’t kill me from the shock.”

In the days that followed, Israel scrambled to explain why it had bombed a civilian home, killing a dozen persons and wounding at least nine more.

In the span of less than a month, it offered four conflicting justifications: that it had targeted Yehiya Rabiah, a member of Hamas’ military wing, the Izzedeen al-Qassam Brigades, unknown to the al-Dalou family; that it had meant to hit Rabiah, but struck the wrong house; that it had targeted Jamal’s son Mohammed, an officer with the Gaza security forces killed in the attack; and that it had never publicly named its objective, despite previous claims to the contrary (“Israeli military changes story about al-Dalou airstrike — for the fourth time,”Mondoweiss, 12 December 2012).

“Clear violation”

On 7 December, Human Rights Watch called the attack “a clear violation of the laws of war.”

“The Israeli claim that the attack on the al-Dalou home was justified is unsupported by the facts,” said Fred Abrahams, a Human Rights Watch special advisor who researched the case in Gaza. “The onus is on Israel to explain why it bombed a home full of civilians killing 12 people” (“Israeli airstrike on home unlawful,” 7 December 2012).

In April this year, Israel’s Military Advocate General ruled against an investigation of the attack, saying that “the incident does not raise suspicion of the commission of a criminal offense, and that the unfortunate result occurred despite the efforts made to minimize the collateral damage to uninvolved civilians” (“An examination of alleged misconduct during Operation ‘Pillar of Defense’ – an update,” 11 April 2013 [PDF]).

Amnesty International criticized the verdict, saying “the attack on the al-Dalou family home should be investigated as a possible war crime.”

Ann Harrison, Amnesty’s deputy program director for the Middle East and North Africa said, “Once again, the Israeli military is claiming to investigate itself and there is no way for the victims of the Israeli attacks and their relatives in Gaza or for human rights organizations to know that the [Israeli army’s] internal review is not simply giving soldiers time to coordinate their accounts of events, making justice even more unlikely” (“Israel’s military investigations into Gaza conflict violations strengthen impunity,” 17 April 2013).

“Empty promises”

Jamal, who had answered questions and provided documents for Human Rights Watch and the Gaza-based Al Mezan Center for Human Rights, described the outcome as “expected.”

“Where are the international courts?” he said. “We want them to take real actions, not offer empty promises. We want all of our rights. We will never negotiate over them.”

Gaza’s security forces arrested the a man accused of helping Israel target their house in March, Ahmed said. A military court is hearing his case.

The al-Dalou family were hit hardest by the November attacks. An investigation by the United Nations High Commissioner for Human Rights found that Israeli forces killed at least 168 Palestinians during the attacks. The commissioner stated that 101 of the victims were believed to be civilians, including 33 children and 13 women. Injuries in the “hundreds” went uncounted.

Two Palestinian demonstrators, as well as a twenty-month-old baby, were also killed in theWest Bank at that time (“West Bank protests: Waiting for the tipping point,” Al-Akhbar English, 21 November 2012).

A third demonstrator, Arafat Jaradat, died under interrogation in Israel’s Megiddo prison on 23 February this year, apparently from torture.

“Something like what happened to us has happened to every Palestinian family,” Jamal said. “This life is not new for us.”

After a brief visit to Turkey, Ahmed and his wife returned to Gaza.

“I’m not thinking of going back to Turkey now,” he said. “It’s difficult to leave him [Jamal] alone, at least for the next two or three years.”

“We have a hard, empty life, especially during Ramadan,” Jamal said. “We were a big family. Ramadan used to have a unique taste. I remember taking my sons, my daughters, my wife and my grandchildren to the mosque to pray. The atmosphere at home was very special.

“Twenty days earlier, I had been at Mecca, doing the hajj [pilgrimage] with my wife. I was very happy to come home and brought a lot of gifts. I had also planned to buy more here.”

“We have to stop these people”

One of his sisters, who lived near the barrier separating Gaza from Israel, had come to the home in search of safety, Ahmed said. Two of his other daughters had planned to come that day, but were delayed dressing their children, Jamal added.

“We have to stop these people, to keep them from continuing like this,” Ahmed said. “In Turkey, we never bought Israeli products. My wife was shocked to find them for sale in Gaza, because people here have no choice but to buy them. I’m very happy to work onboycott campaigns.

“I’m not even following these negotiations. After twenty years, they’ve done nothing.”

“When people boycott Israel and stop importing their goods, that will change their policy,” Jamal added. “I’m grateful to people and governments who boycott Israel. It’s important to boycott Israeli products when we can get substitutes. If we can’t, what we can do?”

The al-Dalou family have received some aid from the authorities in Gaza and a great deal of support from the local community.

“We’re trying to forget, to start a new life,” Ahmed said. “We’re trying to continue. Life cannot stop. There is always something to do, to push you to keep going. I’ve found a job here, and am thinking of rebuilding our home.”

Jamal explained, “Psychologically, we have an advantage in Palestinian society. When something bad happens to anyone, all their friends and relatives will try to help them forget.”

And the determination of the refugee family remains undimmed.

“My family was expelled to Gaza in 1948. I want to live in peace. But I’m from Yaffa [Jaffa],” said Ahmed, referring to the Palestinian city that was ethnically cleansed by Zionist forces and is located in present-day Israel.

“This is our land,” Jamal said. “This is our grandparents’ land. That’s why we’re fighting for it. That’s why we’re still here.”

(Source / 02.08.2013)

Several Palestinians Injured Near Hebron in Israeli attack on funeral procession

Palestinian medical sources in Hebron, in the southern part of the occupied West Bank, have reported Thursday [August 1, 2013] that several Palestinians have been injured, and one has been kidnapped, after Israeli soldiers and settlers attacked a funeral procession in Beit Ummar town, north of the city.

Media spokesperson of the Popular Committee Against the Wall in Beit Ummar, Mohammad Awad, told the Radio Bethlehem 2000 that a number of settlers attacked a funeral procession in the town, as they were leaving a local graveyard, and also attacked a local reporter identified as Nayef al-Hashlamon.

Israeli soldiers arrived at the scene and attacked the Palestinian instead of removing the settlers.

Awad also stated that he was also attacked by a settler woman who tried to slap him in the face as he tried to take pictures of the attack, and that the soldiers pushed him around causing his camera to drop, and kidnapped one youth identified as Ahmad Younis Al-Allami, 23, after violently beating him.

There have been numerous incidents of similar attacks against locals participating in burial ceremonies and funeral processions in Hebron leading to dozens of injuries and several arrests.

(Source / 02.08.2013)

Lebanon’s former PM Hariri says Hezbollah must disarm

Lebanon’s former Prime Minister Saad Hariri says the Shiite Hezbollah movement must disarm because it is using its weapons in Syria.

Lebanon’s former Prime Minister Saad Hariri on Friday said that the Shiite Hezbollah movement has lost its claim to bear arms against Israel since joining the war in Syria.

“The idea… that Lebanon needs the weapons of the resistance (Hezbollah) in order to face the Israeli threat… is an idea that has expired,” Hariri said, a Sunni Muslim leader.

Hezbollah’s weapons “have been shifted from fighting the Israeli enemy to fighting the Syrian people,” Hariri said in a television address from Jeddah, Saudi Arabia, where he lives.

Widely considered more powerful than Lebanon’s army, Hezbollah never disarmed at the end of the 1975-1990 civil war on the grounds it was necessary to protect the country against Israeli attacks.

In 2006 it fought a bloody 33-day war against Israel that devastated much of the Shiite-majority south and parts of Beirut.

Hariri charged that the weapons belonging to the powerful Shiite movement were being used “to instill fear into Lebanon’s political life.”

In 2008, Hezbollah fighters seized control of a section of western Beirut during clashes with supporters of Hariri, sparking fears of a new civil war in Lebanon.

In recent months Hezbollah, whose military wing was blacklisted by the European Union in July, has fought in Syria alongside troops of President Bashar al-Assad to help crush an anti-regime rebellion.

Hariri’s remarks come a day after Lebanese President Michel Sleiman said for the first time that Hezbollah’s arsenal should be at the service of the Lebanese state.

On Thursday, Sleiman also said he opposed the Shiite movement’s involvement in the conflict in Syria.

Hariri’s speech also came just hours after Hezbollah chief Hassan Nasrallah made a rare public appearance on Friday at a rally in support of the Palestinians.

Hariri, the son of slain billionaire former premier Rafiq Hariri, has not been in Lebanon for nearly two years for fears of attempts of his life.

On Friday the U.N.-backed tribunal set up to try the killers of his father set a provisional start date for the much-delayed trial, saying it will open on January 13, 2014.

Four members of Hezbollah are due to be tried in absentia for the devastating 2005 Beirut seafront bombing that killed billionaire Hariri and 22 others.

(Source / 02.08.2013)

Sources refute claims made by Fatah over documents being fake



GAZA, (PIC)– Sources in Hamas movement have refuted Fatah claims that the documents exposed by Hamas recently are “fabricated and falsified”.

Hamas had published, in a news conference on Tuesday in the Gaza Strip, documents that prove the involvement of Fatah and members of the Palestinian Authority in a malicious campaign to tarnish Hamas’s image.

Informed sources told the PIC reporter that the name Fakhri Al Omari, which was mentioned in one of the documents and which Fatah said that he died several years ago, is in fact Mohammed Fakhri Al Omari who is an intelligence officer currently working at the Palestinian Embassy in Cairo, and is used to signing as Fakhri Al Omari in his letters.

Concerning Fatah’s refutation of the letterheads claiming that PA departments use “State of Palestine” letterheads rather than “the Palestinian National Authority”, the sources confirmed that some PA departments is still using the “Palestinian National Authority” name as a letterhead.

The sources pointed out that websites affiliated with Fatah have published fake documents with fabricated letterheads as an attempt to refute the documents published by Hamas.

For his part, Sami Abu Zahri, the spokesman for Hamas movement, called on PA to stop its futile attempts at vindicating itself and to put an end to its incitement campaign against Hamas movement to keep the national relations.

(Source / 02.08.2013)

De Staat liegt over Bah en Koulibaly

Gisteren werd in het NOS journaal en Nieuwsuur aandacht besteed aan de uitzetting van Cheikh Bah en Issa Koulibaly, de twee vluchtelingen die al meer dan 70 dagen in hongerstaking waren en gisteren met een speciaal afgehuurd vliegtuig naar Guinea zijn gedeporteerd. In beide nieuwsitems werd gezegd dat er voor Bah en Koulibaly medische zorg bij aankomst zou zijn geregeld, zoals de rechter in Arnhem had geëist. Verder werd er gezegd dat Bah eerder asiel had aangevraagd in Frankrijk, maar dat dat geen schijn van kans zou hebben gehad omdat hij in Nederland al afgewezen was. Jasper Kuipers van Vluchtelingenwerk zei in Nieuwsuur dat ‘hij er op vertrouwde dat de uitzetting verantwoord had plaatsgevonden’ en dat ‘de staatssecretaris echt met een dilemma zat’.

Met dit alles wordt er in de media een beeld neergezet van de situatie dat totaal niet overeenkomt met de werkelijkheid. Uit diverse betrouwbare bronnen komen de verhalen binnen over wat er écht gebeurt. Er wordt gelogen door de Staat, en niet zo’n beetje ook.

Medische zorg

De rechter had afgedwongen dat de Nederlandse Staat in ieder geval voor medische zorg bij aankomst diende te zorgen. Ook wettelijk blijft de Nederlandse staat nog drie maanden na de deportatie verantwoordelijk voor de vluchteling. Cheikh Bah en Issa Koulibaly waren beiden ernstig verzwakt, na meer dan zeventig dagen hongerstaking en intermitterende dorststaking.

In diverse artikelen en uitzendingen wordt de indruk gewekt dat Bah en Koulibaly naar een ziekenhuis zijn gebracht en daar nu verzorgd worden. Niets is minder waar. Bij aankomst bij het ziekenhuis werden beide mannen niet toegelaten, omdat er niets bekend was over hun komst. Daarna zijn ze naar een kliniek gebracht, maar ook daar bleken geen afspraken te zijn gemaakt. Er was, ondanks de toezeggingen, helemaal niets geregeld. Medische zorg kon ook niet ter plekke geregeld worden, omdat voor medische zorg direct betaald dient te worden en zij geen van beiden geld hadden. Ze mochten één nacht in de kliniek blijven, maar zonder enige voorzieningen. Geen van beiden is door een arts gezien.

Vlak voor de uitzending van Nieuwsuur was er een interview met de vluchtelingen geweest en hadden ze al verteld dat er géén medische hulp bleek te zijn bij aankomst. Het is daarom bevreemdend dat Nieuwsuur de schijn wekt dat beiden in een ziekenhuis opgenomen zijn.


Bah’s asielverzoek in Parijs zou volgens de NOS ‘geen schijn van kans hebben gehad’ omdat zijn eerdere asielaanvraag in Nederland afgewezen was. Ook dit is onjuist. Bah heeft bij de vierde deportatiepoging inderdaad asiel aangevraagd in Frankrijk. Dit had wel degelijk kans van slagen via het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens, aangezien meneer Bah aantoonbaar mishandeld was in detentie. Maar de Koninklijke Marechaussee heeft meneer Bah niet de kans gegeven zijn verzoek af te wachten, terwijl hij daar wel het recht op had. Juridisch gezien is er dus sprake van ontvoering door de KMar.

Bovendien laat deze voorstelling van zaken buiten beschouwing waarom er tot drie keer toe geweigerd werd om Bah te deporteren naar Conakry in Guinea: gezien zijn medische toestand was hij tot drie keer toe niet ‘fit to fly’ verklaard door luchthavenartsen in Brussel en Parijs. Bij de laatste keer had de arts aan de chef van het marechaussee-escorte een als medisch geheim geclassificeerde brief meegegeven die onverwijld aan de vertrouwensarts moest worden overhandigd. De brief is nooit aangekomen; de marechaussee beweert in een mail van niets te weten.

Twee handen op één buik

“Ik neem aan dat ze medisch zijn gecheckt,” zegt Jasper Kuipers van Vluchtelingenwerk Nederland in het interview met Nieuwsuur. Kuipers’ naïef aandoende vertrouwen in de regels blijkt misplaatst. Bij de vorige deportatiepoging was Bah niet onderzocht in Nederland, de twee keer daarvoor was hij ‘fit to fly’ verklaard door ingehuurde artsen. Issa Koulibaly is gisteren voor de vlucht helemaal niet gezien door een arts.

Ook beweerde Kuipers dat ‘terugkeer gelukkig wordt gemonitord’. Dat dat totaal niet het geval is, blijkt niet alleen uit de talloze getuigenissen van vluchtelingen die gedwongen zijn uitgezet, maar ook recentelijk nog uit de documentaireserie ‘Uitgezet’ van de VARA.

Verder stelt Kuipers dat ‘de staatssecretaris een groot dilemma had’. Zowel de woordvoerder van Vluchtelingenwerk Nederland als de verslaggever van Nieuwsuur gaan er van uit dat uitzetting onvermijdelijk was, want ‘als de staatssecretaris ze een verblijfsvergunning had gegeven, dan had dat een precedent geschapen’. Beiden gaan volkomen voorbij aan het feit dat Bah en Koulibaly niet in hongerstaking waren met als doel persoonlijk een verblijfsvergunning af te dwingen. Vanaf het begin af aan hebben alle hongerstakers keer op keer duidelijk laten weten dat ze in protest waren tegen het huidige asielbeleid en dat ze streden voor vrijheid en bescherming. De staatssecretaris had dus helemaal geen dilemma, want hij is inhoudelijk nooit ingegaan op de eisen van de hongerstakers.

Bovendien had Teeven makkelijk van zijn ‘dilemma’ af kunnen zijn op het moment dat Bah asiel aanvroeg in Parijs. Het enige dat hij hoefde te doen was Bah in Parijs te laten zitten. Teeven was van de hongerstaker af geweest, het ‘probleem’ zou zijn opgelost. Maar dat gebeurde niet; de Koninklijke Marechaussee nam Bah onrechtmatig mee terug naar Nederland. Daarmee zadelde Teeven zichzelf op met een ‘dilemma’.


De vraag rijst waarom de Staat zo gehandeld heeft. Waarom zijn er zulke extreme maatregelen getroffen om Bah en Koulibaly te deporteren? Ging het echt alleen maar om het feit dat de twee al zo lang in hongerstaking zijn? Of is er meer aan de hand?

Dat de Nederlandse Staat tot iedere prijs van Bah af wilde komen, staat buiten kijf. Maar de redenen zouden weleens dieper kunnen gaan dan een ‘don’t die in my backyard’.

Cheikh Bah heeft nogal wat misstanden in het openbaar gebracht. Niet alleen waren zijn uitzettingspapieren overduidelijk vervalst en heeft hij de aanzet gegeven tot kritische vragen over de exorbitante ‘kosten’ voor de Guinese Taskforce, ook heeft hij de pers nauwgezet uit de doeken gedaan hoe hij mishandeld werd in detentie. Door de vinger publiekelijk op de zere plek te leggen, vormt Bah zowel voor de Nederlandse overheid als voor de Guinese overheid een zorgwekkende factor. Beide staten hebben dus belang bij zijn uitlevering aan Guinea.


In het interview voorafgaand aan de uitzending van Nieuwsuur hebben Bah en Koulibaly aan de verslaggever verteld hoe de deportatie in zijn werk ging. Ze hebben de hele reis op hun buik op vliegtuigstoelen moeten liggen in een ‘body cuff’, een fixatiesysteem waarbij het hele lichaam geboeid is. Uren lang lagen ze stil, met hun hoofd één kant op gedraaid. Ondanks het feit dat geen van tweeën een risico kón opleveren, zowel vanwege de body cuff als vanwege hun verzwakte medische toestand werden ze begeleid door een disproportioneel aantal medewerkers van de marechaussee. En nog durft Kuipers van Vluchtelingenwerk te beweren dat ‘hij er van uit gaat dat de staatssecretaris er alles aan heeft gedaan om de uitzetting verantwoord te laten plaatsvinden”. De Nieuwsuurredactie was op dat moment al op de hoogte van de omstandigheden waaronder Bah en Koulibaly werden gedeporteerd!


De Staat laat niet alleen een overstelpende hoeveelheid leugens horen over de deportatie van de twee Guinese vluchtelingen, maar laat en passant ook wat aan de strijkstok hangen: toen Issa Koulibaly uit zijn cel werd gehaald in Rotterdam, mocht hij zijn spullen, waaronder een I-pad, niet meenemen. Waar de spullen nu zijn, is onduidelijk. Het ‘in beslag nemen’ van eigendommen op het moment dat iemand gedeporteerd wordt, gebeurt veelvuldig. Het is wellicht een aardige bijverdienste – zo hoog zijn de salarissen van de G4S bewakers per slot van rekening niet.


Al met al wordt er in de berichtgeving rondom de deportaties een beeld gegeven dat ver van de realiteit staat. Kuipers van Vluchtelingenwerk beweert bijvoorbeeld ook dat ‘mensen niet altijd een reëel beeld hebben van de veiligheidssituatie in hun land van herkomst’ en daarom niet mee willen werken aan vrijwillige terugkeer. Maar de UNCHR rapporten en de internationale nieuwsberichten over landen zoals Guinea, Afghanistan en Somalië spreken heldere taal: het is daar levensgevaarlijk.

Het enige moment dat Kuipers onomstotelijk de waarheid sprak, was op het moment dat hij het ‘betrokken bij de vluchtelingen’-masker van Vluchtelingenwerk liet vallen. “Vluchtelingenwerk Nederland zegt: wij zijn niet tegen gedwongen terugkeer.”

(Source / 02.08.2013)

Fatah security officer loyal to Dahlan captured in the Sinai


GAZA, (PIC)– Egyptian security sources and eyewitnesses said that the Egyptian army captured a man called Sheikh Fathi al-Falastini, in the Safa neighbourhood of the Egyptian Rafah city. He is a PA preventive security officer.

Al-Sharq al-Awsat news agency said that officer grew a beard and lived amongst the people in Safa neighbourhood and became known as Sheikh Fathi, an Islamic propagator. When the army searched his house, they found documents which they described as dangerous, as well as plans for a number of elements and mercenaries in Rafah and Sheikh Zweid. They also found pictures of Safa and Ahrash army camps  as well as sums of cash.

The sources said that armed men fired at the army camp, the soldiers exchanged fire with them and arrested a man called Fathi A.K., a Palestinian who lives in Rafah.

About 200 security officers loyal to Muhmmad Dahlan fled the Gaza Strip into the Sinai in 2006 when Hamas took over in the Strip. The PA in Ramallah arranged for their stay with the Egyptian authorities and still pays them their salaries through the Palestinian Embassy in Egypt.

(Source / 02.08.2013)

NGO: 12 jihadists killed in north Syria

Jihadist militants take part in military exercises near Aleppo

BEIRUT (AFP) — Fresh clashes between Kurdish fighters and jihadists erupted in the majority Kurdish province of Hasakeh in northern Syria early on Friday, a monitoring group said.

At least 12 members of the Islamic State of Iraq and the Levant were killed, said the Syrian Observatory for Human Rights, which added that 22 Kurdish fighters have been killed over the past few days.

Reports of the latest Kurdish-jihadist violence emerged a day after at least 31 civilians, among them five women and four children, were killed in army shelling and an assault in the northwestern province of Idlib.

Meanwhile, Kurdish activists said there was heavy fighting in villages between Cel Agha and Gerke Lage as radical Islamists shelled Ras al-Ain.

“There was fierce shelling of Ras al-Ain at dawn today (Friday),” said Syrian Kurd activist Havidar, who also reported Islamists and Kurds fighting on the edges of the town.

Kurds expelled jihadist groups from Ras al-Ain in mid-July. Clashes have raged ever since in areas that are home to sizeable Kurdish populations.

The fate of some 200 Kurds taken hostage by jihadists on Wednesday remains unknown, the Observatory’s Rami Abdel Rahman told AFP.

Elsewhere on Friday, forces loyal to President Bashar al-Assad again shelled the rebel-held area of Jouret al-Shiyah in the central city of Homs, said the Observatory.

The bombardment comes five days after the key rebel neighborhood of Khaldiyeh fell out of rebel control and into army hands.

Assad’s regime is pressing an offensive aimed at taking back remaining rebel areas in Homs, Syria’s third city and dubbed by activists as “the capital of the revolution”.

Meanwhile, the air force staged several air strikes on rebel areas across Syria, including two on Al-Harra in the southern province of Daraa, where rebels have made significant progress in recent weeks, said the Observatory.

Friday’s violence comes a day after at least 185 people were killed across Syria, the Britain-based watchdog said.

Among them were at least 24 civilians killed in and around the town of Ariha, whose main souk (market) was shelled by regime forces on Thursday, according to the Observatory.

Another seven civilians died in a subsequent army assault on a village near Ariha.

The Observatory also said that at least 43 people were killed in a massive explosion in an ammunitions depot in Homs on Thursday. The blast was apparently triggered by rebel rocket fire.

Most of those killed were members of the regime’s paramilitary National Defence Force, said the Observatory, without elaborating.

More than 100,000 people have been killed in Syria’s raging war, the United Nations says.

(Source / 02.08.2013)

Wie heeft recht op onze zakaat?

In het vorige bericht is de manier waarop de zakaat wordt berekend besproken en in dit bericht gaan we in op de rechthebbenden.

Allah de meest Verhevene heeft in de Qoraan verduidelijkt aan wie wij onze zakaat moeten geven. Dit zijn acht groepen die Allah in één vers heeft genoemd:

Allah zegt:

“Voorwaar, de zakaat is slechts voor de armen (1) en de behoeftigen (2) en de werkenden (aan de inzameling ervan) (3) en de Moe’allaf (4) en voor het vrijkopen van de slaven (5) en de schuldenaren (6) en om (uit te geven) op de weg van Allah (Djihaad) (7)en voor de reiziger (die zonder proviand is komen te staan) (8) als een plicht tegenover Allah …” [9:60]

De zakaat mag alleen aan deze acht groepen worden gegeven, aan andere doeleinden hoe vroom ze ook mogen zijn mag geen zakaat worden besteed. Zoals het bouwen van moskeeën e.d.

In dit bericht gaan we in op drie groepen rechthebbenden:

De armen

Allah heeft als eerste de armen genoemd omdat zij het meest behoeftig zijn. De arme is niet wat wij ons voorstellen bij het woordje ‘arme’: namelijk iemand die geen woning heeft en er onverzorgd bijloopt.

Met een arme wordt in islamitische termen een persoon bedoeld die helemaal geen inkomen heeft, of een inkomen heeft maar dat het minder dan de helft van zijn jaarlijkse kosten dekt.


Een persoon heeft een inkomen op jaarbasis van 3000 €, en zijn jaarlijkse kosten (en die van de mensen die hij onderhoudt) qua huur, eten, kleding e.d. bedraagt 7000 €. Dan behoort deze persoon tot de groep ‘armen’ (faqier) omdat zijn inkomen minder dan de helft van zijn jaarlijkse kosten dekt. Hij heeft in dit geval recht op datgene wat hij op jaarbasis tekort komt, en dat is in dit voorbeeld 4000 €.

De behoeftigen

De behoeftige is in minder hoge nood dan de arme. Een persoon die onder de behoeftigen valt, heeft voldoende inkomen om de helft van zijn jaarlijkse kosten te dekken of meer dan de helft.


Een persoon heeft een inkomen op jaarbasis van 3000 €, en zijn jaarlijkse kosten zijn 4000 €. Dan behoort deze persoon tot de groep ‘behoeftigen’ (miskien) omdat zijn inkomen meer dan de helft van zijn jaarlijkse kosten dekt. Hij heeft in dit voorbeeld recht op 1000 € zakaat.

Het valt op dat het enige verschil tussen de twee groepen, de hoogte in nood is. Ze komen beiden overeen in het feit dat hun inkomsten niet genoeg zijn om hun jaarlijkse kosten te dekken. En dat is dus ook de reden waarom zij recht hebben op zakaat.

De schuldenaren

Een persoon die genoeg inkomsten heeft om zijn jaarlijkse kosten te dekken, maar met een schuld zit en niet in staat is om deze af te lossen is ook rechthebbende. Dit wanneer het om een noodzakelijke schuld gaat, zoals voor het kopen van gepaste kleding voor zijn gezin e.d. En niet een schuld is vanwege het kopen van allerlei luxe.

Deze schuld mag ook direct aan de schuldeiser worden afgelost, als de schuldenaar bijvoorbeeld niet goed met geld om kan gaan en wordt gevreesd dat hij het zal verspillen.


De zakaat is een aanbidding en voor elke aanbidding is een intentie vereist. Dus wanneer je een persoon geld geeft als zakaat moet de intentie van zakaat vooraf zijn genomen (in het hart). Je kan een bedrag dat je iemand hebt gegeven zonder intentie dat het zakaat is daarom niet achteraf als zakaat beschouwen.

Vermelden dat het zakaat is

Wanneer jij zo goed als zeker weet dat een bepaalde persoon recht heeft op zakaat, hoeft het niet te worden vermeld dat het geld dat jij hem geeft zakaat is. Aangezien dit de betreffende persoon in verlegenheid kan brengen.

Wie je geen zakaat mag geven

Iedereen die jij verplicht bent te onderhouden (wanneer zij dat nodig hebben en jij daartoe in staat bent) mag je geen zakaat geven. Dat zijn met name jouw ouders (en hun ouders) en jouw kinderen (en hun kinderen). Aangezien je met het geven van zakaat jouw verplichting om hen te onderhouden op deze manier ontloopt. Wel wordt er een uitzondering gemaakt wanneer een persoon het niet ruim genoeg heeft om hen te onderhouden, dat hij ze van zijn zakaat geeft.

Voorgaande jaren

Zakaat die jij voorgaande jaren niet hebt uitgegeven vanwege bijvoorbeeld onwetendheid, komt niet te vervallen. Met het tonen van berouw maak je goed wat tussen jou en Allah is, maar de schuld naar de armen en behoeftigen blijft staan.

Wie niet exact weet wat zijn inkomsten waren, maakt een schatting totdat hij het gevoel heeft dat hij over al zijn voorgaande inkomsten zakaat heeft betaald (uiteraard de voorwaarden in het vorige bericht in acht nemende). Allah belast een persoon niet boven zijn vermogen.

Beste broeders en zusters:

Nu insha Allah duidelijk is hoe de zakaat wordt berekend en wie rechthebbende is, rest nu nog alleen het handelen naar deze kennis.

De zakaat is een onlosmakelijk onderdeel van ons geloof, net zoals het gebed en het vasten dat is.

In de Qoraan en Sunnah worden zware bestraffingen vermeld voor degene die zijn zakaat achterhoudt en het niet uitgeeft. Dit is daarom bepaald geen zonde waarmee de moslim Allah de meest Verhevene wil ontmoeten.

Abulfadl, student aan de Universiteit van Medina. Saudi Arabië.

24 Ramadan

Ashrawi Denounces Israeli Official Statements that Palestinian Prisoners are Terrorists and Must Be Killed


PLO Executive Committee member, Dr. Hanan Ashrawi, strongly denounced Israeli minister of Industry, Trade and Labor, Neftali Bennett’s recent statements regarding Palestinian prisoners – ‘If you catch terrorists, you have to simply kill them.’ Bennett also declared that he has ‘killed lots of Arabs’ in his life and that ‘there’s no problem with that.’

Dr. Ashrawi stressed, “It is astounding that Neftali Bennett, an Israel government official and Knesset member, has a complete disregard for due process, human rights, and the value of life.”

She added, “What makes it even more chilling and disturbing is the fact that Bennett believes that it is acceptable to imply that the killing of Palestinians is an ordinary event that Israelis should indulge in with equanimity and undeterred by any moral or legal consideration.”

“Such horrific statements betray a culture of hate and racism, even at the highest executive level, which is the outcome of decades of Israeli military occupation with impunity and the deliberate dehumanization of its Palestinian victims,” concluded Dr. Ashrawi.

(Source / 02.08.2013)