De economie muurvast, wat doen we ?

De besprekingen over nog meer bezuinigen zijn bijna afgerond, en wat er uit gaat komen, weten we niet. Wat we wel weten is dat het er niet beter op zal worden, een bezuiniging hier, een bezuiniging daar, korten op die premie, korten op die uitkering en ga zo maar door. En wie is de dupe: degene die het al moeilijk hebben, de man met de kleine beurs, de vrouw in de straat …

En hoe komt dat allemaal? Er is een scheiding tussen rijk en arm op de wereld en die wordt alleen maar groter, de rijker worden rijker en de armen armer. En zullen de bezuinigingen dit omdraaien? Wel nee, want waar kan de regering meer bezuinigen? Dat is bij de massa … dus jan modaal en degenen die al moeten inleveren. En wat blijkt nu weer … de rijken moeten ook inleveren (zegt u), maar daar merken ze niets van. Waar is het begrip van solidariteit gebleven: de sterke schouders die meer kunnen dragen …. Waar zijn ze gebleven? Wat er speelt, is dat de rijken nog rijker gaan en willen worden, er wordt openlijk gesproken over een graaicultuur en anders heet het gewoon witteboordencriminaliteit. En zie het gaat gewoon door in onze maatschappij, nu noemen we het ineens bonussen. Bonussen die overal de bocht uit vliegen, terwijl de economie muurvast zit. En het gebeurt op de doodgewone manier van “Ikke en de rest kan stikken.”

U heeft gelijk wanneer u zegt, dat iedereen moet werken, die werken kan. Absoluut, er is lang gewerkt aan onze verzorgingsstaat en het verschil tussen niets doen met een uitkering en een beetje verdienen met een (slechte) baan is te klein; het zal nooit uitnodigen om te gaan werken. Daar kan ook wat aan gedaan worden; daar moet wat aan gedaan worden. Daarnaast wordt er gesproken over het feit dat we met zijn allen langer moeten werken, want het zou allemaal niet meer te betalen zijn. Maar men vergeet wel een ding: wanneer je de 50 gepasseerd bent, kom je nergens meer aan de bak om te solliciteren, maar je huidige baas probeert je wel in een ander baantje te duwen. Dus, dat is ook een oplossing van niets.

Maar nu terug naar die sterke schouders. Het zijn vaak mensen die op een goede plaats zitten, zeg een plaats waar ze macht hebben over u en mij. En daar zit dus het volgende ‘probleem’: macht riekt naar meer. Maar wel op een manier dat de macht groter moet worden, liefst uitgedrukt in euri, want dat staat zo leuk op de bankrekening. Bij mij komt dan altijd de gedachte op, of je gelukkiger bent met 20 miljoen of 30 miljoen. Dat kan je gewoon niet merken, sterker nog je krijgt niet eens de tijd om het op te maken. Maar om nu meteen de zwakkeren in onze maatschappij te helpen, ho maar. Zo sociaal is men niet, ja een zakcentje hier, en een cadeautje daar, maar alleen als het aftrekbaar is van de belasting.

Weet u, die machtswellustelingen zijn  vastgeplakt aan hun zetel of troon zoals u wilt. Maar het gebeurt ook in de politiek: politici die er alleen maar zitten voor hun eigenbelang en zichzelf over het ‘hoofd zien’ bij de bezuinigingen, want ze doen toch zo goed werk. Maar ze blijven gewoon zitten, want het pluche zit echt best lekker. Ondertussen hebben ze niet in de gaten dat de politiek zich verweest heeft van de samenleving.  Misschien wordt het eens tijd dat er een bindend referendum wordt ingevoerd; het kan natuurlijk altijd voor een groep vervelend uitvallen, maar dan is het volk weer aan zet. En kan het volk eens een uitspraak doen over de bezuinigingen, solidariteit, graaicultuur, bonussen, marktwerking, jeugdzorg en het sociale gezicht van Nederland.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *