Israeli occupation authorities place 12 year old under house arrest

Last month, Israeli forces also detained 5 children from an orphanage over another alleged stone-throwing attack

Last month, Israeli forces also detained 5 children from an orphanage over another alleged stone-throwing attack

The Israeli occupation authorities have placed a 12 year old Palestinian boy under house arrest after his release on bail. Mahran Al-Jabari was detained in Jerusalem last Friday along with a number of other boys. They were all accused of throwing stones at Israeli soldiers.

Thirteen of the boys, including Al-Jabari, were released on bail or placed under house arrest. Some were exiled from their home city for a period of two weeks.

Former prisoner and prisoners’ rights activist Fo’ad al-Khoffosh described the Israeli decision to put Al-Jabari under house arrest as “harsh, brutal and illegal”. Criticising the international community for not taking serious measures to stop Israel making such orders against Palestinian minors, Al-Khoffosh said, “The international community is deaf, dumb and blind regarding the issue of Palestinian prisoners.”

Last month witnessed an increase in Israeli detentions of Palestinians; according to human rights organisations 270 were arrested in occupied Jerusalem and the West Bank. On May 22, Israeli occupation forces entered an orphanage in the city and arrested five pupils over an alleged stone-throwing attack on an Israeli settler.

(Source / 03.06.2013)

New Palestine PM to strive for unity

The newly appointed Palestinian prime minister, respected academic Rami Hamdallah, says he will strive to continue the work of his predecessor and is ready to stand aside for a Fatah-Hamas unity government.

A day after being hand-picked by Palestinian president Mahmud Abbas, Hamdallah’s appointment was hailed by the United States welcomed by Israelis who described him as a moderate pragmatist.

Speaking to the official Voice of Palestine radio, the British-educated independent said he expected to be in office until mid-August, when a unity government is due to be created.

“The new government will be a continuation of the last government. Most of the ministers will continue to serve in their positions,” he said on Monday.

“I hope that by August 14, president Abbas will form a new government according to the agreement between Hamas and Fatah.”

News of the nomination was made public late on Sunday on the last day of a deadline to find a successor to Salam Fayyad, who resigned in mid-April following months of tension with Abbas.Advertisement

“President Abbas has asked me to form a new government, and I have accepted,” Hamdallah told AFP.

Hamdallah’s appointment is seen as an interim measure until Abbas can piece together a long-promised unity government as laid out in a 2011 agreement between Fatah and its political rival, the Islamist Hamas movement.

At a meeting in Cairo on May 14, Fatah, which dominates the Ramallah-based government, and Hamas, which rules the Gaza Strip, agreed on a three-month deadline for establishing a unity government and setting a date for elections.

Under the deal, the two sides were to have set up an interim cabinet of technocrats to prepare for elections, before establishing a unity government.

But the deal stalled over persistent in-fighting over the make-up of the caretaker cabinet.

(Source / 03.06.2013)

Civil Wrongs Law – Amendment No. 8 (Liability of the State)

Name: Civil Wrongs Law – Amendment No. 8 (Liability of the State)
Enacted: 2012
Status: Active
Themes: 1967 Occupied Territories
Description: Introduces near-insurmountable obstacles to justice, accountability and redress for civilian victims harmed by acts of the security forces carried out in the OPT, even acts that violate international law, and consolidates the immunity of the state from tort actions brought against it.

The law widely exempts Israel from its liability for injuries and damages inflicted on Palestinians in or from the OPT by the Israeli military.

First, the amendment redefines the term “act of war” by replacing a paragraph that required there to be imminent danger to the life and body of Israeli soldiers with the provision that an act of war should be considered such in “terms of its nature; including the purpose, location, or the danger on the security force as a result of conducting the operation”.

Second, the amendment added a new rule that gives the state the ability to invoke the “no liability” for an act of war defense as a preliminary argument. If it does, the court must consider the argument and give its decision according to the argument (without hearing evidence of any kind). If the court decides that the act is indeed an act of war, the case will be dismissed without evidence being heard.

Third, the original law exempted the state from its responsibility for injuries and damages inflicted on residents of enemy states. The amendment adds exemption from damages to “persons who are not citizens or residents of Israel, and are residents of a territory outside Israel that has been declared an ‘enemy territory’ in a governmental decree.”

This provision would apply to the Gaza Strip, for example, which has been declared an “enemy entity” by Israel. Here, the new amendment contradicts the Supreme Court’s ruling from 2005, in which the court struck down an earlier provision that sweepingly exempted the state from liability from damages resulting from acts of war carried out in areas declared by the Defense Minister as “conflict zones”.

Moreover, this new exemption applies retroactively to 12 September 2005, the date of Israel’s “disengagement” from Gaza, allowing cases pending before the courts to be dismissed. Fourth, the amendment designates the courts in the Southern and Jerusalem Districts as the only courts with the authority to preside over relevant cases, even though it is significantly easier for large numbers of lawyers and Palestinian plaintiffs to access courts in other districts.

(Source / 03.06.2013)

Father of newborn conjoined twins appeals for help

HEBRON (Ma’an) — The father of new-born conjoined twins on Monday appealed for help for his daughters in Hebron.

The twins were born on Saturday in Israel’s Hadassah Ein Kerem Hospital in Jerusalem. They share a heart, and Israeli doctors decided the chances of a successful operation were very slim, after consulting internationally.

They were discharged from the Jerusalem hospital on Sunday and taken to a public hospital in Hebron.

“My wife and I knew about the case since the third month of pregnancy. Our doctor told us that the two girls are joined. He decided to refer my wife to Hadassah Ein Kerem Hospital for delivery, and on May 29 she gave birth to two girls with two heads and a joint heart,” the father told Ma’an.

“I hope somebody from any country in the world would help us,” he added.

The family’s gynecologist Walid al-Atawna explained that the girls are joined at the chest and the abdomen. He said it would be impossible to separate them now, but did not rule out an operation in the future.

(Source / 03.06.2013)

Een jonge Russische vrouw

By Marianna Laarif

Dit is het verhaal van een jonge Russische vrouw. Ze behoorde tot een erg conservatieve orthodoxe familie.
Op een dag stelde een Russische handelaar haar en andere jonge vrouwen voor om hem te vergezellen naar een land aan de Perzische Golf. Hij sprak over een interessant handeltje van elektrische toestellen om in te voeren.
Eenmaal aangekomen veranderde zijn taal drastisch. Hij nodigde hen uit om zich te prostitueren. Om hen te overtuigen haalde hij belangrijke financiële argumenten aan en benadrukte hij zijn prestigieuze relationele omgeving. De meeste vrouwen gaven toe.. behalve zij. Zij was een zeer praktiserende christen, dus weigerde ze zijn aanbod.
Hij spotte met haar en zei tegen haar: “Hier ben je maar een vreemdeling, niemand zal je helpen en ik zal je geen cent geven”.

Hoe meer dagen voorbij gingen, hoe meer druk hij uitoefende met zijn chantage. Hij huisvestte alle vrouwen onder hetzelfde dak en verborg hun paspoorten. Geconfronteerd met deze hachelijke situatie gaven steeds meer vrouwen toe aan zijn vraag, maar zij bleef onverzettelijk.
Ze vroeg hem meerdere keren haar paspoort om weg te kunnen gaan. Ze wou zo graag terugkeren naar huis. Maar hij weigerde stellig het haar te geven.
Tot op de dag dat ze eindelijk haar paspoort vond. Ze vluchtte weg. Buiten kende ze niemand. Ze dwaalde rond zonder goed te weten waarheen te gaan. Ze bezat niet behalve de kleren die ze droeg. Ze had geen geld, geen vriend naar wie ze had kunnen vluchten, niets te eten, noch een plaats om te verblijven. Ze was zo ongerust.

Plotseling trok een jongeman haar aandacht. Hij wandelde samen met drie andere vrouwen. Hij gaf haar eerder een goede indruk en dus ging ze naar hem toe en begon ze tegen hem te praten in het Russisch. Hij verontschuldigde zich omdat hij geen Russisch kon spreken en antwoordde: “Spreekt u Engels? – Ja, zei ze.
Ze sprong van vreugde en huilde daarna. Ze begon haar verhaal te vertellen. Vervolgens zei ze: “Ik heb geen geld en geen verblijf. Al wat ik wil, is dat u me onderdak biedt voor een of twee dagen, de tijd om mijn terugkeer naar huis te regelen.
De jongeman, die Khaled heette, vroeg zich eerst af of deze vrouw eigenlijk niet enkel een oplichtster was. Maar zijn twijfel verdween toen hij de toestand zag waarin ze zich bevond. Ze hield niet op met huilen. Hij besprak het even met zijn moeder en zijn zussen. Dan besloten ze haar bij hen uit te nodigen.
De volgende dagen probeerde ze haar familie via de telefoon te bereiken, maar niemand antwoordde. De lijnen waren defect in Rusland. Ze belde de hele tijd naar huis, maar tevergeefs.
De hele familie was erg vriendelijk tegen haar. Ze voelde zich er echt thuis en ze hield veel van hun gezelschap. Ze spraken met haar over de Islam, maar ze wou er niets over weten. Ze was orthodox, de Islam interesseerde haar echt niet!
Op een dag bracht Khaled haar boeken in het Russisch over de Islam. Hij had ze gevonden in een Islamitisch centrum dichtbij hen in de buurt. Ze begon ze te lezen en begon zich ervoor te interesseren. De familie van Khaled probeerde haar te overtuigen.
De dagen gingen voorbij en ze veranderde uiteindelijk van mening. Ze werd een goede moslimvrouw, gepassioneerd door religie. Steeds meer wou ze leren. Ze bezocht enkel vrome vrouwen en ze wou bovendien niet meer naar huis terugkeren uit vrees te vervallen in haar oude geloof.
Khaled trouwde met haar.
Op de markt zag ze op een dag een gesluierde vrouw, haar gezicht was volledig bedekt. Het was de eerste keer dat ze een volledig gesluierde vrouw zag. Verbaasd vroeg ze aan haar echtgenoot: “Waarom bedekt ze haar gezicht? Ze is zeker verminkt of is ze slachtoffer geweest van een ziekte of misschien.. – Nee, onderbrak haar echtgenoot. Ze draagt de sluier die Allah heeft aanbevolen voor Zijn dienaars en die Zijn Profeet (sws) beval aan de moslimvrouwen.
Ze zweeg een moment en antwoordde vervolgens:  “Inderdaad, het is de islamitische sluier die Allah ons heeft aanbevolen.”
– Maar heb je er al over horen spreken?
– Ja, ja. Bovendien, wanneer ik een winkel binnenga, blijft iedereen naar me kijken en me aanstaren. Mijn gezicht moet dus bedekt zijn om enkel voorbehouden te zijn voor mijn man. Ik zal deze winkel enkel verlaten met zo’n sluier. Waar kunnen we die kopen?
– Laat de sluier die je draagt, antwoordde haar man haar scherp. Het is dezelfde als deze die mijn moeder en mijn zussen dragen. Voor mij is dat voldoende.
– Ik wil deze die Allah wil dat ik draag, zei ze tegen hem.
De dagen gingen voorbij. Het geloof van deze jonge vrouw groeide elke dag. Iedereen hield van haar. Haar echtgenoot behandelde haar als een koningin. Maar op een dag herinnerde ze zich dat haar paspoort binnenkort zou vervallen. De vernieuwing kon enkel gebeuren in haar stad van herkomst, in Rusland. Ze moest dus noodzakelijkerwijs daarheen gaan, anders zou ze zich binnenkort in een illegale situatie bevinden.

Khaled vergezelde haar op reis. Daar zaten ze dus in een vliegtuig van de Russische luchtvaartmaatschappij. Trots nam ze plaats aan de zijde van haar echtgenoot. Ze droeg een sluier die haar volledig bedekte.
Khaled zei haar: “Ik vrees dat we problemen zullen krijgen door de sluier die je draagt.”
Ze antwoordde hem kalm: “Ik vrees enkel Allah. Ze jagen me geen schrik aan. Ze mogen zeggen wat ze willen”. De mensen keken hen vreemd aan. Het vliegtuig steeg op en de hostesses serveerden de maaltijden en verschillende soorten alcohol.
Na enkele glazen begonnen de spotternijen los te barsten, de ene keken, de andere gaven commentaar. Khaled keek, zonder iets te begrijpen, maar al die herrie begon hem echt dwars te zitten. Zij bleef kalm en vertaalde voor hem wat ze over hen zeiden. Hij werd er woedend door. Maar ze herhaalde: “Wordt niet kwaad, wees niet droevig. Dit alles is verwaarloosbaar vergeleken met wat de metgezellen van de Profeet (sws) en hun vrouwen hebben doorstaan.”

Khaled vertelt: “Toen we waren aangekomen in Rusland, dacht ik dat we naar haar familie zouden vertrekken tot we alle formaliteiten hadden geregeld om haar paspoort weer geldig te maken. Maar mijn vrouw keek veel verder dan dat. Ze zei me: “Al mijn familieleden zijn orthodox en ze zijn nogal onverdraagzaam. Ik wil niet naar hen toe gaan, nu toch nog niet. We zullen hen bezoeken net voor we terugkeren. Laten we in afwachting naar het hotel gaan.”
Ik zei bij mezelf dat ze waarschijnlijk gelijk had en we vertrokken dus om een hotelkamer te huren. We brachten er de nacht door en de volgende ochtend al gingen we naar het gemeentebestuur.
Daar vroegen ze haar om haar oude paspoort en pasfoto’s. Ze gaf hen foto’s in zwart-wit waarop enkel haar gezicht zichtbaar was. De ambtenaar zei haar: “We kunnen uw foto’s niet aanvaarden. We hebben absoluut foto’s nodig in kleur, waarop het gezicht, de haren en de hele hals zichtbaar zijn.”
Ze weigerde. We spraken nog andere ambtenaren, maar ze zeiden allemaal hetzelfde.
Mijn vrouw bleef weigeren om zichzelf te tonen op haar foto’s. We gingen naar de directrice. Mijn vrouw deed alles om haar te overtuigen. Maar het haalde niets uit. Ze drong aan: “Maar mevrouw, kijk eens goed naar mij en vergelijk mijn gezicht met deze foto’s. Ziet u dan niet dat het om dezelfde persoon gaat!? – De directrice bleef onvermurwbaar.
Toen zei mijn vrouw haar: “Ik heb enkel deze foto’s om u te geven.” – De situatie leek uitzichtloos.
Uiteindelijk zei de directrice van het bestuur haar: “Ga dan maar naar de algemene directeur van de dienst voor paspoorten opzoeken in Moskou, misschien zal hij een oplossing vinden voor u.
Toen we uit haar kantoor kwamen, zei mijn vrouw me: “We vertrekken morgen om die directeur te ontmoeten.
– Maar geef hen toch gewoon de foto’s die ze willen, antwoordde ik haar. Je bent verplicht.
Allah legt elke ziel slechts op wat ze kan verdragen: Vrees Allah zoveel als jullie kunnen.
We bevinden ons in een geval van uiterste noodzaak. Bovendien zal je paspoort slechts door een handvol mensen bekeken worden. Het gaat slechts om eenvoudige administratieve formaliteiten. Daarna verberg je het tot het niet meer geldig is. Laat het nou, zoek geen problemen alsjeblieft. Het is de moeite niet om die reis te maken.
– Nee, nee en nog eens nee, antwoordde ze me heftig. Ik ga mezelf niet tentoonspreiden op die foto’s, vooral na alles wat ik van de godsdienst geleerd heb.
Ze bleef zo aandringen dat ik niet kon weigeren om haar te vergezellen. We vertrokken naar Moskou, waar we een hotelkamer huurden.
De volgende dag waren we bij de algemene directie van de paspoorten. We spraken met een eerste ambtenaar, vervolgens een tweede, daarna een derde, tot we uiteindelijk de algemene directeur ontmoetten. Hij gedroeg zich bijzonder onaangenaam. Hij keek naar het paspoort, onderzocht de foto’s en keek op.. “Wie kan me bewijzen dat u het wel degelijk bent op deze foto? Hij insinueerde op die manier dat hij daarvoor eerst haar gezicht zou moeten zien.
Mijn vrouw antwoordde: “U hoeft het enkel te vragen aan één van de vrouwen die voor uw dienst werkt, ik zal haar mijn gezicht tonen. Ik kan dit niet doen in uw aanwezigheid.
Hij werd boos, nam het paspoort, de foto’s en alle andere papieren, gooide ze in een lade en zei: “U hebt nooit een paspoort gehad en u zult er nooit één hebben als u geen pasfoto’s geeft die we kunnen nakijken in het geval van een controle.
Mijn vrouw probeerde nog om hem te overtuigen, maar hij wilde er niets van weten.
– Ik heb die foto’s nodig en volgens onze voorwaarden, herhaalde hij.

Ze spraken in het Russisch met elkaar. Ik verstond er dus niets van. Ik kon niets doen en ik was verschrikkelijk gefrustreerd. De arme vrouw! Ze had zo erg haar best gedaan om hem van mening te doen veranderen.
Toen zweeg ze en bleef verstijfd staan. Ik draaide me naar haar toe en zei: “Allah legt ons niet op wat we niet kunnen doen. Die foto’s zijn noodzakelijk. Hoe lang nog zullen we in deze kantoren blijven?
Ze antwoordde: “En wie Allah vreest, hem zal Allah een gunstige uitweg bieden”.

De toon begon hoog op te lopen onder ons en de directeur liet ons zijn kantoor verlaten. We kwamen er schoorvoetend buiten. Ik had gemengde gevoelens, ik was boos op haar, maar voelde tezelfdertijd ook medelijden voor haar.
Ons gesprek ging verder  in onze hotelkamer. Ik probeerde nogmaals om haar te overtuigen en zij probeerde nogmaals om mij te overtuigen. Toen de nacht viel, hebben we het gebed verricht en daarna nog iets gegeten. Vervolgens ging ik in bed liggen om te slapen.
Toen ze me zo zag, veranderde ze van gezichtsuitdrukking. Ze vroeg me: “Khaled, ben je van plan om te slapen?” – Ik knikte en verbaasd om haar vraag, vroeg ik haar – ben je niet moe?
– Slapen? In deze omstandigheden? Geprezen zei Allah! Alles wat we vandaag hebben meegemaakt vereist zeker dat we ons tot onze Heer richten. Laten we bidden tot Allah!
– Ik stond op en bad zoveel als ik kon. Daarna viel ik in slaap. Maar mijn vrouw hield niet op met bidden. Telkens als ik mijn ogen opende, zag ik haar nu eens rechtopstaand, dan weer gebogen en dan weer geknield. Tranen stroomden over haar wangen. Dit ging zo door tot aan de dageraad. Ze maakte me wakker, ik verrichtte mijn rituele wassing en we baden samen. Ze ging eventjes neerliggen tot het buiten licht werd. Toen ze wakker werd zei ze me: “ Laten we naar de dienst van de paspoorten gaan. – Naar de dienst van de paspoorten? Riep ik uit. Waarom?
Wat wil je hen zeggen? We hebben nog steeds geen foto’s!
– Laten we er toch heen gaan! Laten we nog eens proberen. Wanhoop niet aan de genade van Allah.
We gingen erheen en zodra we er binnenstapten, riep één van de ambtenaren ons. Hij had ons herkend. Hij zei tegen mijn vrouw: “U bent toch mevrouw …?” – Ja, dat ben ik, antwoordde ze hem.
– Hier is uw paspoort.
We keken naar wat erin stond. Het was wel degelijk haar paspoort, met haar foto waarop ze gesluierd stond. Ze was zo gelukkig. Ze keerde zich naar me om en zei me: “Ik heb het je toch gezegd: En wie Allah vreest, hem zal Hij een gunstige uitweg bieden.”
De ambtenaar voegde eraan toe: “U moet hem nog laten afstempelen door het gemeentebestuur van uw stad van herkomst.
Dat is wat we deden. Ik zei tegen mijn vrouw dat onze terugkeer naar haar stad zonder twijfel de gelegenheid was om haar ouders te gaan bezoeken. We besloten dus om hen te bezoeken nadat we onze bagage in het hotel hadden geplaatst.
We gingen dus naar haar familie, zoals afgesproken. Ze woonden in een erg bescheiden huis, wat aangaf dat ze arm waren. We klopten aan de deur en haar oudere broer was degene die voor ons de deur opende. Hij was jong en eerder fors gebouwd. Ze glimlachte naar hem toen ze haar gezicht onthulde en nam hem in haar armen. Hij leek ontroerd zijn kleine zus terug te zien. Het leek alsof hij verdeeld was, tussen enerzijds vreugde om haar thuiskomst en anderzijds verbazing omwille van haar kleding. Ze stapte binnen terwijl ze de arm van haar broer vasthield. Ze leek erg gelukkig terug thuis te komen. Ik volgde hen een moment en ging toen alleen in de zitkamer zitten. Ik hoorde hen in het Russisch praten, ik begreep niets van wat ze zeiden. Plotseling liep de toon van het gesprek erg hoog op. Ze spraken steeds luider tegen elkaar. Ze schreeuwden allemaal tegen mijn vrouw, die elk van hen antwoordde. Ik voelde wel degelijk aan dat het er niet goed uit zag, maar ik wist niet wat er gebeurde.
Plotseling klinken de stemmen dichterbij de zitkamer waar ik me bevond. Drie jonge mannen en een oudere man kwamen naar me toe. Ik dacht dat ze me hartelijk zouden verwelkomen, maar ze vielen mij allemaal aan en schopten en sloegen me. O mijn God! Het was afschuwelijk! Ik zat gekneld tussen die vier bruten, ik incasseerde slag na slag. Ik probeerde me te verdedigen maar het haalde niets uit. Ik dacht zelfs dat ik eraan ging sterven.
Ik wilde vluchten maar ik was de richting van de deur vergeten. Met veel moeite kon ik de deur onderscheiden tussen de slagen door. Toen slaagde ik erin om in één keer recht te krabbelen en ik rende als een gek naar buiten. Ze liepen achter me aan. Ik kon verdwijnen in de massa mensen en keerde terug naar het hotel.
Ik kon niet naar mezelf kijken in de spiegel. Ik had overal sporen: op mijn wangen, mijn voorhoofd, mijn neus. Ik was helemaal bebloed en mijn kleren waren helemaal gescheurd. Ik waste me en dankte Allah dat Hij me gered had uit de handen van die bruten. Maar ik dacht veel aan mijn vrouw. Haar beeld liet me niet los. Ik vroeg me af of ze met haar hetzelfde zouden doen als met mij. Ik was een man, maar zij… O Allah! Ik was zo bang voor haar..
Satan begon me in te fluisteren: “Ze zal geen moslim kunnen blijven. Ze zal zeker naar haar vroegere geloof terugkeren. Je zult alleen naar huis terugkeren.” Zwartgallige ideeën spookten door mijn hoofd. Hoe moest ik te werk gaan? Ik was een vreemdeling daar. Wat kon ik doen? In dit land kon iemand vermoord worden voor een pietluttigheid, slechts een luttele tien dollar en hop – je bestond niet meer. En wat als ze haar martelden? Ze zou hen zeker mijn hotel aanwijzen. Ze zouden me doden. Ik had mijn deur zorgvuldig op slot gedaan. Ik bracht een afschuwelijke nacht door, ik was doodsbang.
’s Morgens trok ik andere kleren aan en vertrok ik om te zien wat er met mijn vrouw gebeurd was. Ik vertrok voorzichtig. Ik bespiedde het huis van ver. De deur was gesloten. Ik wachtte..
Even later kwamen de drie jonge mannen en de oude man naar buiten. Het leek erop dat ze naar hun werk vertrokken. Ze sloten de deur achter zich en ik wachtte de hele dag. Ik hoopte mijn vrouw te zien, maar nee, ik zag niemand.
De mannen kwamen terug thuis toen de avond viel. Aangezien ik moe was, keerde ik terug naar het hotel. De volgende dag deed ik hetzelfde maar ik zag haar nog steeds niet. En de derde dag ook. Ik begon ernstig te twijfelen. Zou ze dood zijn? Maar diep in mezelf kon ik dat niet echt geloven, alles leek zo rustig. Ik begon beetje bij beetje terug hoop te hebben. Ja, ik zou mijn vrouw terugzien, het was slechtst een kwestie van tijd.
De vierde dag was ik nog eens in de buurt van het huis gaan staan. Ik bespiedde elke kleinste beweging. De jongemannen en hun vader vertrokken zoals gewoonlijk naar het werk. Ik bleef geduldig wachten en forceerde mezelf om kalm te blijven. Plots ging de deur open en zag ik een jonge vrouw. Zij was het! Ze keek naar rechts en naar links.. alsof ze iemand zocht.. zonder twijfel mij!
Ik rende naar haar toe, maar hoe dichter ik kwam, hoe meer ik de sporen van slagen op haar lichaam opmerkte. Ze was geslagen geweest, haar wonden bloedden nog steeds. Haar gezicht zat vol sporen van slagen, vol bloeduitstortingen, haar kleren vol met bloed. Toen ik haar zo zag, kon ik mezelf niet meer inhouden! Ik had tranen in mijn ogen. Haar handen waren vastgebonden op haar rug. Haar voeten waren vastgemaakt met een ketting. Ze was in een erbarmelijke toestand!
Ze zei me zuchtend maar met zelfverzekerdheid: Luister naar me, Khaled. Maak je geen zorgen over mij. Ik zal altijd mijn verbintenis tegenover Allah eren. Je weet toch dat wat ik te verduren heb, niets is in vergelijking met wat de Profeet (sws) en zijn metgezellen moesten verduren, evenals al degenen die getuigden dat geen godheid het waard is om aanbeden te worden behalve Allah. Ik smeek je, bemoei je er niet mee. Ik zal het regelen met de hulp van Allah. Ga vlug naar het hotel en bid tot Allah voor ons, bid veel tijdens de nacht. En wacht op mij.
Ze deed de deur opnieuw dicht. Ik ging schoorvoetend terug naar het hotel. Ik voelde me verscheurd. De hele dag bad ik tot Allah, de tijd ging met moeite voorbij. De volgende dag had ik geen ander gezelschap dan dat van Allah. De derde nacht werd er aan mijn deur geklopt. Ik sprong op, – Wie is daar? Riep ik.
Ik was zo bang. Als ze nu eens de plaats gevonden hadden waar ik me verborg? Ik beefde bij de gedachte alleen al. Ik herhaalde met moeite, met een krop in mijn keel: Wie is daar?
– Maak de deur open, ik ben het!
Ik herkende nauwelijks mijn vrouw, haar stem klonk zo zwak. Ik deed het licht aan en opende de deur voor haar. Ze kwam binnen en:
– Snel! We moeten weg van hier!
– Maar wacht! Kijk eens naar jezelf! Je bent gewond en je kleren zijn gescheurd, antwoordde ik.
– Snel! We hebben geen tijd te verliezen, herhaalde ze.
Ik kleedde me aan. Ze ging naar haar valies, trok andere kleren aan en verzamelde haar spullen. We sprongen in de eerste taxi die voorbijkwam. Eens we op de achterbank van de auto zaten, stortte ze zich uitgeput in mijn armen. Het was zo’n erbarmelijk zicht..
Ik zei tegen de chauffeur: Naar de luchthaven!
Ik had een beetje Russisch geleerd. Maar ze zei me: Nee! Laten we naar een ander dorp gaan.
– Maar we moeten vluchten, je hebt het zelf gezegd, zei ik haar verwonderd.
– Ja, maar mijn familie zal vast denken dat ik naar de luchthaven zal gaan om met jou te vluchten. Ze zullen me volgen, dat is zeker.
We gingen naar een eerste dorp. Toen we daar aankwamen, namen we een andere taxi naar een tweede dorp. Vervolgens een andere taxi naar een derde dorp. Tot we in een grote stad aankwamen waar een internationale luchthaven was.
We reserveerden onze tickets en gingen daarna uitrusten in een hotel. We waren eindelijk in veiligheid. Ze trok haar kleren uit. Het was hard om te zien. Geen enkel deel van haar lichaam was ontsnapt aan de martelpraktijken. Ze had overal sporen, wonden overal op haar lichaam verspreid, haar haren waren kortgeknipt, haar lippen gezwollen.
Ik vroeg haar om me te vertellen wat er gebeurd was. Ze antwoordde me:
– Toen we het huis binnengingen, hebben ze me om uitleg gevraagd over mijn kleren. Ik zei hen dat dit de kleren van de Islam waren. Toen wilden ze weten wie jij was. Ik zei hen dat je mijn echtgenoot was, dat je moslim was en dat ik me bekeerd had tot de islam. Ik vertelde hen het verhaal vanaf het begin: de valse handelaar, wat hij met me wilde doen, mijn vlucht, onze ontmoeting. En weet je, ze hadden prostitutie verkozen boven de Islam!
Toen bedreigden ze me: Als ik de Islam niet afzwoer, zou ik het huis niet levend verlaten.
Daarna hebben ze me vastgebonden en hebben ze jou aangevallen. Ik hoorde jouw geschreeuw. Toen je gevlucht was, zijn ze teruggekomen naar mij met kettingen. Ze hebben me vastgemaakt zodat ik helemaal niet meer kon bewegen en ze zijn me beginnen te slaan met zwepen die ik nochtans nooit eerder gezien had. Ze beledigden me.
Dit ging zo elke dag door. Vanaf dageraad tot ik het bewustzijn verloor. ’s Morgens vertrokken ze naar hun werk. Ik bleef achter met mijn moeder en mijn jongere zus, die vijftien jaar oud is. Ze spotten met mijn situatie, ze bleven er maar mee lachen. Dat was het enige moment dat ik wat kon rusten. Ze sloegen me tot ik flauwviel. Ze bevalen me om de Islam achterwege te laten. Ik weigerde en bleef dat alles verdragen. Mijn zus vroeg me: Maar waarom heb je jouw godsdienst achterwege gelaten, de religie van je ouders en je voorouders?
Ik legde haar dus de deugden uit van de Islam, het monotheïsme en het geloof. In het begin schonk ze er weinig aandacht aan, maar met verloop van tijd begon ze zich ervoor te interesseren. Het beeld van de Islam werd beetje bij beetje duidelijker in haar geest. Tot ze me op een dag verraste en zei dat ik gelijk had.
– Het is de juiste religie, zei ze me. Ik zal mij er ook toe bekeren.
Ze was zo overtuigd dat ze me uit eigen initiatief voorstelde om me te helpen.
– Hoe kan ik dat doen? Vroeg ze me.
– Laat me mijn man ontmoeten.
Ze klom op het dak van het huis. Ik gaf haar jouw beschrijving. Ik zei haar dat ze de deur voor me moest opendoen als ze jou zou zien. Dat is wat we die bepaalde dag deden. Maar ik kon niet naar buiten. Mijn zus had enkel de sleutel van de ketting waarmee ik vastgeketend zat aan een balk in het midden van het huis. Ik was met nog twee andere kettingen vastgeboden, waarvan de sleutels zich bij mijn broer bevonden. Ik kon je zien, dankzij Allah, en je vragen om op mij te wachten.
Daarna besloot mijn zus om me te helpen om te vluchten. Ze was zo’n goede moslima geworden op zo’n korte tijd. We wisten niet hoe we de sleutels konden bemachtigen.
Toen kreeg ze het idee om voor hen een geconcentreerde alcoholische drank te bereiden. Ze hadden zoveel gedronken dat ze ladderzat in slaap vielen. Ze kon de sleutels pakken uit de zak van mijn broer en mijn ketenen losmaken. Ik haastte me toen naar het hotel..
Ik (Khaled) vroeg haar ongerust:
– En je zus?
– Ze zal nu nog haar bekering tot de islam verborgen houden tot we een oplossing vinden om haar te helpen.
Na alles wat ze me vertel had, nodigde ik haar uit om wat te slapen. Ze kwam een beetje op krachten. De volgende dag namen we het vliegtuig om naar huis terug te keren. Mijn vrouw bracht enkele dagen door in het ziekenhuis. Haar wonden genazen beetje bij beetje.
En we verrichtten smeekbeden voor haar zus.

( Verhaal uit de geluidsopname met de titel: indrukwekkende verhalen)

Allerbeste zuster..
Ik heb je dit verhaal niet verteld om je te ontroeren of omwille van het eenvoudige plezier jouw tranen te doen stromen. Ik deed het vooral opdat je zou weten wat we kunnen bijdragen tot onze godsdienst en waartoe we in staat zijn als we er stellig in geloven.
De Islam is opoffering. Het is dapperheid. Zorg ervoor dat je geen slachtoffer bent. Schat jezelf naar de juiste waarde. En ik zal je helpen om te weten wat jouw echte waarde is..

Dit verhaal is een klein stukje uit het geweldige boek: Tijdloze vrouw – een voorbeeld voor de moslimvrouwen van DR. Muhammad al-‘Arifi.

Bedouin forced to live beside dump contract unknown diseases

Palestinian Bedouin rights advocate Eid Jahalin in New York City.

UNITED NATIONS – For thousands of years the Bedouin people have made their home in Palestine. But for almost the last six decades, the Palestinian Bedouin have been on the move, repeatedly relocated to make room for Israeli settlements.

As the Bedouin fight to be recognized as an indigenous people by Israel, Eid Jahalin, 49, who lives near the Jerusalem area, is advocating for them. Jahalin believes that “land without people” is Israel’s sole focus, while the Bedouin’s vast knowledge about living in the desert, practiced over centuries and crucial to preserve with climate change taking place, stands to be lost.

Lucy Westcott spoke to Jahalin during his recent visit to New York City and the United Nations.

Lucy Westcott: What are the most recent developments by the Israeli government concerning relocation of the Bedouin?

Eid Jahalin: The Israeli government is continuing with the same proposals, the same project, and they’re working faster. There is no pressure on Israel and nobody is stopping the plan. A few days ago there was resistance to the plan because when it was published, the settlers talked about a Bedouin city in Nuweimeh. The settlers said they don’t want to give a “prize” to the Bedouin when they have been told, because of [US] Secretary of StateJohn Kerry, who recently visited Israel, that they have to stop their settlement plans.

Moshe Ya’alon, the [Israeli] minister of defense, is new and he said he will study the Bedouin relocation plan, so at the moment there’s a little less pressure. I believe that the government and settlers are working together, that they’re partners. When there is pressure and the government is stuck in the mud, then they activate the settlers, and then they say it’s the settlers. What they can’t do, they get the settlers to do.

LW: How long has this situation been going on for?

EJ: It’s been going on since 1967. From 1967 to 1978, it was only an issue with the army, who would take land and declare it as a military zone. A year and a half later they would give that land to the settlers. After 1978 all the chaos with the settlers began. The last major forced displacement was in 1997-98 and almost 2,000 people were displaced.

During that time, there was a process of taking those families and people and putting them in containers, leaving them next to the garbage dump. To this day, there are some people who don’t have money who are still living there, in tin shacks.

LW: What is the situation like for the Bedouin in 2013?

EJ: One of the worst problems is that many children, some eight and younger, have diseases after being born next to the garbage dump, that not even Hadassah, the main Israeli hospital in Jerusalem, recognizes. There is one family — a mother, father and three children — that have this disease, and nobody knows what it is. Hospitals have said it’s the first time they’ve seen this disease and it’s unusual. The children are sick to this day, staying at home with the parents.

If you go down to Jerusalem from the Jordan Valley you’ll see Bedouin living next to the side of the roads. The government pressured the Bedouin: they can’t be on the desert on either side of the road, so they’re only able to be next to the road. If you allowed them, if you gave permission, you wouldn’t find one Bedouin next to the road. The Bedouin don’t always need to be near the road for communication and transport.

LW: What has your contact with the Israeli authorities been like?

EJ: If only the Israeli government would leave the Bedouin alone. They’ve closed access to the road for the school, for the whole community, and that’s their help?

The government won’t allow us to have any access to natural spring water, and if a Bedouin goes out into the desert, they take you to court and put you in prison with a fine of 1,000 to 2,000 shekels ($270 to $540).

The desert is the natural place for Bedouin, but the government won’t allow it. They’re closing the Bedouin off as though we’re people in a box. And if they, the Israeli government, say, we’re helping the indigenous people. I want to hear one example.

LW: What specialized knowledge about living in the desert do the Bedouin stand to lose with continued relocation?

EJ: A month ago, for example, I was down in the Jordan Valley in Jericho, and everybody was complaining about the unusually extreme heat. When I went home, none of my family was complaining about the heat because as Bedouin, we’re used to the heat and know when to go in the sun and when not, when there is danger in the desert and when there’s no danger.

In New York, I don’t know exactly where I am, but if I’m in the desert, I know everything. The weather is changing these days, but now we have to think forward and think what needs to be done. Because I live in the desert, it’s easy for me to deal with the changes, not like in the city or in villages.

This planet is a very small ball. If somebody makes a problem or damages on one side, then we feel it on the other, so we have to protect the land.

LW: As this is your first time at the United Nations, what do you hope the community will learn about the situation of the Bedouin people?

EJ: I hope they learn a lot. We hope to shine a red light on the situation of Bedouin, what’s happening to them, and the situation of global warming. I came here to alert the world to that.

(Source / 03.06.2013)

Jordan: 304 national news websites blocked

Jordan blocks 304 national news websites.

Jordan said Monday it blocked unlicensed news websites in a step toward regulating online media widely criticized by the government and readers for sensational reporting.

Access to 304 domestic online sites was cut Sunday and Monday, according to the Press and Publication Department. It said another 102 news websites remain accessible, because they are either licensed or seeking registration.

Daoud Kuttab, chief editor of blocked www.ammannet.net , said the government was “punishing the Jordanian people because it is preventing them from reading news about developments that concern them.”

“We refuse to be intimidated by being forced to license,” he said. “The state is muzzling its critics.”

One of the websites was unblocked after its editor filed registration forms.

The Muslim Brotherhood, Jordan’s largest opposition group, said in a statement that blocking online sites “is a provocation in line with the government practice of tyranny … and to gag opposing opinion.”

Information Minister Mohammed Momani said the state was only seeking to regulate online media.

“The government recognizes media is one of the most important pillars of modern democracy, and strengthening it is a key component of Jordan’s political reform efforts,” he told The Associated Press.

“We seek free and independent national media, with the highest standards of professionalism and credibility,” he said.

“We will not allow personal attacks against individuals, or attacks against any groups or minorities,” he said, referring to some recent incidents in which online media were blamed for inciting religious or social prejudice and inaccurate reporting involving public figures. Targets of some of the articles claimed that some online editors sought bribes in return for halting publication of false rumors.

Last year, Jordan’s parliament passed a law requiring news websites to register with the Department of Press and Publication, once officially called the Censorship Department.

Websites are also required to appoint a Jordanian chief editor who would be held accountable for all online content, including comments posted by readers.

Under the law, the state has the authority to block websites, including those originating from abroad, if they are deemed in violation of the law.

Since the Arab Spring uprisings that unseated four Arab leaders two years ago, Jordan has taken steps to ease restrictions on freedom of expression, opinion and assembly.

The government also introduced special courts to deal with media cases, presided over by specialized civil judges.

However, other constraints remain. That includes a ban on criticizing the king in public, punishable by up to three years in jail. King Abdullah II holds final authority in most matters.

While the government approved a code of conduct several years ago with the intention of fostering a “free and independent media,” journalists are still closely watched by intelligence agencies and often report harassment and threats.

Bloggers have been arrested, and as a result, many practice self-censorship. Last year, a private satellite TV station was closed after airing views critical of members of the royal family.

(Source / 03.06.2013)

Erdogan: Turkey situation ‘calming down’

RABAT (AFP) — Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan said Monday on a visit to Morocco that the situation in his country is “now calming down” despite a fourth day of violent protests against his rule.

“The situation in my country is now calming down… On my return from this visit, the problems will be solved,” Erdogan told a news conference in Rabat.

(Source / 03.06.2013)

Are we seeing a ‘Turkish Spring’ on the streets of Istanbul?

Violent protests in Istanbul over the past two days.

On Sunday, October 30, 1938, thousands of radio listeners were shocked when radio news alerts announced the arrival of Martians and attacking New Jersey. They panicked when they learned of the Martians’ ferocious and seemingly unstoppable attack on Earth. Many ran out of their homes screaming while others packed up their cars and fled.

Though what the radio listeners heard was a portion of Orson Welles’ adaptation of the well-known book, War of the Worlds, by H. G. Wells, most of the audience believed what they heard on the radio was real.

This incident of delusion in 1938 America supplies perhaps the most appropriate analogy to the prevalent western interpretation of the ongoing riots in Turkey. These riots arose from a simple misunderstanding over thirteen trees in Gezi Park, which turned into a huge protest in Istanbul. This was followed by smaller protests in other cities across western Turkey. Over the next 48 hours, it has become a free for all of sorts for old hippies and political opportunists to air grievances towards the Erdogan administration and stir up chaos in our beautiful streets.

The Arab Spring and the Turkish protests – a link?

If our analysis is as simple as: “I have 2 feet, I can sing. Birds have 2 feet, birds can sing. Therefore I should be able to fly too”, then yes. Otherwise, it is simply the latest fallacy perpetrated by the always-eager Western media. The Arab Spring started as an uprising against the tyrants of Baathist regimes who had been oppressing the people under juntas or dictatorships for decades. Turkey is not a dictatorship, nor is it a junta regime.

No one in Turkey is upset either at the protestors or their right to protest. These are, contrary to popular belief, cherished rights in Turkey which the citizens are free to exercise as they please.

Turkey is run by a 3-time elected democratic government, which runs the country according to secular laws, comparable with the European countries. If Turkish people are not content with the government, they can hold a referendum and change the government with early elections. We do not see any sign of such a desire. On the contrary, the demand from people to the Prime Minister is to amend the party rules and run for a fourth term.

Some analysts, which were following the provocations on Twitter didn’t hesitate to stereotype the protests and compare them to those of the Arab Spring and labeled the protests as the Turkish Spring, not knowing many of the images and notes they receive over twitter were actually fraudulent. If we really want to talk about a Turkish Spring, it happened in 2002 when the AK Party was first elected to a majority. They are not the problem, they were the solution. Most coverage of the protests so far has been provided by analysts with little insight into Turkish politics. One cannot possibly analyze the situation in Turkey by staring out their hotel window in Istanbul. I went to Disneyland once. That doesn’t make me Tinkerbell.

What is the Nature of the Protest?

Turkey is a country of 75 million people. Those who were rioting are only a few thousand people from left leaning and/or extreme secular circles. The last time our left wing main opposition party CHP was in power alone was 1964. What does this tell you? This tells you they cannot prevail in the marketplace of ideas.

And so what are they doing? They are doing what ideologically bankrupt, Marxists always do. They are contriving reasons to tear up shops and burn buildings over thirteen trees. This is the old, tired, typical methodology of systematized, manufactured hysteria of the left, which cannot win seats in parliament by democratic means. They therefore are resigned to vandalism and hysterical demonstrations of grandiose self-pity. As Marx claimed that societies evolve only through conflict, the flag bearers of his ideology are still pursuing his discredited vision on the streets of Istanbul today. Lenin says: “Even without arms, the groups can play a most important part: by leading the mass; by attacking policemen, whenever a favorable opportunity presents itself, and showering stones or pouring boiling water on the troops, etc.” (Lenin, Collected Works, Progress Publishers, 1972, Moscow, Vol. 9, pp. 420-424)

TURKEY PROTESTS IN PICTURES

  • Damaged car is seen in Taksim where police and anti-government protesters clashed in central Istanbul June 2, 2013.
  • Damaged buses are seen in Taksim where police and anti-government protesters clashed in central Istanbul June 2, 2013.
  • Demonstrators rest in Taksim Square where police and anti-government protesters clashed in central Istanbul June 2, 2013.
  • Demonstrators rest in Taksim Square where police and anti-government protesters clashed in central Istanbul June 2, 2013.
  • Damaged buses are seen in Taksim where police and anti-government protesters clashed in central Istanbul June 2, 2013.
  • Damaged buses are seen in Taksim where police and anti-government protesters clashed in central Istanbul June 2, 2013
  • Damaged car is seen in Taksim where police and anti-government protesters clashed in central Istanbul June 2, 2013
  • Demonstrators rest in Taksim Square where police and anti-government protesters clashed in central Istanbul June 2, 2013
  • Protestors clash with riot police between Taksim and Besiktas in Istanbul, on June 1, 2013, during a demonstration against the demolition of the park.
  • Riot police use water cannons to disperse anti-government protesters in front of Turkish Prime Minister Tayyip Erdogan’s Istanbul office June 1, 2013
  • Protestors clash with riot police between Taksim and Besiktas in Istanbul, on June 1, 2013, during a demonstration against the demolition of the park
  • A chair is seen on a road leading to Taksim Square where police and anti-government protesters clashed in central Istanbul June 2, 2013
  • Protestors clash with riot police between Taksim and Besiktas in Istanbul, on June 1, 2013, during a demonstration against the demolition of the park.
  • Damaged car is seen in Taksim where police and anti-government protesters clashed in central Istanbul June 2, 2013
  • Protestors clash with riot police between Taksim and Besiktas in Istanbul, on June 1, 2013, during a demonstration against the demolition of the park
  • Protestors clash with riot police between Taksim and Besiktas in Istanbul, on June 1, 2013, during a demonstration against the demolition of the park
  • Protestors clash with riot police between Taksim and Besiktas in Istanbul, on June 1, 2013, during a demonstration against the demolition of the park

Is it Favorable to Give Protestors What They Want?

Absolutely not. We are talking about a party, which changed the entire face of Turkey in 11 years. While GDP per capita was $3,500 in 2002, it hit $10.000 by this year. Exports rose to $114 billion from $36 billion in 2002 and are expected to exceed $500 billion in 2023. 206 new dams were built, every city has it’s universities and tourists visiting Turkey are in record numbers. And even though the protests started over 13 trees in a park, AK Party government created 900 thousand hectare new forest in Turkey. I understand many young people are encouraged by the statements such as: “let the revolutionary spirit take over the country”, “let’s run down the mountains like light to the darkness”, etc.

It is pleasant to see the young people looking for a cause and not be nonchalant about their surroundings. But let me remind you these are not the mountains of Sierra Leone, these are the streets of Istanbul. In case government resigns, or there is an unrest it can not take under control, there are only two options to fill the space. Main opposition CHP or a military junta. Our main opposition is a party, which has not been favorable to the majority of the Turkish public for decades for a reason. And this made the party develop a tradition of opposition without any ground most of the time, and going to extremes with it like supporting Assad in Syria. If we consider a junta to take control of the situation, we can safely say according to our experience from the past, the protestors themselves would be the first on the line to be hanged. After hanging hundreds of protestors and governmental officials, the Marxist nature of a junta suffocates the dynamism of growth and dims the light of the people of Turkey.

And of course we should not forget that the case about the Alleged Ergenekon Terror Organization is coming to an end and there is still a hope to annul the case by a change in the government, which means Turkey going back to the dark ages when everything was controlled by this shadow government.

Is There a Point Where the Government Went Wrong?

One of the main problems of AK Party government has always been the lack of PR both internally and externally. Unfortunately, Erdogan has the belief of representing the end product to the public rather than promoting the plan. So far, majority of the decisions of AK Party has been extremely pleasant but we cannot expect all public to trust their decisions beforehand. As in the example of Gezi Park construction, the tension started with the lack of municipality’s presentation of the renewed park plan. Speaking at the Bursa Provincial AK Party headquarters on Saturday, Deputy Prime Minister Bülent Arınç wisely said: “If people could have been informed further of what the plans were, instead of manhandling them and subjecting them to this and that, then the situation may not have escalated to this level”.

Since the party came to power, we did not see any change in the liberal lifestyles of the Turkish people. No one is forced to adopt a certain lifestyle or a certain type of clothing. As a Muslim woman in Istanbul, I can safely say I have the same rights with an atheist or a Jewish man. But is this enough? Can we expect people to observe and come up with a conclusion? I sincerely hope the party learns to say openly “The fact that we are Muslims will never change our attitude towards atheists or members of other faiths. We are all the same in the eyes of Turkish laws. Atheist, Muslim or Christian; all people of Turkey are the same for us. We will never restrict your lifestyles according to our belief structure”. In short, the party needs a new system to promote their message more effectively.

What Happens Next?

Will AK Party lose public support now? No. Like the Cumhuriyet rallys before the elections in 2007, which were designed to demonize AK Party actually increased their votes in the elections, this will increase AK Party votes even more. Left wing protests always unite center right in Turkey and this example is no exception. Both center right opposition parties BBP and MHP denounced the protests and asked their followers to step back and especially Devlet Bahçeli, leader of the Nationalist front MHP said “such an action would look like brothers in a fight”. Especially for the nationalist front, what we call the “ülkücü” or “idealists” in English, a left wing protest brings them to the support of center right, which, in this case will bring in more public support to Erdogan.

No one in Turkey is upset either at the protestors or their right to protest. These are, contrary to popular belief, cherished rights in Turkey which the citizens are free to exercise as they please. The frustration arises when the protestors seem to have no idea what it is they are actually protesting. Do they not want a beautiful new, modern park which will not only enhance the beauty of Istanbul but also draw more tourists and the financials benefits which come with them? Do they sincerely seek the return of a system of government which left the country in ruin and the population in despair? The vast majority of Turkish citizens want no part of a return to those dark days, despite the cries of an angry and uninformed minority.

The AK Party is right not to cave to these demands. They have done so much good for Turkey in their decade in power. On this occasion, they deserve the respect and trust of the people, even if their plan for the park in this case was not clearly articulated from the start. The new park will be beautiful and a great success. The new laws concerning alcohol sales, which some presume to be protesting as well, will enhance public safety and save lives on our highways. And for those seeking a return to the dark days of Marxist-influenced left wing government disasters? Those tired ideas may be a part of our history, but certainly not our future. These are better, brighter days, and the nation has moved on. I would suggest these protestors do the same.

(Source / 03.06.2013)

Turkish protesters accuse media of ignoring unrest

Anti-government protesters clash with riot police in Istanbul June 3, 2013.

The orange broadcasting van layon its side in the glare of an arc light on Istanbul’s Taksim Square while protesters clambered over it. On its bonnet was scrawled “government crony media for sale” and on a side panel “Where were you yesterday?”

The anger of many demonstrators involved in four days of clashes with police across Turkey has turned increasingly on media they see as cowed by Prime Minister Tayyip Erdogan.

Major newspapers afforded only brief references to Friday’s first outbreak of unrest, stepping up coverage only after Erdogan himself commented on the unfamiliar scenes of chaos.

Television stations remain cautious and sparse in coverage.

“TV channels were broadcasting documentaries on Friday night when violent clashes were going on in Istanbul,” said student Sami Sertac. “I follow foreign media and social media to find out what is happening in my own country.”

Hundreds of people gathered in front of the pro-government HaberTurk TV channel in Istanbul on Sunday while 2,000 others assembled before broadcaster NTV on Monday to protest at its unrest coverage. The two channels had no immediate comment.

Supporters of Erdogan, who deny that he fosters a secret Islamist agenda in the constitutionally secular country, reject accusations he has crippled the media and argue he has in fact abolished many taboos.

Smaller newspapers such as Taraf, Yurt and Sozcu that criticize the government almost every day operate unhindered. The internet provides a vent for tens of thousands.

Unrest ignited

The destruction of a small Istanbul park ignited the unrest that has rocked Turkey since Friday. The protests turned into a broader demonstration against Erdogan, accused of using his huge parliamentary majority to impose authoritarian rule, and produced some of the worst riots in decades in the country.

State influence over the media is nothing new in Turkey.

Before Erdogan swept to power in 2002, journalists and publishers risked retribution if they dared criticize the armed forces, the self-appointed guardians of Turkey’s secular order, or dwelt on Turkey’s war with Kurdish rebels in the southeast.

Political leaders, however, were fair game for mockery or accusations of corruption or incompetence.

These days, a military humbled by the jailing of top generals over alleged coup plots against Erdogan can be freely criticized. The ‘Kurdish problem’ can also be debated; but journalists see a peril in mocking or criticizing Erdogan.

While Turkish media have barely covered the unrest, social networking websites such as Twitter and Facebook have become a focus for Turks opposed to Erdogan, who remains for all the current criticism unrivalled in popularity.

The unrest has thrown up no leader on the streets and parliament, where Erdogan’s AK party enjoys a huge majority, is bereft of credible rivals.

International media gave wide coverage to the mass protests, during which at least 1,700 protesters have been detained and hundreds injured.

Hundreds of government critics from across the political spectrum have been jailed in past years, including activists, lawyers, students and military generals on coup charges.

The U.S.-based Committee to Protect Journalists says that over a dozen columnists were fired or quit under government pressure in the past year.

Media control

Critics say the ownership structure of Turkish media firms, often held by large conglomerates involved in other businesses, allows the government to exert more control.

The Sabah-ATV group, one of Turkey’s largest media organizations, was sold in 2008 to Calik Holding, a group with interest ranging from energy to finance and known as being pro-government. Two state-owned banks helped fund the deal.

Dogan Holding, once Turkey’s largest media group, was fined over $2.5 billion for alleged tax evasion in 2009. But the case slipped under the radar after Dogan, which also has energy, manufacturing and finance interests, sold two dailies and a television channel as part, it said, of a routine restructuring.

The government denies political motivation.

Outspoken columnists such as Hasan Cemal, Amberin Zaman andNuray Mert lost their jobs after criticizing Erdogan’s policies. With his 45 years journalism experience, Cemal’s departure in particular shocked the Turkish media.

The result of dismissing prominent journalists is self-censorship, those in the industry say.

“They intimidate and then silence dissent. A call from Erdogan’s office is enough to end a journalist’s career,” said Ahmet Sik, who spent more than a year in detention in 2011 for writing a book about investigations into a plot against Erdogan.

“Now all journalists know the red line. It is Erdogan. No criticism but flattery. That is the only way to keep your job,” said Sik. “There is a man who rules; Erdogan.”

(Source / 03.06.2013)