China supports Palestinian-UN bid

Chinese minister of Foreign Affairs, Yang Jaiche, declared Monday that China support the Palestinian-UN bid for statehood, the Palestine Information & News Agency (WAFA) reported late Monday.

“China always supports the Palestinian just cause, and it supports them to obtain full membership at the UN and implementing the two-state solution through political negotiations and establishing an independent and sovereign Palestinian state” the Chinese minister said during his speech to the UN General Assembly.

“Palestinian independence should be based on 1967 borders with East of Jerusalem as its capital,” he added.

On Friday, the Palestinian President, Mahmoud Abbas, handed over his application to the UN chief Ban Ki-Moon regardless the pressure of the US and some EU members imposed on Abbas, in which the US waved its threats of using the veto against the Palestinian bid in order to void establishing an dependent Palestinian state and a full membership at the international body, claiming that the only way to achieve peace is through the direct peace talks between the Palestinians and Israelis.

The Palestinian bid for statehood has already gained the support of more than 126 UN General Assembly members, and Palestinians are still paying visits to some friendly states to assure its support of the Palestinian statehood bid.

( / 26.09.2011)

PLO official: All agreements with Israel will be reviewed

RAMALLAH (Ma’an) — PLO Executive Committee member Taysir Khaled said Sunday that all agreements signed with Israel would be reviewed.

Khaled said in a statement that the PLO would convene to discuss the “next phase” following President Mahmoud Abbas’ submission of a bid to join the United Nations in New York.

Dissolving the Palestinian Authority is “an option,” he said, adding that it was “too early” to discuss specific plans.

President Mahmoud Abbas told world leaders on Friday that Israel’s continued illegal settlement building threatened the existence of the West Bank government, during his address to the UN General Assembly in New York.

Khaled said disbanding the PA would be an “additional burden” on the PLO, but that all options were being considered.

Regardless of the outcome of the UN bid, the PLO will review all agreements signed with Israel, particularly in light of Israel’s threats to withhold Palestinian tax revenues, the PLO official added.

( / 26.09.2011)


Israel’s Peace Plan Is A Grand Illusion

Anna O’Leary
Israel’s current policies are at odds with American national interests and certain core American values.
(DUBLIN) – The portrayal of Israel as primed for peace and Palestine hell bent on war was debunked at the United Nations. Until now the official version of the story had more holes in it than Swiss cheese. The original Zionist dream of establishing a state where none had existed for nearly two millennia has been painful for Palestinians. Responsibility for the continued conflict rests with Israel.
Netanyahu is but the latest in a line of Israeli prime ministers who seek ‘peace’ through the crosshairs of a gun. For sixty three years Israel has pursued a policy of aggression and human extermination in Palestine. Successive Israeli prime minister have chosen war above peace.
Israel has shown once again that it neither wants peace nor a Palestinian state. With enormous potential leverage at its disposal the United States could put pressure on Israel and the Palestinians to reach a final peace agreement.
Renowned for its use of various tools to coerce the outcome of events and make sure that other states behave in America’s interests, the United States chose to pussy foot around Israel. America could threaten to cut off economic and diplomatic support for Israel.
Israel’s current policies are at odds with American national interests and certain core American values. Israel’s supporters in the United States are pressing Washington to continue subsidizing the occupation to the tune of $3 billion per year.
After 9/11 Israel referred to Yasser Arafat as ‘our Bin Laden’ in a drive to align Israel’s fight against its colonised Arabs as part of the same war on ‘terror’ that Bush was fighting. How long can we afford to let Israel pretend it is fighting in the ‘war’ against terror? How can we remain so gutlessly silent?
The Palestinian—Israeli conflict has produced a unique crop of words. The Israeli siege of a city has become a ‘closure,’ the legal border between Israel and the occupied territories has become the ‘seam line,’ collaborators for the Israelis are ‘co-operators,’ Israeli occupied land has become ‘disputed.’ Jewish settlements built illegally on Arab land have become ‘neighbourhoods’ – nice places which are invariably attacked by Palestinian ‘militants’.
When suicide bombers strike –‘terrorists’ to the Israelis, of course – the Palestinians call them ‘martyrs’. The word Israelis like to use for their murders: ‘targeted killings.’ Editors tell their reporters to use ‘targeted killings’, and so are perpetrating not only a journalistic error but a factual inaccuracy. We should use the word ‘terrorist’, but it should be used for both sides.
Israel barred journalists from entering the Gaza Strip, on the alleged pretext of security, when it launched a major military strike there. The journalists, barred despite a ruling by the Israeli Supreme Court that called on the government to allow international reporters into the territory, reported from hilltops two miles away from the zone of conflict.
Robert Fisk writes in his book, The Great War for Civilization, that ‘After the allied victory of 1918, at the end of my father’s war, the victors divided up the lands of their former enemies. In the space of just seventeen months, they created the borders of Northern Ireland, Yugoslavia and most of the Middle East. And I have spent my entire career – in Belfast and Sarajevo, in Beirut and Baghdad – watching the people within those borders burn!’
( / 26.09.2011)

Robert Fisk: Why the Middle East will never be the same again

The Palestinians won’t achieve statehood, but they will consign the ‘peace process’ to history.

The Palestinians won’t get a state this week. But they will prove – if they get enough votes in the General Assembly and if Mahmoud Abbas does not succumb to his characteristic grovelling in the face of US-Israeli power – that they are worthy of statehood. And they will establish for the Arabs what Israel likes to call – when it is enlarging its colonies on stolen land – “facts on the ground”: never again can the United States and Israel snap their fingers and expect the Arabs to click their heels. The US has lost its purchase on the Middle East. It’s over: the “peace process”, the “road map”, the “Oslo agreement”; the whole fandango is history.

Personally, I think “Palestine” is a fantasy state, impossible to create now that the Israelis have stolen so much of the Arabs’ land for their colonial projects. Go take a look at the West Bank, if you don’t believe me. Israel’s massive Jewish colonies, its pernicious building restrictions on Palestinian homes of more than one storey and its closure even of sewage systems as punishment, the “cordons sanitaires” beside the Jordanian frontier, the Israeli-only settlers’ roads have turned the map of the West Bank
into the smashed windscreen of a crashed car. Sometimes, I suspect that the only thing that prevents the existence of “Greater Israel” is the obstinacy of those pesky Palestinians.

But we are now talking of much greater matters. This vote at the UN – General Assembly or Security Council, in one sense it hardly matters – is going to divide the West – Americans from Europeans and scores of other nations – and it is going to divide the Arabs from the Americans. It is going to crack open the divisions in the European Union; between eastern and western Europeans, between Germany and France (the former supporting Israel for all the usual historical reasons, the latter sickened by the suffering of the Palestinians) and, of course, between Israel and the EU.

A great anger has been created in the world by decades of Israeli power and military brutality and colonisation; millions of Europeans, while conscious of their own historical responsibility for the Jewish Holocaust and well aware of the violence of Muslim nations, are no longer cowed in their criticism for fear of being abused as anti-Semites. There is racism in the West – and always will be, I fear – against Muslims and Africans, as well as Jews. But what are the Israeli settlements on the West Bank, in which no Arab Muslim Palestinian can live, but an expression of racism?

Israel shares in this tragedy, of course. Its insane government has led its people on this road to perdition, adequately summed up by its sullen fear of democracy in Tunisia and Egypt – how typical that its principle ally in this nonsense should be the awful Saudi Arabia – and its cruel refusal to apologise for the killing of nine Turks in the Gaza flotilla last year and its equal refusal to apologise to Egypt for the killing of five of its policemen during a Palestinian incursion into Israel.

So goodbye to its only regional allies, Turkey and Egypt, in the space of scarcely 12 months. Israel’s cabinet is composed both of intelligent, potentially balanced people such as Ehud Barak, and fools such as Foreign Minister Avigdor Lieberman, the Ahmadinejad of Israeli politics. Sarcasm aside, Israelis deserve better than this.

The State of Israel may have been created unjustly – the Palestinian Diaspora is proof of this – but it was created legally. And its founders were perfectly capable of doing a deal with King Abdullah of Jordan after the 1948-49 war to divide Palestine between Jews and Arabs. But it had been the UN, which met to decide the fate of Palestine on 29 November 1947, which gave Israel its legitimacy, the Americans being the first to vote for its creation. Now – by a supreme irony of history – it is Israel which wishes to
prevent the UN from giving Palestinian Arabs their legitimacy – and it is America which will be the first to veto such a legitimacy.

Does Israel have a right to exist? The question is a tired trap, regularly and stupidly trotted out by Israel’s so-called supporters; to me, too, on regular though increasingly fewer occasions. States – not humans – give other states the right to exist. For individuals to do so, they have to see a map. For where exactly, geographically, is Israel? It is the only nation on earth which does not know and will not declare where its eastern frontier is. Is it the old UN armistice line, the 1967 border so beloved of Abbas and so hated by Netanyahu, or the Palestinian West Bank minus settlements, or the whole of the West Bank?

Show me a map of the United Kingdom which includes England, Wales, Scotland and Northern Ireland, and it has the right to exist. But show me a map of the UK which claims to include the 26 counties of independent Ireland in the UK and shows Dublin to be a British rather than an Irish city, and I will say no, this nation does not have the right to exist within these expanded frontiers. Which is why, in the case of Israel, almost every Western embassy, including the US and British embassies, are in Tel Aviv, not in Jerusalem.

In the new Middle East, amid the Arab Awakening and the revolt of free peoples for dignity and freedom, this UN vote – passed in the General Assembly, vetoed by America if it goes to the Security Council – constitutes a kind of hinge; not just a page turning, but the failure of empire. So locked into Israel has US foreign policy become, so fearful of Israel have almost all its Congressmen and Congresswomen become – to the extent of loving Israel more than America – that America will this week stand out not as the nation that produced Woodrow Wilson and his 14 principles of self-determination,
not as the country which fought Nazism and Fascism and Japanese militarism, not
as the beacon of freedom which, we are told, its Founding Fathers represented –
but as a curmudgeonly, selfish, frightened state whose President, after promising a new affection for the Muslim world, is forced to support an occupying power against a people who only ask for statehood.

Should we say “poor old Obama”, as I have done in the past? I don’t think so. Big on rhetoric, vain, handing out false love in Istanbul and Cairo within months of his election, he will this week prove that his re-election is more important than the future of the Middle East, that his personal ambition to stay in power must take first place over the sufferings of an occupied people. In this context alone, it is bizarre that a man of such
supposed high principle should show himself so cowardly. In the new Middle East, in which Arabs are claiming the very same rights and freedoms that Israel and America say they champion, this is a profound tragedy.

US failures to stand up to Israel and to insist on a fair peace in “Palestine”, abetted by the hero of the Iraq war, Blair, are responsible. Arabs too, for allowing their dictators to last so long and thus to clog the sand with false frontiers and old dogmas and oil (and let’s not believe that a “new” “Palestine” would be a paradise for its own people). Israel, too, when it should be welcoming the Palestinian demand for statehood at the UN with
all its obligations of security and peace and recognition of other UN members. But no. The game is lost. America’s political power in the Middle East will this week be neutered on behalf of Israel. Quite a sacrifice in the name of liberty…

( / 26.09.2011)

Roep die Palestijnse staat gewoon uit!

De Palestijnen vragen vandaag het lidmaatschap aan van de Verenigde Naties. Ze kunnen beter het Israëlische voorbeeld volgen: de Joden riepen in 1948 eenzijdig de staat Israël uit.

Het is vier uur ’s middags als hij het podium beklimt, bloedjenerveus, maar vastberaden. De afgelopen dagen is overal koortsachtig overlegd, diplomaten onderhandelden achter de schermen en oefenden immense druk uit om een uitweg uit de impasse te zoeken.

De Verenigde Staten voelen zich door de ontwikkelingen in een hoek gedrukt, ze moeten een keuze maken die de reputatie van de Amerikanen in het olierijke en strategisch gelegen Midden-Oosten kan maken of breken. Europa kan geen vuist maken, het is onderling verdeeld en gaat zwaar gebukt onder terechte schuldgevoelens over de Holocaust. De Secretaris-Generaal van de VN verklaart dat hij een speciale bemiddelaar heeft aangesteld die zoekt naar een vreedzame oplossing tussen beide partijen. De spanningen lopen op, de hele wereld houdt de adem in voor wat gaat komen. En dan…

‘Hierbij verklaren wij de oprichting van onze staat in Palestina.’ Het is 14 mei 1948 en in Tel Aviv heeft zionistenleider David Ben-Gurion zojuist eenzijdig de staat Israël uitgeroepen.

Het trekken van historische parallellen is riskant, maar het is bijna ironisch, zoals de geschiedenis zich lijkt te herhalen. Het is ruim 63 jaar later en de Palestijnse leider Mahmoud Abbas wil vandaag, tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van de Algemene Vergadering, officieel het Palestijnse lidmaatschap van de Verenigde Naties aanvragen. De beoogde Palestijnse lidstaat moet bestaan uit de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever en oost-Jeruzalem. Ofwel al het Palestijnse land dat Israël sinds 1967 effectief bezet houdt.

Opnieuw is de wereld in rep en roer. Israël roept moord en brand en zijn forever best friend Amerika dreigt met een zoveelste veto in de Veiligheidsraad, een veto dat het eigenlijk niet wil uitspreken, omdat dat de al problematische betrekkingen met de Arabische wereld ernstig zal verstoren. In Europa is eensgezindheid over Palestina nog steeds ver te zoeken en VN-chef Ban Ki-Moon kan weinig meer doen dan oproepen tot een constructieve dialoog.

Waarom nog die gang naar de VN? Mahmoud Abbas moet een Palestijnse Ben-Gurion doen. Waarom roepen de Palestijnen niet gewoon hun eigen staat uit, net als Israël op die 14 mei 1948 deed? Unilateraal en, als het niet anders kan, zonder voorafgaand fiat van de VS en de Europese Unie. Het is niet dat de Palestijnen die twee machten veel verplicht zijn, je kunt noch van Europa noch van de VS met droge ogen zeggen dat ze zich ooit evenwichtig hebben opgesteld in het Israëlisch-Palestijns conflict.

Geen grenzen

Binnen de Algemene Vergadering, waar Abbas vandaag zijn toespraak zal houden, steunen zeker 126 van de 193 landen het Palestijnse verzoek om lidmaatschap. Ook binnen de vijftienkoppige Veiligheidsraad neigt een fiks aantal landen naar ‘akkoord’. Volgens verschillende peilingen wil een meerderheid van de Duitsers, Fransen en Britten dat hun regering nu vóór de Palestijnse staat stemt, het gaat om respectievelijk 76, 69 en 59 procent van de stemmen. En, verrassend, onder de Amerikanen wil 45 procent dat de Palestijnen nu een staat krijgen, zo peilde de BBC. Prominente Israëlische intellectuelen steken de Palestijnen eveneens een hart onder de riem.

Als de Amerikanen het Palestijnse plan in de Veiligheidsraad vetoën, sterft het daar, al hebben de Palestijnen de benodigde tweederde meerderheid van stemmen in de Algemene Vergadering verkregen: resoluties van de Algemene Vergadering zijn niet bindend, ze hebben de juridische status van een aanbeveling.

Of zal het vandaag voor de Palestijnen anders uitwerken, net als dat voor de Joden in 1947 het geval was?

De beroemde resolutie 181, die bepaalde dat Palestina werd opgesplitst in een Joods en een Palestijns deel, werd in dat jaar opgesteld door de Algemene Vergadering. Er werd ook alleen in de Algemene Vergadering over gestemd, níet in de Veiligheidsraad. Officieel was de verdeling van Palestina dus ook slechts een niet-bindende aanbeveling.

Er zijn natuurlijk argumenten om nog geen Palestijnse staat af te kondigen. ‘De grenzen van zo’n staat zijn onduidelijk’, brengen Amerikaanse en Europese politici in. Maar de grenzen van Israël waren in mei 1948 eveneens onbepaald – ze zijn dat nog steeds. De nieuwe joodse staat had geen hoofdstad en het leiderschap bestond uit een provisorische, niet-democratisch gekozen regering. Een recenter voorbeeld van een land zonder erkende grenzen is Kosovo: dat riep op 17 februari 2008 eenzijdig de onafhankelijkheid uit van Servië, zeer tegen de Servische zin in, en het wordt sindsdien de facto als soevereine staat erkend door ‘slechts’ 82 van de in totaal 193 leden van de Verenigde naties.

In 1948 dreigden de Arabische staten de Joden met oorlog en ze voerden hun dreigement ook uit. Niet zozeer omdat ze de Palestijnen wilden bijstaan, als wel in de hoop zichzelf een deel van Palestina te kunnen toe-eigenen, al verloren ze de strijd. De Arabische steun aan de Palestijnen is altijd beperkt gebleven tot lippendienst door Arabische tirannen, dikwijls om de aandacht onder het volk af te leiden van het gebrek aan democratie, vrijheid en kansen in eigen land.


Zal Israël op zijn beurt met geweld reageren op een unilaterale onafhankelijkheidsverklaring, zoals premier Netanyahu nu dreigt? Israël bezweert de ruim 124 nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever te annexeren als Abbas het in zijn hoofd haalt lidmaatschap aan te vragen bij de VN. Een nogal loos dreigement, want Israël heeft het land de afgelopen decennia al de facto ingepikt. Geeft Netanyahu het Israëlische leger straks écht de opdracht de Westelijke Jordaanoever binnen te vallen?

De internationale kritiek op het Israëlische nederzettingenbeleid zwelt aan; alleen al vanuit humanitair oogpunt is de situatie in de Palestijnse gebieden niet houdbaar. De Joodse staat is diplomatiek meer en meer geïsoleerd. De bloedige oorlog in Zuid-Libanon in 2006, de gewelddadige invasie in Gaza in 2008, de aanval op het Turkse schip de Mavi Marmara toen dat vorig jaar de Israëlische blokkade van de Gazastrook probeerde te doorbreken; het heeft de reputatie van Israël geen goed gedaan.

Ook al vetoot Amerika het Palestijnse voorstel in de Veiligheidsraad, het Palestijnse VN-plan is een diplomatieke nachtmerrie voor Israël, dat zich ook door de ontwikkelingen in het Midden-Oosten steeds meer geïsoleerd ziet. Uit pure zenuwen stelde Netanyahu de Palestijnen dinsdag voor terug te keren naar de onderhandelingstafel, zoals ook de VS wil, maar het Palestijnse Gezag wees het voorstel af. Het is too little too late. ‘En het blijft toch altijd bij beloftes’, zei een Palestijnse onderhandelaar. Abbas zei het onlangs minder diplomatiek: ‘De Israëli’s hebben ons de afgelopen twintig jaar bedonderd, wij stinken er niet meer in.’


De cijfers: toen in 1993 de vredesonderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen begonnen, woonden zo’n 100.000 Israëlische kolonisten op de Westelijke Jordaanoever. Dat aantal is ruim verdrievoudigd naar ten minste 350.000. In Oost-Jeruzalem wonen bovendien nog eens 210.000 kolonisten. ‘Als de Palestijnen hun staat nu niet uitroepen, kan het niet meer’, zegt de Amerikaanse Midden-Oostendeskundige Juan Cole. ‘De Westelijke Jordaanoever lijkt nu al op een gatenkaas met al die Israëlische nederzettingen.’

Analisten vrezen een geweldsuitbarsting als het tot een Amerikaans veto komt. Het aantal aanvallen door Joodse kolonisten op Palestijnen is de afgelopen week sterk toegenomen, een escalatie dreigt. Als gevolg van de groeiende Arabische roep om het recht op zelfbeschikking, democratie en vrijheid is de situatie in het hele Midden-Oosten drastisch gewijzigd. Zo is de Egyptische dictator Mubarak, voorheen zelfbenoemd bemiddelaar in het conflict tussen Israël en de Palestijnen, van het toneel verdwenen, de koude vrede tussen Caïro en Jeruzalem staat onder grote druk. Het hechte bondgenootschap met Turkije staat in de ijskast sinds het debacle met de Mavi Marmara. Op de VS kan Israël steeds minder rekenen; de Amerikanen willen zich juist uit de regio terugtrekken.

‘Israël moet zich achter de oren krabben en een reality check doen’, schrijft de Israëlische politiek commentator Yossi Sarid in het Israëlische dagblad Haaretz. ‘Israëliërs hebben het recht op zelfbeschikking, maar de Palestijnen ook. En Ben-Gurion zou een Palestijns plagiaat van zijn onafhankelijkheidsverklaring heus niet erg vinden.’

( / 26.09.2011)


vrijdag 7 oktober · 16:00 – 18:30

Den Haag

Gemaakt door:

Meer informatie
Met de wil en toestemming van Allaah zullen wij op vrijdag 7 oktober van 16.00 – 18.30 een actie houden. Daarin zullen wij onze ongenoegen uiten en dit verwerpen. Wij attenderen onze geliefde achterban dan ook om een gaatje vrij te houden op deze mooie vrijdag.

Middle East Quartet Convenes in New York

UN Secretary General Ban Ki-moon, Russian Foreign Minister Sergei Lavrov, U.S. Secretary of State Hillary Rodham Clinton, and EU High Representative for Foreign Affairs and Security Policy of the European Union Catherine Ashton released a statement after their meeting of the Middle East Quartet in New York on September 23, 2011.

Secretary Clinton said, “The United States is very pleased that the Quartet was able to issue a statement today with a concrete and detailed proposal to begin negotiations between the Israelis and the Palestinians without delay or preconditions.

“The Quartet proposal represents the firm conviction of the international community that a just and lasting peace can only come through negotiations between the parties. Therefore, we urge both parties to take advantage of this opportunity to get back to talks, and the United States pledges our support as the parties themselves take the important next steps for a two-state solution, which is what all of us are hoping to achieve.”

The text of the Quartet Statement follows below:

The Quartet takes note of the application submitted by President Abbas on 23rd September 2011 which is now before the Security Council.

The Quartet reaffirmed its statement of 20th May 2011, including its strong support for the vision of Israeli-Palestinian peace outlined by United States President Barack Obama.

The Quartet recalled its previous statements, and affirmed its determination to actively and vigorously seek a comprehensive resolution of the Arab-Israeli conflict, on the basis of UN Security Council Resolutions 242, 338, 1397, 1515, 1850, the Madrid principles
including land for peace, the Roadmap, and the agreements previously reached between the parties.

The Quartet reiterated its commitment to a just, lasting and comprehensive peace in the Middle East and to seek a comprehensive resolution of the Arab-Israeli conflict, and reaffirms the importance of the Arab Peace Initiative.

The Quartet reiterated its urgent appeal to the parties to overcome the current obstacles and resume direct bilateral Israeli -Palestinian negotiations without delay or reconditions. But it accepts that meeting, in itself, will not re-establish the trust necessary for such a negotiation to succeed. It therefore proposes the following steps:

1. Within a month there will be a preparatory meeting between the parties to agree
an agenda and method of proceeding in the negotiation.

2. At that meeting there will be a commitment by both sides that the objective of any
negotiation is to reach an agreement within a timeframe agreed to by the parties but not longer than the end of 2012. The Quartet expects the parties to come forward with comprehensive proposals within three months on territory and security, and to have made substantial progress within six months. To that end, the Quartet will convene an international conference in Moscow, in consultation with the parties, at the appropriate time.

3. There will be a Donors Conference at which the international community will give full and sustained support to the Palestinian Authority state-building actions developed by Prime Minister Fayyad under the leadership of President Abbas.

4. The Quartet recognizes the achievements of the Palestinian Authority in preparing
institutions for statehood as evidenced in reports to the Ad Hoc Liaison Committee, and stresses the need to preserve and build on them. In this regard, the members of the Quartet will consult to identify additional steps they can actively support towards Palestinian statehood individually and together, to secure in accordance with existing procedures significantly greater independence and sovereignty for the Palestinian Authority over its affairs.

5. The Quartet calls upon the parties to refrain from provocative actions if negotiations are to be effective. The Quartet reiterated the obligations of both parties under the Roadmap.

6. The Quartet committed to remain actively involved and to encourage and review progress. The Quartet agreed to meet regularly and to task the envoys and the Quartet Representative to intensify their cooperation, including by meeting prior to the parties’ preparatory meeting, and to formulate recommendations for Quartet action.

( / 26.09.2011)

Het boerkaverbod is luxewetgeving

Ruben Brunsveld, oud-jurist ministerie van binnenlandse zaken −24/09/11, 09:00

Al bijna tien jaar worstelen opeenvolgende kabinetten met het boerkaverbod. Ook nu is het nog symboolpolitiek.

Onder het kabinet-Balkenende II van CDA/VVD/D66 viel de verantwoordelijkheid voor de Grondwet onder toenmalig minister Alexander Pechtold. Als liberaal stond hij pal voor de opvatting à la Voltaire: “Ik ben het er niet mee eens dat u de boerka draagt, maar ik zal wel uw recht verdedigen om hem te dragen”. Terwijl zijn collega Rita Verdonk keer op keer aandrong op een algeheel verbod van de boerka, wist Pechtold een verbod te voorkomen.

Ook anno 2011 blijft een boerkaverbod symboolpolitiek, gericht op een uitermate kleine groep vrouwen. Het is wetgeving die hooguit past bij een maatschappij van onbegrensde financiële en menselijke mogelijkheden.

Hoeveel tijd (en geld) is er wel niet besteed aan het schrijven van de voorbereidende nota’s, aan ontwerpen van de wetgeving; aan interministeriële overleggen et cetera? Het is voor buitenstaanders soms moeilijk voor te stellen hoe arbeidsintensief de ambtelijke machine is. Alles moet door ‘de lijn’. Dure ambtenaren zijn bezig geweest met een onderwerp dat in Nederland maximaal 150 vrouwen direct raakt. In tijden van besparingen en inkrimpingen een onbegrijpelijke prioriteit.

Voor elke wetgeving geldt dat de inbreuk op het persoonlijke leven van burgers in proportie moet staan tot het doel dat ermee wordt beoogd. Dit doel wordt door het huidige kabinet vooralsnog zeer vaag omschreven. Let wel, het gaat niet om veiligheid of terrorismebestrijding. Nee, de boerka ‘staat haaks op de wijze waarop wij in de publieke ruimte met elkaar omgaan’.

Er zijn wel meer dingen die haaks staan op de wijze waarop we met elkaar om moeten omgaan in de publieke ruimte. We horen liever ook niemand vloeken, maar dat is nog geen reden voor een wettelijk vloekverbod.

Een boerkaverbod is een verregaande inbreuk van het recht op persoonlijke levenssfeer. Sinds wanneer mag de overheid bepalen wat je draagt in de openbare ruimte? Let wel het gaat hier niet om scholen, het Binnenhof, een bank of Schiphol. Het gaat om een vrouw die van haar huis naar de supermarkt wil kunnen lopen en die zonder die boerka misschien binnen moet zitten.

Let wel, ik propageer geenszins het dragen van een boerka. Ik sluit mij in zoverre bij minister Piet Hein Donner aan dat het een traditie is die niet binnen het Nederland van de 21e eeuw past.

Ik zie eerder een morele plicht om vrouwen ‘uit de boerka’ te helpen. Het is mijn stellige overtuiging dat een eventueel ‘verbod op gezichtsbedekkende kleding in de openbare ruimte’ (zoals wij ambtenaren het toen intern ook al noemden) uiteindelijk op juridische gronden zal sneuvelen voor het Europese Hof voor de Rechten van de Mens. En die weg zal de overheid nog veel meer geld kosten.

Jammer dat niemand durft te zeggen “ik zal wel uw recht verdedigen om hem te dragen”. Nederland heeft behoefte aan een Partij Van Voltaire!

Ruben Brunsveld was van 2003-2006 als ambtenaar verantwoordelijk voor het boerka-dossier.

( / 26.09.2011)