Welkom in Palestina: Dagboek opsluiting in IsraEl

72 uur gevangen in cell 13 in Givon prison in Israël

Onze missie begint al om 05u vrijdagmorgen…alle 23 Belgische passagiers voor Swiss Air zijn er. Maar het zit er al meteen bovenop. Drie Fransen uit Lille die ook bij Swiss Air hadden geboekt wordt de toegang tot het vliegtuig geweigerd. Al ons aandringen en protest en zelfs de aanwezigheid van radio, TV camera’s helpen niets zodat we moeten vertrekken zonder hen.

Later vernemen we dat in Parijs meer dan 200 mensen niet op het vliegtuig richting Tel-Aviv mochten en ook in Geneve en Budapest werden tientallen deelnemers niet toegelaten tot het vliegtuig.

Bij onze tussenstop in Zurich zijn er geen problemen.

Na drie uur vliegen bereiken we Tel-Aviv. Zoals gepland ga ik als eerste van de groep naar buiten om te zien of er politie op ons staat te wachten…dat blijkt niet het geval te zijn en daarom stappen we allemaal uit en lopen naar de grenscontrole. Daar hebben we onmiddellijk prijs als we het woord Palestina of Betlehem laten vallen. Op 3 na worden we allemaal naar een verhoorzaaltje geleid en na enige tijd verhoord over onze reis…tijdens dat verhoor kan ik nog juist enkele zinnetjes wisselen in de GSM met Manu Tassier, journalist van de Standaard…maar zo vlug de chef doorheeft dat ik aan het bellen ben wordt mijn GSM afgenomen. Ons paspoort wordt afgenomen en we worden over  verschillende groepjes verspreid en naar aparte zones in de luchthaven gebracht. Even later worden er zes uitgepikt en afgevoerd door de politie…ze worden naar de tarmac geleid en met zachte dwang naar de ingang geleid van een vliegtuig dat richting Zuricht vertrekt…maar ze verzetten zich hiertegen en de piloot besluit dat het beter is hen niet aan boord te nemen…dus brengt de politie hen terug naar het lokaaltje in de luchthaven en reageert zich af door venijnig duwen en stompen te geven.

Zo blijven we enkele uren wachten: intussen heb ik de Belgische ambassade op de hoogte gebracht en gevraagd wat ze kunnen doen om te zorgen dat we toch doorkunnen naar Palestina…maar daar kunnen ze blijkbaar niets aan doen, ze kunnen ons alleen bijstaan als we gearresteerd worden. Dat gebeurt even later als we allemaal voor een ambtenaar moeten verschijnen die onze documenten verifieert. Als de politie en security even later beginnen de eerste mensen naar buiten te voeren is er een Franse vrouw die zich verweert maar ze wordt meteen hardhandig naar buiten getrokken: later wordt gezegd dat ze gewond afgevoerd is naar het ziekenhuis. Een Brusselse man neemt het voor haar op maar wordt door wel tien politiemannen en militairen aanpakt en geslagen en gestampt. Hij houdt er heel wat blauwe plekken aan over en zware hoofdpijn. Ondanks die reacties worden we naar een boevenwagen gebracht waarin we opgeloten worden en even later weggevoerd naar onbekende bestemming. Later hoor ik dat anderen veel erger aangepakt zijn op de luchthaven en in de boevenwagen.

Een kwartiertje later komen we aan in een gebouw omringd met hoge muren en prikkeldraad en met gewapende wachten op uitkijktorens. De TV staat te filmen waarschijnlijk om via het nieuws te laten zien dat al die “hooligans” opgepakt zijn. Later vernemen we dat dit de Givon gevangenis is, hoewel Israël het eerder houdt op “detentiecentrum”.  Maar het is een echte gevangenis: als je  22u op 24u opgesloten zit in een cel waarvan de deur op slot is, als je alle persoonlijke bezittingen moet afgeven, als je geen contact kan hebben met de buitenwereld…dan is het wel degelijk een gevangenis. We zijn eigenlijk door Israël gekidnapt en opgesloten op een onbekende plaats.

Rond 23u worden we in cellen opgesloten nadat al onze bezittingen in beslag zijn genomen, zelfs essentiële geneesmiddelen bij sommigen.

In mijn cel zijn er tien bedden en veel meer kakkerlakken. Er staan geen stoelen of tafels, alleen bedden. Het is er bloedheet maar gelukkig niet piepklein. In deze cel zitten 6 Fransen, 2 Belgen, een Nederlander en een Duitser…de meesten tusssen 25 en 25 jaar.

Na een moeilijke nacht mogen we de cel uit voor het ontbijt. Daar zien we nog een twintigtal andere mannen die ook opgesloten zijn…als ik hen zie schiet ik in een lach: de Israëlische regering had er de voorbije dagen op gehamerd dat “hooligans” keet zouden komen schoppen…maar minstens één  op vier van de gedetineerden is ouder dan 60 jaar en sommigen zijn zelfs moeilijk te been…spijtig dat we geen camera hebben voor een groepsfoto, want zo zouden we met één beeld die valse aantijgingen kunnen weerleggen.

Na het ontbijt vliegen we weer achter de tralies, maar tijdens het luchten hoor ik dat er iemand erin geslaagd is, ondankt alle foilleringen, een GSM te behouden en daarmee kan ik enkele minuten met het VRT radio journaal bellen.

Rond het midaguur komen twee afgevaardigden van de Belgische ambassade ons opzoeken. Daar zien we ook de Belgische vrouwen die opgepakt zijn en we blijken hier in totaal met 18 Belgen te zitten. De consul vertelt ons dat er in een andere gevangenis in de woestijn ook nog 22 Belgen zitten. De ambassade zal een advocaat vragen om langs te komen…dat is op zich goed nieuws maar we zijn toch erg onthutst dat de ambassade niet kan of wil pleiten voor een vrije doorgang. En ook is het niet makkelijk hen te overtuigen een lijst op te maken van klachten die we hebben over het optreden van de politie op de luchthaven en van de omstandigheden in de gevangenis.

In de namiddag komen enkele advocaten uitleggen welke opties er zijn: men kan kiezen om vrijwillig te vertrekken en als men dat weigert zal men uitgewezen worden. Uiteraard zijn we niet akkoord met die eerste optie en dat staat de Israëli’s niet aan. Ze proberen ons te verdelen door even later de vijfenvijftig plussers het voorstel te doen dat ze wél door mogen maar enkel naar Israël en één dag in Palestina…maar die poging om ons te verdelen wordt uiteraard verworpen.

Dat brengt ons op het idee ons beter te organiseren.

We zitten verdeeld over 5 cellen en de onderlinge communicatie is niet makkelijk en dat maakt het moeilijk op dezelfde manier te reageren.  Tijdens de gemeenschappelijke pauze buiten de cellen wordt afgesproken dat er per cel één persoon contactpersoon is met de andere cellen en ook dat alleen die persoon nog met de cipiers praat. Ik slaag er ook nog eens in met GSM naar het VRT journaal te bellen en dat interview haalt het nieuws van 18u…dat is voorlopig het enige teken dat we zelf aan de buitenwereld hebben kunnen geven.

De avond brengen we door achter de tralies en we vinden van alles uit om ons bezig te houden: discussies, zingen, douchen, boodschappen roepen naar gevangenen in de andere cellen,…

En veel later dan normaal probeer ik mijn ogen te sluiten en te slapen…wat wonderwel lukt in deze moeilijke omstandigheden: hitte, lawaai, gebrek aan privacy,…

Het lijkt erop dat ze zondag, 10 juli,  het regime willen verstrakken: om 6u wordt onze celdeur met veel lawaai open gemaakt en later dicht gegooid gewoon om ons te komen tellen…en gek: er is niemand ontsnapt! Rond 10uur komen ze de cellen doorzoeken en gelukkig vinden ze de GSM niet die we in de cel hebben. We worden veel later gelucht dan de dag ervoor…en om te vermijden dat ze met ons voeten gaan spelen wordt een eisenprogramma opgesteld en door onze afgevaardigden voorgesteld aan de directeur. We eisen een duidelijke afspraak over het regime dat ze ons opleggen: uren van eten, luchten, controles,…: die dingen zijn nodig om te vermijden dat ze een permanent gevoel van onzekerheid kunnen creeëren om onze  mentale weerbaarheid te ondermijnen. We eisen ook dat iedereen kan telefoneren.

In de namiddag zie ik eindelijk een advocaat die me uitlegt wat er volgens hem kan gebeuren. Ik zie ook de afgevaardigde van de ambassade. Beiden vertellen dat er in België acties aan de gang zijn om onze vrijlating te eisen, en dat er ook betogingen zijn in Palestina en zelfs in Israël om ons te ondersteunen. De Belgische ambassade probeert ons zo vlug mogelijk te laten overvliegen…maar we willen er wel zeker van zijn dat we een juridisch document krijgen waarin de reden van onze uitwijzing vermeld staat.

In de vooravond praten we hierover tijdens het luchten met de mensen uit de andere cellen…en we besluiten dat we morgenvroeg in hongerstaking zullen gaan als we dat document niet krijgen…als de directie dat hoort begint ze zenuwachtig te worden…en stelt ze alles in het werk om de directeur van immigratie naar de gevangenis te laten komen. Om 22u arriveert die inderdaad en die maakt alle Belgen één voor één duidelijk dat ze morgen zullen uitgewezen worden. Op mijn vraag of we dat document krijgen waarin wordt aangegeven waarom we worden uitgewezen zegt hij dat we dat document krijgen van de piloot van het vliegtuig…aandringen om het te krijgen voor we de gevangenis verlaten helpt niet. Integendeel er wordt gedreigd ons manu militari te verwijderen als we niet bereid zijn goedschiks mee te gaan als ze ons komen halen.
Daarop proberen de celverantwoordelijken, door de tralies heen,  een antwoord te zoeken op deze aanpak.

Er wordt besloten dat we morgenvroeg zeker met de hongerstaking beginnen in de hoop dat ze toch de papieren zullen geven voor ons vertrek…maar dat we ons niet zullen verzetten als ze ons komen halen omdat we fysiek tegen de overmacht van het veiligheidspersoneel geen kans maken…maar door in hongerstaking te gaan maken we hen het leven toch erg zuur.

Zoals afgesproken weigeren we maandagmorgen te eten…en dat leidt tot nervositeit bij de cipiers. Als we daarna beginnen te roepen “we want to call” en dat met geklop op de deuren en kasten kracht bijzetten worden ze nog zenuwachtiger en zetten ze het alarmsignaal aan om extra krachten op te roepen en snijden ze onze electriciteit af zodat de ventilatoren niet kunnen werken. Er wordt dan beloofd dat we  mogen bellen voor we uitgewezen worden en zo kalmeert de situatie.

Nauwelijks een uurtje later worden Salim en Azziz, twee Fransen, als eerste uit de cel gehaald om naar de luchthaven gebracht te worden…en om 10u30 is het de beurt aan de Belgen…dat is erg vroeg want onze vlucht is pas om 16u. Het wordt vlug duidelijk waarom er zoveel tijd nodig is: er moeten een hele boel ambtenaren opgeroepen worden om ons volgens de regels af te voeren: eerst krijgen we al onze persoonlijke bezittingen terug en dan worden we in een minibus (geen boevenwagen deze keer) naar de luchthaven gevoerd. Eén busje voor de negen vrouwen en één voor de zes mannen….en we worden geëscorteerd door 6 politievoertuigen: ze willen kost wat kost laten uitschijnen dat we gevaarlijke individuen zijn!

Na lang wachten in de minibus aan de luchthaven worden we naar een lokaal gebracht waar we gecontroleerd worden: zeer uitgebreide fouillering, tien minuten in mijn geval en ook de bagage wordt in alle details nagekeken. Daarna weer de minibus in tot we naar het vliegtuig zelf mogen. Daar aangekomen blijken er nog niet voldoende veiligheidsmensen om ons zonder problemen in het vliegtuig te krijgen…pas als die langs alle kanten worden aangevoerd worden we één voor één het vliegtuig opgeleid…daar staat de man van de ambassade en de piloot op ons te wachten…en uiteindelijk krijgen we het papier van de Israëlische politie waarop de reden van onze uitwijzing staat : het is op basis van artikel 10 van de wet op de immigratie uit 1953…uiteraard zegt dat niets dus ga ik zeker thuis zoeken wat dat juist inhoudt.

Pas als alle Belgen aan boord zijn mogen de andere passagiers binnenkomen. We hebben besloten geen keet te schoppen aan boord maar omdat we allemaal bij elkaar zitten is er wel heel wat ambiance onder ons…o.a. schrijven we op de witte T-shirts die we in de gevangenis gekregen hebben “prisonner of Israël for Palestine – Givon prison cell 13”…en die dragen we bij het verlaten van het vliegtuig.

Uiteindelijk landen we om 21u30 in Zaventem en als de deur naar de aankomsthal openklapt gaat er een gejoel van jewelste op bij de paar honderden sympathisanten die ons zijn komen onthalen…dat doet deugd: er onstaat zowaar een écht feestje en de politie laat wijselijk gebeuren. Ik omhels Toos en zie ook andere bekenden.

Tenslotte nog een interview aan persagentschap Belga en nog een pintje voor we huiswaarts bollen…waar ik om 02u30 in bed duik.

Na enkele uren slaap mail ik nog vlug naar de Israëlische advokaat om te vragen wat in dat artikel 10 staat: dat blijkt heel simpel “wanneer blijkt dat een persoon die in Israël aankomt niet mag toegelaten worden kan de Minister van Binnenlandse Zaken hem uitwijzen”…dat is dus een lege doos…

Dan vlug terug naar de Brussel waar ik op de persconferentie van de “Gaza flotilla” ons verhaal uit de doeken mag doen…en dat verschijnt weer in enkele kranten.

En tenlotte ‘s avonds opnieuw naar Zaventem: de laatste drie Belgen die in de gevangenis zaten komen aan rond 24u…en dat is weer het begin van een uitbundig feestje…dat weer tot 02u duurt!

We komen ook te weten dat een Brusselse jongere die niet in onze delegatie zat maar op eigen initiatief naar Palestina gegaan is binnen geraakt is maar dat hij opgepakt is door de politie bij een activiteit met Palestijnen…we gaan de volgende dagen dus nog werk hebben…ook met het uitzoeken of we Israël juridisch kunnen aanpakken voor onze uitwijzing.

Jan Dreezen
cel 13
Givon prison

(www.palestinasolidariteit.be / 15.07.2011)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *