Het Theekopje

By Marianna Laarif

Er was eens een stel dat altijd naar Engeland ging om te winkelen. Ze hielden
allebei van antieke spullen en potwerk en vooral theekopjes.
Op een dag zagen ze een prachtig theekopje in een winkel. Ze zeiden, “Mogen we
die even zien? We hebben nog nooit zo’n mooie gezien.” Toen de winkeljuffrouw
hen het kopje overhandigde, begon het ineens te spreken.

“Jullie begrijpen het niet,” zei het kopje. “Ik ben niet altijd een theekopje
geweest. Ooit was ik rood en van klei. Mijn meester nam me op en rolde me heen
en weer en klopte me keer op keer en ik schreeuwde het uit ‘Laat me met rust’,
maar hij lachte alleen maar en zei, ‘Nog niet.’

“Toen werd ik op een draaischijf geplaatst,” zei het theekopje, “en ineens werd
ik rond en rond gedraaid. ‘Stop! Ik word duizelig’, schreeuwde ik. Maar de
meester knikte alleen en zei, ‘Nog niet.'”

Daarna plaatste hij me in de oven. Ik had nog nooit zulke hitte gevoeld. Ik
vroeg me af waarom hij me wilde verbranden en ik schreeuwde en klopte op de
deur. Ik kon hem zien door de opening en ik kon zijn lippen lezen terwijl hij
zijn hoofd schudde, ‘Nog niet.'”

Eindelijk ging de deur open, hij zette me op de plank en ik begon af te koelen.
‘Zo, dat is beter’, zei ik. Hij borstelde me en verfde me helemaal onder. De
lucht was verschrikkelijk. Ik dacht dat ik zou stikken. ‘Stop, stop daarmee!’
gilde ik. Hij knikte alleen, ‘Nog niet’.

Toen plaatste hij me ineens terug in de oven, niet zoals de eerste keer, deze
keer was het 2 keer zo heet en ik wist dat ik het zou begeven. Ik smeekte, ik
bedelde, ik schreeuwde, ik huilde. Al die tijd kon ik hem zien door de opening,
zijn hoofd schuddend, ‘Nog niet’.

Toen wist ik dat er geen hoop meer was. Ik zou het nooit halen. Ik stond op het
punt om het op te geven. Maar de deur ging open en hij nam me eruit en plaatste
me op de plank. Een uur later gaf hij me een spiegel en ik kon niet geloven dat
ik dat was. ‘Het is prachtig, Ik ben mooi’.

‘Ik wil dat je dit onthoudt,’ zei hij, ‘Ik weet dat het pijn doet om op en neer
gerold en geklopt te worden, maar als ik je met rust had gelaten, was je
opgedroogd.

Ik weet dat je duizelig werd van het ronddraaien op de schijf maar als ik
gestopt was, was je afgebrokkeld.

Ik weet dat het pijn deed en dat het heet en onuitstaanbaar was in de oven, maar
als ik je er niet in had gestopt, zou je gebarsten zijn.

Ik weet dat de lucht slecht was toen ik je in de verf zette, maar als ik dat
niet gedaan had, zou je nooit hard geworden zijn; je zou geen kleur in je leven
hebben gehad.

En als ik je niet voor een tweede keer in de oven had gezet, zou je het niet
lang uitgehouden hebben want de hardheid zou niet gebleven zijn. Nu ben je een
afgewerkt product. Je bent precies geworden wat ik in gedachte had toen ik aan
je begon.’

Allah weet wat Hij doet met een ieder van ons. Hij is de pottenbakker en wij
zijn Zijn klei. Hij zal ons vormen en volledig maken zodat we Zijn goede, behaaglijke
en perfecte wil vervullen, waar we nooit aan kunnen ontsnappen.

“Wonderlijk is het geval van de gelovige want er zit iets goeds in al zijn
omstandigheden en dat is bij niemand anders het geval dan bij de gelovige; als
hem iets vreugdevols  overkomt, is hij Allah dankbaar dus daar zit iets goeds
voor hem in, en als hij in moeilijkheden komt, ondergaat hij die geduldig, en
daar zit iets goeds voor hem in.” [Muslim]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *