Rupsje Nooitgenoeg eet de Palestijnse staat op

De beoogde Palestijnse staat krimpt en krimpt. Israël eigent zich elke dag meer grond toe. Een snelweg hier, een parkeerterrein daar. ‘Morgen komen we je huis en boomgaard slopen.’

President Mahmoud Abbas vroeg twee weken geleden het Palestijnse lidmaatschap aan van de Verenigde Naties. De Palestijnen zien geen heil meer in onderhandelingen met Israël die geen enkele resultaat opleveren. ‘Israël’, zo zeggen de Palestijnen, ‘houdt ons aan het lijntje. Het komt almaar met nieuwe eisen, zodat het in de tussentijd steeds meer land kan inpikken.’

Het Land Research Centerin Jeruzalem houdt dagelijks bij waar en hoeveel land door Israël wordt geconfisqueerd. Een greep uit verslagen van de afgelopen twee weken:

– ‘Bulldozers verwoesten grote stukken land van eigenaar Tamim Youssef Salameh bij Bruqin in Salfit. Dit om er een elektriciteitscentrale voor de nederzettingen en een nieuwe weg aan te leggen.’

– ‘De Israëlische autoriteiten gaan alle huizen van de wijk al-Bustan in Silwan slopen ter voorbereiding van nederzettingbouw.’

– ‘Het Israëlische leger confisqueert 0,4 vierkante kilometer land in de gemeente Beit Omar, ten noorden van Hebron, om een weg aan te leggen tussen nederzettingen.’

– ‘De bezettingsautoriteiten confisqueren 148 hectare bij Battir, bij Betlehem voor een spoorlijn. Negentig extra hectare werd in beslag genomen voor militaire doeleinden.’

– ‘Bulldozers verwoesten privéterrein achter een school in het centrum van Hebron om de nederzetting Beit Romano uit te breiden.’

– ‘De bezettingsmacht eist een stuk land op van ruim vier hectare in de wijk Sheikh Jarrah in Oost-Jeruzalem om er een parkeerterrein voor kolonisten aan te leggen.’

Lappendeken

Enzovoort.Wie de door Israël bezette Palestijnse gebieden regelmatig bezoekt, kan de metamorfose van het landschap niet ontgaan. Palestijnse huizen verdwijnen, boomgaarden en landbouwgronden worden verwoest en op heuveltoppen worden in rap tempo Israëlische prefabwoningen uit de grond gestampt. Spierwit gesausd, met vrolijke rode pannendaken, omgeven door tuinen, zwembaden, brede asfaltwegen en hoge hekken.

Officieel bezetten de Israëlische nederzettingen slechts 3 procent van de Westelijke Jordaanoever. Maar als gevolg van het uitgebreide wegennetwerk – ruim 800 kilometer – alleen voor Joden, en de 585 wegblokkades en andere restricties voor Palestijnen hebben de kolonisten effectief ruim 40 procent van het Palestijnse gebied geannexeerd. Na 44 jaar bezetting is de Westelijke Jordaanoever veranderd in een lappendeken van almaar uitbreidende nederzettingen die de Palestijnse gemeenschappen omsingelen. De wurggreep wordt vergroot door de Israëlische muur die dikwijls dwars door de Palestijnse dorpen en steden loopt.

‘We gaan 1.100 nieuwe woningen bouwen in Gilo’, kondigde premier Benjamin Netanyahu doodleuk aan, enkele dagen na Abbas’ toespraak tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van de VN Algemene Vergadering in New York. De constructies – appartementen, een synagoge en een school, zullen verrijzen op onteigend Palestijns gebied. Netanyahu noemt Gilo, ten zuiden van Jeruzalem, een ‘buitenwijk’, maar volgens de criteria van het internatioaal recht is het gewoon een nederzetting.

‘Zie je wel’, zeiden de Palestijnen. ‘Niet erg behulpzaam’, verklaarden de Amerikanen, die de Israëlische ambassadeur in Washington op het matje riepen. ‘Dit draagt niet bij aan het vredesproces’, sprak hoge vertegenwoordiger van de EU Catherine Ashton. Angela Merkel, bondskanselier van het meestal zeer gematigde, want door Holocaustschuldgevoel gekwelde Duitsland, ging in een telefoongesprek tekeer tegen premier Netanyahu. Ze noemde het bouwplan onnodig provocatief en zei niet te begrijpen hoe de Israëlische regering het had kunnen goedkeuren.

Israël weigert een bouwstop: de ‘natuurlijke groei’ van de nederzettingen mag niet worden tegengehouden. Maar die groei is niet zo natuurlijk. Sterker nog: hij wordt van overheidswege fiks aangejaagd. Goedkope hypotheken, lage onroerendgoedbelastingen, ruimere huizen voor minder geld: als je het dan niet uit ideologische motieven doet, verhuis dan om economische redenen naar Judeaen Samaria! Israël heeft de Westelijke Jordaanoever ook op semantisch gebied geannexeerd.

De Israëlische beweging Shalom Achshav (Vrede Nu) rekende uit dat de Israëlische overheid vier keer zo veel geld investeert in huisvesting in de bezette gebieden als in Israël zelf. Dit terwijl in Israël zelf een nijpend tekort is aan betaalbare woningen. Afgelopen zomer demonstreerden honderdduizenden Israëliërs in het hele land tegen dit tekort. Nog een voorbeeld: per hoofd van de bevolking worden op de Westelijke Jordaanoever drie keer zoveel wegen aangelegd als in Israël zelf. Toegang tot de nederzettingen is blijkbaar belangrijker dan het oplossen van de megafiles rond de Israëlische steden.

Het Israëlische onderzoeksbureau Macro Center for Political Economicsstelde afgelopen mei vast dat de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever in totaal 12,9 miljard euro aan belastinggeld hebben gekost, de gigantische kosten van de beveiliging van de nederzettingen – ten minste één militair per kolonist – níet meegerekend. De onderzoekers taxeerden middels satellietbeelden elk Israëlisch bouwwerk achter de zogenoemde Groene Lijn, de bestandslijn van na de zesdaagse oorlog in 1967 tussen Israël en buurlanden Syrië, Jordanië en Egypte. In 2004 raamde het Macro Center for Political Economics de investering in de nederzettingen nog op 8,7 miljard euro. Volgens het dagblad Haaretzheeft de Israëlische overheid sindsdien jaarlijks zeker 1.800 euro extra in elke kolonist gestoken. In totaal wonen in de bezette gebieden zo’n 500.000 kolonisten.

Stacaravan

Wat het Macro Center for Political Economics en Haaretz niet meerekenden in hun onderzoek, zijn de ruim honderd buitenposten die kolonisten overal op eigen houtje opwerpen.

Bewapende baardmannen met keppeltjes – het zijn vaak streng religieuze types, niet zelden uit de VS – zetten een hekje op een heuveltop. Of een tentje of provisorisch hutje. Na een tijdje verschijnt een stacaravan. Daarna nog een, en nog meer. Soms zit een stel Palestijnen even verderop achter een rol prikkeldraad naar de werkzaamheden te staren, perplex dat ze hun landbouwgrond van de ene op de andere dag kwijt zijn.

Israël noemt de buitenposten ‘illegaal’, maar zet wel militairen in om de bewoners ervan te beschermen. De buitenposten zijn vaak aangesloten op het elektriciteitsnetwerk – dat kan alleen met toestemming van het ministerie van Defensie. Ook worden wegen naar de buitenposten aangelegd: daartoe moet het ministerie van Binnenlandse Zaken opdracht geven.

Om de zoveel tijd ontruimt het Israëlische leger met veel bombarie een buitenpost. Waarna de kolonisten die vervolgens doodleuk weer opbouwen. Voor de kolonisten van de ontruimde buitenpost Migron liet minister van Defensie Ehud Barak in 2008 zelfs elders op de Westelijke Jordaanoever een nieuwe nederzetting bouwen. Daar wonen nu zeker 80 families en hoe meer zielen hoe meer vreugd: als het te krap wordt binnen de hoge omheiningen is het tijd voor ‘natuurlijke groei’. Ma’ale Adumim nabij Jeruzalem en de derde grootste nederzetting, was in 1975 ook slechts een buitenpost. Nu wonen er 39.000 kolonisten in de stad die volgens uitgelekte overheidsrapporten voor 86,4 procent gebouwd is op privéterrein van Palestijnen. Vorig jaar keurde de Israëlische regering een plan goed om nog eens twaalf vierkante kilometer grond ten westen van Ma’ale Adumim te annexeren. Voor ‘natuurlijke groei’, was de gebruikelijke motivatie, al liggen politieke en zionistisch-ideologische verklaringen meer voor de hand. Door het plan worden Jeruzalem en Ma’ale Adumim aan elkaar geregen, waardoor het Palestijnse gedeelte van de Westelijke Jordaanoever in tweeën wordt gekliefd en voor Palestijnen de toegang tot Jeruzalem ernstig wordt bemoeilijkt. Eenzelfde effect heeft de in augustus goedgekeurde bouw van 945 nieuwe constructies in de nederzetting Har Homa, net ten oosten van Jeruzalem.

Ottomaanse wet

Er is weinig wat de Palestijnen tegen het Israëlische landjepik kunnen doen. Omdat Israël het bestuur over het Palestijnse land opeist, kunnen onteigende Palestijnen alleen terecht bij de bezetter en die geeft meestal niet thuis. ‘Wie twee jaar niet op zijn land heeft gewerkt, verliest het recht op dat land, dat dan aan de staat toekomt.’ Zo stelde in 1858 sectie 17 van een wet van het Ottomaanse sultanaat dat Palestina toen bestierde. Israël heeft die wet gemakshalve overgenomen en verzint sinds decennia allerlei manieren om te voorkomen dat Palestijnen hun land bewerken.

Het Israëlische leger vaardigt militaire orders uit waarmee Palestijns privéland van de ene op de andere dag een ‘gesloten zone’ wordt, niet langer toegankelijk voor de oorspronkelijke eigenaren. Kolonisten claimen dat Palestijnen hen land hebben verkocht, terwijl de eigenaren nooit een handtekening onder een contract hebben gezet. Hele stukken van de Westelijke Jordaanoever worden plotseling tot natuurgebied verklaard. En door de bouw van de muur, die niet langs de Groene Lijn van 1967 loopt, maar kilometers het Palestijnse gebied in slingert om nederzettingen bij Israël te trekken, kunnen boeren niet meer naar hun akkers. Alleen al door de route van de muur heeft Israël 12 procent van de Westelijke Jordaanoever geannexeerd. Volgens de Israëlische wet is het legaal en als iets illegaal is, wordt de wet gewoon aangepast.


| Illustratie: Lumine.nl

‘Het Palestijnse Gezag mag niet zomaar een Palestijnse staat uitroepen zonder dat Israël daarvoor toestemming heeft gegeven’, fulmineerde de rechts-extremistische minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman twee weken geleden, vlak voor president Abbas zijn aanvraag indiende bij de VN. ‘De Palestijnen mogen geen unilaterale acties ondernemen.’ De Palestijnen reageerden met hoongelach: ‘Alsof Israël ons ooit iets heeft gevraagd.’

(Pers.nl / 08.10.2011)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.