Israeli airstrikes kill 3 in Gaza

Men carry the body of 12-year-old boy Ayoub Assaleya during his funeral in Jabalia in the northern Gaza Strip March 11, 2012.
GAZA CITY (Ma’an) — Israeli airstrikes on Sunday killed three people in the Gaza Strip, including a 12-year-old boy, as cross-border violence continued for a third day.

Medical spokesman in Gaza Adham Abu Salmiya said Ayoub Useila, 12, was killed in Jabalia refugee camp. His seven-year-old cousin was injured in the attack and taken to Kamal Udwan hospital in Jabalia, north Gaza.

Israeli warplanes also fired on the Zaytoun neighborhood of Gaza City, killing Ahmad Deib Salim, 24. He was a known militant, Abu Salmiya said.

Gazan farm keeper Adel al-Issi, 52, was also killed midday on Sunday when Israeli warplanes fired a missile at a field in Gaza City, Abu Salmiya said, bringing the death toll since Friday evening to 18.

Israel’s army said it had targeted a terrorist “moments before firing a Grad rocket at the city of Ashdod.”

Earlier, the Israeli army said that it had targeted a “terrorist squad” preparing to fire rockets from northern Gaza. It also confirmed a direct hit on “two rocket launching sites, in the northern Gaza Strip, used by terror organizations.”

An Israeli army spokeswoman said there had been a total of five airstrikes on the Gaza Strip on Sunday.

On Saturday evening, Israel’s army said that it had targeted a “weapon storage facility” in northern Gaza.

Six more projectiles were fired from Gaza on Sunday, an Israeli police spokesman said.

Islamic Jihad and the Popular Resistance Committees, said it had fired most of the rockets and mortars.

Gaza militants have responded to Israel airstrikes with more than 100 rockets since Friday, injuring six Israelis, one of them seriously.

A Palestinian official speaking on condition of anonymity said Egypt had begun mediating a ceasefire on Sunday. The Egyptian Foreign Ministry had no comment.

“Israel said it was willing to end this round of violence if rockets from Gaza stopped,” the Palestinian official said on Sunday.

“Palestinian factions also told Egypt they were not interested in escalation and that they did not start the round, but Israel cannot decide to end it whenever it wants to do so.”

( / 11.03.2012)

“Mowing the lawn”: On Israel’s latest massacre in Gaza and the lies behind it

Ali Abunimah

A wounded Palestinian child is checked by doctors at a hospital in Beit Lahia in the northern Gaza Strip, on March 11, 2012, following a fresh Israeli air raid, bringing the death toll from strikes since March 10 to 17 and dashing Hamas hopes of restoring a tacit truce.

By this Sunday evening in Gaza, a weekend of relentless Israeli bombing has left 18 people dead and dozens wounded. Israeli propaganda insists that the attacks are about preventing “terrorism” and stopping “rockets.”

But in fact, Israel provoked this violence and according to some Israeli commentators its goals are to escalate pressure for war with Iran and to drag Hamas away from diplomacy and back into violence.

The latest of Israel’s victims today include Ayoub Useila, 12, of Jabalya refugee camp, whose seven year-old cousin was injured, and Adel al-Issi, 52, a farmer near Gaza City. Others suffered horrifying injuries, as recounted by doctors at Gaza’s al-Shifa hospital.

Israel launches attack on Friday

The Israeli assault began on Friday, when Israeli forces carried out the extrajudicial executions of Zuhair Al-Qaisi and Mahmoud Al-Hannani of the Popular Resistance Committees (PRC), whom Israel alleged were “masterminds” of an attack near Eilat last year. Except, as Max Blumenthal demonstrated, this is untrue, as even Israel previously acknowledged.

This weekend’s attacks have followed a typical pattern. Israel launches a lethal attack knowing full well that Palestinian resistance factions will respond. It then uses the response—dozens of rockets falling on Israel rarely causing injuries or damage—as the very pretext for continued bombing. Israel also claims to have shot down several dozen incoming missiles using its US-subsidized “Iron Dome” anti-missile system.

On Twitter, the Israeli military spokesperson even praised Israel for its “restraint” as if Israel hadn’t started the violence itself on a completely false pretext:

IDF#IDF Spox: No other country in the world would have allowed 130 rockets in 48 hours and shown such restraint. #IsraelUnderFire
Mar 11 via HootSuite Favorite Retweet Reply

Recall that after the Eilat attack last August, Israel launched a ferocious assault on Gaza, also on false pretexts, killing 14 people including a 2-year old child, a 13-year-old boy and a doctor.

Extrajudicial murder

Beyond the propaganda, informed Israeli commentators, even those supporting the action, acknowledge that Israel chose to initiate the current escalation of violence:

In the Jerusalem Post, Yaakov Katz wrote:

When the IDF decided on Friday afternoon to assassinate the leader of the Popular Resistance Committees in the Gaza Strip, it knew what it was getting itself into.

Assessments ahead of the decision to bomb the car carrying Zuhair Qaisi predicted that around 100 rockets could be fired into Israel during each day of the round of violence expected to erupt. This was a price the government felt it was capable of paying.

In other words, Israel was prepared to carry out an extrajudicial execution, a war crime, knowing that there would be retaliation. Israel’s routine policy of executing Palestinians in occupied territories without charge or trial, based on flimsy allegations made by the killers themselves, is a major violation of international humanitarian law and makes a mockery of Israel’s claim to be a “democracy” by any possible measure.

Even in China, Iran, and the United States, all prolific users of the death penalty where no doubt many innocent people have been put to death, authorities at least go through the formality of a trial. Not so in Israel, where in the past decade hundreds of Palestinians have been sentenced to death in secret and then executed in their beds, on the street, while riding in cars, or even when confined to wheelchairs, along with hundreds of bystanders.

Of course now, the Obama administration has openly adopted Israeli-style extrajudicial execution even of its own citizens—just another example of the “shared values” US and Israeli leaders are always eager to proclaim.

Israeli commentators cut through the official propaganda

In Haaretz, Gideon Levy undercut the official propaganda, that extrajudicial executions—“targeted killings”—are ever justified, let alone in this instance:

Who started it? The IDF and the Shin Bet security service did. The impression is that they carry out the targeted killings whenever they can, and not whenever it is necessary.

When are they necessary? Do you remember the debate on targeted killings sometime in the distant past? Then, it seemed the targets had to be “ticking time bombs” en route to carry out their attacks. In any event, such a vague standard no longer applies. In 2006, in his last court ruling handed down before his retirement, then Supreme Court President Aharon Barak barred such killings when they were meant to be “a deterrent or punishment.”

The latest target killed was Zuhair al-Qaissi, the secretary general of the Popular Resistance Committees in Gaza. IDF sources said he was responsible for the terrorist attack on the Egyptian border last August – which would make his killing an act of “deterrence or punishment.” But to be on the safe side, it was also noted that he had “led and directed plans to carry out a terror attack within Israel, which was in its final stages of preparation.”

This convoluted announcement by the IDF spokesman was enough to get the Israeli public to accept this latest regular dose of targeted killing with automatic understanding and sympathy. And who knows what the late al-Qaissi had planned? Only the Shin Bet does, so we accept his death sentence without unnecessary questions.

Also in Haaretz, Zvi Bar’el cast further doubt on the Israeli claim that the executed PRC men posed a threat that would justify the Israeli attack:

It is hard to understand what basis there is for the assertion that Israel is not striving to escalate the situation. One could assume that an armed response by the Popular Resistance Committees or Islamic Jihad to Israel’s targeted assassination was taken into account. But did anyone weigh the possibility that the violent reaction could lead to a greater number of Israeli casualties than any terrorist attack that Zuhair al-Qaisi, the secretary-general of the Popular Resistance Committees, could have carried out?

“Mowing the lawn”

Perhaps the most chilling explanation of why Israel was bombing Gaza came, again, fromYaakov Katz in The Jerusalem Post:

the IDF is using this as an opportunity to do some “maintenance work” in Gaza and to mow the lawn, so to speak, with regard to terrorism, with the main goal of boosting its deterrence and postponing the next round of violence for as long as possible.

So 12 year-old Ayoub Useila is not even an animal. He’s just part of a “lawn” of faceless nameless Palestinians, to be bombed into submission as routinely as an Israeli settler on stolen West Bank land maintains his suburban-style yard and swimming pool.

Hamas “completely uninvolved”

Katz continues:

This is essentially the situation in the Gaza Strip since Operation Cast Lead ended in January 2009.

Every few months, something happens, setting off a round of violence that usually lasts a few days until it suddenly ends just like it began. Once it is an antitank missile attack against an Israeli school bus and the next time a targeted killing of a top terrorist.

Either way, the scenario is pretty much played out the same way. The main difference today is that Hamas is completely uninvolved in the sense that its operatives are not firing rockets into Israel. On the other hand, Israel does believe that Hamas could be doing more to stop the fire into Israel.

Katz himself had already acknowledged that Israel set off the round of violence by its assassination of the PRC activists but then he goes on to admit that Hamas isn’t even involved. Hamas, the usual bogeyman and justification for Israel’s aggression on Gaza “is completely uninvolved in the sense that its operatives are not firing rockets into Israel.” That’s quite an admission.

Indeed it has been reported that leaders of Hamas and Islamic Jihad are completely uninterested in escalating violence with Israel and are committed to a “ceasefire.” That would be consistent with their long-term policies which are to retaliate against Israeli aggression but not to seek out confrontation.

“The escalation in Gaza is good for Israel”

So given all this, why has Israel decided to kill people in Gaza for no discernible reason? According to Bar’el in Haaretz it has everything to do with Israel’s effort to build support for an attack on Iran:

Advocates of a strike on Iran couldn’t have hoped for a more convincing performance than the current exchange of fire between Israel and Gaza. “A million Israelis under fire” is only a taste of what is expected when Iran’s nuclear project is completed. When that happens, seven million Israelis will be under the threat of fire and nuclear fallout.

This is what happens when “only” the Islamic Jihad fires Grad rockets, when Hamas stays out of the fight, and when the “miraculous system” that prevents missiles from falling on kindergartens still works. Under the threat of a nuclear Iran, miracles won’t help, and people in Tel Aviv will also be forced to hide in bomb shelters or escape to Eilat.

Here’s the proof: There is no alternative to striking Iran and there is no better time than the present, when the weather permits and world diplomacy is preoccupied with Syria. For Israelis, there is no better proof that no harm will come to them as a result of an attack on Iran than the performance of the Iron Dome anti-rocket system, which has demonstrated a 95% rate of effectiveness. The escalation in Gaza is good for Israel – that is, for that part of Israel that wants to strike Iran.

It is hard to understand what basis there is for the assertion that Israel is not striving to escalate the situation. One could assume that an armed response by the Popular Resistance Committees or Islamic Jihad to Israel’s targeted assassination was taken into account. But did anyone weigh the possibility that the violent reaction could lead to a greater number of Israeli casualties than any terrorist attack that Zuhair al-Qaisi, the secretary-general of the Popular Resistance Committees, could have carried out?

Bar’el sees at least one other compelling reason why Israel chose violence once again: the ‘threat’ from Hamas’ ever more determined turn to reliance on diplomacy over armed struggle—which Bar’el attributes in part to Hamas’ need to maintain good relations with Egypt:

This dependence on Egypt has managed in the past to produce extended ceasefires which have proven themselves in recent months, especially after the signing of the reconciliation agreement with Fatah, which produced Khaled Meshal’s declarations that Hamas would restrict itself to nonviolent forms of struggle against Israel.

However, it seems that the change in Hamas not only hasn’t convinced Israel, but even stands in the way of its “no partner” policy and could sabotage its efforts to head off the creation of a Palestinian unity government, which would lead to renewed efforts at the UN to secure an independent Palestinian state.

Thus, Hamas must be dragged toward military activity against Israel, and nothing is easier, at least in Israel’s estimation, than to launch a “unilateral” attack against a wanted non-Hamas man, to wait for the response to come, and hope that Hamas joins in.

So far, it hasn’t happened. Hamas still prefers the diplomatic channel and has carried on intensive diplomatic contacts over the past two days with Egypt’s Supreme Military Council. Israel apparently needs to wait for another opportunity.

What that “opportunity” will be no one yet knows, but what is sure is that innocent people will pay with their lives.

Facts behind Israel’s rocket propaganda

Whenever you hear Israel’s tired hasbara refrain about rockets, rockets, rockets, remember to ask the question Yousef Munayyer recently asked: Why don’t Israel’s spokespeople ever tell us how many rockets, missiles and bullets Israel has fired on Gaza?

Of course the answer is because it is by orders of magnitude greater in both number and explosive power than anything Palestinian armed groups have or ever could muster against Israel. There are some data, however.

In one 18-month period between September 2005 and May 2007 in which Palestinian armed groups fired 2,700 rockets toward Israel killing four people, Israel fired 14,617 heavy artillery shells into Gaza killing 59 people, including at least 17 children and 12 women. Hundreds more were injured and extensive damage caused.

This data comes from a 2007 Human Rights Watch reported titled Indiscriminate Fire, which states in addition that:

A subsequent artillery attack on November 8 [2006] killed or mortally wounded 23 and injured at least 40 Palestinians, all civilians.

The report adds:

Human Rights Watch has been unable to find any report or claim that those killed or injured by artillery fire included persons believed to be combatants, and the IDF has not responded to a Human Rights Watch request about whether any Palestinians killed or injured by artillery fire into the Gaza Strip were combatants or believed to be combatants. Israeli artillery strikes in 2006 also left many unexploded shells strewn on the ground that constitute a continuing hazard to lives and livelihoods.

That report dates from 2007, but in the years before and since, thousands more Palestinian civilians were killed and injured in Israeli attacks, by what must be tens of thousands of Israeli munitions. This included the 2008-2009 assault called “Operation Cast Lead” and Israeli fire has been an almost daily occurrence since its end claiming many innocent lives.

And Operation Cast Lead itself was launched on the false pretext—echoed ad nauseamby media—that Palestinians were firing unprovoked barrages of rockets into Israel leaving it no choice to attack in “self-defense.” That too was a lie as Israel’s own official figures showed at the time.

That is why Israeli official propaganda has to be so distorted and selective.

( / 11.03.2012)

Wake voor Gaza

    • donderdag
    • 18:00 tot 21:00
  • 15-3 Wake voor Gaza – Utrecht, 18.00 uur
    (in navolging van BDS groep Londen).


    – Aandacht vestigen op de nieuwe uitbarsting van Israelisch oorlogsgeweld in Gaza.
    – Oproepen tot solidariteit met Palestijnen.

    Waar en wanneer:
    a.s. Koop-donderdag-avond 15-3-2012
    Centrum Utrecht
    Van 18.00 uur tot ca. 19.30 uur.


    1. Verzamelen en opmaat 18.00 uur, Utrecht CS, middenin de centrale hal.
    2. In demonstratieve optocht naar de Stadhuisbrug, Oudegracht (tegenover bibliotheek en boekhandel Selexyz-Broese)
    3. Stille Wake. (neem lichtjes , waxines en lantarens mee).
    4. Terug in demonstratieve tocht naar Utrecht CS, alwaar afsluiting.

    Programma onder voorbehoud.
    Er wordt morgen vergunning gevraagd. Na aanmelding krijgt U definitieve info.

    Aanmelden graag z.s.m. bij:

    Meenemen: tekstborden, vlaggen, spandoeken, rode rouwlantaartjes enz ( Action, Xenos) .


1. Summary

The delineation and demarcation of agreed upon borders are central to reaching an end of conflict on the basis of the two-state solution. Our position on borders has undergone a significant transformation since 1948. Our national movement once laid claim to its rights over all of historic Palestine, an area that includes modern day Israel. Since 1988, however, in the interest of achieving peace and ending the conflict, we limited our national aspirations to statehood to 22 percent of historic Palestine, seeking a state of our own in the West Bank and Gaza Strip, with East Jerusalem as its capital (that is, all of the territory occupied by Israel in 1967). Despite this, Israel continues to create “facts on the ground,” building its Wall and more settlements amongst other things, grabbing more Palestinian land in violation of international law.

The Borders of Palestine: A Brief Background

  • Historic Palestine (pre-1948) encompasses all of Israel, the Gaza Strip, the West Bank and Jerusalem. In 1922, historic Palestine was placed under a British Mandate by the League of Nations.
  • In 1947, the United Nations General Assembly recommended the partitioning of Palestine, against the wishes of the majority of our inhabitants. The Partition Plan allocated 55 percent of Palestine to a Jewish state. At the time, the Jewish population living in Palestine represented only one third of the total population and owned less than seven percent of the land.
  • Almost immediately after the Partition Plan vote, organized Jewish militias began military campaigns to seize control over even more of historic Palestine’s territory than the UN partition plan had proposed. On May 14, 1948, after months of military expansion, Zionist forces declared the establishment of the State of Israel. The next day, neighboring Arab armies attacked Israel in reaction to the eruption . However, Israeli forces defeated Arab forces and by the end of the war in 1949, Israel controlled 78 percent of historic Palestine.
  • During the June 1967 war, Israel militarily occupied the remaining 22 percent of historic Palestine, comprising the West Bank, including East Jerusalem, and the Gaza Strip. Only two weeks after the war’s end, Israel unilaterally annexed East Jerusalem, applying Israeli law to the Palestinian half of the city. Within one month, Israel began building illegal settlements in the oPt, in direct violation of international law. The international community immediately rejected Israel’s illegal annexation of the occupied Palestinian territory and continues to do so today.
  • Since 2002, Israel has been constructing its Wall in the oPt, grabbing more Palestinian land in an attempt to unilaterally set its borders. Israel has de-facto annexed land that falls on the western side of the Wall by severely restricting Palestinian access to these areas while at the same time facilitating Israeli access to them. In October 2003, Israel declared as “closed zones” all of the land that falls between the 1967 border and the Wall in the northern West Bank, requiring that Palestinian obtain hard-to-come-by Israeli permits to continue to live on, or otherwise access, their land in these areas.

2. Key Facts

  • The 1967 border is the internationally-recognized border between Israel and the oPt.
  • A basic principle of international law is that no state may acquire territory by force. Israel has no valid claim to any part of the territory it occupied in 1967.
  • The international community does not recognize Israeli sovereignty over any part of the oPt, including East Jerusalem.

3. International Law

  • Article 2 of the Charter of the United Nations (1945), requires that “[a]ll Members shall refrain in their international relations from the threat or use of force against the territorial integrity or political independence of any state, or in any other manner inconsistent with the Purposes of the United Nations.”
  • UN Security Council Resolution 242 (1967) emphasizes “the inadmissibility of the acquisition of territory by war” and calls for the “[w]ithdrawal of
    Israel armed forces from territories occupied in the recent conflict.”
  • The International Court of Justice, in its July 9, 2004 Advisory Opinion, concluded that Israel in breach of international law as an occupying power by building its Wall and settlements inside the oPt.

4. Our Position

A number of border-related issues will need to be addressed during final status talks to achieve an end in conflict on the basis of the two-state solution, including:


Israel has no valid claim to any part of the West Bank or Gaza Strip. However, in the interest of peace, we have been willing to discuss minor, equitable, and mutually-agreed territorial exchanges should we decide that it is in our interest to do so.

Territorial Link:

In order that the West Bank and Gaza Strip function as a single territorial unit, a territorial link connecting the two parts of Palestine is crucial. The link must provide for permanent and unrestricted movement of people, goods and vehicles between the two geographic areas. It should also be able to accommodate the transfer of various resources throughout Palestine (e.g. gas, water, electricity, etc.). A safe passage or transit arrangements allowing such movement under an agreed regime will be necessary until a permanent territorial link is fully operational. Such arrangements also should remain in effect after the territorial link becomes operational as an alternative means of connection between the West Bank and Gaza Strip should the operation of the territorial link be disrupted.

Maritime Boundary Issues:

Maritime issues pertain both to the coastal areas off the Gaza Strip and to the Dead Sea. Our maritime boundaries would have to be negotiated not only with Israel, but also with other nearby coastal states (notably, Egypt and Cyprus). These talks would have to address issues pertaining to shared resources in various maritime zones. We seek the full array of maritime rights under international as a coastal state.

( / 11.03.2012)

Hebben we niets beters aan ons hoofd?

De hoofddoek is niet belangrijk genoeg voor een rechtsregel, stelt Dirk Collier. Collier is onder meer lid van de raad van bestuur van Janssen Pharmaceutica en voorzitter van de sociale onderneming Levanto.

  • Een maatschappij heeft het recht om rechtsregels op te leggen rond zaken die de grote meerderheid van haar burgers fundamenteel acht, maar dan moet het wel gaan over echt belangrijke dingen

De recente klacht van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding tegen winkelketen Hema, het debat tussen Sharia4Belgium en de dochter van Filip Dewinter: het hoofddoekendebat is weer helemaal terug van nooit weggeweest.

We staan er wat onbehaaglijk bij – wij, breeddenkende, democratische westerlingen, voorstanders van een tolerante maar religieus neutrale samenleving. Wat moeten we hier nu over denken? Is die hoofddoek nu een elementair grondrecht, de onschuldige expressie van een religieuze, etnische of culturele identiteit? Of staat hij symbool voor een destructieve, totalitaire ideologie die onze democratie vervangen wil zien door een islamistische staat onder de Sharia – zoals sommigen die dan interpreteren, compleet met de doodstraf voor holebi’s? En als we die hoofddoek toelaten, wat dan met een niqab of een boerka? We zouden haast heimwee krijgen naar het verzuilde België van onze grootouders, toen we alleen maar moesten kiezen tussen katholieken, socialisten en liberalen.

Laat ons maar beginnen met het slechte nieuws: eensgezindheid in dit soort ethische en politieke kwesties is er niet en zal er ook nooit komen. Aristoteles wist dat al: ethische en politieke oordelen zijn geen abstract-logische, maar praktische uitspraken, over concrete, menselijke voorkeuren, voorkeuren die op hun beurt steunen op waardeoordelen. Maar het is altijd verhelderend om die meestal impliciete waardeoordelen wat concreter te omschrijven. En als het even kan, beide partijen te wijzen op de grenzen van hun eigen Grote Gelijk.

Gematigde mensen, moslims en anderen, die zich zorgen maken over de toenemende allergische reacties hierrond, moeten beseffen dat interculturele dialoog best niet wordt overgelaten aan extremisten. Eigenlijk had het nooit zover moeten komen. Laten we eerst en vooral niet vergeten dat de sluier in oorsprong eerder een cultureel dan een religieus voorschrift is. De vrouwen van de Profeet liepen inderdaad gesluierd (Qur’an, 33:59), zoals dat toentertijd bij vrijwel alle volkeren in de regio gebruikelijk was; maar voor de rest spreekt de Koran eigenlijk alleen maar over bescheiden kledij voor de vrouw (het zogenaamde “bedekken van de sierraden”: Qur’an, 24:31) – een aanbeveling die in vrijwel elke culturele traditie terug te vinden is.

Wat precies bescheiden is, verschilt van land tot land, van tijdperk tot tijdperk, en van gelegenheid tot gelegenheid; en als we eerlijk zijn, heeft het zelfs weinig te maken met de hoeveelheid haar of huid die aan de buitenwereld wordt getoond: een hoge split in een cocktailjurk zal voor velen een stuk minder bescheiden overkomen dan een tennisoutfit op Wimbledon.

Binnen de moslimwereld zelf heeft er dan ook altijd een zeer grote culturele diversiteit op dat vlak bestaan: van complete boerka’s in sommige streken, over sari’s en doorschijnende sjaaltjes in andere landen, tot compleet westerse kledij. En eigenlijk bestond daarover weinig controverse. Alleen de laatste tijd is de hoofddoek helaas veel meer geworden dan een onschuldige culturele of religieuze vestimentaire traditie: hij riskeert te verglijden tot een soort wereldwijd uniform, een ideologisch statement, waar je voor of tegen moet zijn.

En zo staan moslimmeisjes vandaag onder een dubbele sociale druk: druk van binnen hun moslimgemeenschap, om de eigen identiteit niet te verloochenen en dus een hoofddoek (beginnen) te dragen, en druk van de buitenwereld, om zich beter in de cultuur en de tradities van het gastland te integreren.

En zo ziet men zich verplicht, na te gaan denken over regels. De huidige praktijk in veel bedrijven en ook overheden (onder meer de Stad Antwerpen) tendeert naar een onderscheid tussen back en front office: de poetsvrouw of de boekhouderster draagt wat ze wil, maar de dame in de onthaalloge, de loketbediende, de verkoopster en ieder ander die regelmatig in contact komt met klanten, wordt verwacht zich neutraal te kleden en dus alle religieuze symbolen, hoofddoeken inbegrepen, achterwege te laten.

Als niet-gelovige en groot voorstander van een neutraal-seculiere overheid, heb ik veel begrip voor dit praktische standpunt. Ik hecht aan mijn seculier staatsbestel en de verworvenheden van de democratie, en wil ik een neutrale dienstverlening, ook van mensen die een andere geloofsovertuiging hebben dan ikzelf.

Maar het had voor mijn part evengoed anders gekund. Waarom zou een zichtbare religieuze of culturele identiteit strijdig moeten zijn met een neutrale dienstverlening? Waarom zou een loketbediende met een hoofddoek of een Joods keppeltje mij slechter bedienen dan iemand zonder? Zijn we zo wankel dat we zelfs daar niet tegen kunnen?

Trouwens, is diversiteit geen bron van verrijking? Als geboren Antwerpenaar vind ik de aanwezigheid van een bloeiende Joodse gemeenschap een grote verrijking voor mijn geboortestad. Waarom zouden de meer recente migranten uit moslimlanden dat niet kunnen zijn?

Grenzen aan pluralisme

Soms kunnen we over dit soort dingen alleen maar, zoals men dat in het Engels zo raak zegt, agree to disagree… En dan moet er ruimte zijn voor democratische besluitvorming, voor maatschappelijke keuzes, keuzes die kunnen verschillen van cultuur tot cultuur en van tijdperk tot tijdperk. Er zijn plekken op deze wereld waar een vrouw inderdaad alleen maar op straat mag komen als ze – weer of geen weer – zich van top tot teen bedekt met een boerka. Die maatschappelijke keuze wordt dan verdedigd met argumenten als “respect voor de integriteit van de vrouw” en “respect voor culturele tradities rond omgangsvormen en goed fatsoen”.

Het is precies om exact diezelfde redenen, dat het andere culturen moet vrijstaan dat soort kleding als onrespectvol te verbieden. Of een huwelijk van één man met meerdere vrouwen als strijdig met de openbare orde te beschouwen. Of, om een wat minder politiek geladen voorbeeld te gebruiken, dat een naaktstrand in het ene land de normaalste zaak van de wereld kan zijn, en in een ander land strafbaar als openbare zedenschennis.

Dat zijn de grenzen van het pluralisme: een maatschappij heeft het recht om rechtsregels op te leggen rond zaken die de grote meerderheid van haar burgers fundamenteel acht. En de minderheid die het anders ziet, moet zich daarbij neerleggen. Of als ze dat echt niet kan of wil, zich vestigen in een gemeenschap waar hun opvatting wel de norm is. Maar nogmaals, dan moet het wel gaan over echt belangrijke dingen, dingen die in een samenleving fundamenteel worden geacht. Gedwongen huwelijken, bijvoorbeeld. En wat mij betreft, ook boerka’s. Maar de hoofddoek? We hebben allemaal wel wat beters aan ons hoofd.

( / 11.03.2012)

Verslag Internationale Conferentie in Qatar ter verdediging van Jeruzalem

Op 26 en 27 februari was Qatar gastheer van de Internationale Conferentie voor de verdediging van Jeruzalem. Meer dan 400 personaliteiten uit een zeventigtal landen, onder wie politieke leiders, diplomaten, academici die de islam, het jodendom en het christendom vertegenwoordigden, en activisten, woonden de conferentie bij. Er waren slechts 4 Belgen bij, waaronder één Vlaming. Hier zijn verslag. -
Openingssessie van de Internationale conferentie over Jeruzalem 26-27 februari - - - -

Initiatief van de Arabische Liga

Op 26 en 27 februari was Qatar gastheer van de Internationale Conferentie voor de verdediging van Jeruzalem, georganiseerd door de Arabische Liga. De conferentie had de bedoeling een rechtvaardige en duurzame vrede te bespeodigen door middel van de implementatie van de geldende VN-resoluties.

De belangrijkste principes van deze resoluties zijn de niet-ontvankelijkheid van de bezetting van het grondgebied met geweld, de eerbiediging van het beginsel van het recht op zelfbeschikking en de Israëlische terugtrekking uit Palestijnse gebieden, evenals de oprichting van een onafhankelijke, soevereine en levensvatbare Palestijnse staat met Al Quds (de Arabische naam van Jeruzalem) als hoofdstad.

Meer dan 400 mensen uit een zeventigtal landen namen deel, waaronder politieke leiders, diplomaten, academici, leidende figuren en activisten uit de hele wereld die er de islam, het jodendom en het christendom vertegenwoordigden. Er waren 4 Belgen, met ikzelf als enige en een beetje verweesde Vlaming.

Thema’s van de conferentie

De conferentie behandelde meerdere kwesties in 4 werkgroepen: Jeruzalem en het internationale recht, de geschiedenis van Jeruzalem, Jeruzalem en de nederzettingen, en de rol van maatschappelijke organisaties. Topics waren o.a. de juridische status van Jeruzalem voor en na de bezetting, de realiteit en de toekomst van Jeruzalem onder de bezetting en de status van de heilige plaatsen onder internationaal recht. Op de conferentie werd ook ingegaan op de schending van alle internationale normen en conventies betreffende de status van Jeruzalem en de onwettigheid van de Israëlische praktijken in de heilige stad.

Israëli’s zijn er van overtuigd dat Jeruzalem een integraal onderdeel is van Israël en zijn niet bereid die status op te geven. In 1980 vaardigde de regering de ‘Jeruzalemwet’ uit die stelde dat heel Jeruzalem ‘volledig en verenigd de hoofdstad van Israël is’. De Verenigde Naties hebben dit Israëlisch besluit nooit erkend en de VN-Veiligheidsraad heeft zeven resoluties aangenomen waarbij de annexatie onwettelijk werd verklaard. Volgens het internationale recht is Oost-Jeruzalem immers bezet gebied: een land kan niet worden verworven door middel van annexatie.

Unanieme wereldopinie tegenover Israël

Met uitzondering van het Midden-Amerikaanse land Costa Rica is er geen enkel land dat de annexatie van Oost-Jeruzalem erkent en de landen die ambassades hebben in Tel Aviv weigeren om deze te verplaatsen naar Jeruzalem. Het Amerikaanse Congres is er in 1995 echter in geslaagd om een wetsvoorstel “Jerusalem Embassy Act” in te dienen, dat Jeruzalem erkent als de hoofdstad van Israël en de overheid opdraagt om de Amerikaanse ambassade te verplaatsen van Tel Aviv naar Jeruzalem. Het wetsvoorstel werd telkens opgeheven door de presidenten Clinton, Bush en Obama om ‘redenen van nationale veiligheid’.

Moslims de toegang tot de Al Aqsa moskee ontzeggen door middel van verbodsbepalingen en het beperken van de toegang tot bepaalde leeftijdsgroepen zijn enkele van de maatregelen die van kracht zijn. De Israëlische autoriteiten willen immers voorkomen dat miljoenen Palestijnen uit de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook naar Jeruzalem komen om te bidden in de Al Aqsa moskee. Israël heeft plannen om het gebied rond Al Aqsa om te vormen tot de zogenaamde ‘Talmoed tuinen’, waarin toeristische centra en commerciële winkelcentra zullen worden opgenomen.

Sluipende annexatie van Jeruzalem

Als onderdeel van haar inspanningen om Jeruzalem te annexeren heeft het Israëlische ministerie van Binnenlandse Zaken de voorbije drie jaar het bewoningsrecht van 5.584 Palestijnen ingetrokken. Het ‘Jeruzalem Centrum voor sociale en economische rechten’ meldde dat dit ministerie reeds het bewoningsrecht van 14.466 Palestijnen in Jeruzalem ingetrokken heeft sinds de bezetting van de stad in 1967.

Ongeveer 70.000 Arabieren dreigen hun woonplaats in Jeruzalem te verliezen, omdat zij nu ten oosten van de muur leven die de betwiste stad van de bezette Westelijke Jordaanoever scheidt. De Verenigde Naties hebben in verschillende resoluties kritiek geuit op Israël omdat het zo de demografische structuur van Jeruzalem wil veranderen. Israël is ook begonnen met het vervangen van de Arabische namen van straten, wijken en historische sites door Hebreeuwse namen.


In zijn openingsstatement zei emir Sheikh Hamad bin Khalifa Al Thani dat het een zwakte is van ‘ons, de leiders’, om niet voldoende de Arabische en islamitische identiteit van Jeruzalem te beschermen. Hij drong er bij de Verenigde Naties op aan om de “sinistere daden” van Israël te onderzoeken die het Arabische en islamitische karakter van de heilige stad proberen uit te wissen. “Met zijn moskeeën en kerken zal Jeruzalem echter de Arabische, islamitische en christelijke identiteit blijven behouden,” zei de emir.

“Etnische zuivering van de oorspronkelijke bewoners van Jeruzalem, zowel islamieten als christenen en vernietiging van hun erfgoed en vervorming van de geschiedenis zijn standaardpraktijken van Israël. Men kan niet denken aan een Palestina zonder Jeruzalem en een Jeruzalem zonder Al-Aqsa Moskee. Vanaf 1948 heeft Israël de geschiedenis van Jeruzalem vervalst”, zei hij.

“Arabische eenheid is een vereiste om de Israëlische schendingen en vernietiging van de identiteit van Jeruzalem tegen te gaan. Alle landen en regeringen van de wereld moeten beseffen dat een verenigd Arabisch standpunt zegt dat Israëls onrechtvaardige politiek niet zal geaccepteerd worden en dat alleen maar vrede mogelijk is op basis van de legitieme rechten van het Palestijnse volk”

Andere sprekers

Michel Sabbah, voormalig Aartsbisschop van Jeruzalem, benadrukte de band die de 3 monotheïstische godsdiensten – Joden, Christenen en Moslims – hebben met Jerusalem en veroordeelde wat hij de “judaïsering” van Jeruzalem noemde. Robert Serry, de speciale VN-coördinator voor het Midden-Oosten vredesproces, vertegenwoordiger van de secretaris-generaal Ban Ki Moon zei het volgende:

“Israëls verdere bouw van nederzettingen in bezet Oost-Jeruzalem, evenals in de rest van de Westelijke Jordaanoever, ondermijnt de inspanningen voor een definitieve vrede, vaak met menselijke drama’s. Huizensloop, gedwongen uitzettingen en de herroeping van permanente verblijfsvergunning zijn redenen tot voortdurende diepe bezorgdheid. Zo ook de recente gedwongen verplaatsing door de regering van Israel van de leden van de Palestijnse Wetgevende Raad (het Palestijnse parlement, nvdr) van Oost-Jeruzalem naar Ramallah .”

Schendingen van het internationaal recht

“Ik herhaal de oproep van de bredere internationale gemeenschap aan Israël om de bouw van nederzettingen te bevriezen en een einde te maken aan de sloop van Palestijnse huizen. De bouw van nederzettingen is in strijd met het internationaal recht, net als de gedwongen verplaatsing van de inwoners van Oost-Jeruzalem. De internationale gemeenschap erkent Israëls annexatie van Oost-Jeruzalem niet, domdat het nog steeds deel uitmaakt van de bezette Palestijnse gebieden.”

“De toegang tot Oost-Jeruzalem blijft ernstig beperkt door checkpoints, vergunningen en barrières, die in strijd zijn met de richtlijnen van het Internationaal Gerechtshof. Dag na dag worden er Palestijnen afgesneden van economische kansen, contact met de familie, basisvoorzieningen en heilige plaatsen.”

Joodse anti-zionistische woordvoerders

Bijzonder relevant was de aanwezigheid van een aantal joodse anti-zionistische Rabbi’s die op de conferentie zeer boude taal spraken over de zionistische bezetting van Jeruzalem en over de staat Israël. Tijdens zijn toespraak op de openingszitting, zei Rabbi Yisroel D. Weiss, van de joodse groep Jews United Against Zionism dat de staat Israël, opgericht door de zionisten, geen legitimiteit heeft in het joodse geloof, noch in het internationaal recht:

“Wij vertegenwoordigen de echte Joden uit Palestina die geloven in God en in de Tora. Wij verzetten ons tegen de zionistische bezetting van Al Quds (Jeruzalem) en willen dat er een einde komt aan de barbaarse daden van de zionistische staat. Joden hebben geen land. Zij die geloven in de Tora kunnen de oprichting van een Joodse staat niet steunen “, aldus Weiss.

Hij drong er bij de vergadering sterk op aan dat de media in de islamitische wereld zouden stoppen om de termen ‘zionisten’ en ‘joden’ als synoniem te gebruiken. “Dat is de beste manier om de zionisten te beletten om legitimiteit te verwerven voor hun daden”, aldus D Weiss. Hij stelde ook dat de zionisten de Holocaust exploiteren om internationale ondersteuning en sympathie te winnen.

Recht op terugkeer, ook naar Jeruzalem

De In New York wonende Rabbi Dovid Feldman, eveneens lid van Jews United against Zionism, nam de verdediging van Al Quds (Jeruzalem) op zich. Hij zei dat het land van Palestina toebehoort aan de Palestijnen. De vijf miljoen Palestijnse door de zionisten verdreven vluchtelingen hebben volgens het internationaal recht en de VN-resoluties het recht om naar hun thuisland terug te keren.

Hij betoogde ook dat de Palestijnse kwestie niet kan worden opgelost door middel van onderhandelingen voor de invoering van een twee-staten-oplossing. De oprichting van een ééngemaakte Palestijnse staat is volgens hem de enige duurzame oplossing voor het probleem.

Een Palestijnse staat

Hij beschreef de zionistische staat als een ‘terroristische staat’ en deed een hartstochtelijke oproep aan de internationale gemeenschap om de moorden van Israël op Palestijnen te stoppen en de daders van dergelijk geweld en onderdrukking voor het Internationaal Strafhof te dagen. Hij zei ook nog dat de enige oplossing voor de Palestijnse kwestie de “vreedzame ontmanteling van de staat Israël” is. “De zionistische staat zal ophouden te bestaan omdat zij gefundeerd is op onrecht. Het kwaad zal niet eeuwig duren”, aldus Feldman.

“Het is jammer dat veel mensen geen onderscheid maken tussen zionisme en het jodendom. Dit is een succes van de zionistische propaganda. Het Jodendom is een religie, terwijl zionisme een nationalistische ideologie is. Het is een transformatie van het Jodendom van religie en spiritualiteit in nationalisme en materialisme”, voegde hij eraan toe.

Onwetendheid en zionistische propaganda

Joden worden volgens hun geloof niet verondersteld om een eigen staat te creëren. Een staat creëren door het verdrijven van een ander volk met geweld uit hun thuisland is nog onrechtvaardiger. Feldman voegde er aan toe dat veel mensen in het Westen de zionistische staat Israël steunen, enkel omwille van onwetendheid of als gevolg van de krachtige zionistische propaganda.

“Ik bezocht onlangs Gaza en bracht enkele foto’s mee van de ernstige humanitaire situatie daar. Veel mensen in de VS wisten niets over dergelijke situatie “, aldus Feldman. Hij voegde er nog aan toe dat de campagne van zijn groep tegen het zionisme langzaam maar zeker aan steun wint onder Joden over de hele wereld, maar ook bij andere gemeenschappen. “U zult verrast zijn om grote joodse gemeenschappen in New York City te zien zonder één enkele Israëlische vlag”, zei Feldman.

Eindverklaring van de conferentie

Op het einde van de tweede dag, nadat de diverse workshops hun besluiten hadden geformuleerd, werd de eindverklaring afgekondigd. Een uittreksel:

“Wij herhalen onze steun voor de legitieme resoluties, internationale verdragen en overeenkomsten en houden ons aan de beginselen van het VN-Handvest met betrekking tot het internationale recht en het internationale humanitaire recht in het kader van het herstel van Jeruzalem als een stad waar vrede, veiligheid, vrijheid en rechtvaardigheid de norm is en benadrukken dat Jeruzalem de permanente hoofdstad is van de staat van Palestina.

Wij betuigen onze solidariteit, respect en eerbied aan het Palestijnse volk in Jeruzalem voor hun standvastigheid en weerstand tegen alle Israëlische schendingen tegen deze stad, haar heiligdommen, geschiedenis en erfgoed.

Wij roepen de internationale machten, die zwijgen over de Israëlische schendingen, op om hun verantwoordelijkheden te nemen en Israël te dwingen om alle internationale resoluties, die betrekking hebben op Jeruzalem, uit te voeren. Daarnaast doen we een beroep op alle betrokken organisaties van de VN om hun verantwoordelijkheid ten aanzien van Jeruzalem en haar bevolking te nemen, te zorgen voor een aangename sfeer in hun stad, voor volledige maatschappelijke, economische en sociale rechten, met behoud van de heiligdommen, historische bezienswaardigheden en menselijk erfgoed.

Wij uiten onze grote bezorgdheid over de voortdurende Israëlische graafwerken en opgravingen in, rond en onder de gezegende moskee Al-Aqsa in de oude stad. Dergelijke daden zijn in flagrante tegenspraak met de UNESCO- en VN-resoluties met betrekking tot de bezette stad en de principes van het Internationaal Recht, in het bijzonder, het ‘Haags Verdrag inzake de bescherming van culturele eigendommen’ van 1954.”

Biedt dit kansen voor een oplossing?

Het blijft zeer de vraag of deze conferentie een oplossing zal brengen voor de Palestijnen in Jeruzalem, de Westelijke Jordaanoever, Gaza en Israël zelf. Israël waant zich immers onaantastbaar, respecteert geen enkele VN resolutie of grenzen. Het trekt zich niets aan van veroordelingen door de internationale gemeenschap.

Het land bezit – als enige in de regio –  kernwapens en onderwerpt zich niet aan de controle van het Internationaal Atoomagentschap. Het gebruikt massavernietigingswapens tegen de Palestijnen. Het blijft ongestoord verder etnische zuiveringen uitvoeren en denkt van zichzelf dat het “de enige democratie in de regio” is.

Israël, ‘rogue state’

Als woorden en veroordelingen niet helpen, moeten internationale sancties en boycotacties het land op andere gedachten brengen. Het is vijf na twaalf. Als men de internationale rechtvaardigheid en rechtsregels in ere wil herstellen, moeten ze voor iedereen gelden. Zeker voor de grootste schender van die rechtsregels: Israël.

( / 11.03.2012)

Israel attacks Gaza to test waters in Egypt: Analyst

The Israeli regime has conducted its recent wave of military attacks against the Gaza Strip partly in an attempt to gauge the reaction of post-revolution Egypt, a political analyst tells Press TV.

“I believe the Israelis are mainly testing waters. They are going with an airstrike on Gaza and they want to see the reaction mainly from the Arabs and from Egypt specifically,” said Bashar Zeedan, a Palestinian activist and journalist.

“They do not have a green card like in the days of [former Egyptian dictator Hosni] Mubarak and they want to see how far they can go,” he pointed out.

Since Egypt’s revolution in January 2011, which led to the ouster of Mubarak, anti-US and Israeli sentiments have intensified.

Egypt was the first Arab country to sign a peace treaty with Tel Aviv in 1979, but the situation has drastically changed since Egypt’s February 2011 revolution.

Zeedan also noted that Tel Aviv goes ahead with its airstrikes on the Gaza Strip in an attempt “to get those Palestinians to some sort of desperation level because the Gaza strip ironically is the only Palestinian land that was liberated by resistance.”

Over the past two days, the Tel Aviv regime has intensified its attacks on the Gaza Strip, killing at least 16 Palestinians and wounding 30 more.

Israeli Minister of Military Affairs Ehud Barak reiterated that Israeli troops will continue their attacks on the coastal strip.

The Israeli military frequently bombs the Gaza Strip, claiming the attacks are carried out as defensive measures.

However, disproportionate force is always employed by the Israeli regime against the impoverished Palestinian population in violation of the international law, as civilians are often indiscriminately killed or injured.

( / 11.03.2012)

Residents of Nazareth ready to face Israeli extremist group

An extreme Zionist right wing group led by Baruch Marzel is planning to enter the city of Nazareth on Sunday under the protection of Israeli police forces.

In response to the move, the Palestinian people have gathered in the main square of Nazareth taking all measures possible to stop the extremist group from entering the city.

The Palestinians in Nazareth and the surrounding areas staged a demonstration, enchanting slogans and carrying banners indicating that they will rather die than let these Zionist racist groups reach the city and demonstrate in its streets.

Palestinians say; Israeli right wing extremists phenomena is growing rapidly, and this time they want to put an end to this racism and violation of the Palestinians human rights.

Palestinians believe they have been forgotten and ignored by the international community. They say it gives Israel the freedom to continue what they call the racist and oppressive policies against Palestinians.

( / 11.30.2012)

Conferentie 17 Maart:’ Verbaas u niet, verwonder u slechts.’

    • zaterdag 17 maart 2012
    • 17:00 tot 20:00
  • Moskee Omar Al Farouq ( Moskee Overvecht), Winterboeidreef 4
  • Assalaamou alaikom lieve vrienden,

    Er is geen twijfel over het feit dat er in de Qoraan wetenschappelijke waarheden worden omschreven die nu pas door middel van de technologie van de 21e eeuw ontdekt zijn. De wonderen die beschreven zijn in de Qoraan stellen de wetenschap in een ander daglicht. Is het dan toch mogelijk, religie en wetenschap? Ook zullen deze dag andere onderwerpen aan bod komen. Kortom : Een dag vol verwondering!

    Wil je daar achter komen en achter meer weetjes? Kom dan Zaterdag 17 Maart naar de conferentie met als thema : `Verbaas u niet, verwonder u slechts’ in Moskee Omar al Farouq (Overvecht) en laat je inspireren inshaAllaah. Inloop is vanaf 17:00uur.

    We hebben bijzondere gasten namelijk : ‘Abbaas (Bas) van Noppen, Abdelhakim Chouaati ( Ab &Sal) en Hassan Barzizaoua.

    Voor meer informatie kan je de flyer raadplegen.

    Bij gebruik van kinderopvang of een doventolk, gelieve aanmelden.

    Baraka Allaahoufiekoum,

    Wassalaamou alaikom,

    Moskee Omar al Farouq
    (Stichting Dawah al Islamia)

Twelve killed, 20 injured as Israeli air strikes hit Gaza

  • The body of islamic Jehad activist Hazem Kerekeaa lays in the al-Shifa hospital morgue on March 9, 2012, bringing the number of Palestinians killed in a day of cross-boarder fighting to four after a second Israeli air strike on the Gaza Strip. The two strikes came in response to two waves of Palestinian mortar fire into southern Israel, in which no casualties were reported.
The body of islamic Jehad activist Hazem Kerekeaa lays in the al-Shifa hospital morgue on March 9, 2012, bringing the number of Palestinians killed in a day of cross-boarder fighting to four after a second Israeli air strike on the Gaza Strip. The two strikes came in response to two waves of Palestinian mortar fire into southern Israel, in which no casualties were reported.

GAZA CITY, Palestinian Territories — Twelve Palestinian fighters were killed and at least 20 people wounded in a series of Israeli air strikes on the Gaza Strip, Palestinian medics said early Saturday.

The Israeli military said the air force launched 13 attacks on a range of targets, including a militant leader.

The Israeli raids came as Palestinians fired dozens of rockets and mortar rounds into southern Israel starting Friday morning, injuring four people, one of them seriously, Israeli military sources said.

One of the retaliatory Israeli air strikes killed the head of the Popular Resistance Committees, Zohair al-Qaisi, and fellow member Mahmud Hanani, the ultra-hardline militant group said.

The PRC threatened reprisals for Qaisi’s death, and around 45 rockets and shells were subsequently fired on southern Israel.

The Al-Quds Brigades, the military wing of Islamic Jihad, said that the Israeli air strikes also killed 10 of its members.

“Aircraft targeted two weapons manufacturing facilities and two rocket launching sites in the northern Gaza Strip, a weapons manufacturing facility in the central Gaza Strip and a terror activity site in the southern Gaza Strip,” the Israeli army said in a statement on Saturday morning.

“The targeting is in direct response to the rocket fire at Israeli communities in southern Israel,” it said.

The statement said that Israel’s Iron Dome missile defence system intercepted 10 Grad rockets fired at the southern Israeli towns of Beersheva, Ashdod and Ashkelon, which have a combined population of more than half a million people.

“Aircraft targeted a terrorist in the central Gaza Strip and six additional terrorist squads who were in the final stages of preparing to fire rockets at Israel from separate locations in the northern and the central Gaza Strip,” it added.

The PRC and the Al-Aqsa Martyrs Brigades, an armed offshoot of Palestinian president Mahmud Abbas’s Fatah movement, issued statements claiming to have fired rockets into Israel on Friday.

The official Palestinian WAFA news agency quoted a statement by the Fatah-dominated Palestinian Authority condemning the Israeli retaliation, saying it had created a “negative environment” that would “escalate the circle of violence in the region.”

The Israeli military said Qaisi “was among the leaders who planned, funded and directed” a deadly cross-border attack into southern Israel from Egypt’s Sinai Peninsula last August.

In that attack, gunmen carried out a co-ordinated series of shooting ambushes on buses and cars on Route 12, which runs along the Egyptian border, 20 kilometres (12 miles) north of the Israeli Red Sea resort of Eilat.

The shootings took place over several hours, leaving eight dead and more than 25 wounded.

The army said on Saturday that it had once again closed Route 12 to traffic, “in light of situation assessments and security considerations.”

A military statement issued after the Friday night killing of Qaisi said he was also implicated in a 2008 attack in which two Israeli civilians were killed.

The statement added that both the dead men were “responsible for planning a combined terror attack that was to take place via Sinai in the coming days.”

Hamas, which rules the Gaza Strip, has maintained a tacit truce with Israel, but other armed Palestinian groups regularly fire rockets and mortars across the border, often sparking retaliatory air strikes.

The relatively small Popular Resistance Committees is one of the most active, and it pledged to avenge its men’s deaths.

“We are not committed to the truce; we will respond very strongly to this (Israeli) crime,” Abu Ataya, a spokesman for the PRC’s military wing, the Al-Nasser Salaheddin Brigades, told AFP.

Hamas also referred to the killings as a crime.

“The Al-Qassam Brigades mourn the martyr leader Zohair Qaisi and martyr Mahmud Hanani and confirm that their blood will not be wasted, the enemy’s crime will be a curse on him,” the group’s military wing said in a statement.

“The recent Zionist escalation is an unjustified crime, it comes as a part of the destabilization of a stable security situation in the Gaza Strip,” the Hamas-run Gaza government’s interior ministry said in a statement.

( / 11.03.2012)