Turkey wants names of Israelis who stormed flotilla: report

Turkish officials have asked Israel for the names and addresses of the soldiers who led a raid on a Gaza-bound flotilla that killed nine Turks last May, a pro-government newspaper said Saturday.

Turkey’s top prosecutor sent a letter to Israeli officials asking for the identities of both the soldiers who stormed the Turkish flagged Mavi Marmana and the political and military leaders involved in the operation, according to the Zaman newspaper.

The letter was transmitted through Turkey’s justice and foreign ministries, the paper said.

The request is part of Turkey’s ongoing investigation for premeditated murder, which has already implicated Israeli President Shimon Peres, Prime Minister Benjamin Netanyahu, defence minister Ehud Barak and foreign minister Avigdor Lieberman.

The Mavi Marmana, dispatched by the Turkish humanitarian organisation IHH was stormed by Israeli forces on May 31 in international waters as it approached Gaza, hoping to breach a blockade on the area imposed by Israel.

Nine Turkish nationals were killed in the operation, including one person who also had US citizenship.

Israel’s action provoked widespread international condemnation and Turkish President Abdullah Gul said bilateral relations between the two countries “would never be the same again.”

In January, an Israeli inquiry ruled that the raid was in keeping with international law.

Ankara said it was “stunned and dismayed” by the finding.

Another aid convoy, which includes the Mavi Marmana, is expected to set out for Gaza in late June.

Last month Israel expressed concern over the planned mission, calling it an “incitement to violence.”

(uk.news.yahoo.com / 14.05.2011)

Parlement Pakistan zegt VS de wacht aan

Het parlement van Pakistan heeft zaterdag na een tien uur durende zitting de Amerikaanse commandoactie tegen Osama bin Laden veroordeeld en met consequenties gedreigd. Operaties zoals die tegen de terreurleider begin deze maand mogen volgens de volksvertegenwoordiging niet meer voorkomen.

Volgens de resolutie van het parlement heeft de unilaterale actie zonder toestemming van de regering in Islamabad de Pakistaanse soevereiniteit geschonden. De volksvertegenwoordiging eiste tevens een einde van de Amerikaanse acties met ‘drones’, onbemande vliegtuigjes waarmee radicale moslims en terreurverdachten zonder vorm van proces worden geliquideerd.

De volksvertegenwoordiging riep de regering op het kappen van de aanvoerlijnen naar Afghanistan te overwegen. De VS bevoorraden de internationale troepenmacht daar deels via Pakistan.

(www.parool.nl / 14.05.2011)

New Arab League Chief to be nominated tomorrow — Ben Helli

Deputy Secretary-General of the Arab League Ambassador Ahmed Ben Helli revealed on Saturday that the extraordinary ministerial meeting of the Arab foreign ministers would nominate tomorrow the new secretary general of the Arab League, succeeding Amr Moussa of Egypt.
The two competing candidates are Dr. Mostafa El-Feqqi and Abdul Rahman al-Attiyah.
Bin Helli said in a statement that there are three scenarios; the first is the selection of the Secretary General by consensus, according to the Arab League Charter since the amendment of the Charter at the summit in Algeria in 2005, and should consensus not be achieved, ministers would resort to the voting rule which requires a candidate to obtain two-thirds of the votes “14 members after the freezing of the membership of Libya.” He added that the third scenario is to postpone the issue if consensus is not achieved, noting that during the past 60 years, the issue of nominating a new Secretary General had always been on the basis of consensus.
Ben Helli pointed out that the meeting would also discuss Egypt’s request to appoint a special coordinator by the UN Secretary-General Ban Ki-moon to prepare for the international conference aimed at making the Middle East a zone free of nuclear weapons, in implementation of the Non-Proliferation Treaty conference resolution, which was held last year in New York.
He added that the Egyptian request was the result of slowness in the implementation of the UN resolution on this subject and the absence of signs of preparation for the Conference of the United Nations.

(www.kuna.net.kw /14.05.2011)

Scottish First Minister supports sanctions against Israel

First Minister Alex Salmond supported economic sanctions against Israel. He described Israel’s massacre of nine Mavi Marmara passengers as an “atrocity on the high seas” and put Israel firmly beyond the pale. “This has implications for example in trading relationships—you can’t have normal relationships if you believe another country has been involved in what Israel has been involved in.”

  • Scotland’s elections shattered political mould – SNP triumphant
  • The pro-war and pro-Israel Labour, Tory and Lib Dem parties punished
  • SNP Leader Alex Salmond tried to impeach Tony Blair for war crimes in Iraq
  • Scottish Government offered open access to Scottish hospitals for Palestinian victims of Operation Cast Lead
  • Nationalist government must be pressured to match deeds with words

Scotland’s elections have shattered the political mould, battered every political party other than the SNP (Scottish National Party) and given us a nationalist majority in the Edinburgh Parliament. The voting system was expressly designed to prevent such an outcome. Unlike Palestinians, though, we do not expect to be punished severely for voting in a way that London disapproves of.

Scottish First Minister Alex SalmondScottish First Minister Alex Salmond

The Labour, Tory and Lib Dem parties that are attacking living standards have been punished and the SNP has reaped the benefits of being seen to oppose the cuts to living standards, services and jobs .

We should also remember that the SNP leader, Alex Salmond, has steered his party over the years to oppose many of the core militarist policies of the other parties: he launched an initiative in 2004 to impeach Tony Blair for war crimes in Iraq, and the SNP opposes the Trident nuclear weapons system.

Salmond, far and away Scotland’s most popular and effective politician, has also been harshly and publicly critical of Israeli crimes. Following Israel’s abuse of British passports to murder a Hamas official in a Dubai hotel room in March 2010, First Minister Salmond supported the idea of economic sanctions against Israel. He dismissed the London Government’s expulsion of a low level Israeli Embassy official when he told a BBC Question Time audience that Israel’s unceasing crimes merited more than a “diplomatic dance” over passport mis-use.

Salmond labelled Israel’s massacre of nine Mavi Marmara passengers as an “atrocity on the high seas”. No UK Government officials would condemn Israel for the killings and David Miliband said he was “seeking clarification” from Israeli Foreign Minister Lieberman. Alex Salmond, in contrast, put Israel firmly beyond the pale. “This has implications for example in trading relationships—you can’t have normal relationships if you believe another country has been involved in what Israel has been involved in”.

One newly elected MSP, Humza Yousef, correctly pointed out in a letter to SPSC that there have

“been actions also, hundreds of thousands of pounds have been released in aid to Gaza , and opening our hospitals to treat those who were injured in the horrific assault in 2009 (this was an appeal you made at the time directly to the Scot Gov’t).”

Voters hammered all the othersAlex Salmond has also opposed those who seek to conflate political criticism or opposition to Israeli crimes with hostility to the Jewish Community.  Addressing a Glasgow Jewish community meeting in May 2010, he was asked “to do what he could to halt” BDS actions outside Glasgow supermarkets. Salmond responded with an elementary distinction:

“I don’t think we should accept as a community that your position in Scottish society should be judged or affected by the policies of Israel. The Jewish community is not liable for those policies. It is possible to be critical of Israel without being anti-Semitic. The Jewish community should not be judged on whether people approve or disapprove of the actions of Israel.”

He also dismissed claims by some Zionists that anti-Semitism was driving Jews out of Scotland, an unfounded claim that serves the Zionist programme to have Jews move to Israel:

“I don’t share the analysis that the Jewish community is suffering a wave of persecution or that anti-Semitism in Scotland is rapidly growing and such a severe problem that it is jeopardising this community..I don’t believe that the Jewish community is under siege nor do I believe that it feels itself to be under siege…Scotland has never had to introduce any laws to deal with anti-Semitism”.

Salmond’s positions have been in sharp contrast to the London Government, which attacked and invaded Iraq and Afghanistan and endorsed every Israeli crime. David Miliband, for example, refused to condemn the Israeli attacks on boats to Gaza with humanitarian aid and David Cameron described himself as “a proud Zionist” supporting Israel, which acted  with “great restraint” against Lebanese or Palestinian “terrorists”.

But the Israeli violations of international law, and the ongoing killings, mass imprisonment and dispossession of the Palestinian people, mean that we have to go beyond humanitarian aid and words to support the Palestinian appeal for BDS, boycott, divestment and sanctions against Israel until Palestinians gain their freedom.

That means that we must pressure the newly-mandated Scottish Government to live up to First Minister Alex Salmond’s words that Israel’s behaviour merits trade sanctions. That must include the rescinding of the £200,000 Scottish Enterprise grant to Eden Springs, the Israeli water cooler company involved in serious human rights violations in the Golan, Syrian territory held by the British Government to be illegally occupied by Israel.

Help us to keep the pressure on the Government to act on First Minister Alex Salmond’s call for trade sanctions against Israel. Join and support the Scottish Palestine Solidarity Campaign.

(www.bdsmovement.net / 14.05.2011)

Egyptian convoy to support Palestine leaves Tahrir

A convoy of young Egyptians departed on Saturday morning from Cairo’s Tahrir Square, heading to North Sinai in support of a third Palestinian Intifada.

Participants are expected to protest at the Rafah crossing border instead of crossing to Gaza, as Egyptian authorities prevented a number of activists from entering Sinai on Friday.

The convoy was organized by political groups, including the National Association for Change and the 6 April Youth Movement, along with various Facebook activists and independent political figures.

The march aims to send a strong message to the international community and the Arab and Islamic worlds that the Palestinian cause concerns all Arabs and Muslims, and is a major concern for the Egyptian people.

Before leaving Tahrir, the youth called out many demands, including Palestinians’ sovereignty in their own lands, guaranteeing their security, and providing clothes, food and medicine. They demanded the release of all Palestinian detainees, the permanent re-opening of the Rafah border crossing with Egypt, and the reinstatement of Palestinians’ legitimate rights, which have been denied for several decades.

(www.almasryalyoum.com / 14.05.2011)

De strijd tegen de bezettingsindustrie

“Wij Israëliërs zijn niet in staat om onze maatschappij te veranderen”
Dexia werd woensdag 11 mei tijdens zijn algemene vergadering ondervraagd over zijn betrokkenheid bij de bezetting van Palestijnse gebieden. Dexia Group is opgenomen in de database van Who Profits from the Occupation, een onderzoeksproject over de Israëlische bezettingsindustrie. MO* sprak met Inna Michaeli, ontwikkelingscoördinator van The Coalition of Women for Peace, een feministische vredesbeweging die het onderzoeksproject lanceerde in 2007. Michaeli vertelt over haar werk en geeft haar visie op het controversiële voorstel van de antiboycotwet in Israël.

Hoe bent u op de bewijzen tegen Dexia gestoten?

Ons eerste bewijs kwam er naar aanleiding van een klacht in de Knesset van een gemeente in een nederzettingengebied, dat Dexia Group geen leningen meer zou toestaan aan die nederzettingen. Daar antwoordde een comité van de Knesset op dat dit niet klopte. Toen echter Dexia Group aankondigde dat het geen leningen meer had toegestaan sinds juni 2008, stelde ons dat in de mogelijkheid om een document te verkrijgen van het Israëlische ministerie van Justitie. Dat ministerie heeft een instelling die alle hypotheken en leningen registreert. Zo vonden we het harde bewijs over leningen die Dexia had toegestaan in de late periode van 2008 en zelfs in 2009. In september 2008 liep het contract dat via de overheid liep af. In een jaarlijks rapport van Dexia Israel staat dat zij sindsdien zelf hun engagement verder zetten met de gemeenteraden in de nederzettingen, zonder tussenkomst van de overheid.

Volstaat het om die bewijzen te hebben?

Het is inderdaad niet genoeg om die feiten te hebben, je hebt ook mensen nodig die er iets om geven zodat er ook actie ondernomen kan worden. Het behoort mee tot onze taak om aan sensibilisering hierrond te werken.

Zijn er ook voorbeelden waarin uw argumenten wel effect hebben?

Er is het Noorse pensioenfonds, het grootste publieke pensioenfonds in Europa. We analyseerden zijn portfolio van investeringen en vonden hierin heel wat spelers die betrokken zijn bij de bezetting. Daarna zijn we gaan samenwerken met het middenveld in Noorwegen en uiteindelijk ook met andere Palestijnse en Israëlische organisaties. Na een afspraak met de ethische commissie van het fonds, gaven we onze informatie door. Daarop besloten zij om gebaseerd op hun eigen ethische richtlijnen afstand te nemen van het Israëlische bedrijf Elbit Systems. Dat was betrokken bij de bouw van de scheidingsmuur die door het internationaal gerechtshof in Den Haag illegaal bevonden werd.

Er zijn dus inderdaad positieve voorbeelden van instanties die hun verantwoordelijkheid opnemen. Aan de andere kant zijn er die in overtreding blijven met het internationaal recht en de mensenrechten maar die contracten verliezen door publieke druk. Zo is er bijvoorbeeld veel druk om niet te werken met het Franse consortium Veolia.

Zijn dat de voorbeelden waarmee u Dexia confronteert ?

Wat wij aan Dexia willen zeggen is: “Kijk naar Zuid-Afrika; willen jullie dat Dexia Bank gezien wordt als de laatste die winst maakt uit de bezetting?” Is dat hoe Dexia wil dat de bank herinnerd wordt?

Dexia zei wel dat het Dexia Israël wil verkopen.

Dat is niet het einde van het verhaal. Dexia Israël verkopen betekent opnieuw winst maken uit de bezetting. De vraag is hoe Dexia kan vermijden om winst te maken, en ten tweede, wat zijn de verplichtingen ten opzichte van het Palestijnse volk. Ook voor ons als beweging is het goed om na te gaan welke eisen kunnen gevraagd worden als compensatie. Maar het is zeker niet aan mij als Israëlische om dat te bepalen.

Hoeveel bedrijven zijn er in totaal in uw databank te vinden die betrokken zijn bij de bezetting?

We proberen alle grote economische spelers te verzamelen. Op dit ogenblik gaat het om meer dan 500 bedrijven. Het gaat niet enkel om de nederzettingen. We hebben gemerkt dat de producten uit de nederzettingen maar een klein deel van de bezettingsindustrie uitmaken. Het grof geld zit echter ergens anders. De constructie van de nederzettingen, de constructie van bedrijven op het terrein, water- en elektriciteitsvoorziening,… . Het is een grote onderneming om dat allemaal te onderhouden. Een andere zaak is de uitbuiting van de Palestijnse arbeiders in die gebieden. Ze werken vaak in zeer gevaarlijke situaties en hebben geen sociale rechten zoals de Israëlische burgers.

Kan het voorkomen dat bedrijven het zelf niet in de gaten hebben dat ze bij activiteiten van de bezetting betrokken zijn?

Grote coöperatieve organisaties hebben nogal complexe structuren in hun organisatie, dus als ze iets niet willen weten dan is dat voor hen makkelijk. Zo functioneert de globale economie vandaag via dochterondernemingen. Eén van de redenen achter het werken met dergelijke banden is net om verantwoordelijkheid te ontlopen. Daar zit dan net onze taak om de nodige bewijzen te leveren. Als die bedrijven ethische richtlijnen hebben dan is het hun verantwoordelijkheid om die op te volgen. Als zij geen mechanismen hebben die hun activiteiten kunnen opsporen, dan hebben zij een groot probleem. Het is natuurlijk een argument dat een bedrijf kan aanhalen. Het kan zeggen “wij wisten het niet”. Maar zelfs in het geval dus van Dexia wanneer wij de bewijzen tonen, zeggen zij nog steeds “wel, we weten het niet”.

Mensen in de zakenwereld kunnen niet altijd begrijpen wat de impact van hun financiële activiteiten is op de levens van mensen of gem Meer en meer mensen vinden het onpatriottisch om het niet eens te zijn met de regering. De norm in Israël nu is dat je dan een verrader bent. Er is geen democratisch begrip van wat oppositie betekent. eenschappen. Er zijn Volvo bulldozers die het huis van een gezin vernietigen, maar de persoon die bij Volvo de cijfers bestudeert, ziet enkel zijn cijfers. Hij ziet die familie niet die naast haar vernietigde woning staat. Als burgerbeweging proberen we strategieën uit te werken. Als je iemand niet kan overtuigen door hem aan te spreken op zijn mens-zijn, dan proberen we dat te doen door financiële overwegingen te gebruiken of te spelen op hun publieke imago enzovoort. Maar het belangrijkste is dus dat wij niet vergeten wat achter die cijfers zit. Dat we beseffen dat ze iets vreselijks doen met mensen. We zouden een connectie moeten vinden met deze wereld van de economie waarvan wij zo verwijderd zijn.

Toch consumeren we allemaal en hebben we ons geld bij een bepaalde bank.

Het financiële systeem is gebouwd op uitsluiting. Het is gebouwd op het feit dat de meeste gewone mensen zoals wij het niet begrijpen en geen instrumenten hebben om te begrijpen hoe het werkt of hoe we een verschil kunnen maken. Het is een zaak van klasse. Veel mensen in het sociaal middenveld, zeker vredesactivisten, komen niet uit rijke families. Voor mij was het ook de eerste keer dat ik deelnam aan een aandeelhoudersvergadering en ik kon voelen dat het niet ontworpen was om je een comfortabel gevoel te geven. Ik denk dat het een deel van onze strijd is om ook in deze wereld te participeren, zelfs als iemand je ongemakkelijk probeert te doen voelen. Wat belangrijk is voor de mensen op het podium is duidelijk. Maar er zijn ook zaken die voor ons belangrijk zijn en daarmee moet ook rekening gehouden worden.

Er is een voorstel voor een zogenaamde antiboycotwet in Israël, waarvan op 27 juni de tweede lezing plaatsvindt. Die wet is ook direct tegen organisaties als The Coalition of Women for Peace gericht.

Inderdaad. Die wet werd veranderd want de eigenlijke tekst wou het voorzien van informatie zelf crimineel maken. Het is een raadsel hoe je het strafbaar zou kunnen maken om de waarheid te zeggen. Maar door de druk die werd uitgeoefend, veranderden ze de woorden. Dit is een strategie die nu veel gebruikt wordt. Ze laten de wetten passeren op een milde manier. Op het eerste zicht ziet het er dan nog niet zo slecht uit, maar daarna voeren ze kleine amendementen door, zodat het legitiem lijkt.

De antiboycotwet is niet de enige ondemocratische wetgeving. In Israël hebben we nu een golf van ondemocratische wetten. Elke dag open ik de krant en lees ik over een nieuwe wet waarvan ik niet zou denken dat die mogelijk is. Niet omdat ik vind dat Israël een democratische staat is, maar omdat je zou denken dat die mensen compleet gek zijn geworden. Zelfs het feit dat het hen slecht doet overkomen in de rest van wereld kan hen niets meer schelen. Helaas blijft er maar een kleine oppositie over in de Knesset en die heeft geen macht. Daarom gaat de Israëlische regering nu achter het middenveld en de linkse groepen aan. In de Knesset is niets links meer over.

Heeft u schrik voor die wet?

Waar ik schrik van heb, zijn niet alleen die wetten, maar het effect dat ze hebben op de maatschappij. Er is een heel sterk proces bezig waarbij een deel van de maatschappij fascistisch wordt. Meer en meer mensen vinden het onpatriottisch om het niet eens te zijn met de regering. De norm in Israël nu is dat je dan een verrader bent. Er is geen democratisch begrip van wat oppositie betekent.

Merkt u zelf iets van dat proces bij de houding van Israëliërs tegenover uw organisatie?

Ik kan je de e-mail voorlezen die ik deze ochtend heb ontvangen: “Ik denk dat je een nacht in Auschwitz moet doorbrengen totdat je zal begrijpen waarom wij Joden een sterke staat nodig hebben. Die Arabieren, geef hen gewoon een kans en ze zullen komen en ons allen afslachten.” Zulke boodschappen krijg ik regelmatig. Maar aan de andere kant slagen we er toch in om meer en meer mensen te doen begrijpen waarom de mogelijkheid om te boycotten legaal moet blijven, ook al sta je zelf misschien niet achter een boycot. We proberen mensen te informeren over de BDS (Boycott, Divestment, Sanctions) actie. Zelf stond ik daar in het begin ook niet achter omdat ik het niet logisch vond dat Amerikaanse burgers, die zelf met een overheid zitten die net als Israël een grote speler is in de bezetting, oproepen om deel te nemen aan de BDS actie. Maar het is de eerste actie waarvan ik direct resultaat zie.

Hoe ziet u de toekomst voor uw organisatie?

Helaas zal de politieke oppressie alleen maar erger worden. Ik verwacht dat het moeilijker zal worden om te werken als er geen serieuze internationale interventie komt. Het kan toch niet dat de Palestijnen hoeven te wachten totdat de Israëlische bevolking wakker wordt en een einde wil maken aan de bezetting. Ik kan je zeggen dat dat niet zal gebeuren. Wij Israëliërs zijn niet in staat om onze maatschappij te veranderen. Zonder druk van externe landen gebeurt er niets.

(www.mo.be / 14.05.2011)

Why I blew the whistle about Palestine

In Palestine, the time has come for national reconciliation. On the eve of the 63rd commemoration of the Nakba – the uprooting of Palestinians that accompanied the creation of Israel in 1948 – this is a long-awaited and hopeful moment. Earlier this year the release by al-Jazeera and the Guardian of 1,600 documents related to the so-called peace process caused deep consternation among Palestinians and in the Arab world. Covering more than 10 years of talks (from 1999 to 2010) between Israel and the PLO, the Palestine papersillustrated the tragic consequences of an inequitable and destructive political process which had been based on the assumption that the Palestinians could in effect negotiate their rights and achieve self-determination while enduring the hardship of the Israeli occupation.

My name has been circulated as one of the possible sources of these leaks. I would like to clarify here the extent of my involvement in these revelations and explain my motives. I have always acted in the best interest of the Palestinian people, in its entirety, and to the full extent of my capacity.

My own experience with the “peace process” started in Ramallah, in January 2008, after I was recruited as an adviser for the negotiation support unit (NSU) of the PLO, specifically in charge of the Palestinian refugee file. That was a few weeks after a goal had been set at the Annapolis conference: the creation of the Palestinian state by the end of 2008. Only 11 months into my job, in November of that year, I resigned. By December 2008, instead of the establishment of a state in Palestine, I witnessed on TV the killing of more than 1,400 Palestinians in Gaza by the Israeli army.

My strong motives for leaving my position with the NSU and my assessment of the “peace process” were clearly detailed to Palestinian negotiators in my resignation letter dated of 9th November 2008.

The “peace negotiations” were a deceptive farce whereby biased terms were unilaterally imposed by Israel and systematically endorsed by the US and EU. Far from enabling a negotiated and fair end to the conflict, the pursuit of the Oslo process deepened Israeli segregationist policies and justified the tightening of the security control imposed on the Palestinian population, as well as its geographical fragmentation. Far from preserving the land on which to build a state, it has tolerated the intensification of the colonisation of the Palestinian territory. Far from maintaining a national cohesion, the process I participated in, albeit briefly, was instrumental in creating and aggravating divisions among Palestinians. In its most recent developments, it became a cruel enterprise from which the Palestinians of Gaza have suffered the most. Last but not least, these negotiations excluded for the most part the great majority of the Palestinian people: the seven million Palestinian refugees. My experience over those 11 months in Ramallah confirmed that the PLO, given its structure, was not in a position to represent all Palestinian rights and interests.

Tragically, the Palestinians were left uninformed of the fate of their individual and collective rights in the negotiations, and their divided political leaderships were not held accountable for their decisions or inaction. After I resigned, I believed I had a duty to inform the public.

Shortly after the Gaza war I started to write about my experience in Ramallah. In my 2010 book, Il n’y aura pas d’Etat Palestinien (There will be no Palestinian State), I concluded: “The peace process is a spectacle, a farce, played to the detriment of Palestinian reconciliation, at the cost of the bloodshed in Gaza.” In full conscience, and acting independently, I later agreed to share some information with al-Jazeera specifically with regard to the fate of Palestinian refugee rights in the 2008 talks. Other sources did the same, although I am unaware of their identity. Taking these tragic developments of the “peace process” to a wider Arab and western audience was justified because it was in the public interest of the Palestinian people. I had – and still have – no doubt that I had a moral, legal and political obligation to proceed accordingly.

Today, I am relieved that this first-hand information is available to Palestinians in the occupied Palestinian territory, in Israel and in exile. In a way, Palestinian rights are back in their holders’ possession and the people are now in a position to make enlightened decisions about the future of their struggle. I am also glad that international stakeholders to the Israeli-Palestinian conflict can access these documents. The world can no longer overlook that while Palestinians’ strong commitment to peace is genuine, the fruitless pursuit of a “peace process” framed according to the exclusive conditions of the occupying power leads to compromises which would be unacceptable in any other region of the globe.

Finally, I feel reassured that the people of Palestine overwhelmingly realise that the reconciliation between all their constituents must be the first step towards national liberation. The Palestinians from the West Bank and the Gaza Strip, the Palestinians in Israel and the Palestinians living in exile have a common future. The path to Palestinian self-determination will require the participation of all in a renewed political platform.

(Ziyad Clot / www.guardian.co.uk / 14.05.2011)