Drugs en wapens, de ondergang van de wereld

De wereld is op  drift geraakt en dit kan wel eens naar de verkeerde kant uitslaan. Aan de ene kant de te grote aanwas van drugs en aan de andere kant de steeds grotere drang on wapens te produceren.

Drugs zijn een groot probleem op de wereld, niet alleen voor de gebruiker – het is tenslotte slecht en verslavend voor het lichaam – maar zeker ook om het probleem op te lossen. Neem eens de grote velden van Afghanistan, Columbia of Marokko waar de plantjes worden gekweekt. Het zou erg makkelijk moeten kunnen zijn om deze plantjes te vernietigen, tenslotte is de kennis opgedaan in de Vietnam oorlog (en later) met het ontbladeren van bomen. Waarom wordt dit wapen tegen drugs nu dan niet ingezet?

Minimaal om twee redenen. De eerste is een geldkwestie: de westerse wereld kan de verbouwers (lees: kleine boer) niet garant stellen voor de geleden schade als de plantjes worden vernietigd; zelfs niet als er subsidie gegeven zou gaan worden voor het telen van groenten of fruit. Mogelijk is de grond verpest, maar stel dat het mogelijk zou zijn; met de verbouw van de plantjes kan een kleine boer 5 a 10 keer zoveel verdienen als met het verbouwen van groenten of fruit. De keus is dan voor de kleine boer snel gemaakt.  Daarentegen verdient de kleine boer met het verbouwen van opium nog maar een kleine honderd euro per maand.  Volgens een bericht in De Wereld Morgen is de markt van Afghaanse opiaten 43 miljard euro en Thomas Schweigh (ex-Coördinator voor de Drugsbestrijding in Afghanistan op het Amerikaanse ministerie voor Buitenlandse Zaken) toonde volgens de New York Times aan dat niet de Taliban de grootste handelaren waren, maar de door de VS gesteunde regering van president
Hamid Karzai.  M.a.w. de VS laten dit toe en zijn dus mede verantwoordelijk voor de verbouw van de drugsplantjes in
Afghanistan.

De tweede reden zou best eens kunnen zijn, dat voor de westerse regeringen het goed uitkomt dat de plantjes worden verbouwd; zo zijn een aantal mensen druk op een beperkt aantal plaatsen. Op deze manier is het controleerbaar en kunnen de
verschillende geheime diensten alles in de juiste banen leiden …. en er aan verdienen.

Eigenlijk draait dit hele probleem van drugs en verslaving om geld, niets meer en niet minder. Degene die geld heeft, wil alleen maar geld. Men kijkt niet om naar de gebruiker, naar wat de drugs mensen aan doen, maar alleen maar naar het eigen, snelle gewin.

Het ander probleem van de wereld zijn de wapens. Overal zijn wapens te koop en in gebruik. Dit creëert een spiraal om steeds weer nieuwe wapens te maken, maar vooral snellere, betere wapens. Elke keer moet een geweer verder en zuiverder schieten, moet een vliegtuig verder kunnen vliegen maar vooral onzichtbaar zijn, moet een bom het ene wel treffen en het andere laten
staan en noem maar op al die nieuwe trucs.

Als voorbeeld de Joint Strike Fighter; dit zgn. fantastische vliegtuig moet nog in productie genomen, maar het wordt alleen maar duurder. Begin 2011 werd aangegeven dat het toestel nu al 59.7 miljoen euro zou moeten gaan kosten en 3.9 miljoen euro per jaar om één toestel te gebruiken en te onderhouden. Dit is een hele hoop geld weer en waar gaat het allemaal naar toe? Natuurlijk de ontwerper en de productie, maar vergeet niet dat de regering hier ook weer aan verdient.

Dit vliegtuig is er een van de stealth technologie, wat wil zeggen dat hij (bijna) onzichtbaar kan vliegen en wat blijkt nu: Rusland en China hebben ook de stealth technologie en vliegtuigen ontwikkelt met deze technologie en men drijft elkaar weer op in de waanzin van steeds weer snellere, betere (lees duurdere) spiraal van vernieuwde wapens.

Maar bij de productie van wapens hoort nog een bijbehorend probleem, nl. het testen van deze waanzin en waar kan dat beter dan op het slagveld. Dus zijn geheime diensten regelmatig betrokken bij het uitlokken van nieuwe lokale of grotere oorlogen, zodat wapenleveranciers / – producenten hun nieuwe wapens kunnen leveren om uitgetest te worden. Bijkomend ‘voordeel’ van de
wapenleveranciers is dat ze leveren aan wie maar wil betalen, bv. in de aanslag op Libië: de militaire tak van EADS (European Aeronautic Defence and Space Company) heeft onder meer Milan3-antitankraketten aan Khadaffi  geleverd, de rebellen hebben ook wapens van dit bedrijf (via Qatar) en Engeland maakt gebruik van Eurofighter Typhoons (mede geproduceerd door EADS).

In het geheel is te zeggen dat de producenten (en de verantwoordelijke regeringen) absoluut geen gevoel hebben voor de vermoorde onschuldigen, als er maar verdiend wordt. Geld is en blijft belangrijk, en alleen maar geld.

Terug naar de JSF, kosten bijna 60 miljoen euro per vliegtuig en een kleine 4 miljoen voor onderhoud en laten vliegen. Zo een vliegtuig kan ongeveer 30 jaar mee, wat inhoudt dat de onkosten per vliegtuig ongeveer 90 miljoen euro zullen gaan bedragen. Aanschaf en onkosten geven een totaal van ruwweg 150 miljoen euro per vliegtuig.

In augustus 2011 is duidelijk geworden dat er landen zijn met grote stromen vluchtelingen, hongersnood en landen met oorlog. Al deze landen hebben geld nodig; voor de prijs van één JSF zou de bevolking van Somalië gevoed kunnen worden en kunnen er nog projecten worden opgezet om de structuur van het land te verbeteren. Echter de grote shitaan van deze wereld is de niet
te stoppen macht en de macht naar geld.

© KhamakarPress

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *