Waarom wil Palestina zo graag VN-erkenning?

De Verenigde Staten en Israël moeten er niet aan denken: een Palestina dat erkend wordt door de Verenigde Naties. Maar ondanks alle druk zet de Palestijnse president Mahmoud Abbas toch door. Waarom wil hij dat zo graag?

 

Daar zijn op zich genoeg redenen voor te bedenken. Een volwaardig VN-lidmaatschap zou Palestina letterlijk een stem geven bij elke beslissing die door de VN (en de daaraan gelieerde organisaties) wordt genomen. En vooral: elke lidstaat heeft het recht op hulp bij natuurrampen, en op steun als het wordt aangevallen.

Een dergelijke status lijkt dus wel een gokje waard. Maar Abbas weet dat Palestina het VN-lidmaatschap toch niet gaat krijgen. De Verenigde Staten kunnen tenslotte hun vetorecht gebruiken om de aanvraag te blokkeren.

Beren op de weg
De vraag waarom Abbas zoveel risico’s neemt, blijft dus staan. Want er liggen allerlei beren op de weg. Israël en de Verenigde Staten benadrukken dat het vredesproces op deze manier helemaal vastloopt. De VS zouden zelfs een streep kunnen trekken door de Amerikaanse financiëkle bijstand. Bovendien bestaat er een reeël gevaar dat de hoge verwachtingen van de Palestijnen straks alleen maar leiden tot teleurstelling, frustratie en mogelijk een nieuwe geweldsuitbarsting.

Abbas kan het zich echter niet veroorloven door de knieën te gaan voor druk van buitenaf. Dat is in het verleden al iets te vaak gebeurd, en de Palestijnen willen nu wel eens zien dat hun politieke leider aan de eigen wensen vast blijft houden.

Troostprijs
Bovendien is er nog een belangrijke troostprijs. De Palestijnse president kan aan de Algemene Vergadering vragen om de status van waarnemende staat. Daar is een tweederde meerheid voor nodig, en die krijgt hij waarschijnlijk wel bij elkaar.

Als ‘echte’ staat (nu is Palestina slechts een waarnemende entiteit) krijgen de Palestijnen mogelijk voet tussen de deur bij het Internationale Strafhof in Den Haag. Dat is precies wat Israël en de Verenigde Staten vrezen, want dit zou kunnen leiden tot een stroom van Palestijnse klachten – om te beginnen over de grootscheepse Israëlische acties op de Gazastrook in 2008, waarbij zeker 1300 mensen om het leven kwamen.

Grote overwinning
Bovendien zal de erkenning dat Palestina een staat is, zeker in het begin, als een grote overwinning voelen. Vooral ook, omdat Israël betoogt dat de Palestijnen geen echte natie zijn, en dus geen eigen land nodig hebben. Het zijn gewoon Arabieren, zo luidt de redenatie, die zich net zo makkelijk elders in de Arabische wereld kunnen vestigen.

Echte vrede in een veilige eigen staat is niet af te dwingen. Dat komt pas, als beide partijen elkaar genoeg vertrouwen om nader tot elkaar te kunnen komen. Maar het idee, het gevoel, dat het tijd is voor erkenning, en dat daar automatisch een soort gerechtigheid op volgt, is voor de Palestijnen te mooi om nu alweer afscheid van de te nemen.

(www.parool.nl / 23.09.2011)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *