Syria death toll tops 100,000, rebels lose border town

A Free Syrian Army fighter aims his weapon as he takes a defensive position in Qaboun area in Damascus June 20, 2013. REUTERS-Yaman Alrandi
Smokes rises from the Qaboun area in Damascus June 20, 2013. REUTERS-Yaman Alrandi
Free Syrian Army fighters carrying their weapons are reflected in a mirror in the old city of Aleppo June 24, 2013. REUTERS-Muzaffar Salman

(Reuters) – Syrian President Bashar al-Assad’s forces have retaken a town on the Lebanese border as they press an offensive against rebels in a conflict that has now cost more than 100,000 lives, activists said on Wednesday.

The army took full control of Tel Kalakh, driving out insurgents and ending an unofficial truce under which it had allowed a small rebel presence to remain for several months.

The fall of Tel Kalakh, two miles from the border with Lebanon, marks another gain for Assad after the capture of the rebel stronghold of Qusair this month, and consolidates his control around the central city of Homs, which links Damascus to his Alawite heartland overlooking the Mediterranean coast.

Like Qusair, Tel Kalakh was used by rebels in the early stages of the conflict as a transit point for weapons and fighters smuggled into Syria to join the fight against Assad.

Pro-Assad websites showed video footage of soldiers patrolling the town in armored cars and on foot.

“Terrorist groups infiltrated and terrorized the local people,” an army officer said in the video. “In response to the request of the local people, the army entered Tel Kalakh to cleanse the area and restore security.”

The British-based Syrian Observatory for Human Rights, a pro-opposition monitoring group, said rebels left the town on Tuesday, retreating towards the nearby Crusader fort of Crac des Chevaliers. Three rebels were killed as the army moved in.

Six months ago, Assad’s opponents were challenging the president’s grip on parts of Damascus, but are now under fierce military pressure there, while their supply lines from neighboring Jordan and Lebanon have steadily been choked off.

DEATH TOLL TOPS 100,000

In response to Assad’s gains, achieved with the support of Lebanon’s pro-Iranian Hezbollah fighters who spearheaded the assault on Qusair, Western and Arab nations pledged at the weekend to send urgent military aid to the rebels.

Hezbollah’s involvement has highlighted the increasingly sectarian dynamic in the Syrian conflict. Hezbollah and Tehran back Assad, whose Alawite minority is an offshoot of Shi’ite Islam, while Sunni Muslim states such as Turkey, Saudi Arabia and Qatar have stepped up support for the mainly Sunni rebels.

Radical Sunni militants from abroad, some of them linked to al Qaeda, are also coming in to fight alongside the rebels.

Jordan’s King Abdullah said the war could ignite conflict across the Middle East unless global powers helped to convene peace talks soon.

“It has become clear to all that the Syrian crisis may extend from being a civil war to a regional and sectarian conflict…the extent of which is unknown,” the monarch told Asharq al-Awsat newspaper in an interview.

“It is time for a more serious Arab and international coordination to stop the deterioration of the Syrian crisis. The situation cannot wait any longer,” he added.

But prospects for proposed “Geneva 2” peace talks look bleak. Talks on Tuesday between the United States and Russia, which support opposing sides in Syria, produced no agreement on who should attend the conference or when it should be held.

Saudi Arabia, which views Shi’ite Iran as its arch-rival, has stepped up aid to Syrian rebels in recent months, supplying anti-aircraft missiles among other weapons.

“Syria is facing a double-edged attack. It is facing genocide by the government and an invasion from outside the government,” Saudi Foreign Minister Prince Saud al-Faisal said on Tuesday. “(It) is facing a massive flow of weapons to aid and abet that invasion and that genocide. This must end.”

The Observatory, which monitors violence through a network of security and medical sources in Syria, said the death toll from two years of conflict had risen above 100,000 – making it by far the deadliest of the uprisings to have swept the region.

It said the figure included 18,000 rebel fighters and about 40,000 soldiers and pro-Assad militiamen. But the true number of combatants killed was likely to be double that due to both sides’ secrecy in reporting casualties, it said.

In addition to the casualties, it said, 10,000 people had been detained by pro-Assad forces and 2,500 soldiers and loyalist militiamen had been captured by the rebels.

The United Nations has put the death toll from the 27-month-old conflict at 93,000 by the end of April.

The violence has fuelled instability and sectarian tensions in Syria’s neighbors, particularly Iraq and Lebanon.

At least 40 people were killed this week in the Lebanese city of Sidon in clashes between the army and gunmen loyal to a firebrand Sunni cleric who backs the Syrian rebels and has urged Sunnis to challenge Hezbollah’s military might in Lebanon.

On Wednesday, unidentified attackers stabbed at least five passengers on a bus carrying Syrians in Beirut, security sources said. None of the victims was seriously wounded, they said.

(Source / 26.06.2013)

Spot nooit

By Marianna Laarif

Dit verhaal werd door sheikh Khalid Arashed vaak verteld… men zegt dat het zijn persoonlijke verhaal is:
Ik was de 30 jaar nog niet gepasseerd toen mijn vrouw in haar buik de eerste van mijn zonen ter wereld zou brengen… Ik kan mij die nacht nog goed herinneren. Ik bleef tot het einde van de nacht met een groep vrienden in een uitgaansgelegenheid.

Het was een avond vol lege woorden. Een avond vol met roddels en haram commentaar op mensen. Ik was degene die de vaakst het gelach van de mensen veroorzaakte. Ik roddelde over mensen en zij lachten.
Die avond maakte ik ze erg aan het lachen. Ik had het bijzondere “talent” dat ik mensen goed kon imiteren. Met het veranderen van mijn stem kon ik heel dicht bij de stem komen van de persoon die ik belachelijk maakte. Ja, ik maakte allerlei mensen belachelijk.
Niemand kon aan mij ontsnappen zelfs niet mijn vrienden. Sommige mensen gingen mij vermijden om zo aan mijn tong te kunnen ontsnappen.

Die nacht maakte ik een blinde man belachelijk die ik bedelend op de markt gezien had. Ik had hem met mijn voet laten struikelen en vallen. Hij draaide zijn hoofd en wist niet wat te zeggen. De lachende echo’s van mijn “grap” vulden de markt.

Ik keerde zoals gewoonlijk laat terug naar mijn huis. Mijn vrouw zat op mij te wachten. Ze was in een treurige stemming. Ze zei met trillende stem: “Rashed, waar was je?”
Ik zei met spot: “op mars… bij mijn vrienden natuurlijk!” Het was duidelijk aan mijn vrouw te zien dat zij moe was. Ze zei, terwijl mijn opmerking haar verstikte: “Rashed, ik ben erg moe. Ik kan op elk moment nu gaan bevallen!” Een stille traan rolde over haar wang. Ik merkte dat ik mijn vrouw verwaarloosd had. Ik had haar aandacht moeten schenken en mijn avond uit minder lang moeten maken vooral omdat ze in haar negende maand zat.

Snel bracht ik haar naar het ziekenhuis en ging de verloskundekamer binnen. Zij had vele lange uren pijn. Ik wachtte met weinig geduld haar bevalling af. Het verliep allemaal moeizaam. Ik wachtte lang totdat ik moe werd. Ik ging terug naar huis en liet mijn telefoonnummer achter zodat ik gebeld kon worden als er nieuws was.

Na een uur werd ik gebeld door het ziekenhuis waarbij ze mij berichtten over de komst van Salem (mijn zoon). Meteen ging ik naar het ziekenhuis. Ik vroeg naar de kamer van mijn vrouw maar de mensen van het ziekenhuis vroegen mij om eerst bij de dokter langs te gaan die de bevalling van mijn vrouw had begeleid.

Schreeuwend zei ik ze: “Wat voor dokter? ik wil mijn zoon Salem zien!” Ze zeiden: “Ga eerst langs de arts”. Ik stapte bij de arts naar binnen. Ze vertelde mij dat onprettige dingen kunnen gebeuren en dat men dat soort dingen moet accepteren. Toen zei ze: “Uw zoon heeft ernstige misvormingen aan zijn oog en het lijkt erop dat hij niet zal kunnen zien!”

Ik liet mijn hoofd hangen en kropte mijn gevoel op. Toen herinnerde ik mij de blinde bedelaar die ik op de markt liet struikelen en waar ik de mensen om liet lachen. SoubhanAllah “Wat je met anderen doet zal er met jou worden gedaan!”. Ik bleef verstomd. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Toen dacht ik aan mijn vrouw en zoon en bedankte de dokter voor haar vriendelijkheid en ging mijn vrouw bezoeken.

Mijn vrouw was helemaal niet bedroefd. Zij geloofde geheel in dat Allah de dingen al voorbestemd heeft. Zij was tevreden. Zij heeft mij altijd vermaand om mensen niet belachelijk te maken zeggende: “Spot niet met mensen!”

We verlieten het ziekenhuis samen met Salem. Eerlijk gezegd gaf ik hem niet veel aandacht. Ik beschouwde hem als niet aanwezig in het huis. Wanneer zijn gehuil te hard werd vluchtte ik naar de woonkamer om daar te slapen. Mijn vrouw gaf hem heel veel aandacht. Zij hield erg van hem. Zelf haatte ik hem niet maar ik kon ook niet van hem houden!

Salem groeide en begon te kruipen. Hij had een merkwaardige manier van kruipen. Toen hij bijna 1 jaar oud was probeerde hij te lopen. Toen ontdekten we dat hij mank liep. Hij werd op mij een grotere last dan hij al voor mij was. Na Salem beviel mijn vrouw van Omar en Khalid.

De jaren gingen voorbij en Salem en zijn broers groeiden op. In die tijd hield ik er niet van om thuis te blijven. Altijd was ik bij mijn vrienden. Eigenlijk was ik een soort speeltje in hun handen.

Mijn vrouw verloor echter nooit de hoop dat ik mijn leven zou beteren. Zij deed altijd du3a voor mij dat ik het juiste pad zou volgen. Ze werd niet boos vanwege mijn wilde gedrag. Ze werd echter wel erg bedroefd als zij zag dat ik Salem negeerde en wel aandacht schonk aan zijn broertjes. Salem werd groter en met hem mijn zorgen. Ik vond het best toen mijn vrouw Salem wilde inschrijven in een speciale school voor gehandicapte kinderen.

Bij het voorbijgaan van de jaren werd ik er geen betere persoon van. De dagen waren steeds hetzelfde: werk, slaap, eten en uitgaan.

Op een gegeven vrijdag werd ik om 11 uur ’s ochtends wakker. Het was, vond ik nog vroeg. Ik was uitgenodigd voor een bruiloftbanket (walima). Ik kleedde me aan, deed geurtjes op en was van plan om te vertrekken. Lopend door de woonkamer werd ik gestopt door de aanblik van Salem. Hij huilde hevig.

Het was de eerste keer dat ik aandacht schonk aan het huilen van Salem. Tien jaar lang heb ik hem genegeerd. Ik probeerde hem ook nu weer te negeren maar het lukte me niet. Ik hoorde hem zijn moeder roepen terwijl ik zelf in de kamer was. Ik ging naar hem toe en zei: “Salem! Waarom huil je?!”.

Zodra hij mijn stem hoorde stopte hij met huilen. Toen hij merkte dat ik dichtbij stond, taste hij in het rond met zijn kleine handen. Wat is er met hem? Ik ontdekte dat hij probeerde zich weg van mij te verplaatsen!! Alsof hij zei: “merk je me nu pas op? Waar was je tien jaar lang?” Ik volgde hem zijn kamer in. In het begin wilde hij me niet vertellen waarom hij huilde. Met vriendelijke woorden probeerde ik hem wel te laten vertellen wat er mis was.

Salem begon te vertellen waarom hij huilde en ik luisterde verschrikt naar hem. En weten jullie wat nu de reden was??? Dat zijn broertje Omar, die hem altijd hielp om bij de moskee te komen, te laat was. En omdat op die dag het vrijdagsgebed was, was hij bang dat hij geen plek meer zou vinden op de eerste rij. Hij riep Omar en hij riep zijn moeder maar geen antwoord, toen begon hij te huilen.

Ik keek naar de tranen die uit zijn blinde ogen rolden. Ik kon de rest van zijn woorden niet meer aanhoren. Ik legde mijn hand op zijn mond en zei: “Salem, is dit waarom je huilde??” “Ja” zei hij.

Ik vergat mijn vrienden en ik vergat het banket en zei: “Wees niet bedroefd Salem. Weet je wie er vandaag met je naar de moskee gaat?” Hij zei: “Omar natuurlijk, maar hij is altijd laat” Ik zei: “Nee… ik zal met je mee gaan”.

Salem was totaal verrast… hij geloofde het niet. Hij dacht dat ik met hem spotte en hij begon weer te huilen. Ik veegde zijn tranen weg en nam hem bij de hand. Ik wilde hem met de auto brengen. Hij weigerde en zei: “De moskee is dichtbij.. ik wil lopend naar de moskee.” Ja, dit zei hij.

Ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een moskee binnen ging, maar dit keer was de eerste keer dat ik angst voelde en spijt over wat ik al die jaren heb genegeerd. De moskee was vol met mensen, toch kon ik voor Salem een plek in de eerste rij vinden. We luisterden naar de vrijdagspreek en Salem deed naast mij de salat… of eigenlijk was ik de gene die naast hem bad.
Na de salat vroeg Salem mij om hem een exemplaar van de Quran te geven. Ik was verbaasd!! Hoe kan hij nu lezen als hij blind is? Ik had bijna zijn vraag genegeerd maar ik wilde zijn gevoel niet kwetsen. Ik gaf hem de Quran. Hij vroeg mij toen om sourat Al Kahf op te zoeken. Ik zocht door de pagina’s en keek in de inhoudsopgave totdat ik de soura vond. Hij nam de Quran en legde hem voor zich en hij begon de soura te reciteren met zijn ogen gesloten. SoubhanAllah! Hij kende de sourat helemaal uit zijn hoofd!

Ik schaamde mij. Ik nam een ander exemplaar van de Quran en voelde een soort kippenvel over mijn ledematen. Ik las en ik las. Ik smeekte Allah om mij te vergeven en mij te leiden. Ik kon het niet meer aan… Ik begon als een kind te huilen. Er waren nog wat mensen in de moskee Sunna gebeden aan het doen. Ik schaamde me tegenover ze en probeerde mijn huilen te bedwingen. Maar mijn gehuil werd steeds hoger en harder. Ik merkte niets meer totdat ik een kleine zoekende hand voelde op mijn gezicht dat daarna mijn tranen wegveegde. Het was Salem!!

Ik omhelsde hem, keek hem daarna aan en zei toen in mijzelf: “Jij bent niet de blinde, ik ben degene die blind is” Omdat ik achter erg slechte mensen aan liep die mij naar het vuur sleurden.

We keerden terug naar het huis. Mijn vrouw was zeer ongerust over Salem, maar haar ongerustheid werd omgezet in tranen toen zijn wist dat ik het vrijdagsgebed met Salem had gebeden.

Vanaf die dag was er geen salat in de moskee wat ik nog miste. Ik verliet mijn slechte “vrienden” en ik kreeg goede vrienden die ik in de moskee leerde kennen. Ik proefde samen met hen de smaak van Imaan (geloof). Zij leerden mij dingen die het wereldse leven mij van had laten afdwalen. Geen lezing of extra gebed liet ik nog voorbij mij gaan. Ik las de Quran meerdere malen per maand uit. Mijn tong werd zachter met het gedenken van Allah in de hoop dat Hij mijn geroddel en gespot over de mensen zou vergeven. Ik merkte dat ik veel dichter bij mijn gezin stond.

De blikken van angst en medeleven verdwenen uit de ogen van mijn vrouw. Er stond constant een glimlach op het gezicht van mijn zoon Salem. Wie hem zou zien zou denken dat hij in het bezit was van de hele wereld. Ik was Allah erg dankbaar voor zijn gunsten.

Op een dag besloten mijn goede vrienden om naar een ver gebied te gaan om daar da3wa (uitnodigen tot het goede) te doen. Ik twijfelde of ik met ze mee zou gaan. Ik vroeg Allah om hulp en ik vroeg mijn vrouw om advies. Ik verwachtte dat zij niet zou instemmen maar het tegenovergestelde gebeurde!

Ze was erg blij en ze moedigde mij aan. Vroeger vertrok ik op reis zonder het met haar te overleggen in mijn verdorven leefstijl. Ik richtte mij tot Salem en meldde hem dat ik op reis zou gaan waarna hij mij met zijn kleine armen in afscheid omhelsde.Drie en een halve maand duurde mijn afwezigheid. Gedurende die hele periode nam ik elke keer als ik de mogelijkheid had contact op met mijn vrouw en mijn kinderen. Ik miste hen erg. En wat miste ik Salem!! Wat wilde ik graag zijn stem horen! Hij was de enige die ik niet aan de telefoon had gehad gedurende mijn hele reis. Hij was of op school of in de moskee wanneer ik belde. Elke keer als ik mijn vrouw vertelde dat ik Salem zo miste moest ze lachen.

…Behalve de laatste keer dat ik belde. Ik hoorde haar lach niet die ik verwachte. Haar stem was anders. Ik zei tegen haar: “Geef aan Salem mijn salaam (groet) door.” “InshaaAllah” antwoordde zij. En ze bleef stil. Eindelijk kwam ik thuis. Ik klopte op de deur hopend dat Salem de deur zou openen. Tot mijn verbazing deed mijn zoontje Khalid open (hij was de 4 jaar nog niet gepasseerd). Ik zette hem op mijn schouders terwijl hij schreeuwde: “Papa… Papa..” Ik weet niet waarom mijn borst benauwd werd toen ik het huis binnenging… Ik zocht mijn toevlucht bij Allah tegen de vervloekte satan.
Mijn vrouw kwam naar mij toe maar ze was anders dan normaal. Alsof ze deed alsof ze blij was. Ik bekeek haar eens goed en vroeg haar: “Wat is er met je?”, “Niets” zei ze.
Toen dacht ik weer aan Salem en vroeg haar: “Waar is Salem?” Haar hoofd boog naar beneden. Ze antwoordde niet. Er rolden brandende tranen over haar wangen. Toen begon ik naar haar te schreeuwen: “Salem! Waar is Salem???”
Ik hoorde toen niets meer behalve de stem van mijn zoontje Khalid die in zijn taaltje zei: “Papa…Thalem is naal Jennah… Bij Allah…”. Mijn vrouw kon de situatie niet meer aan. Ze begon hard te huilen. Ze viel bijna flauw en kon zich nog net uit de kamer verplaatsen.
Later begreep ik dat Salem twee weken voor mijn terugkomst een hoge koorts had gekregen. Mijn vrouw had hem naar het ziekenhuis gebracht. De koorts werd steeds heviger en wilde hem maar niet loslaten totdat zijn ziel en zijn lichaam van elkaar gescheiden waren.

Arab Idol Assaf calls for Palestinian unity

Arab Idol Assaf calls for Palestinian unity
Arab Idol Assaf calls for Palestinian unity
“I call for an end to division and I will continue to call for unity in all speeches I make,” Assaf said.

Tens of thousands of joyous fans turned out on Tuesday to welcome “Arab Idol” Mohammed Assaf on his return to the Gaza Strip and the song contest winner appealed for harmony among divided Palestinians.

The fresh-faced 22-year-old from humble roots in a Gaza refugee camp has endeared millions of voting television viewers with his Palestinian patriotic anthems and folk songs.

Police from the Hamas movement that controls Gaza could barely hold back the crowds that waited for the grey-suited Assaf outside the gate of the territory’s Rafah border crossing with Egypt.

His car drove through a sea of cheering Palestinians, some of whom climbed electricity poles and took to rooftops for a better glimpse of the young star, who was declared the winner of the popular pan-Arab competition in Beirut on Saturday.

“Thanks everyone, without you I would have never won,” Assaf said at a news conference after his arrival.

He returned to a Palestinian enclave where political rifts run deep. Hamas, which won a 2006 parliamentary election, seized control of Gaza from forces loyal to Western-backed President Mahmoud Abbas’s Fatah party in 2007.

“I call for an end to division and I will continue to call for unity in all speeches I make,” Assaf said.

Signalling its tacit endorsement of the singer, Hamas – which frowns on non-Islamic songs and the Western-style glitz of TV talent shows – sent officials from the Gaza-based Ministry of Culture to the border crossing to welcome him.

Fatah officials were also there, and many in the crowd waved the mainstream movement’s yellow flags.

After his victory, Assaf was named by the United Nations as its first youth ambassador to Palestinian refugee camps in the territories and in neighbouring countries. He is expected to visit the West Bank to perform.

“We won hope,” said Abu Khalil, a 65-year-old Gaza resident. “I hope political leaders can learn something from Assaf – that love unites people, not hatred.”

(Source / 26.06.2013)

Gaza Strip heading inexorably into water crisis

 

Gaza Strip heading inexorably into water crisis
(File Photo)

 

Gaza Strip heading inexorably into water crisis
“There is a crisis. There is a serious deficit in the water resources in Gaza and there is a serious deterioration in the water quality,” said Rebhi El Sheikh, deputy chairman of the Palestinian Water Authority (PWA).

A tiny wedge of land jammed between Israel, Egypt and the Mediterranean sea, the Gaza Strip is heading inexorably into a water crisis that the United Nations says could make the Palestinian enclave unliveable in just a few years.

With 90-95 percent of the territory’s only aquifer contaminated by sewage, chemicals and seawater, neighbourhood desalination facilities and their public taps are a lifesaver for some of Gaza’s 1.6 million residents.

But these small-scale projects provide water for only about 20 percent of the population, forcing many more residents in the impoverished Gaza Strip to buy bottled water at a premium.

“There is a crisis. There is a serious deficit in the water resources in Gaza and there is a serious deterioration in the water quality,” said Rebhi El Sheikh, deputy chairman of the Palestinian Water Authority (PWA).

A NASA study of satellite data released this year showed that between 2003 and 2009 the region lost 144 cubic km of stored freshwater – equivalent to the amount of water held in the Dead Sea – making an already bad situation much worse.

But the situation in Gaza is particularly acute, with the United Nations warning that its sole aquifer might be unusable by 2016, with the damage potentially irreversible by 2020.

Only five to 10 percent of the aquifer’s water is presently deemed safe to drink, but even this can mix with poor quality water during distribution, making it good only for washing.

“The tap water from the municipality is not fit to drink, and my husband is a kidney patient,” said Sahar Moussa, a mother of three, who lives in a cramped, ramshackle house in Khan Younis in the southernGaza Strip, near the Egyptian border.

She spends 45 shekels ($12.50) each month – a large sum for most Palestinians in the area – to buy filtered water that she stores in a 500-litre plastic tank.

Further complicating the issue is Israel’s blockade of the Gaza Strip, which activists say has prevented the import of materials needed for repairs on water and waste facilities. Israel says the blockade is needed to prevent arms from reaching Hamas, which is opposed to the existence of the Jewish state.

The United Nations estimates that more than 80 percent of Gazans buy their drinking water.

“Families are paying as much as a third of their household income on water,” said June Kunugi, a special representative of the U.N. children’s fund UNICEF.

SALT AND SEWAGE

With no streams or rivers to speak of, Gaza has historically relied almost exclusively on its coastal aquifer, which receives some 50-60 million cubic metres of refill each year thanks to rainfall and runoff from the Hebron hills to the east.

But the needs of Gaza’s rapidly growing population, as well as those of the nearby Israeli farmers, means an estimated 160 million cubic metres of water is drawn from the compromised aquifer each year. As the levels sink, seawater seeps in from the nearby Mediterranean.

This saline pollution is made worse by untreated waste, with 90,000 cubic metres of raw sewage allowed to flow into the shallow sea waters each day from Gaza, according to U.N. data.

Even with the aquifer, regular running tap water is a luxury unknown to many Gazans. Locals across the territory say that during the summer months water might spurt out of their taps every other day, and the pressure is often so low that those living on upper floors might see just a trickle.

Many families have opted to drill private wells drawing from water deep underground.

Authorisation is required but rigid restrictions means most households dig their wells in secret. Hired labourers erect large plastic sheets to try and hide their work from prying neighbours.

“As you can see, this is like a crime scene,” said a 45-year-old father of six, who gave his name as Abu Mohammed.

A clothes merchant from Gaza city, he paid his clandestine, 7-strong crew 12,700 shekels ($3,513) to drill a well and came across water at a depth of 48 metres. “We begin the work after sunset and … cover the sound of digging with music,” he said.

A senior Israeli security official estimates that as many as 6,000 wells have been sunk in Gaza, many without authorisation.

While Israel shares the polluted aquifer, which stretches all the way to Caeserea, about 60 km north of Tel Aviv, the problem is less acute than in Gaza which is downstream. In addition, Israel can access water from the Sea of Galilee and the mountain aquifer that also spans the West Bank.

POWER FAILURE

As Gaza borders the sea, the obvious answer is desalination.

Gaza already hosts 18 small plants, one treating seawater and the others water from brackish wells – most of them supplied by UNICEF and the OXFAM charity.

The Palestinian Water Authority has started work on two new seawater desalination plants and is planning to construct a third, larger facility, which is designed to produce 55 million cubic metres of water a year.

But with funding for the $450 million project still uncertain, construction is not due to start until 2017.

By that time, cash-strapped Gaza may not have enough electricity available to power the energy-intensive plants. The United Nations estimates that Gaza already needs an additional 100 megawatts of production capacity, even before the big water facility is built.

Israel is trying to drum up aid for the territory, the senior security official said, alarmed at the prospect of a looming water catastrophe and possible humanitarian crisis on its doorstep in a few years.

“We have talked to everyone we know in the international community because 1.4 million people will be without water in a few years,” he said, asking not to be named because of the sensitivity of the issue.

He said Israel, a leader in the desalination industry, was helping to train a handful of Gazans in the latest water technology, which the Palestinian Water Authority confirmed.

CALL ON DONORS

Sheikh called on international donors to help fund energy, water and sewage projects, warning of disaster if nothing happened.

“A small investment is needed to avoid a bigger one and it is a humanitarian issue that has nothing to do with politics or security,” he said.

(Source / 26.06.2013)

Mursi: Political polarization in Egypt threating democracy

In a televised address Egyptian President Mohammad Mursi said he “erred in some decisions” but was correct in others.

Political polarization in Egypt is threatening the country’s democracy, President Mohammed Mursi said Wednesday ahead of planned mass protests on June 30 by opposition forces.

“Political polarization and conflict has reached a stage that threatens our nascent democratic experience and threatens to put the whole nation in a state of paralysis and chaos,” Reuters reported Mursi as saying.

In a televised address Mursi, who has opposition forces vying to unseat him, said he has “erred in some decisions” while being correct in others.

Speaking to a large crowd of Islamist supporters Mursi said he has an “obligation” to correct his mistakes, adding he is standing before his audience as a “citizen” while emphasizing Egypt was his responsibility.

On June 30 opposition forces have vowed to take to the streets in an attempt to urge Mursi to cede power, however, supporters of the Muslim Brotherhood have planned mass counter-demonstrations.

The Egyptian army has warned against the country descending into chaos, and said it will intervene if necessary.

Blocking Egypt’s Future

Meanwhile, Mursi accused former regime members of attempting to block Egypt from moving forward.

“I understand differences with the opposition, but I reject its involvement in acting against the revolution,” he told a live audience.

He said leading opposition figures were bidding to topple the government, currently headed by the Muslim Brotherhood movement.

The leader, who heads the Freedom and Justice Party, the political arm of the Muslim Brotherhood, said “there is only one revolution” in Egypt, but acknowledged that it may be time for reforms.

Moreover, Mursi accused former presidential candidate Ahmed Shafiq, who was runner up in the last presidential elections, of embezzlement.

The Egyptian president announced an ongoing investigation against Shafiq after he allegedly bought a plane costing $148 million. Mursi said Shafiq should be tried.

(Source / 26.06.2013)

Israel approves construction of new illegal settler units

The illegal Israeli settlement of Ma

The illegal Israeli settlement of Ma’aleh Adumim in the occupied West Bank (file photo)
The Israeli regime has approved the construction of 69 new illegal settler units in East al-Quds (Jerusalem), despite widespread international criticism of settlements in the occupied Palestinian territories.

The settler homes will be built in Har Homa, a settlement neighborhood in the southern sector of East al-Quds which Israel occupied in 1967, an Israeli official said on Wednesday.

On June 13, an Israeli regime spokesman said that Tel-Aviv would build more than 1,000 new illegal units in two West Bank settlements namely Itamar and Bruchin.

On the same day, Nabil Shaath, an adviser to acting Palestinian Authority chief Mahmoud Abbas, said the latest Israeli move shows Tel Aviv “is destroying the two-state solution and the prospects of a peace deal in deeds and words.”

On June 15, Secretary-General of the United Nations Ban Ki-moon criticized the settlement expansion in the occupied West Bank, calling the move a “violation of international law.”

The Israeli settlements in the occupied Palestine have created a major obstacle to the Middle East peace process.

More than half a million Israelis live in over 120 illegal settlements built since Israel’s occupation of the Palestinian territories of the West Bank and East al-Quds in 1967.

(Source / 26.06.2013)

EUROPESE MILJOENENSUBSIDIES NAAR ISRAËLISCHE DEFENSIE-INDUSTRIE

De Europese Unie geeft genereuze onderzoeks- en ontwikkelingssubsidies aan Israëlische bedrijven en instellingen uit de militaire sector. Dat blijkt uit een antwoord van de Europese Commissie op een vraag van Europarlementslid Bart Staes (Groen) .

De Europese Unie geeft genereuze onderzoeks- en ontwikkelingssubsidies aan Israëlische bedrijven en instellingen uit de militaire sector. Dat blijkt uit een antwoord (2) van de Europese Commissie op een vraag van Europarlementslid Bart Staes (Groen) (1). “Zeker met het zich uitbreidend militair conflict in Syrië, en mogelijke betrokkenheid van Israël, wordt opnieuw duidelijk dat met Europees belastinggeld investeren in militaire doelen een schandaal is. Een Nobelprijs voor de vrede onwaardig.”
Volgens de gegevens van de Europese Commissie werd voor 943 miljoen euro aan onderzoeksgelden toegezegd aan Israëlische ‘legale entiteiten’ voor hun participatie aan Europese onderzoeksprojecten tussen 2000 en 2013. Het merendeel van de Europese subsidies (ongeveer 600 miljoen euro) wordt betaald uit Europese wetenschapsprogramma’s van het huidige ‘FP7 Programma voor Onderzoek en Technologie’, dat eind dit jaar afloopt.

Sinds de lancering van de specifieke component ‘veiligheidsonderzoek’ binnen FP7, vloeit de EU-financiering rechtstreeks naar Israëls defensie- en nationale veiligheidssectoren ter waarde van 26 miljoen euro in 49 projecten. Onder de 23 Israëlische bedrijven die participeren aan één of meerdere Europese veiligheidsonderzoeksprojecten, zijn er vijf wapenbedrijven: Israeli Airocraft Industries (IAI), Elbit Systems, Elbit Security Systems, Aeronautics Defence Systems en Opgal Optronics Industries. Er bestaan tientallen door de EU gesponsorde projecten rond onbemande vliegtuigen (‘drones’).
Eerder onderzoek leerde dat IAI, het grootste Israëlische wapenbedrijf en één van de wereldmarktleiders op het gebied van drones, minstens 69 onderzoeksbudgetten binnenhaalde sinds Israël de Europese onderzoeksruimte vervoegde. Het Israëlische Verint Systems, een van de grootste beveiligingsbedrijven ter wereld, leidt inmiddels een project om ‘de totale beveiliging van luchthavens’ te exporteren naar Europa. Het consortium Verint Systems omvat ‘Elbit Systems’, een ander gigantisch defensiebedrijf dat de Israëlische apartheidsmuur hielp bouwen en die momenteel onderhoudt.

Vrede vzw, intal en Vredesactie voerden op 15 mei actie voor het Europese Directoraat Generaal Onderzoek en Innovatie met de eis dat de Europese wetenschappelijke samenwerking met deze bedrijven wordt stopgezet.

Staes ondersteunt de eis van Vrede vzw, intal en Vredesactie naar beperkende ‘ethische criteria’ in het komende EU-Kaderprogramma voor Onderzoek en Technologie, Horizon 2020, dat in 2014 in werking treedt. Deze criteria moeten voorkomen dat er nog langer Europees onderzoeksgeld vloeit naar entiteiten, die door hun aard, plaats van oprichting of hun praktijken bijdragen aan schendingen van het internationaal recht.

Staes: “Als de EU de Nobelprijs voor de Vrede ook maar engiszins serieus neemt, dan zou het elke beschikbare euro moeten investeren in vrede bevorderende initiatieven en nergens ook maar één euro investeren in militaire projecten, en al zeker niet in het kruitvat genaamd Midden-Oosten.”

Begin volgend jaar zal het nieuw onderzoeksprogramma Horizon 2020 van start gaan. De huidige subsidiëring van Israëlische wapenbedrijven toont het belang van duidelijke ethische criteria aan. Ludo De Brabander, woordvoerder van Vrede vzw: “Het kan niet zijn dat Europese onderzoeksbudgetten wegvloeien naar bedrijven die betrokken zijn bij het in stand houden van de illegale bezetting van de Palestijnse gebieden en de systematische schending van mensenrechten.”

(Source / 26.06.2013)

UNESCO adopts resolution to protect Old City of Jerusalem

UNESCO expressed its deep concern about the continuation of Israeli excavations in and around the Old City of Jerusalem and its walls and requested an immediate end to all such excavations

UNESCO expressed its deep concern about the continuation of Israeli excavations in and around the Old City of Jerusalem and its walls and requested an immediate end to all such excavations

The Palestinian Authority’s Ministry of Foreign Affairs has welcomed UNESCO’s adoption of a Jordanian resolution for the protection of the Old City of Jerusalem and the historic path leading to the Mughrabi Gate of Al-Aqsa Sanctuary. UNESCO’s World Heritage Committee made the decision at its 37th session being held in Cambodia. A statement from the ministry said that this affirms the need to safeguard the cultural heritage of Jerusalem and its walls.

“Threats to the Old City include Israel’s excavations and settlement construction,” said the ministry, “as well as the effects of the light railway and cable car on archaeological sites.” The statement stressed the need to protect the Noble Sanctuary of Al-Aqsa, including the Dome of the Rock, and the Church of the Holy Sepulchre not only as sacred places of worship but also integral parts of the world heritage site.

UNESCO member states have been requested by the Palestinian Authority to put pressure on Israel to comply with international law, in particular the 1954 Hague Convention for the Protection of Cultural Property in the Event of Armed Conflict, and the 1972 Convention for the Protection of World Cultural and Natural Heritage. The PA described Israeli policies and practices in Jerusalem as “illegal”.

The World Heritage Committee voted overwhelmingly in favour of adopting the Jordanian resolution on Jerusalem primarily because of what it described as “Israel’s intransigence and its refusal to reach any compromise formula on the decision of Jerusalem, in addition to its rejection and denial of the commitment it made to facilitate a mission for technical experts to the city of Jerusalem last month”.

UNESCO expressed its deep concern about the continuation of Israeli excavations in and around the Old City of Jerusalem and its walls and requested an immediate end to all such excavations. It added that Israel hasn’t provided the World Heritage Centre with information about the finds from the work.

(Source / 26.06.2013)

Palestinian development under occupation is a delusion

Olive oil being pressed at a mill in Gaza City

Olive oil being pressed at a mill in Gaza City

The notion of Palestinian economic development while under Israeli occupation has again been promoted, notably by US Secretary of State John Kerry, as the means to advance the cause of peace through negotiations. Those following such matters in Palestine fear that media hype will blind people to the impossibility of achieving sustainable economic development while Israel continues to occupy, settle and Judaise Palestinian territory.

Talk of economic development under such circumstances ignores the fact that Israel controls the most important keys to the Palestinian economy. Studies indicate that Israel dominates about 96 per cent of all Palestinian imports and exports, and now the deficit in the Palestinian balance of payments is the foundation of a very forced relationship between the Palestinian and Israeli economies.

As a result of the decline in the Palestinian economy, which is due to Israeli efforts aimed at marginalising its various sectors, thousands of individuals from the Palestinian labour force have been driven to find work inside Israel, benefiting the Israeli economy, not their own.

The land itself is one of the most important elements of production which can boost future development but it requires the dismantling of the key aspects of the Israeli occupation such as the illegal settlements and checkpoints in order for the land to fulfil that role. The occupation, therefore, is actually stifling the means of production on Palestinian land, to the detriment of the economy. Despite the talk of economic development and negotiations, the Israeli government under Benjamin Netanyahu has continued to build and expand illegal settlements all over the occupied West Bank, removing ever more land from the Palestinian economic equation. Today there are more than half-a-million illegal Jewish settlers in strategically-placed settlements in the West Bank; 200,000 of them live in occupied Jerusalem, which is now surrounded by settlements, cutting the city off from its natural West Bank hinterland.

Israel has never tried to hide its intentions for Jerusalem; the plan is to seize as many properties, land and districts as possible in the drive to Judaise the city. Palestinians are now a minority in their own city and the Judaisation process is intended to make sure that they do not exceed 12 per cent of the population by 2020.

Given the obvious reality of the Israeli settlements in the Palestinian territories, how can genuine economic development under Israel’s military occupation even be discussed, let alone given serious consideration?

Statistics demonstrate that after a prolonged occupation (1967-2013), Israel’s economic policies have had a number of disastrous effects on the Palestinian economy. Despite signing the Oslo Accords in September 1993, the most important keys to the Palestinian economy remained under full Israeli control; the Palestinian market is Israel’s second after the US. Israeli control over the number of Palestinian workers it allows to cross the Green (Armistice) Line means that it retains control over at least 20 per cent of Palestinian national income. In fact, the Israeli authorities control approximately $50 million a month in taxes imposed on Arab workers from the West Bank and Gaza Strip who work in the Israeli economy. This lays the Palestinian Authority open to constant political blackmail.

The siege of Gaza and Israel’s military activity in the beleaguered territory, and in the West Bank, has contributed to Palestine’s economic decline. According to the data from the World Bank, unemployment has escalated to around 60 per cent, and extreme poverty has spread, affecting two-thirds of all Palestinian families living under occupation.

Nevertheless, the International Quartet continues to speak of boosting the Palestinian economy without tackling the occupation. Using former British Prime Minister Tony Blair as a front-man, the Quartet’s plan is to expand the economy by 50 per cent, reduce unemployment by two-thirds and increase wages by about 40 per cent by pumping-in $4 billion over the next three years.

Those behind the plan appear to have ignored the fact that the increased growth rates in the Palestinian GDP for the years they are talking about, at rates ranging from 2 to 3 per cent per year, require an annual investment of no less than 60 per cent of the GDP under suitable and appropriate investment circumstances. That means that they must be free from the restrictions imposed by Israel, such as the control of large areas of Palestinian territory, especially agricultural land, as well as border crossings, water and natural resources. They also appear to be happy to abide by the Paris economic agreement, which provides for full Israeli domination of the Palestinian economy and control of its performance.

To confront the delusions of development under occupation, there must be alternative Palestinian plans that take into account the economic capabilities of the Palestinians in Palestine and across the Diaspora. Accordingly, the silent majority of Palestinians and the various economic activities must come together to create a promising future for an independent Palestinian state, giving an official and public Arab dimension to the development plans. The Arab world possesses massive economic capabilities and potential, contributing around 30 per cent of the world’s oil production annually and, at the same time, accounting for 60 per cent of the oil reserves.

In addition, there are at least six Arab investment funds capable of funding projects in the Palestinian Territories and creating opportunities for bilateral trade between the Arab countries and the Palestinian economy free international pressure guided by Israeli interests.

Independent Palestinian development requires, first and foremost, political will, and starts with forgetting the delusion that the Palestinian economy can be developed under Israel’s brutal occupation. It also requires strong politicians to demand the dismantling of the occupation infrastructure, including the Apartheid Wall, settlements, settler-only roads, checkpoints and house demolitions carried out “for security purposes”.

International resolutions acknowledge the illegality of Israel’s expansionist policies and attempts to change the demographics in the occupied Palestinian territories, including Jerusalem. The Palestinians now need international action to enforce those resolutions. Only then will we be able to talk realistically about Palestinian economic development free of, not under, Israeli occupation.

(Source / 26.06.2013)

Three solidarity delegations arrive in Gaza this week

 

Mr Haniyyeh thanked the members of the delegations for their efforts and corporeal supportMr Haniyyeh thanked the members of the delegations for their efforts and corporeal support

Palestinian Prime Minister in Gaza Ismail Haniyyeh has received three international solidarity delegations, including Miles of Smiles 22 headed by Isam Yousif.

The members of the delegations who visited the Gaza Strip are from different countries such as Bahrain, Turkey, Britain and other European countries.

Isam Yousif, head of Miles of Smiles, said that such solidarity delegations will continue to visit the besieged Gaza Strip to send several messages to the Palestinians, as well as the whole world.

Yousif said that the message to the Palestinians is that “free people around the world are still with you,” and the message to the world is that “the Israeli siege imposed on Gaza does not stand before our support to the oppressed.”

Yousif said that every one of the delegation members is an ambassador to his fellow citizens and all their efforts combined – when they return back home, write or speak to people – mobilize public opinion in their countries.

For his part, Haniyyeh thanked the members of the delegations for their efforts and corporeal support.

Haniyyeh reinforced the importance of the continuation of such delegations as this has three important outcomes. “They affect decision making inside the Israeli institution, undermine Israeli control over the Palestinians and support the Palestinians throughout the assistance they bring,” he said.

In front of the delegations, Haniyyeh spoke about the dangers that are being posed on the Al-Aqsa Mosque and all sides of life and history of the holy city of Jerusalem. He spoke with them about the division scheme planned for the sanctuary yards of the Al-Aqsa Mosque.

He called for security, political, informational, ideological and relief support to the people who live in Jerusalem in order to enable them to face the hardships of life they experience at the hands of the Israeli government and Israeli settlers pushing them out of the city.

(Source / 26.06.2013)