De Turkse Islam

Veel moslims zullen een woedeaanval krijgen bij het zien van de bovenstaande drie woorden. Schuimbekkend zullen ze stellen dat “er maar één islam is”, op papier hebben ze ongetwijfeld gelijk hebben. Want in het heilige boek van de moslims staat er zwart op wit dat er “één islam” is, echter we weten allemaal dat er wel meer dingen in het boek staan die in de praktijk veelal ‘vergeten’ worden. Zo is zelfmoord een uitermate grote zonde, maar blijkt het wapen nummer één van de terroristen die zichzelf “moslims” beschouwen, namelijk bij de zelfmoordaanslagen. De dubbelzinnigheid van deze terroristen druipt eraf, deze zelfzuchtige interpretatie van de Koran doet een grote inbreuk aan het imago van de islam. Dit is waarom belijders van het geloof ook in staat moeten zijn om te accepteren dat er binnen de islam nu eenmaal meerdere stromingen en vertakkingen aanwezig zijn.

Als we dit vervolgens doen, zien we dat er vier vrij grote leerscholen binnen de soennitische islam zijn die elk verantwoordelijk zijn voor een bepaalde manier van de belijdenis. Zo is de islam in Noord-Afrika veel strenger en eentoniger dan bijvoorbeeld de Turkse islam. Dit komt door een klein verschil in leerscholen, die actief waren in verschillende gebieden. Alhoewel er meerdere waren, zijn de overgebleven leerscholen de volgende vier: Hanefi, Maliki, Şafi, Hanbeli.

Van deze vier is Hanefi de meest liberale en moderne stroming, zo staat het in ieder geval ook bekend onder de moslims. Door sommige is er daarom ook wat kritiek, maar in het algemeen staan de vier stromingen niet vijandig tegenover elkaar. Deze vrijzinnigheid uit zich ook in de praktijk met de toelating van meer volkse elementen in de islam, waardoor de acceptatie voor nieuw-bekeerden makkelijk en toegankelijker is. Dit is waarom de Turkse volkeren die pas de laatste eeuwen van het eerste millennium islamitisch werden, massaal moslim werden en met de tijd de Hanefi-stroming verspreidden. De problematische Noord-Afrikanen (lees: Marokkanen in Nederland) volgen voornamelijk de Maliki leerschool waarin de traditie centraal staat. Deze conservatieve stroming kijkt bijvoorbeeld neer op hoofddoeken met levendige kleuren, wat we terug zien door de doffe kleuren (veelal bruin en zwart) van de hoofddoeken bij Noord-Afrikaanse vrouwen. Het Maliki-gedachtegoed is overigens ook aanwezig in enkele kleinere emiraten op het Arabisch schiereiland, maar in mindere mate dominant zoals in Noord-Afrika wel het geval is.

De leerschool, of stroming, die op het Arabisch schiereiland wel zeer dominant is, is de Hanbeli-stroming. Deze stroming is zelfs nog conservatiever dan de Maliki in Noord-Afrika. We zien bijvoorbeeld binnen de Hanbeli-stroming dat er een substroom is genaamd het Wahabisme. Dit is precies de fundamenteel-conservatieve stroming van waaruit Osama bin Laden zijn Takfiri-beweging kon creëren. Los van de terroristische groepen rondom Osama en zijn Takfiri, heeft het Wahabisme grote andere aspecten die veelal onderdrukkend zijn. Zo is het Wahabisme, dat een grote overlap heeft met het Hanbeli, uitgeroepen tot staatsgodsdienst in Saoedi-Arabië en verantwoordelijk voor de Sharia aldaar. Hierin mogen bijvoorbeeld vrouwen niet autorijden en moeten verplicht bedekt met een zwart gewaad over straat. Het Maliki geeft nog een keus in zwart en bruin, maar de Hanbeli is zoals gezegd nog conservatiever. Dit is een groot verschil met de Hanefi waar gewaden zeer zeldzaam zijn en waar hoofddoeken zelfs als vrij ongewoon (lees: onderwerp van discussie zijn) worden gezien.

Als laatst hebben we als vrij grote stroming de Şafi-stroming wat eigenlijk veel overeenkomt met Hanefi, maar op één specifiek punt ervan verschilt. De latere verspreiders van Şafi hekelde het feit dat de Hanefi de persoonlijke voorkeur liet meewegen en veroorzaakten een breuk met de Hanefi, enkel en alleen op dat punt. De Şafi heeft vooral aanhangers in Indonesië en Maleisië maar is momenteel getransformeerd tot een geheel nieuwe stroming, wel is er nog grote sympathie voor de Hanefi.

Deze vier bovenstaande stromingen gaan nog gepaard met enkele kleinere stromingen, alsmede vele substromingen, maar ook met het Soefisme wat in principe door alle stromingen heen kenmerken heeft ontwikkeld.

Terugkomend op de Hanefi is dit zoals gezegd de meest liberale en progressieve stroming, vooral aantrekkelijk onder de Turkse bekeerlingen van de elfde eeuw. Doordat de Turken (eerst de Seldjoeken en later de Osmanen) het islamitisch geloof, naast Anatolië, ook op de Balkan en de Kaukasus hebben geïntroduceerd, zijn die gebieden Hanefi. Deze volgelingen zijn vooral te vergelijken met de progressieve protestanten onder de christenen, waarin veel aandacht is voor het menselijke en liberale aspect. De conservatievere stromingen binnen het christendom, zoals het starre Grieks-orthodoxe christendom of Rooms-katholicisme, zijn te vergelijken met de overige leerscholen en/of stromingen binnen de islam. De veralgemenisering die van tijd tot tijd voorkomt in de media dat alle moslims over één kam te scheren zijn, is dus zeker niet aan de orde. De vergelijking tussen een Turkse Hanefi-moslim met een Marokkaanse Maliki-moslim (om de actuele situatie in Nederland onder de loep te nemen) is een vergelijking die te vergelijken valt met een Nederlander en een Griek. De eerste is namelijk een protestantse christen terwijl de tweede een Grieks-orthodoxe christen is, althans overwegend. Zo is ook het verschil tussen een Turk en Marokkaan zeer eenvoudig, naast cultureel en linguïstisch opzicht, zijn er ook religieus onoverbrugbare verschillen.

De onderlinge betrekkingen binnen de islam zijn echter mild, vooral vergeleken met de vijandschap tussen christelijke stromingen in het verleden. De vier grote islamitische leerscholen koesteren over het algemeen geen grote haat tegen elkander. Alhoewel er soms haatpreken worden gehouden tegen Turkije en Turkse moslims door de Takfiri-beweging van Osama, komt dit minder voor onder de Maliki en Şafi. Wel moet men begrijpen dat het, integendeel tot christelijke stromingen, mogelijk is om voor bepaalde situaties een standpunt van een andere stroming in te nemen. Dit komt echter in praktijk vooral bij de Hanefi voor, door hun nadruk op het persoonlijke, waar de individuele gedachten hoog in het vaandel worden gehouden. Dit zien we ook terug bij de staatsvorming van Turkse staten door de geschiedenis, waar er altijd een nadruk lag op dit punt. Als mooi voorbeeld kunnen we kijken naar de verschillende rechtbanken in het Osmaanse Rijk; een onderdaan kon kiezen tussen joodse en christelijke rechtbanken, naast de islamitische rechtbanken. Door deze grote mate van vrijheid kozen onderdrukte christenen vaak massaal voor de Osmaanse zijde tijdens veldslagen en oorlogen tussen de Osmanen en hun (katholieke of orthodoxe) overheersers.

De hun tijd ver vooruit zijnde Seldjoeken en Osmanen hebben zo met hun uitbreidingen ervoor gezorgd dat ruim 45% van de moslims Hanefi is. Omdat vrijwel alle Turkse volkeren en verwante stammen zich bekeerd hebben tot deze moderne stroming binnen de islam, zijn grote delen van Turkistan (van de Chinese Muur tot aan Anatolië) Hanefi. Denk hierbij bijvoorbeeld aan gebieden als Egypte, Afghanistan (waar een vrij grote Turkse groep aanwezig is), Pakistan (onder invloed van de Osmaans-Turkse kalief), West-China (waar de Turkse Uygurs leven), Centraal Azië (de Turkstalige landen zoals Oezbekistan, Kirgizië, Kazachstan, Turkmenistan), de Russische vlakten (waar onder andere de Turkse Tataren woonachtig zijn) en de Balkan. Op het laatstgenoemde wonen naast de Turkse moslims die ooit als veroveraars onder de Osmanen zich daar vestigden, ook Albanese en Bosnische moslims die eveneens Hanefi zijn. Alle landen waar de Hanefi dominant is, heerst er ook nog een grote sympathie jegens de Turken. Dit zien we terug uiteraard in de Turkstalige landen, echter ook in Pakistan, Egypte en Albanië. Tevens zien we dat de Bosnische en Kosovaarse moslims door hun Hanefi-stroming ook zeer welwillend staan tegenover Turkije en de Turken, hoogstwaarschijnlijk omdat het de Osmaanse Turken waren die ze bekeerd hadden tot de Hanefi-islam.

Nu wordt deze Hanefi-stroming door de immense invloed die de Turken erop hebben gehad, ook weleens de ‘Turkse islam’ genoemd. Vaker echter wordt de specifieke leefwijze van de Turken in Anatolië zo genoemd. Dit om hun Centraalaziatische elementen zoals het veelvuldig gebruik van kleur in kleding, dat terugkomt in de buitengewone kleurige hoofddoeken die voorkomen onder Turkse vrouwen en meisjes. Andere elementen die terugkomen zijn voornamelijk pre-islamitische trekjes die overgebleven zijn van het Turkse sjamanistische geloof, beter bekend als het Göktengrisme. Ook de Turkse tak van het sjisme, het Alevitisme, heeft overigens veel rituelen die teruggaan op het Turkse leven in Centraal Azië met het Göktengrisme als basis. Deze vermenging in Anatolië, bij zowel soennitische Hanefi als sjietische Alevieten, wordt ook vaak bestempeld als de ‘Turkse islam’.

Door hun kenmerkende Centraalaziatische gebruiken te verweven met de islam, hebben de Turken dus een specifieke richting binnen de islam, die zeer modern en liberaal is en ook duidelijk Hanefi: de ‘Turkse islam’. Deze term wordt, zoals eerder vermeld, vooral gebruikt voor Hanefi-moslims van Turkse komaf of voor die moslims die een sterke Turkse invloed hebben en daardoor zeer liberaal, modern en progressief zijn. Dit is vooral om een onderscheid te maken tussen de niet-Turkse Hanefi-moslims in Pakistan en Afghanistan, die toch iets fanatieker zijn. Iets wat eigenlijk niet strookt met de Hanefi-gedachte, waarin ter illustratie centraal staat dat laster van God/Allah niet vervolgd mag worden door de wereldlijke macht. Nu moet er natuurlijk gezegd worden dat sinds de Takfiri daar (in Pakistan/Afghanistan) voet aan wal heeft gekregen, er veel dingen veranderd zijn. Het Hanefisme is niet meer wat het pakweg vijftig jaar geleden was en zal dat waarschijnlijk ook niet meer worden. De aanwezigheid van bin Laden en zijn terreurorganisatie hebben de moderne en liberale aspiraties van de Hanefi nagenoeg gereduceerd tot een minimum. Los van deze uitzondering zijn de meeste Hanefi-landen veelal zeer modern en liberaal, niet in de laatste plaats Turkije zelf. Vrijwel alle moslims zijn het erover eens dat Turkije het meest progressieve land is binnen de islamitische gemeenschap en dit grotendeels te danken heeft aan de beleving van de Turkse islam.

(www.armandsag.nl / 29.03.2011)

 

Israël dreigt Westoever te annexeren

Een Palestijnse vrouw krijgt medische hulp nadat ze was flauwgevallen toen Israëlische bulldozers de tent waarin ze woonde vernietigden

Israël overweegt grote nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever te annexeren als de Palestijnen vervolg geven aan hun streven naar internationale erkenning van een Palestijnse staat. Dat heeft een bron bij de Israëlische regering dinsdag gezegd. Een dergelijke stap zou vrede met de Palestijnen zo goed als onmogelijk maken.

Het is veertig jaar geleden dat Israël een dergelijk diplomatiek dreigement uitte. Het toont aan hoezeer de Israëlische regering in de rats zit over de Palestijnse zoektocht naar internationale erkenning.

De bouw in Israëlische nederzettingen op de Westoever was voor de Palestijnen de spreekwoordelijke druppel. Vredesgesprekken liepen in september spaak toen Israël weigerde de bouw in de nederzettingen stil te leggen. Door het vastlopen van de vredesonderhandelingen besloten de Palestijnen op een andere manier een eigen staat te bewerkstelligen, die moet bestaan uit de Westoever en de Gazastrook. Oost-Jeruzalem moet de hoofdstad van deze staat worden.

Nederzettingen
Israël veroverde Oost-Jeruzalem en de Westoever in de Zesdaagse oorlog van 1967 op Jordanië. Oost-Jeruzalem werd vervolgens geannexeerd, maar de Westoever werd niet ingelijfd. Wel werd begonnen met de bouw van joodse nederzettingen, wat leidde tot een grote versnippering van het gebied. Op de Westoever wonen momenteel 2,5 miljoen Palestijnen en driehonderdduizend kolonisten.

Volgende maand beslist het Israëlische ministerie van binnenlandse zaken over de bouw van nog eens vijftienhonderd appartementen in Oost-Jeruzalem.

Andere maatregelen
Hoe serieus het dreigement van annexatie van de hele Westoever genomen moet worden, is niet duidelijk, maar de Israëlische bron zei dat er ook andere maatregelen worden overwogen. Enkele van deze maatregelen zijn het beperken van de toevoer van water tot de hoeveelheid die in verdragen is vastgelegd of het beperken van de toegang voor Palestijnen tot Israëlische havens.

Binnen de Israëlische regering zal echter het besef leven dat annexatie van de Westoever tot verdere isolatie van Israël in de wereld zal leiden. De Palestijnen willen het vredesoverleg niet hervatten zolang Israël de bouw in de nederzettingen en Oost-Jeruzalem niet volledig stillegt. Israël legt de schuld voor de impasse bij de Palestijnen, omdat de bouw in het verleden nooit een obstakel voor overleg zou zijn geweest.

Geen nieuwe dreigementen
Het kantoor van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu wilde niet reageren op de berichten, een assistent van de Palestijnse president Mahmoud Abbas zei dat de dreigementen niet nieuw zijn.

In hun zoektocht naar internationale erkenning hebben de Palestijnen inmiddels de steun gekregen van diverse Latijns-Amerikaanse landen. Europese landen en de Verenigde Staten zijn vooralsnog terughoudend. Internationale erkenning van een Palestijnse staat zou Israël nog verder isoleren en het land onder druk zetten om zich uit het bezette gebied terug te trekken.

(www.volkskrant.nl / 29.03.2011)

Irish Council offically twin with The Municipality Of Gaza.

In an historic vote last night, Moyle district council became the first Irish council to offically twin with a council in Gaza. Independent councillor Padraig McShane proposed a motion to officially twin both councils, and with an overwhelming majority, the motion was agreed upon.

 

Speaking after the vote, Padraig said “Moyle Council took a decision tonight that was truly historic. They have committed themselves to become the first Council in Ireland to Twin with Gaza City. It comes as no surprise as the Moyle area is steeped in a charitable tradition. Work has been carried out throughout the world with some Moyle luminaries who engaged in helping those less fortunate in Bosnia, Romania and sub-Saharan Africa to name but a few”

Last October, Padraig left his home town of Ballycastle in a van filled with humanitarian aid for the besieged Gaza strip. He joined the “Viva Palestina” convoy along with 500 people from across the world, and after 3,000 miles, he delivered his aid to various charities across Gaza. During his stay in Gaza, Padraig spent time meeting with various councillors in the Municipality Of Gaza and discussed various means in which both councils could work together.

In the coming weeks and months ahead, a number of proposals will be examined including the building of  the “Moyle Peace Park”, in Gaza city. An invitation to visit the district of Moyle will also be sent to the mayor of Gaza city, Rafiq Mekki.

Gaza is a Costal city located on the eastern margin of the Mediterranean Sea, about 32 kilometres north of the Egyptian border. It is one of the oldest cities in the world and is believed to be the fourth city to exist on earth. Its strategic position between three continents made it an obligatory stop for trade – as well as a target for military expeditions. It has a population of some 550,000 people, while two thirds of the population are classed as refugees.

Moyle district council is situated in the northernmost corner of County Antrim. Here lies some of the most breathtaking scenery ever known. From the spectacular nine Glens of Antrim to the Giants Causeway world heritage site and the Carrick-a-Rede Rope Bridge; from the rugged coastline of Torr Head and Murlough Bay to the unsurpassed beauty of Rathlin Island; from the quiet charm of sleepy villages such as Bushmills, Ballintoy and Cushendun to the bustle of Ballycastle, a friendly market town – this region of Ireland is famous the world over for its history, its legends and the genuine warmth of its hospitality.

(Gaza TV on Facebook  / 29.03.2011)

Breaking News: Facebook Shuts Down Third Intifada Group

Despite previous statements saying they would monitor but not remove the controversial Facebook group calling for a Third Intifada, Facebook administrators shut down the group early Tuesday morning in response to enormous pressure from pro-Israel activists. All links to the group now go to users personal Facebook profile.

The group had been calling for a march on Israel to “liberate” Palestine beginning on May 15. It remains to be seen how Facebook will respond if similar groups emerge with similar message of a Third Intifada.

New media expert Andre Oboler, one of the first to discover the group was down, told HonestReporting that Facebook made the correct decision shutting down the group.  “It’s about time,” he said. “Facebook needs to learn to distinguish between the right to ‘attack’ conceptual ideas, and the ‘wrong’ of attacking people be it because of their race, religion, nationality or political view. When they start to understand that, perhaps they will stop making so many mistakes.”

See our previous post on the issue for background on the issue.

(honestreporting.com / 29.03.2011)

Computer virus used to sabotage Iran’s nuclear plans ‘built by US and Israel’

A COMPUTER virus created to sabotage Iran’s nuclear programme and stop Tehran developing an atomic bomb was designed by American and Israeli experts, it was claimed yesterday.

The Stuxnet computer worm, the most sophisticated cyber weapon ever made, crippled uranium enrichment facilities across Iran last year and set the country back five years in the nuclear arms race.

US military and intelligence sources have told The New York Times that a simulation of Iran’s uranium enrichment facility was built at the nuclear plant at Dimona, in southern Israel, possibly using centrifuges identical to Iran’s, surrendered by Colonel Muammar Gaddafi, the Libyan leader, after the US invasion of Iraq in 2003.

At Dimona the Israelis perfected the weapon, using the Siemens computer operating system that runs Iran’s nuclear plants, the paper said. The virus was first detected last June. Israel, which does not acknowledge its covert operations or its own nuclear arsenal, has denied knowledge of Stuxnet, although officials have not hidden their delight.

“Whoever did it should be blessed in my point of view,” Ilan Mizrahi, a retired deputy head of Mossad, Israel’s spy agency, said.

The genius of Stuxnet appears to have been that not only did it infect the protected computer system at Natanz, where uranium is enriched, but it also told the Iranian technicians monitoring the plant that all was well.

In fact it was causing the centrifuges to spin so fast that about 1,000 of them, a fifth of the total, broke before the alarm was raised. Siemens, a German company that produces computer controls for the US, co-operated with American cyber-security experts two years ago on developing defences against cyber attacks, such as the Conficker worm that penetrated the Pentagon in 2009.

Knowledge of vulnerabilities in the Siemens’ system may have been passed to the designers of Stuxnet to enable them to take out Iran’s programme without the military strikes being threatened at the time by the Israeli Prime Minister, Binyamin Netanyahu.

Stuxnet was first analysed by a German computer security expert, Ralph Langner, who said that the designer knew too much about the Siemens operating system to have been merely a hacker.

“Code analysis makes it clear that Stuxnet is not about sending a message or proving a concept,” Mr Langner said. “It is about destroying its targets with utmost determination in military style.”

The New York Times said that at Dimona, in the Negev desert, Israel built an exact replica of the Iranian uranium cascades, using centrifuges either from Libya or bought on the black market, possibly through the network established by the Pakistani nuclear scientist, A.Q. Khan. The Israelis overcame the great difficulties encountered by both US engineers and the Iranians in making the primitive system work. Finally, they got the system at Dimona working, then used it to develop the worm.

How the worm entered the Iranian nuclear facility at Natanz remains a mystery, as the plant’s computer control system is not connected to the internet, to avoid precisely this kind of sabotage.

Last month, however, the Institute for Science and International Security (Isis), which issued the first detailed report of how Stuxnet might have ordered the centrifuges to rotate so fast that they broke, said that foreign agents might have introduced the worm through the laptops of Natanz nuclear technicians.

“Stuxnet would have needed to travel on a removable drive from an infected computer to the Natanz control system,” the Isis report said. “Natanz personnel could have unknowingly transported Stuxnet after using infected personal computers. Perhaps the attackers first targeted the personal computers of Natanz personnel.”

Israel has been blamed by Iran for several assassinations and abductions of key nuclear physicists. Tehran’s controversial nuclear programme has also been hit by international sanctions in the past two years, making it difficult to replace broken hardware.

But so far Stuxnet has proved to be the most dangerous weapon against Tehran’s nuclear plans. Last November, President Ahmadinejad of Iran admitted that a cyber attack had caused “minor problems with some of our centrifuges”, although he insisted Iran’s experts had fixed the fault. However, two weeks ago, the outgoing chief of Mossad, Meir Dagan, abruptly revised the estimate of the nuclear threat level from Iran, down from “imminent” to 2015 at the earliest.

The region, which had been poised for a dangerous shift in power and a potential nuclear arms race if Iran created the bomb, appeared to draw a collective sigh of relief.

Only one person appeared unhappy: Mr Netanyahu. The Israeli Prime Minister was clearly worried that the news could divert international attention away from the threat.

“I think that intelligence estimates are exactly that, estimates,” Mr Netanyahu said. “They range from best-case to worst-case possibilities, and there is a range there, there is room for differing assessments.”

For months before that, there had been hints and clues pointing to Israel’s fingerprints on the Stuxnet worm. Last September, researchers in Vancouver said that they had found a marker with the digits “19790509” buried deep inside the worm’s code.

They took the marker to be a reference to Iran’s execution of a leading Iranian Jewish businessman on charges of spying for Israel. He was killed by a firing squad on May 9, 1979, the date that they said was hidden in the code.

Other experts found another part of the code entitled Myrtus, a possible allusion to the Old Testament’s Book of Esther, about the foiling of an anti-Jewish Persian plot.

But Yaniv Leviathan, an expert in cyber warfare at the University of Haifa in Israel, asked why a security agency would leave an obvious calling card.

“If a state wants to plant something by stealth, why put its signature on it?” He said it could be a double bluff. “This is a world of lies upon lies upon lies.”

(www.theaustralian.com.au / 29.03.2011)

Syrian cabinet resigns as regime seeks to calm protests

The entire Syrian cabinet has resigned amid the country’s worst unrest in decades, state television has announced.

President Bashar al-Assad accepted the cabinet’s resignation after a meeting on Tuesday. The move is the latest concession by the government after more than a week of mass protests calling for more political freedom. But it will not affect Assad, who holds the lion’s share of power in the regime.

The president, whose family has controlled Syria for four decades and has a history of crushing dissent, is expected to address the nation in the next 24 hours in a speech that may include a promise to abolish emergency laws.

Earlier, hundreds of thousands of regime supporters poured on to the streets of the capital, Damascus, and at least four other major cities, waving pictures of the president and flags as the government tried to show it has mass support.

Assad is facing down the most serious threat to his family’s longstanding authority in this predominantly Sunni Muslim country, ruled by the minority Alawite sect.

Assad, who has been president for 11 years and is one of the most anti-western leaders in the Middle East, is wavering between cracking down and compromising in the face of protests that began in a southern city on 18 March and spread to other areas. There was a swift crackdown by security forces and at least 61 people have been killed, according to Human Rights Watch.

The unrest in this country of 23 million people could have implications beyond its borders, given its role as Iran’s leading Arab ally and as a frontline state against Israel.

The government-sanctioned rallies brought hundreds of thousands of people into the streets in the provinces of Aleppo and Hasakeh, in the north, and the central cities of Hama and Homs. Schoolchildren were given the day off while bank employees and other workers were given a two-hour break to attend the demonstrations.

“The people want Bashar Assad!” chanted protesters in a central Damascus square. Men, women and children gathered in front of a huge picture of Assad put up on the central bank building. “No to sectarianism and no to civil strife,” read one placard.

When the Middle East protests hit Syria, it was a dramatic turn for Assad, a British-trained opthalmologist who inherited power from his father in 2000 after three decades of iron rule. In January, he said his country was immune to such unrest because he was in tune with his people’s needs.

The disturbances, prompted by the arrest of several teenagers who had scrawled anti-government graffiti on to a wall in the southern agricultural city of Deraa, quickly spread to other provinces. The protests and violence have eased in the past few days but tensions persist in Deraa and the Mediterranean city of Latakia.

Troops on Monday fired teargas into a crowd of some 4,000 people in Deraa who were calling for more political freedoms, witnesses said. They also fired live ammunition into the air to disperse the crowd.

(www.guardian.co.uk / 29.03.2011)

Israeli tanks accompany bulldozers into Gaza

GAZA CITY ( Ma’an) – Several Israeli military tanks crossed the border into the Gaza Strip on Tuesday morning near the Kissufim military post north of Khan Younis.

Witnesses northeast of the town of Qarara, close to where the military action was reported, said three tanks and four bulldozers were operating inside the coastal enclave.

Gunfire was reported, but no injuries, and onlookers said the bulldozers began leveling agricultural areas around the Kissufim military base.

(maannews.net / 29.03.2011)