Human Rights, Democracy, Justice

who could tell me what are this words or for whom, who is doing for it, why do our leaders lie and promise us with this words but very quickly they forget it.

They forget that the legitimetate they have is from the people and they should serve them not only to make their bank account bigger on cost of the nation.

the US president say Human Right he talks against Gaddafi and Al Asaad with what right where is the Rights for the Palestinen ppl, even what is with the Human Rights in the America, Obama clean your own Home befor you show others how to clean if you can not better to step down, every day israHELL bombs kills and arrest civilian even Children.

Germany anybody in the Parlament is prohibited to join or support the Freedom Flotilla, even worth it is stopped any support for Palestina.

The Greek Goverment has pokered to high, by Stopping the Flotilla but the majority of the Greek people are supporting the Flotilla. and the result we will see soon. it is strange that the mos leadersdidnt learn from Egypt that the only demands come from the people , they are the legiteam power.

Today the UNESCO made the statement that Jerusalem is the Capital of israHELL, oki but there is a UN Resolution that it belongs to Palestina, there are hundreds of UN Resolution against israHELL and the world is standing supporting the evil.

Its not new, long time ago, as the white man (from the west) came to Africa, simple Human black african, was having a simple life, and told him not to steel, but they didnt have something to be stolenand what did the white man he stole the Human themself, they made the to slaves, is this democracy

the same today. they accuse for exampel the Palestinen people that they are Terrorist , but they kill them steal their land, and say that israHell is the only democracy, for whom???

Obama Merkel and how ever they all are called stop befor its to late, we want freedom and we will get it.

(Facebook / Raef El-Ghamri /15.07.2011) 

Israeli airstrike injures Palestinian

Israel has carried out an airstrike targeting the northeastern part of the Gaza Strip and one Palestinian has been injured.
The attack occurred in the early hours of Saturday morning, a Press TV correspondent in Gaza reported.

Israeli warplanes also attacked the southern part of the Gaza Strip early on Friday, injuring at least five people.

The Israeli military frequently bombs the Gaza Strip, saying the actions are being conducted for defensive purposes. However, disproportionate force is always used, in violation of international law, and civilians are often killed or injured.

Gaza has been blockaded since 2007, a situation which has caused a decline in the standard of living, unprecedented levels of unemployment, and unrelenting poverty.

After Israel’s assault on the Gaza Freedom Flotilla in international waters on May 31, 2010, in which nine civilians were killed, Tel Aviv slightly eased the land blockade of Gaza, allowing in more consumer goods.

However, the naval siege of the Gaza Strip remains in place, exports are banned, and imports of raw materials and construction materials are restricted.

(www.presstv.ir / 15.07.2011)

Kaddafi hekelt westerse erkenning rebellen

De Libische leider Muammar Kaddafi heeft vandaag hard uitgehaald naar de Verenigde Staten en andere westerse mogendheden. Hij laakte hun erkenning van de Libische Overgangsraad (NTC) in Benghazi als wettelijke vertegenwoordiger van het Libische volk.

‘Vertrap die erkenningen, vertrap ze onder je voeten. Ze hebben geen enkele waarde’, zei hij in een speech waarvan het geluid werd uitgezonden op de Libische staatstelevisie. Kaddafi sprak een menigte toe in de stad Zlitan.

(www.parool.nl / 15.07.2011)

Israeli Army attack nonviolent protests

Ramallah, (Pal Telegraph)  – PNN- one injured, another arrested, while scores were treated for effects of tear gas inhalation, as Israeli troops attacked on Friday nonviolent protests organized in a number of West Bank communities.

Protests were reported in the villages of al-Nabi Salleh, Bil’in, and Nil’in in the central West Bank, as well as al-Ma’ssara in the south.

One man was injured, scores treated for the effects of tear gas inhalation when soldiers attacked the weekly anti wall protest at the village of Bil’in on Friday. International and Israeli supporters joined villagers and tired to reach local farmers lands the army gave back after rerouting the wall there. Troops fired tear gas and rubber-coated steel bullets at protesters injuring the head of the local village committee Iyad Burnat. Many other protesters were treated for the effects of tear gas inhalation.

Also on Friday Israeli troops attacked the weekly anti-wall protest in the village of Nil’in, where the residents and their Israeli and international supporters held the Friday midday prayers near the Israeli wall, protestors then marched up to the wall. Troops fired tear gas at protesters causing many to suffer from tear gas inhalation.

In the nearby al-Nabi Salleh, villagers and their Israeli and international supporters marched to local farmers lands Israel took to build a new settlement there. Troops attacked protesters with tear gas and rubber-coated steel bullets. Soldiers then arrested Eyad Tamimi, a local organizer after beating him up. Other residents suffered effects of tear gas inhalation.

International and Israeli supporters also joined villagers at al-Ma’sara village near Bethlehem, southern West Bank. Troops attacked villages before they left the village and did not allow them to reach their lands where Israel is building the wall.  Soldiers fired tear gas at protesters and forced them back into the village. Local sources reported cases of tear gas inhalation among protesters.

(www.paltelegraph.com / 15.07.2011)

Welkom in Palestina: Dagboek opsluiting in IsraEl

72 uur gevangen in cell 13 in Givon prison in Israël

Onze missie begint al om 05u vrijdagmorgen…alle 23 Belgische passagiers voor Swiss Air zijn er. Maar het zit er al meteen bovenop. Drie Fransen uit Lille die ook bij Swiss Air hadden geboekt wordt de toegang tot het vliegtuig geweigerd. Al ons aandringen en protest en zelfs de aanwezigheid van radio, TV camera’s helpen niets zodat we moeten vertrekken zonder hen.

Later vernemen we dat in Parijs meer dan 200 mensen niet op het vliegtuig richting Tel-Aviv mochten en ook in Geneve en Budapest werden tientallen deelnemers niet toegelaten tot het vliegtuig.

Bij onze tussenstop in Zurich zijn er geen problemen.

Na drie uur vliegen bereiken we Tel-Aviv. Zoals gepland ga ik als eerste van de groep naar buiten om te zien of er politie op ons staat te wachten…dat blijkt niet het geval te zijn en daarom stappen we allemaal uit en lopen naar de grenscontrole. Daar hebben we onmiddellijk prijs als we het woord Palestina of Betlehem laten vallen. Op 3 na worden we allemaal naar een verhoorzaaltje geleid en na enige tijd verhoord over onze reis…tijdens dat verhoor kan ik nog juist enkele zinnetjes wisselen in de GSM met Manu Tassier, journalist van de Standaard…maar zo vlug de chef doorheeft dat ik aan het bellen ben wordt mijn GSM afgenomen. Ons paspoort wordt afgenomen en we worden over  verschillende groepjes verspreid en naar aparte zones in de luchthaven gebracht. Even later worden er zes uitgepikt en afgevoerd door de politie…ze worden naar de tarmac geleid en met zachte dwang naar de ingang geleid van een vliegtuig dat richting Zuricht vertrekt…maar ze verzetten zich hiertegen en de piloot besluit dat het beter is hen niet aan boord te nemen…dus brengt de politie hen terug naar het lokaaltje in de luchthaven en reageert zich af door venijnig duwen en stompen te geven.

Zo blijven we enkele uren wachten: intussen heb ik de Belgische ambassade op de hoogte gebracht en gevraagd wat ze kunnen doen om te zorgen dat we toch doorkunnen naar Palestina…maar daar kunnen ze blijkbaar niets aan doen, ze kunnen ons alleen bijstaan als we gearresteerd worden. Dat gebeurt even later als we allemaal voor een ambtenaar moeten verschijnen die onze documenten verifieert. Als de politie en security even later beginnen de eerste mensen naar buiten te voeren is er een Franse vrouw die zich verweert maar ze wordt meteen hardhandig naar buiten getrokken: later wordt gezegd dat ze gewond afgevoerd is naar het ziekenhuis. Een Brusselse man neemt het voor haar op maar wordt door wel tien politiemannen en militairen aanpakt en geslagen en gestampt. Hij houdt er heel wat blauwe plekken aan over en zware hoofdpijn. Ondanks die reacties worden we naar een boevenwagen gebracht waarin we opgeloten worden en even later weggevoerd naar onbekende bestemming. Later hoor ik dat anderen veel erger aangepakt zijn op de luchthaven en in de boevenwagen.

Een kwartiertje later komen we aan in een gebouw omringd met hoge muren en prikkeldraad en met gewapende wachten op uitkijktorens. De TV staat te filmen waarschijnlijk om via het nieuws te laten zien dat al die “hooligans” opgepakt zijn. Later vernemen we dat dit de Givon gevangenis is, hoewel Israël het eerder houdt op “detentiecentrum”.  Maar het is een echte gevangenis: als je  22u op 24u opgesloten zit in een cel waarvan de deur op slot is, als je alle persoonlijke bezittingen moet afgeven, als je geen contact kan hebben met de buitenwereld…dan is het wel degelijk een gevangenis. We zijn eigenlijk door Israël gekidnapt en opgesloten op een onbekende plaats.

Rond 23u worden we in cellen opgesloten nadat al onze bezittingen in beslag zijn genomen, zelfs essentiële geneesmiddelen bij sommigen.

In mijn cel zijn er tien bedden en veel meer kakkerlakken. Er staan geen stoelen of tafels, alleen bedden. Het is er bloedheet maar gelukkig niet piepklein. In deze cel zitten 6 Fransen, 2 Belgen, een Nederlander en een Duitser…de meesten tusssen 25 en 25 jaar.

Na een moeilijke nacht mogen we de cel uit voor het ontbijt. Daar zien we nog een twintigtal andere mannen die ook opgesloten zijn…als ik hen zie schiet ik in een lach: de Israëlische regering had er de voorbije dagen op gehamerd dat “hooligans” keet zouden komen schoppen…maar minstens één  op vier van de gedetineerden is ouder dan 60 jaar en sommigen zijn zelfs moeilijk te been…spijtig dat we geen camera hebben voor een groepsfoto, want zo zouden we met één beeld die valse aantijgingen kunnen weerleggen.

Na het ontbijt vliegen we weer achter de tralies, maar tijdens het luchten hoor ik dat er iemand erin geslaagd is, ondankt alle foilleringen, een GSM te behouden en daarmee kan ik enkele minuten met het VRT radio journaal bellen.

Rond het midaguur komen twee afgevaardigden van de Belgische ambassade ons opzoeken. Daar zien we ook de Belgische vrouwen die opgepakt zijn en we blijken hier in totaal met 18 Belgen te zitten. De consul vertelt ons dat er in een andere gevangenis in de woestijn ook nog 22 Belgen zitten. De ambassade zal een advocaat vragen om langs te komen…dat is op zich goed nieuws maar we zijn toch erg onthutst dat de ambassade niet kan of wil pleiten voor een vrije doorgang. En ook is het niet makkelijk hen te overtuigen een lijst op te maken van klachten die we hebben over het optreden van de politie op de luchthaven en van de omstandigheden in de gevangenis.

In de namiddag komen enkele advocaten uitleggen welke opties er zijn: men kan kiezen om vrijwillig te vertrekken en als men dat weigert zal men uitgewezen worden. Uiteraard zijn we niet akkoord met die eerste optie en dat staat de Israëli’s niet aan. Ze proberen ons te verdelen door even later de vijfenvijftig plussers het voorstel te doen dat ze wél door mogen maar enkel naar Israël en één dag in Palestina…maar die poging om ons te verdelen wordt uiteraard verworpen.

Dat brengt ons op het idee ons beter te organiseren.

We zitten verdeeld over 5 cellen en de onderlinge communicatie is niet makkelijk en dat maakt het moeilijk op dezelfde manier te reageren.  Tijdens de gemeenschappelijke pauze buiten de cellen wordt afgesproken dat er per cel één persoon contactpersoon is met de andere cellen en ook dat alleen die persoon nog met de cipiers praat. Ik slaag er ook nog eens in met GSM naar het VRT journaal te bellen en dat interview haalt het nieuws van 18u…dat is voorlopig het enige teken dat we zelf aan de buitenwereld hebben kunnen geven.

De avond brengen we door achter de tralies en we vinden van alles uit om ons bezig te houden: discussies, zingen, douchen, boodschappen roepen naar gevangenen in de andere cellen,…

En veel later dan normaal probeer ik mijn ogen te sluiten en te slapen…wat wonderwel lukt in deze moeilijke omstandigheden: hitte, lawaai, gebrek aan privacy,…

Het lijkt erop dat ze zondag, 10 juli,  het regime willen verstrakken: om 6u wordt onze celdeur met veel lawaai open gemaakt en later dicht gegooid gewoon om ons te komen tellen…en gek: er is niemand ontsnapt! Rond 10uur komen ze de cellen doorzoeken en gelukkig vinden ze de GSM niet die we in de cel hebben. We worden veel later gelucht dan de dag ervoor…en om te vermijden dat ze met ons voeten gaan spelen wordt een eisenprogramma opgesteld en door onze afgevaardigden voorgesteld aan de directeur. We eisen een duidelijke afspraak over het regime dat ze ons opleggen: uren van eten, luchten, controles,…: die dingen zijn nodig om te vermijden dat ze een permanent gevoel van onzekerheid kunnen creeëren om onze  mentale weerbaarheid te ondermijnen. We eisen ook dat iedereen kan telefoneren.

In de namiddag zie ik eindelijk een advocaat die me uitlegt wat er volgens hem kan gebeuren. Ik zie ook de afgevaardigde van de ambassade. Beiden vertellen dat er in België acties aan de gang zijn om onze vrijlating te eisen, en dat er ook betogingen zijn in Palestina en zelfs in Israël om ons te ondersteunen. De Belgische ambassade probeert ons zo vlug mogelijk te laten overvliegen…maar we willen er wel zeker van zijn dat we een juridisch document krijgen waarin de reden van onze uitwijzing vermeld staat.

In de vooravond praten we hierover tijdens het luchten met de mensen uit de andere cellen…en we besluiten dat we morgenvroeg in hongerstaking zullen gaan als we dat document niet krijgen…als de directie dat hoort begint ze zenuwachtig te worden…en stelt ze alles in het werk om de directeur van immigratie naar de gevangenis te laten komen. Om 22u arriveert die inderdaad en die maakt alle Belgen één voor één duidelijk dat ze morgen zullen uitgewezen worden. Op mijn vraag of we dat document krijgen waarin wordt aangegeven waarom we worden uitgewezen zegt hij dat we dat document krijgen van de piloot van het vliegtuig…aandringen om het te krijgen voor we de gevangenis verlaten helpt niet. Integendeel er wordt gedreigd ons manu militari te verwijderen als we niet bereid zijn goedschiks mee te gaan als ze ons komen halen.
Daarop proberen de celverantwoordelijken, door de tralies heen,  een antwoord te zoeken op deze aanpak.

Er wordt besloten dat we morgenvroeg zeker met de hongerstaking beginnen in de hoop dat ze toch de papieren zullen geven voor ons vertrek…maar dat we ons niet zullen verzetten als ze ons komen halen omdat we fysiek tegen de overmacht van het veiligheidspersoneel geen kans maken…maar door in hongerstaking te gaan maken we hen het leven toch erg zuur.

Zoals afgesproken weigeren we maandagmorgen te eten…en dat leidt tot nervositeit bij de cipiers. Als we daarna beginnen te roepen “we want to call” en dat met geklop op de deuren en kasten kracht bijzetten worden ze nog zenuwachtiger en zetten ze het alarmsignaal aan om extra krachten op te roepen en snijden ze onze electriciteit af zodat de ventilatoren niet kunnen werken. Er wordt dan beloofd dat we  mogen bellen voor we uitgewezen worden en zo kalmeert de situatie.

Nauwelijks een uurtje later worden Salim en Azziz, twee Fransen, als eerste uit de cel gehaald om naar de luchthaven gebracht te worden…en om 10u30 is het de beurt aan de Belgen…dat is erg vroeg want onze vlucht is pas om 16u. Het wordt vlug duidelijk waarom er zoveel tijd nodig is: er moeten een hele boel ambtenaren opgeroepen worden om ons volgens de regels af te voeren: eerst krijgen we al onze persoonlijke bezittingen terug en dan worden we in een minibus (geen boevenwagen deze keer) naar de luchthaven gevoerd. Eén busje voor de negen vrouwen en één voor de zes mannen….en we worden geëscorteerd door 6 politievoertuigen: ze willen kost wat kost laten uitschijnen dat we gevaarlijke individuen zijn!

Na lang wachten in de minibus aan de luchthaven worden we naar een lokaal gebracht waar we gecontroleerd worden: zeer uitgebreide fouillering, tien minuten in mijn geval en ook de bagage wordt in alle details nagekeken. Daarna weer de minibus in tot we naar het vliegtuig zelf mogen. Daar aangekomen blijken er nog niet voldoende veiligheidsmensen om ons zonder problemen in het vliegtuig te krijgen…pas als die langs alle kanten worden aangevoerd worden we één voor één het vliegtuig opgeleid…daar staat de man van de ambassade en de piloot op ons te wachten…en uiteindelijk krijgen we het papier van de Israëlische politie waarop de reden van onze uitwijzing staat : het is op basis van artikel 10 van de wet op de immigratie uit 1953…uiteraard zegt dat niets dus ga ik zeker thuis zoeken wat dat juist inhoudt.

Pas als alle Belgen aan boord zijn mogen de andere passagiers binnenkomen. We hebben besloten geen keet te schoppen aan boord maar omdat we allemaal bij elkaar zitten is er wel heel wat ambiance onder ons…o.a. schrijven we op de witte T-shirts die we in de gevangenis gekregen hebben “prisonner of Israël for Palestine – Givon prison cell 13”…en die dragen we bij het verlaten van het vliegtuig.

Uiteindelijk landen we om 21u30 in Zaventem en als de deur naar de aankomsthal openklapt gaat er een gejoel van jewelste op bij de paar honderden sympathisanten die ons zijn komen onthalen…dat doet deugd: er onstaat zowaar een écht feestje en de politie laat wijselijk gebeuren. Ik omhels Toos en zie ook andere bekenden.

Tenslotte nog een interview aan persagentschap Belga en nog een pintje voor we huiswaarts bollen…waar ik om 02u30 in bed duik.

Na enkele uren slaap mail ik nog vlug naar de Israëlische advokaat om te vragen wat in dat artikel 10 staat: dat blijkt heel simpel “wanneer blijkt dat een persoon die in Israël aankomt niet mag toegelaten worden kan de Minister van Binnenlandse Zaken hem uitwijzen”…dat is dus een lege doos…

Dan vlug terug naar de Brussel waar ik op de persconferentie van de “Gaza flotilla” ons verhaal uit de doeken mag doen…en dat verschijnt weer in enkele kranten.

En tenlotte ‘s avonds opnieuw naar Zaventem: de laatste drie Belgen die in de gevangenis zaten komen aan rond 24u…en dat is weer het begin van een uitbundig feestje…dat weer tot 02u duurt!

We komen ook te weten dat een Brusselse jongere die niet in onze delegatie zat maar op eigen initiatief naar Palestina gegaan is binnen geraakt is maar dat hij opgepakt is door de politie bij een activiteit met Palestijnen…we gaan de volgende dagen dus nog werk hebben…ook met het uitzoeken of we Israël juridisch kunnen aanpakken voor onze uitwijzing.

Jan Dreezen
cel 13
Givon prison

(www.palestinasolidariteit.be / 15.07.2011)

Blast kills Gaza teacher in front of her children

Monday, 12 May 2008


Wafer Shaker al Daghma was with three of her children when she died

The UN is demanding an investigation into how the Israeli military killed one of its Palestinian school teachers by blasting open the front door of her Gaza home with explosives in the presence of three of her children.

Wafer Shaker al Daghma, 34, a teacher at a local UN Relief and Works Agency (UNRWA) elementary school, was killed last Wednesday as she stood preparing to open the wooden door of her home to the troops. According to UNRWA and relatives who found her body, the military used an explosive device on the door which blew most of her head from her body. They then confined the traumatised children – aged from two to 13 – for five hours while the body lay outside the door of the room where they were held.

Although the soldiers finally left the house – in darkness because of a blackout – at around 9pm, Mrs al Daghma’s 13-year-old daughter Samira was too terrified to go outside for help for another two hours because of the continued presence of Israeli armoured vehicles outside her home.

Tiles above a washbasin opposite the front door of the house were still heavily spattered with dried blood yesterday. There was a pile of splintered wooden planks from the destroyed door on the floor where Mrs al Daghma’s body, which soldiers apparently covered with a rug, had lain as the military incursion continued.

Chris Gunness, spokesman for UNRWA, said that the Israeli forces were using the house as a post to monitor “alleged militants”. “The children heard many gun shots but do not know where they came from,” he said. He said UNRWA had asked Israel in writing for “an impartial investigation, for accountability and allowing the facts to speak for themselves,” adding: “We again condemn the killing of innocent civilians.”

Mrs al Daghma’s widower, Majdi, 34, who was out of the house at the time, said his daughter had told him that her mother, knowing that troops were on a search and arrest operation in the vicinity, had put on a headscarf, told the children to go into a bedroom and said that she would open the door when the troops arrived.

An Israeli tank had parked by the outer, open, metal door and the inner, wooden front door was then blasted open.

“Samira heard a very loud explosion and there was a lot of smoke. She looked for her mother but couldn’t see her,” he said.

Samira al Daghma said yesterday that after entering the house the soldiers had kept her, her sister Roba, four, and brother Qusay, two, in the room. “They did not let us out. There was one soldier at the door of the room. I asked him: ‘Where is my mother?’ He was speaking in Hebrew and I didn’t understand him.”

She said that when the soldiers finally left, she crawled with her siblings to a room on the eastern side of the house. “There were still tanks outside our house and if I had gone out they would have seen me. I tried to call my father on my mother’s Jawwal [cellphone] but there was no line. I lifted the carpet and saw a bit of my mother’s clothes. She was not moving. I did not see her head.”

Mr al Daghma said the family were Fatah rather than Hamas supporters. The funeral was arranged by Fatah and there were Arafat portraits in the house yesterday. The Israeli military said it was looking into the incident.

The Israeli Prime Minister Ehud Olmert yesterday promised “strong action” to stop Gaza militants if they continued their attacks after a 48-year-old Israeli father-of-four was killed by a Hamas-claimed mortar on Friday. Oxfam urged Israel to avert a health crisis as Gaza’s power station shut down, saying it had run out of fuel.

(www.independent.co.uk / 15.07.2011)