Israel seeks Kosovo-type EU split on Palestine

London, (Pal Telegraph) – The Israeli foreign ministry is targeting Bulgaria, the Czech Republic, Hungary, Poland, Romania and Slovakia in an attempt to split the EU on giving full UN recognition to Palestine in September.

The diplomatic game plan was put forward in a set of internal cables from senior foreign ministry officials, including director general Rafael Barak, the head of the Western Europe department, Naor Gilon, and the head of the Eurasia section, Pinhas Avivi, to embassies across the EU. The dispatches were sent out last week and seen by Israeli daily Haaretz.
The cables divide EU countries into three groups: countries already opposed to the UN step, undecided countries and resolutely pro-Palestinian countries.

The second group – containing the six former Communist EU countries – is to be the top priority, with the Israeli PM and FM to make visits to their capitals in June.

The anti-UN-move countries are listed as Germany and Italy. The pro- countries are said to be Belgium, Ireland, Portugal and Sweden. France, the UK and Spain are not listed in the cables but the Israeli foreign ministry believes it will be very hard to convince them to go against the UN initiative.

One of the Gilon cables said the EU “will have difficulty reaching a consensus decision on recognising a Palestinian state, as happened with regard to Kosovo.” It added: “Our goal is to create a momentum against recognition of a Palestinian state in September by creating a significant bloc of EU states that voice their opposition as early as possible.”

The cables say the main message should be that the UN move delegitimises Israel and undermines the prospect of a negotiated solution.

A Barak dispatch said: “Your plan must include approaching the most senior politicians, mobilising the relevant force multipliers [such as local Jewish communities, non-governmental organisations], using the media, influencing local public opinion.”

Gilon said ambassadors should try to urge pro-Palestnian countries to stay silent, to facilitate phone calls between EU countries’ leaders and the Israeli prime minister, foreign minister and president, to encourage anti-recognition statements by opinion makers and to generate anti-recognition media articles and op-eds.

An Israeli diplomat told EUobserver he had seen some of the cables but could not vouch for the veracity of all the content.

The contact noted that while the leak could generate ill-will, the basic message is consistent with what Israel has been saying publicly all along. “We’ve been sending a very clear message that if you don’t do this [establish a Palestinian state] through negotiations, it could create even more tension, even more instability in the region,” the source said.

A senior EU diplomat gave an indication of the lack of trust between EU and Israeli structures.

“The idea of Israel is to create a homeland for all the Jewish people around the world and they are still encouraging people to come. It is not in their interest to have fixed borders because it is unclear how many people they will need to accommodate in future,” the contact said.

The EU foreign relations service is currently trying to work out a joint position on the UN initiative and to convene a meeting of the Quartet – the EU, Russia, the UN and the US – at foreign-minister level to discuss a way forward.

Another senior EU official described UN recognition of Palestine as a “train crash”. EU institutions are currently trying to persuade Israel to give the Palestinians a real incentive to set aside the plan and to return to the negotiating table.

(www.paltelegraph.com / 13.06.2011)

Ben jij bereid om de vrouwen van de gedetineerden in Marokko financiel te steuren?

Financiële hulp aan de vrouw van Boushta Sharif (behind-bars.net & marocreality.com)

De broeders van marocreality.com (Engeland), een soort gelijk initiatief als behind-bars.net, heeft in samenwerking met Team Free Saddek een fonds gemaakt. Middels dit fonds willen wij geld verzamelen voor de vrouwen en kinderen van de gedetineerden.

Er is, AlhamdoeliAllah, contact met verschillende vrouwen. Op dit moment willen wij de vrouw van Boushta helpen om aan haar primaire levensbehoefte te komen. Er is ons verteld dat haar kinderen restafval uit de bekende vuilnisbelten in Marokko halen, om te eten. Ten gevolge van dit, heeft een van de kinderen kanker in zijn hals. De familie van Boushta heeft afstand genomen uit angst van represailles van de Marokkaanse staat.

Daarom een oproep aan de gelovigen, de opechten, de mensen die medelijden voelen, zij die beweren een lichaam te zijn. Doe een donatie naar jullie vermogen, wij willen dit artikel zo kort mogelijk houden en gaan geen ayaat en ahadith plaatsen om jullie te herinneren aan de gunsten van aalmoezen binnen de islam.

De broeders uit Engeland geven aan dat zij een huur betaald van 120 pond, ze heeft zes kinderen waarvan een aantal ernstig ziek zijn. De broeders hebben in samenspraak besloten dat als zij 280 pond per maand zou kunnen ontvangen van de gulle gevers, dat het genoeg zou moeten zijn.

Voor de mensen die Boushta Sharif niet kennen:

Vertaald naar Engels: http://www.youtube.com/user/prisone…

Vertaald naar Nederlands: http://www.youtube.com/user/prisone…

Als je bereid bent te doneren, al is het maar 10 euro. Mail dan naar free.saddik@gmail.com en dan zult u verdere instructies ontvangen. De mensen uit Engeland (ook de ‘Nederlanders’ aldaar) moeten mailen naar marocrealities@gmail.com voor verdere instructies.

Laat de behoeftige niet in de steek!

(Facebook / 13.06.2011)

 

Map of the West Bank, Settlements and the Separation Barrier, June 2011

13mapsmall_1.jpg

B’Tselem, April 13, 2011

B’Tselem today launches its new and updated map of the Israeli settlements in the West Bank. for the first time, B’Tselem’s map also includes the “unauthorised outposts” which are illegal even under Israeli law, built around some settlements.

Download PDF

This map of the West Bank includes the most up to date route of the Separation Barrier, including recent changes in the wall near the Palestinian communities in Wadi Rasha near Qalkiliya, the route south of Jayyus, and route in Bil’in. More on the topic

Map of areas in the Jordan Valley and the northern Dead Sea closed to Palestinians, May 2011

77.5 percent of the land in the Jordan Valley and the northern Dead Sea has been taken over by Israel, which has prevented Palestinians from building on or using the land or remaining there. Twelve percent of the area has been allocated for settlements, including the entire northern shore of the Dead Sea. Israel’s policy has cut up the Palestinian spatial sphere and isolated Palestinian communities in the area. More on the topic

Maps of settlement growth and land owndership, July 2010

Map depicting the population growth of the settlements Ma’ale Adumim, Modiin Illit and Beitar Illit, as well as privately owned Palestinian land inside the settlements Ariel, Bet El Kedumim and Givat Ze’ev. More on the topic

Map of restrictions in Hebron’s center, May 2007

Map showing the restriction on movement of Palestinians and opening of businesses in Hebron’s center. More on the topic

Archive: Map of the Separation Barrier in the West Bank

Map of the route approved by the Israeli government on April 30 2006. More on the topic

Archive: Map of the splitting of the West Bank, Aug. 2007

Map depicting the result of restrictions on movement that Israel has imposed on Palestinians in the West Bank, that split the area into six major geographical units: North, Center, South, the Jordan Valley and northern Dead Sea, the enclaves resulting from the Separation Barrier, and East Jerusalem. More on the topic

Archive: Map of the Southern Hebron Hills, July 2005

The map shows the Palestinian villages and the Jewish settlements in the southern West Bank. The area marked in red is home to about 1,000 Palestinians, who live in caves and maintain a traditional lifestyle. In the 1970s this are was declared by the Israeli military commander a “closed military area,”. Since 1999, Israel has been trying to expel the inhabitants. More on the topic

Archive: Map of Forbidden Roads in the West Bank, August 2004

The map displays the Israeli policy of prohibiting and restricting Palestinian travel on West Bank roads as documented in August 2004. More on the topic

Archive: of Jewish Settlements in the the West Bank, May 2002

Produced in 2002, this is the first map of its kind to display the built-up areas, and municipal and regional boundaries of Israeli settlements in the West Bank. Israel has established in the Occupied Territories a separation cum discrimination regime, in which it maintains two systems of laws, and a person’s rights are based on his or her national origin.

(ww.uruknet.info / 13.06.2011)

formula students compitition / palestinian formula

Tijd
woensdag 13 juli om 9:00 – 17 juli om 12:00

Locatie
Silverstone Circuit, Northamptonshire, NN12 8TN, UK on

Gemaakt door:

For Palestinian Formula Student – KYTC|| الفورميولا الفلسطينية

Meer informatie
1st Palestinian Formula Car ( Gazian ) Formula Car will participate in 1st International Race for formula Car ..

Gazian Students Can do it …
1. Cross Borders
2. Participate as Global citizens …
3. Represent Palestine as Independent Country in the Car Industry

KYTC can do it … it is just the start

GET .. SET … GO

EU blijft geloven in twee-statenoplossing in conflict Midden-Oosten

De  Europese Unie i is een overtuigd voorstander van een vreedzame, politieke oplossing die uitmondt in een twee-statenmodel, waarbij een Israëlische en een Palestijnse staat naast elkaar bestaan. Maar radicale krachten aan zowel Israëlische als aan Palestijnse kant zijn er tot nu toe in geslaagd elk vredesproces te saboteren: van de interim-overeenkomst in Oslo in 1995, via de Camp David akkoorden begin 2000 en de routekaart naar vrede uit 2003, tot aan de laatste poging van de voormalige Amerikaanse president George W. Bush in Annapolis in 2007.

De EU behoort tot het zogeheten ‘kwartet’, bestaande uit de Verenigde Staten, Rusland, de Verenigde Naties i en de Europese Unie, dat zich met wisselend succes probeert in te zetten voor een vreedzame oplossing voor het conflict in het Midden Oosten. Aan Islamitische kant is het vooral Egypte dat pogingen doet om een doorbraak te bewerkstelligen. Daarentegen lijken Iran en Syrië, sponsors van radicale groeperingen als Hezbollah i en Hamas i, vooralsnog weinig belangstelling te hebben voor een vredesregeling. Zij zijn er vooral op uit de politieke en militaire kracht van hun beschermelingen te vergroten.

In de EU heerst grote bezorgdheid over de gewelddadige botsingen tussen Israël en de Palestijnse beweging Hamas i. De drie weken durende oorlog die het Israëlische leger tussen eind december 2008 en half januari 2009 voerde in Gaza om een eind te maken aan de beschietingen van Israëlische nederzettingen met primitieve raketten, kostte aan naar schatting 1300 Palestijnen het leven, waaronder zeker 450 kinderen.  Aan Israëlische kant kwamen 13 mensen om. Daarnaast werd grote materiële schade aangericht aan gebouwen en de infrastructuur van de Gazastrook, waar ongeveer 1,5 miljoen Palestijnen leven.

Door de Gaza-oorlog van eind december en januari 2009 zijn de vredesbesprekingen tijdelijk stil komen te liggen. Ondanks verslechterde verhoudingen door de Israëlische commando-actie in 2010 tegen een konvooi met hulpgoederen voor Gaza, blijft de EU aansuren op voortzetting van de dialoog.

Israëlische Verkiezingen 2009

Wat de situatie nog ingewikkelder maakte, was de uitslag van de Israëlische parlementsverkiezingen van 2009. Rechtse en religieuze partijen kregen de meerderheid in de Knesset. Deze partijen zijn van huis uit minder geneigd tot compromissen met de Palestijnen, wat mogelijk ten koste zal gaan van een constructieve Israëlische opstelling bij eventuele vredesonderhandelingen.

De Europese Commissie i beloofde de nieuwe Israëlische regering te steunen. Voorwaarde was wel dat Israël een aantal richtlijnen accepteerde, waaronder het principe van een onafhankelijke Palestijnse staat. “De Europese Commissie wil graag samen met de Israëlische regering werken aan een gemeenschappelijke agenda”, aldus voorzitter van de Europese Commissie José Manuel Barroso i in een boodschap in 2009 aan de Israëlische premier Benjamin Netanyahu i.

Van het kwartet verkeren de VS en de EU in de beste positie om invloed uit te oefenen op de twee kampen. Amerika is tot nu de onbetwiste beschermheer geweest van Israël, zowel in politieke zin als waar het gaat om de levering van militair materieel.

Onder de president Bush hebben de Verenigde Staten echter maar zeer spaarzaam gebruik gemaakt van hun invloedrijke positie. Met de komst van de veranderingsgezinde president, Barack Obama i, was er voorzichtige hoop dat de VS bereid zou zijn meer druk uit te oefenen op Israël om mee te werken aan een voor beide partijen aanvaardbare oplossing. Tot een doorbraak in het vredesproces is het echter niet gekomen.

Financiële steun

De EU is de grote geldschieter van het Palestijnse bestuur i. Zonder de vele honderden miljoenen euro’s die jaarlijks aan de Palestijnse gemeenschappen worden overgemaakt, zou het leven voor de burger in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever vrijwel ondraaglijk worden. In totaal heeft de EU tussen 2000 en 2009 dik 2,8 miljard euro geschonken.

De Europese Commissie heeft in 2009 436 miljoen euro beschikbaar gesteld voor hulp aan de Palestijnen. Toenmalig Eurocommissaris Benita Ferrero-Waldner i (Buitenlandse Betrekkingen) wilde daarmee een bijdrage leveren aan het aanpakken van de “rampzalige humanitaire situatie in de Gazastrook”. Ze voegde er aan toe dat het belangrijkste probleem niet geld was, maar de toegang voor hulp. Ferrero-Waldner drong aan op een onvoorwaardelijk einde van de blokkade van hulpgoederen en hulpverleners. Naast deze steun ontvangen de Palestijnen nog tientallen miljoenen euro’s van afzonderlijke Europese lidstaten.

Maar behalve met geld, probeert de EU zowel de Palestijnen als Israël via een op maat gesneden nabuurpolitiek geleidelijk te binden aan de humanitaire en democratische normen en waarden van het huidige Europa. De EU is Israëls grootste handelspartner en is bereid via het Europese buurlandenbeleid de economische en politieke banden nog verder aan te halen. Maar dan moet Israël de humanitaire en mensenrechtendoelstellingen niet alleen in woord maar ook in daden ondersteunen.

Voor Israël is het van cruciaal belang dat een einde wordt gemaakt aan de wapensmokkel via tunnels uit Egypte en dat het openen van controleposten niet leidt tot een toename van het aantal (zelfmoord)aanslagen.

Oproep tot hervorming Israëlisch detentiebeleid

“Moet de Europese Unie Israël harder aanpakken vanwege de slechte behandelingen van Palestijnse gevangenen?” Deze gevoelige vraag kwam tijdens een plenaire vergadering van het Europees Parlement i  al in september 2008 aan de orde. Tijdens deze vergadering werd er een resolutie aangenomen die betrekking had op de vrijlating van een aantal Palestijnse gevangenen. Het toenmalige Parlement was van mening dat de vrijlating van Palestijnse gevangenen ‘een positieve stap zou zijn voor het herstel van het klimaat van wederzijds vertrouwen dat noodzakelijk is om met de vredesonderhandelingen voortgang van betekenis te boeken’.

Enkele fracties i van het Europees Parlement stoorden zich er vooral aan dat Israël zich niet hield aan internationale verdragen over mensenrechten. Bovendien verlangden ze dat het land een eind zou maken aan het systeem van administratieve hechtenis en iedere vorm van intimidatie en foltering zou verbieden.

Het Europees Parlement uitte al langere tijd kritiek op de handelswijze van de Raad i en de Europese Commissie i inzake Israël. De Raad en de Commissie hebben erkend dat Israël zich schuldig heeft gemaakt aan het schenden van enkele internationale verdragen, maar ze zien toch een politieke dialoog als de beste oplossing voor het conflict. Om het Europees Parlement tegemoet te komen, heeft de Commissie binnen het Associatieverdrag met Israël een aparte commissie ingesteld die zich volledig zou gaan richten op de mensenrechten binnen het land.

Toekomst

De internationale Midden-Oostengezant Tony Blair i stelde dat in 2009 voortgang moest worden gemaakt bij oplossing van het Israëlisch-Palestijns conflict. De prioriteiten moesten liggen bij de onderhandelingen over een twee-statenoplossing, opheffing van de blokkade van de Gazastrook en aanpassing van het tijdschema waarin de Palestijnen het beheer over de Westelijke Jordaanoever krijgen, aldus Blair.

Blair hoopte dat de nieuwe regeringen in Israël en de Verenigde Staten meer betrokkenheid zouden tonen. Toenmalig eurocommissaris Ferrero-Waldner noemde het teleurstellend dat de vorige Israëlische regering de verzoeken van de internationale gemeenschap nauwelijks had ingewilligd. Van deze betrokkenheid is vooralsnog niet veel terecht gekomen door de aankondiging van de bouw van nieuwe nederzettingen.

Israël heeft aangekondigd 1600 woningen te willen bouwen in bezet Oost-Jeruzalem. Het bouwen van nederzettingen in de bezette gebieden door Israël is omstreden aangezien het volgens internationaal recht illegaal is. Deze bouwplannen hebben dan ook geleid tot een een ruzie met de Verenigde Staten. Ook EU-buitenlandchef i Catherine Ashton i heeft de bouw veroordeeld. Door dit soort incidenten zijn de betrekkingen tussen Israël en zijn bondgenoten behoorlijk verslechterd.

Inhoudsopgave van deze pagina:

1.

Argumenten in de discussie

Hieronder staan een aantal veel gehoorde argumenten in de discussie over het Israëlisch-Palestijns conflict, waarbij bijna altijd wel kanttekeningen te maken zijn. Dat maakt de discussie boeiend, maar een oordeel niet eenvoudiger. Europa is wikken en wegen. Door op de links te klikken krijgt u meer informatie én nuancering.

Tip: Na het lezen van de argumenten kunt u zelf Uw reactie geven.

  •  De EU moet zo nodig dreigen het Associatieverdrag met Israel op te zeggenDe lucratieve handel van Israël met de Europese Unie is gebaseerd op een Associatieakkoord dat in 1995 werd gesloten en rond 2000 door alle lidstaten was bekrachtigd. De EU heeft de mogelijkheid het akkoord op te schorten als Israël zich niet aan de spelregels houdt. Ondanks vele pogingen van nationale parlementen, maar ook het Europees Parlement (2002) om het Associatieakkoord in stelling te brengen om de wijze waarop Israël met de Palestijnen omgaat af te straffen, is dat nooit gebeurd. De EU zou deze reserve moeten laten varen als een nieuwe regeringscoalitie een harde lijn uitzet in haar beleid om tot een oplossing van het conflict met de Palestijnen te komen.
  •   De EU moet overleg met Hamas niet langer uitsluitenEen oplossing van het conflict tussen Israël en de Palestijnen wordt voor een niet onbelangrijk deel gefrustreerd door hardliners aan Palestijnse kant die, als zij Israël al niet van de kaart kunnen vegen, dan toch tenminste het onderste uit de onderhandelingskan zullen eisen. De belangrijkste en meest gevoelige twistpunten zijn de status van Jeruzalem en de terugkeer van Palestijnse vluchtelingen. De gematigde Palestijnen, vertegenwoordigd door president Abbas van de Palestijnse Autoriteit, missen echter voldoende draagvlak om een houdbaar vredesakkoord uit te kunnen onderhandelen. Zonder de medewerking van Hamas, zal een eventuele overeenkomst niet tot een duurzame vrede leiden. Het is daarom van belang dat de EU zijn principiële weigering om met Hamas te praten omdat het om een terroristische organisatie gaat opzij zet en een meer pragmatische koers gaat varen.

(www.europa-nu.nl / 13.06.2011)

The press and the Arab spring: Six reasons for failure

London, (Pal Telegraph) – Most people in the West, analysts and experts included, were stunned and amazed at the revolts which spread across the Arab World that started in Tunisia in January. At least, they were surprised at the speed, the scale and the breadth of the popular movements and that they were largely non‐violent and non‐sectarian. Few were surprised that they were met with violence. This sadly seems to have been the default setting of too many of the region’s regimes.

It has been an extraordinary media event as well, with 24‐hour news stations devoting huge resources to covering the Arab Spring, creating mesmerising images, especially during the 18 days that shook Egypt.

Yet the reality was all the ingredients for such uprisings were present and well known. Events in Tunisia had been bubbling for some time, with Kasserine and Sidi Bouzid at the centre of socioeconomic discontent. Egypt too had been in turmoil with increased workers’ strikes and opposition action. In most Arab states, there is a dangerous combination of high unemployment, high food prices and corruption together with a lack of political freedom and abuse of human rights. Perhaps the more pertinent question is why such uprisings had not happened before?

It begs the question as to why the media were part of a collective failure: how come there was no sense in the press of this impending tempest that has swept away two Presidents, four Prime Ministers, and has shaken every regime from Morocco to Iran?

There are several key reasons.

A pack mentality

First, the media hunt in packs with international correspondents centred on a few selected global hubs. For the Middle East this has been Jerusalem. The city provides a comfortable centre for journalists, where they can live in comfort with first world luxuries but just a few kilometers from a war zone and occupied territory. There has been a huge focus on Israel‐Palestine which, whilst a major issue, is far from the only one (and even then the coverage quality is poor). However, it is not the most logical place to cover the rest of the Arab World. From Jerusalem it would be difficult to sense the changing currents and trends across the Arab world, and there is the danger of seeing the region solely through an Israeli lens.

Journalists have admitted to me that they had missed all the tensions in Lebanon prior to the assassination of Rafiq Hariri in 2005. More recently there has been a noticeable lack of coverage by media outlets of the food riots that have been taking place in various Arab states over the last few years, even though, in some ways, this is one of the most major stories in terms of affecting the greatest number of people. In short, for most of the last decade there have been three key media stories: Israel‐Palestine, Iraq and Al Qa’ida. In most other cases, journalists have had no choice but to play catch up with unfolding disasters. How many of the phalanx of reporters who covered the last hours of Ben Ali had ever filed a report from Tunis? I have repeatedly advised BBC editors for ten years to broaden their coverage. Now they know why.

Lack of funding

Second, the lack of funding in media has constrained coverage. The current wave of simultaneous, dramatic and historic uprisings have presented one of the greatest challenges to international news gathering. But financial issues also restrict innovative, independent and investigative approaches to coverage. There are so few decent, in depth documentaries being made. As yet I am still waiting to see just one documentary in the British media on these events of any quality.

Investigative journalism is costly. Look at how many stories of massive corruption have been unearthed during these Arab uprisings. However, I can hardly remember one mention of the Trabelsi family prior to Wikileaks in any western media outlet. The family of the former First Lady of Tunisia was notorious amongst Tunisians who did not need to be told by Julian Assange just how corrupt she and her relatives were.

International overload

Third, the media can only cover one major international story at a time. During the Libya crisis, Gaddafi got some breathing space because of the earthquake in Japan. How many more journalists might have been in Bahrain and Yemen if it were not for Libya? The Bahraini forces demolished the Pearl Roundabout in Manama just after the United Nations Security Council voted through Resolution 1973 authorising the No Fly Zones over Libya, an event only partially covered in the media.

Absence of Arab voices

Fourth, there has been an historic absence of Arab voices in the western media. It is almost a shock to find one. So often on BBC Newsnight we have grandees of UK foreign policy, and the US think tank circus. Yet the sheer scale and breadth of the Arab Spring has forced news outlets to unearth other voices, not least young Arab spokespeople who had been invisible on our screens before. Similarly opponents to regimes had rarely been given a chance. Few non‐Arab journalists speak Arabic, a vital tool to understand these fast evolving events. Watching al Jazeera English and the better Arabic news channels is far more informative than most of our domestic British output. Indeed Al Jazeera has been hugely significant in inspiring these uprisings and reinstilling a sense of Arabness once again, as North Africa has been brought to the sitting rooms of the Levant and the Gulf. Here a news station has not just covered events but shaped them.

Love of sensationalism

Fifth, much of our media still loves to sensationalise. The best way to do this is through rampant scare mongering. Commentators raise the threat of al Qaida or the Muslim Brotherhood regardless of their involvement. Ironically, Qaddafi, Mubarak and Ben Ali also played this tune. If the current Libyan regime goes, there will be many editors who will mourn his departure. As one veteran hack told me Gaddafi stories are always known to sell papers. The Daily Star could not resist a pointless crass front page story of Gaddafi taking refuge with his bodyguard of 40 female virgins on a day when the Tripoli tyrant was pummelling three of his cities. And here again, as in every conflict, there is excessive focus on the tools of war, with endless shots of opposition fighters firing guns into the sky.

Too much haste

Sixth, much media coverage is either lazy or rushed. The most high profile case was CNN and Reuters being accused by Fox News of acting as human shields for Gaddafi in Tripoli. Nic Robertson of CNN accused Fox reporters of not even bothering to try to get out of the hotel to find out what was going on. But the worst case of this is by columnists sitting in London, writing about countries they have never visited, and people they barely know. Michael Gove, our present Secretary of State for Education, when he was a columnist at the Times, regularly wrote articles supporting Israel but had to admit recently he had never even visited the country.

So many commentators were quick to praise the impact of Facebook or Twitter as the driving forces behind many of these uprisings, even when a proper analysis of the situation showed that demonstrations were taking place in places where Internet access was minimal or nonexistent. One witness told me that many of those in Tahrir square in Cairo did not have mobile phones or Internet access. Yemeni protests took place even though it has the lowest Internet penetration in the entire region.

This is symptomatic of a widespread failure to give real meaningful context to unfolding events. For example, when discussing the lack of Arab support for intervention in Libya, beyond the recent disaster of Iraq, there is precious little reference to all the other myriad of British and American actions and inactions that have shaped the region.

There are many commendable reporters who have illuminated our understanding. Those reporting on the ground have typically shown remarkable courage and bravery to feed our 24/7 hunger for constant updates. They have risked life and limb, with many being arrested in Libya, and some have even been sexually assaulted. Yet as one looks back over the last three incredible months, one cannot help feeling that the extraordinary images have yet to be matched by extraordinary analysis.

(networkedblogs.com / 13.06.2011)

Lebanese PM announces new cabinet

London, (Pal Telegraph) – Najib Mikati gives Hezbollah and its allies 16 posts – six more than they had in the previous government.

Lebanon’s prime minister has announced a new cabinet, dominated by allies of Hezbollah, five months after the party and its allies brought down the government.

Najib Mikati’s cabinet, unveiled on Monday, gives Hezbollah and its allies 16 of the 30 seats. In the previous government, they had 10 seats.

The cabinet still must be formally presented to parliament for a vote of confidence.

Mikati was appointed to form a government after Hezbollah and its allies toppled Saad al-Hariri’s coalition in January over a dispute involving the UN-backed tribunal investigating the assassination of Rafiq al-Hariri, Saad’s father.

“Let us go to work immediately according to the principles and basis that we have affirmed our commitment to several times, namely defending Lebanon’s sovereignty and its independence and liberating land that remains under the occupation of the Israeli enemy,” Mikati said.

Talal Arslan, a Druze politician who was appointed as minister of state resigned within hours of the announcement due to dissatisfaction over his post.

“I cannot participate in a government in which Najib Mikati says the Druze do not have the right to demand a key ministry,” Arslan said at a televised news conference.

Political sources said Mikati could easily replace Arslan, who had been demanding the Defence Ministry portfolio.

Arslan said he would not support a vote of confidence in the government at a parliamentary session, but Hezbollah and its allies still have enough votes for the government to be approved.

Political wrangling had held up the formation of the cabinet, including disagreements over sensitive posts.

Move welcomed

Al Jazeera’s Rula Amin, reporting from Beirut, said that this move solves some of Lebanon’s problems. “This country, without a government, was barely functioning,” she said.

“Mikati told the Lebanese people that they shouldn’t judge him by the names of the new cabinet, but rather by their future actions.”

“This country is a close neighbour of Syria where there are troubles, and many people fear that the crisis could spill over – some people are hoping that forming a new government will help to face some challenges.”

Mohammed Safadi, the former economy minister, was named finance minister and will need to improve Lebanon’s growth outlook which was driven down by the political stalemate.

Fayez Ghusn was named defence minister and Marwan Charbel as the interior minister.

Nicolas Sehnawi was given the telecommunications portfolio, a post ridden with controversy due to disagreements over privatising the sector.

Hariri, who is supported by the West and Saudi Arabia, has refused to join Mikati’s government.

Tribunal controversy

A main aim of the government will be to agree on a unified stand to face indictments by the tribunal expected to implicate members of Hezbollah in the 2005 killing of Hariri. The group denies any link to the attack.

Mikati, who says he is politically neutral, said the Lebanese government would seek to maintain positive ties with all Arab countries.

The Syrian president, Bashar al-Assad, who has been fighting a popular revolt against his 11-year rule, telephoned Mikati to congratulate him, Lebanese media said.

Syria is a strong ally of Hezbollah, the main player in the political coalition which helped bring Mikati to power in January.

“This government is committed to maintaining strong, brotherly ties which bind Lebanon to all Arab countries without exception,” Mikati said.

(networkedblogs.com / 13.06.2011)

Israel hails Italy’s opposition to Palestinian state bid

Italian Prime Minister Silvio Berlusconi (left) greets his Israeli counterpart
Benjamin Netanyahu prior to talks at Villa Madama in Rome. Berlusconi has
declared his opposition to a bid by the Palestinians for UN membership, earning thanks from Netanyahu.

ROME (AFP) — Italian Prime Minister Silvio Berlusconi on Monday declared his opposition to a bid by the Palestinians for UN membership, earning thanks from his Israeli counterpart Benjamin Netanyahu.

“We do not believe that a unilateral solution can help peace, neither on the Palestinian side nor on the Israeli side. I believe peace can only be reached with a common initiative through negotiations,” Berlusconi told reporters following talks with Netanyahu in Rome.

“I want to thank you for your clear position against the attempt to bypass peace negotiations. Peace will only come through negotiations,” Netanyahu said.

(www.maannews.net / 13.06.2011)

De helft van geduld is Imaan

Imaan bestaat uit twee delen: één helft is geduld (sabr) en de andere helft is dankbaarheid (shukr). Daarom heeft Allah geduld en dankbaarheid naast elkaar genoemd.

– Daarin zijn voorzeker tekenen voor ieder die geduldig en dankbaar is. [Ibrahim 14:5]

– Voorzeker daarin zijn tekenen voor een ieder, die geduldig en dankbaar is.[Luqman 31:31]

– Daarin zijn zeker tekenen voor een ieder die geduldig en dankbaar is.

[Saba’34:19]

– Daarin zijn voorzeker tekenen voor elk geduldig, dankbaar (mens). [Ash-Shura 42:33]

De redenen waarom de ene helft van imaan geduld is en de andere helft dankbaarheid, zijn:

1. Imaan is een term die woorden, daden en intenties omvat, die allemaal gebaseerd zijn op handeling of onthouding.
Handeling verwijst naar het verrichten van daden in overeenstemming met de instructies van Allah, wat de werkelijkheid van dankbaarheid is.

Onthouding, als in het wegblijven van verkeerde handelingen, vereist geduld.
De gehele religie wordt in deze twee dingen opgenomen: uitvoeren wat Allah opgedragen heeft en wegblijven van wat Allah verboden heeft.

2. Imaan is gebaseerd op twee pilaren, yaqin (overtuiging) en geduld, waar naar verwezen wordt in de volgende ayah:

En Wij stelden onder hen leiders aan die de leiding gaven volgens Ons bevel toen zij geduldig waren. En zij waren van Onze Tekenen overtuigd. [as-Sajdah 32:34]

Door geloof kennen we de werkelijkheid van Allah’s geboden en verboden, of beloning en bestraffing en door geduld voeren we Zijn instructies uit en weerhouden ons van wat Hij verboden heeft. Men kan niet gaan geloven in Allah’s geboden en verboden, beloning en bestraffing, behalve door middel van geloof, en dat komt van Allah.
En we kunnen Allah’s instructies niet uitvoeren en wegblijven van wat Hij verboden heeft, behalve door geduld. Daarom is geduld de helft van iman, en de andere helft is dankbaarheid.

3. De mens heeft twee krachten die zijn gedrag beheersen, de kracht om te doen en de kracht om te laten. Een persoon doet dus wat hij leuk vindt en weerhoudt zich van wat hij niet leuk vindt. De gehele religie is doen of laten, de instructies van Allah uitvoeren of wegblijven van wat Hij verboden heeft en geen van beiden kan verwezenlijkt worden zonder geduld.

4. De gehele religie is hoop en vrees en de ware gelovige is degene die zowel hoopvol als bevreesd is. Allah heeft gezegd:

Zij riepen Ons in hoop en vrees aan en waren nederig voor Ons. [al-Anbiya’ 21:90]

De Profeet (sallAllahu alaihi wa salaam) zei:

“O Allah, ik heb mijn ziel aan U overgegeven en mijn gezicht naar U gekeerd.
Mijn (eigen) zaak wijd ik toe aan Allah en ik zoek Uw bescherming, hopend op U en vrezend voor U.” (al-Bukhari)

De gelovige is dus degene die zowel hoopvol als bevreesd is, maar hoop en vrees kunnen alleen gebaseerd zijn op het fundament van geduld:
vrees zou de gelovige geduldig moeten maken en zijn hoop zou tot dankbaarheid moeten leiden.

5. Elke daad die door de mens wordt verricht is ofwel profijtvol of schadelijk voor hem in deze wereld en in de volgende, en anders is het profijtvol voor hem in deze wereld en schadelijk voor hem in de andere. De beste weg voor de mens is te doen wat profijtvol voor hem is in het Hiernamaals en weg te blijven van datgene wat schadelijk voor hem is in het Hiernamaals.

Dit is de realiteit van iman: doen wat goed voor hem is, en dat is dankbaarheid; en wegblijven van wat hem schaadt, en dat is geduld.

6. De mens bevindt zich altijd in een situatie waarin hij een instructie van Allah uit moet voeren of iets moet vermijden wat Allah verboden heeft of iets accepteren wat Allah voorbestemd heeft. In alle gevallen moet hij de situatie met geduld en dankbaarheid onder ogen zien. Het uitvoeren van Allah’s instructies is dankbaarheid en wegblijven van verboden zaken en tevreden zijn met de voorbeschikking van Allah vormt geduld.

7. De mens wordt constant in twee tegengestelde richtingen getrokken: moet hij reageren op het lokmiddel van deze wereld van verlangens en pleziertjes, of moet hij beantwoorden aan roep van Allah en het hiernamaals met het eeuwige Paradijs dat Allah voor Zijn vriend (wali) heeft voorbereid? Tegen de roep van grillen en verlangens ingaan is geduld en beantwoorden aan de roep van Allah en het Hiernamaals is dankbaarheid.

8. Religie is gebaseerd op twee principes: wilskracht en volharding (geduld), waar naar verwezen wordt in de du’a van de Profeet (sallAllahu alaihi wa salaam):

“O Allah, ik vraag U om volharding in al mijn zaken en ik vraag U om de wilskracht om op het rechte en smalle pad te blijven.”

9. Religie is gebaseerd op waarheid (haqq) en geduld, waar naar verwezen wordt in de ayah:

…en elkander tot waarheid, en geduld aansporen. [al-‘Asr 103:3]

De mens moet volgens de waarheid te werk gaan, zowel alleen als met anderen, wat de realiteit van dankbaarheid is.
Dit kan hij echter niet doen zonder geduld, daarom is geduld de helft van iman. En Allah weet het het beste.

(Facebook / 13.06.2011)

Israeli: Islam is not a threat. Israel is.

9:51 pm, Thu 1 Jul 2010
Dr. Nurit Peled-ElhananThis one voice of an Israeli mother displays more humanity and concern for the Muslim Ummah than most of the Mosque leaders in this country.

An unusual Israeli; an unusual person

Dr. Nurit Peled-Elhanan is the mother of Smadar Elhanan, 13 years old when killed by a suicide bomber in Jerusalem in September 1997. Below is Nurit’s speech made on International Women’s Day in Strasbourg.

Thank you for inviting me to this today. It is always an honour and a pleasure to be here, among you (at the European Parliament).

However, I must admit I believe you should have invited a Palestinian woman at my stead, because the women who suffer most from violence in my county are the Palestinian women. And I would like to dedicate my speech to Miriam R`aban and her husband Kamal, from Bet Lahiya in the Gaza strip, whose five small children were killed by Israeli soldiers while picking strawberries at the family`s strawberry field. No one will ever stand trial for this murder.

When I asked the people who invited me here why didn’t they invite a Palestinian woman, the answer was that it would make the discussion too localized.

I don’t know what is non-localized violence. Racism and discrimination may be theoretical concepts and universal phenomena but their impact is always local, and real. Pain is local, humiliation, sexual abuse, torture and death, are all very local, and so are the scars.

It is true, unfortunately, that the local violence inflicted on Palestinian women by the government of Israel and the Israeli army, has expanded around the globe, In fact, state violence and army violence, individual and collective violence, are the lot of Muslim women today, not only in Palestine but wherever the enlightened western world is setting its big imperialistic foot. It is violence which is hardly ever addressed and which is halfheartedly condoned by most people in Europe and in the USA .

This is because the so-called free world is afraid of the Muslim womb.

Great France of “la liberte égalite et la fraternite” is scared of little girls with head scarves. Great Jewish Israel is afraid of the Muslim womb which its ministers call a demographic threat.

Almighty America and Great Britain are infecting their respective citizens with blind fear of the Muslims, who are depicted as vile, primitive and blood-thirsty, apart from their being non-democratic, chauvinistic and mass producers of future terrorists. This in spite of the fact that the people who are destroying the world today are not Muslim. One of them is a devout Christian, one is Anglican and one is a non-devout Jew.

I have never experienced the suffering Palestinian women undergo every day, every hour, I don’t know the kind of violence that turns a woman’s life into constant hell. This daily physical and mental torture of women who are deprived of their basic human rights and needs of privacy and dignity, women whose homes are broken into at any moment of day and night, who are ordered at a gun-point to strip naked in front of strangers and their own children, whose houses are demolished , who are deprived of their livelihood and of any normal family life. This is not part of my personal ordeal.

But I am a victim of violence against women insofar as violence against children is actually violence against mothers. Palestinian, Iraqi, Afghan women are my sisters because we are all at the grip of the same unscrupulous criminals who call themselves leaders of the free enlightened world and in the name of this freedom and enlightenment rob us of our children.

Furthermore, Israeli, American, Italian and British mothers have been for the most part violently blinded and brainwashed to such a degree that they cannot realize their only sisters, their only allies in the world are the Muslim Palestinian, Iraqi or Afghani mothers, whose children are killed by our children or who blow themselves to pieces with our sons and daughters. They are all mind-infected by the same viruses engendered by politicians. And the viruses , though they may have various illustrious names–such as Democracy, Patriotism, God, Homeland–are all the same. They are all part of false and fake ideologies that are meant to enrich the rich and to empower the powerful.

We are all the victims of mental, psychological and cultural violence that turn us to one homogenic group of bereaved or potentially bereaved mothers. Western mothers who are taught to believe their uterus is a national asset just like they are taught to believe that the Muslim uterus is an international threat. They are educated not to cry out: `I gave him birth, I breast fed him, he is mine, and I will not let him be the one whose life is cheaper than oil, whose future is less worth than a piece of land.`

All of us are terrorized by mind-infecting education to believe all we can do is either pray for our sons to come back home or be proud of their dead bodies.

And all of us were brought up to bear all this silently, to contain our fear and frustration, to take Prozac for anxiety, but never hail Mama Courage in public. Never be real Jewish or Italian or Irish mothers.

I am a victim of state violence. My natural and civil rights as a mother have been violated and are violated because I have to fear the day my son would reach his 18th birthday and be taken away from me to be the game tool of criminals such as Sharon, Bush, Blair and their clan of blood-thirsty, oil-thirsty, land thirsty generals..

Living in the world I live in, in the state I live in, in the regime I live in, I don’t dare to offer Muslim women any ideas how to change their lives. I don’t want them to take off their scarves, or educate their children differently, and I will not urge them to constitute Democracies in the image of Western democracies that despise them and their kind. I just want to ask them humbly to be my sisters, to express my admiration for their perseverance and for their courage to carry on, to have children and to maintain a dignified family life in spite of the impossible conditions my world in putting them in. I want to tell them we are all bonded by the same pain, we all the victims of the same sort of violence even though they suffer much more, for they are the ones who are mistreated by my government and its army, sponsored by my taxes.

Islam in itself, like Judaism in itself and Christianity in itself, is not a threat to me or to anyone. American imperialism is, European indifference and co-operation is and Israeli racism and its cruel regime of occupation is. It is racism, educational propaganda and inculcated xenophobia that convince Israeli soldiers to order Palestinian women at gun-point, to strip in front of their children for security reasons, it is the deepest disrespect for the other that allow American soldiers to rape Iraqi women, that give license to Israeli jailers to keep young women in inhuman conditions, without necessary hygienic aids, without electricity in the winter, without clean water or clean mattresses and to separate them from their breast-fed babies and toddlers. To bar their way to hospitals, to block their way to education, to confiscate their lands, to uproot their trees and prevent them from cultivating their fields.

I cannot completely understand Palestinian women or their suffering. I don’t know how I would have survived such humiliation, such disrespect from the whole world. All I know is that the voice of mothers has been suffocated for too long in this war-stricken planet. Mothers` cry is not heard because mothers are not invited to international forums such as this one. This I know and it is very little. But it is enough for me to remember these women are my sisters, and that they deserve that I should cry for them, and fight for them. And when they lose their children in strawberry fields or on filthy roads by the checkpoints, when their children are shot on their way to school by Israeli children who were educated to believe that love and compassion are race and religion dependent, the only thing I can do is stand by them and their betrayed babies, and ask what Anna Akhmatova–another mother who lived in a regime of violence against women and children–asked:

Why does that streak o blood, rip the petal of your cheek?

(www.mpacuk.org / 13.06.2011)