Een 1-, 2- of een 3-staten oplossing?

Engeland heeft twee maal een kapitale fout gemaakt om te komen tot een oplossing in het conflict tussen de Palestijnen en haar bezetters; de eerste was de opstelling en uitvoering van de Balfour Declaration en de tweede was de druk op President Abbas te leggen om niet naar het Internationaal Strafhof te gaan i.v.m. met de uitgevoerde moorden en andere zaken door de bezettende macht. Wat mij betreft heeft Engeland zich (wederom) weggezet als een politieke onbenul qua buitenlands beleid en gewoon zich opgeworpen als de schoothond van de bezetters; tevens zich bij voorbaat gemeld als de beschermers en getuigen voor de bezettende macht.  De Joden hadden jaren in de diaspora geleefd – overigens zoals nu vele Palestijnen in het buitenland leven, vaak als vluchteling in kampen – en vanaf 1894 (door de Dreyfus affaire) werd de druk op de politiek steeds groter om met een oplossing te komen. In de eerste Wereldoorlog kwam een samenwerking tot stand tussen David Lloyd George (Minister van Defensie), Arthur James Balfour (First Lord of the Admiralty) en Chaim Weizmann (wetenschapper, maar vooral de leider van de Zionistische beweging). Hierbij ging het om de productie van vloeibare aceton. Het uiteindelijke resultaat van de samenwerking was de Balfour Declaration van 2 november 1917. De Volkenbond accepteerde de Declaratie op 24 juli 1922, waardoor Engeland het mandaat kreeg van tijdelijke administratieve controle op Palestina.
In 1939 kwam Engeland terug op de Declaratie met een Witboek, waarin werd aangegeven dat het creëren van een  Joodse staat niet langer beleid van Engeland was. Door deze verandering in het buitenlands beleid van Engeland konden miljoenen Joden niet ontsnappen aan het Naziterreur. Maar het hield wel in dat er gewerkt  moest worden aan de oprichting van “Palestina-Eretz Israël” (Land van Israël) als het nationale thuisland voor het Joodse volk.

Het thuisland voor het Joodse volk, terwijl het land Palestina heette, het land waar de Palestijnen wonen? Het moest gewoon misgaan en dat wist Engeland en de Volkenbond, men hoefde alleen de agenda te pakken voor het eerstvolgende accident. Vanaf het einde van de Eerste Wereldoorlog kwamen de Joden naar hun thuisland, tussen 1919 – 1923 kwamen er 40.000 bij de 90.000 die er al leefden, wat opliep tot 450.000 aan het einde van 1939.

Achter elkaar gezet met de bezetting vanaf 1967 hebben de Palestijnen het recht om het compleet beu te zijn – vandaag de dag – dat ze al zolang onder bezetting moeten leven terwijl er geen hond is  in de wereld die zijn hand uitsteekt (misschien dan een enkele die dan er zelf aan denkt te verdienen).

Toch zijn er wat kleine succesjes te ontdekken, waarbij de erkenning laatst door Palestina door een groot deel van de wereld het hoogtepunt van het werk van President Abbas is te noemen. Maar nu, wat gaat er gebeuren? Hoe gaat het verder?

Natuurlijk de bezettende macht heeft geen zin om Palestina en de Palestijnen een cm van het gejatte land terug te geven. Sterker nog, er is wel een bestand afgesproken, maar nog dagelijks worden politici van Hamas in de Westbank opgepakt, worden Palestijnen bedreigd door illegale ‘settlers’ en worden mensen beschoten door de politie en de militairen van de bezettende macht. Er is een bestand maar er is nog steeds geen leven voor de Palestijnen.

Wat er gebeuren moet?

  • Een een-staat oplossing, waarbij de Joden en de Palestijnen samen leven in een staat, heeft de bezettende macht verkracht, vermoord en weggesmeten. Vanaf 67 in een beklemmende  bezetting moeten leven, waarbij de buren, familie, kinderen of ouders (vaak niet of, maar en) worden vermoord of in de gevangenis gegooid, is niet iets wat je snel kan vergeten, ondanks alle woorden van Europa dat er gezocht moet worden naar een oplossing voor vrede. Tevens kan een Palestijn niet akkoord gaan met een een-staat oplossing waarbij de vroegere bezetter onderdeel van is, want dat betekent dat de gemiddelde Palestijn alles moet goedkeuren wat de bezettende macht ooit vanaf 67 (en tevens ook de bloedbaden) heeft uitgevoerd in Palestina. Dat nooit dus;
  • Een een-staat oplossing, waarbij de bezetters uit Palestina worden gezet en gevraagd om maar in een ander land te gaan wonen, zal door de internationale gemeenschap niet worden geaccepteerd, hoewel die het probleem hebben gecreëerd. Als men de gemiddelde Palestijn op de social media zou vragen naar deze oplossing, zal men hier heel snel voor kiezen; 
  • Een twee-staten oplossing; dit zal het dan moeten gaan worden, als je beide eerdere punten afwijst. Maar hiervoor is op dit moment ook van alles mee aan de hand, noem enkel maar eens het onbeschofte landjepik van de bezettende macht, elke week komt er wel een artikel in de media (want dat wordt wel beschreven) dat het beleid van de bezetters is om weer 3000 woningen hier en weer 1000 woningen daar te gaan bouwen, natuurlijk allemaal op Palestijns gebied.

Voor een oplossing als de laatste moeten er eerst vele eisen worden ingewilligd die leven onder de activisten en Palestijnen als je de social media volgt:

  • de bezetting moet onmiddellijk worden opgeheven;
  • alle politieke gevangen moeten vrijgelaten worden, waarbij ze medisch geholpen worden;
  • Hamas moet van de lijst van de terroristenlijst. Een lijst die is opgezet door een terroristisch land haarzelf;
  • alle illegale nederzettingen moeten ontruimd worden en overgedragen in handen van de Palestijnen;
  • de bezettende nacht trekt zich terug tot minimaal achter de grenzen van 67;
  • elke vorm van bezetting moet afgebroken worden, dus ook de muur;
  • gezien de opbouw van het militair potentieel van de bezettende macht, is het denkbaar dat de soevereine staat Palestina een leger opbouwt.

Binnen Palestina is het verstandig dat de partijen die Gaza besturen en die de Westbank besturen samen werken, zodat er niet naar een 3-staten oplossing gezocht hoeft te worden. Gezien het gebeurde in de laatste weken, is het misschien wel eens handig om te kijken wat Hamas kan betekenen in het geheel. M.i. is de sleutel voor vrede de partij Hamas en niet de partij van president Abbas. Europa en vooral Nederland is vergeten dat Hamas wel democratisch is gekozen; het past niet in het plaatje van de westerse landen, terwijl die landen steeds maar zeuren over democratie. Democratie voor Europa, VS en Nederland is het alleen als ze er wat aan kunnen verdienen en de regels kunnen sturen. Dat is politiek van de vorige eeuw, het wordt tijd dat het westen een Jasmijnrevolutie doormaakt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.