Persbericht van de krakers: Vluchtelingen van Wij Zien Hier vinden noodopvang in bezet pand

Vandaag heeft een groep sympathisanten het pand Weteringschans 109 bezet. Zij hebben de vluchtelingen uitgenodigd om het pand te gebruiken als noodopvang zodat ze hun actie voort kunnen zetten.

Wij hebben dit gedaan omdat er geen oplossing voor deze mensen komt, niet van de gemeente, niet van de landelijke overheid.

Wij zien Weteringschans 109 niet als oplossing: deze actie moet vooral gezien worden als een broodnodig dak boven een moedige protestactie en niet als alternatief voor dit beleid.

Alhoewel zowel landelijke politici als lokale politiek het erover eens zijn dat deze groep een fundamenteel probleem in de omgang met vluchtelingen aankaart, zien wij de situatie van deze moedige groep alleen maar verslechteren.

Wij kunnen alleen maar een klein gedeelte van de leegstaande ruimte van Amsterdam aanbieden. Maar een dak is niet voldoende. Om hun actie voort te kunnen zetten is alle hulp welkom. Van eten tot financiele donaties, van advies tot simpelweg medemenselijkheid.

We hopen dat het nieuwe onderkomen gezien wordt als een uitnodiging aan iedereen die zich niet medeplichtig wil laten maken aan dit vreemdelingenbeleid.

Voor verdere inlichtingen verwijzen wij jullie graag naar:

www.wijzijnhier.org

(Source / 02.10.2013)

Inval van SN Brussels Airlines in een gesloten centrum!

Via mensen die in een gesloten centrum zitten, werden we op de hoogte gesteld dat enkele van hen “bezoek” hebben gekregen van ambtenaren van SN Airlines op 03/09/2013.

Deze ambtenaren vroegen  naar de dossiers van enkele van hen die reeds een of meer uitzettingspogingen hadden ondergaan. Op hun verzoek heeft de sociaal assistent van het centrum hen de gevraagde dossiers doorgegeven.

De ambtenaren van SN Brussels Airlines hebben de aangewezen mensen individueel gesproken en hen voorgesteld volgende uitzetting aan te nemen zonder escorte. In ruil zou SN Airlines hen bij aankomst in land van herkomst 250 euro geven.

Volgens onze gesprekspartner werd dit voorstel reeds eerder door SN Airlines gedaan op het moment van de uitzetting op de luchthaven. Bij aankomst, volgens onze getuige, zijn zij deze belofte echter niet nagekomen.

Ter herinnering: een controverse vond plaats naar aanleiding van volgende Belga berichten:

« Geld voor gedwongen repatriëringen bijna op »
« Crisisoverleg tussen Joëlle Milquet, Maggie De Block en Catherine De Bolle moet voorkomen dat er een derde minder gedwongen repatriëringen van illegalen komen door geldgebrek. »
“Het budget voor de gedwongen repatriëringen dat bijna opgebruikt is voor dit jaar, is het budget voor de escortes van de federale politie, verduidelijkt Cleemput aan Belga. »
http://www.standaard.be/cnt/dmf20130826_00707983

Zou het mogelijk zijn dat ze hopen dat deze oneerlijk samenwerking met SN Brussels Airlines een einde zou maken aan “het probleem van de politie escortes voor de repatriëring”?

Hoe kunnen medewerkers van een private onderneming toegang krijgen tot gesloten centra die zo hermetisch zijn? Het centrum van Brugge weigerde zelfs de toegang te verschaffen aan journalisten tijdens de campagne ‘Open Access’.

Hoe werkt de ethiek van de sociale assistenten bij de overhandiging van de persoonlijke gegevens van de mensen aan deze “medewerkers”?

Zou  deze manier van functioneren niet aangeven dat men de mogelijkheden tot privatisering van de deportaties door gespecialiseerde ondernemingen nagaat?
Zoals bijvoorbeeld in Groot Britannïe waar repatriëringen reeds door een privaat bedrijf – G4S – worden beheerd, en dit niet zonder ernstige “collateral damage”.
http://www.corporatewatch.org/

(Source / 04.09.2013)

Directe actie na racistische ID-controle en arrestatie

Afgelopen donderdag werden twee vluchtelingen uit Afghanistan, beiden goede vrienden van de mensen van de werkgroep Deportatieverzet, op grond van hun niet-Europese uiterlijk aangehouden en gearresteerd. Toen werd ontdekt dat ze allebei uitgeprocedeerd waren werden ze drie dagen vastgehouden op het politiebureau in Ede. Afgelopen maandag zouden ze met een busje worden overgebracht naar detentiecentrum Rotterdam, met deportatie als uiteindelijk doel.

De werkgroep Deportatieverzet heeft toen samen met goede vrienden van de twee en activisten directe actie gevoerd bij het politiebureau door het busje te blokkeren.

Ongeveer twintig mensen deden mee aan de geweldloze blokkade van de uitrit van de politie in Ede – negen van hen werden gearresteerd. Inmiddels zijn alle arrestanten weer vrij en op één na, wiens knie werd geblesseerd door de brute manier waarop de demonstranten uit elkaar werden getrokken, maakt iedereen het goed. Zes uur lang klonken er vanuit de cellen op het politiebureau in Ede leuzen en gezang, tot grote irritatie van de dienstdoende smerissen op het bureau.

De vluchtelingen waren op het moment van de blokkade nog op het bureau en hebben de actie goed kunnen horen. Eén van de arrestanten kwam in de cel naast één van de vluchtelingen terecht.

Kort daarop werden de vluchtelingen overgebracht naar detentiecentrum Rotterdam

Vrij

Eén van hen is inmiddels vrijgelaten. De 19-jarige M. uit Afghanistan heeft een hernieuwde asielaanvraag ingediend en is nu bij het aanmeldcentrum in Ter Apel. De ander, de 35-jarige M, ook uit Afghanistan, zit op dit moment vast in detentiecentrum Rotterdam. Samen met zijn advocaat zal de werkgroep Deportatieverzet alles op alles zetten om hem ook weer vrij te krijgen. Want we accepteren niet dat de Nederlandse Staat mensen, voor wie we ons hart geopend hebben en die vrijheid en bescherming nodig hebben, opsluit en deporteert!!

Actie

Racistische ID-controles zijn overal aan de orde van de dag. De politie probeert uit alle macht om deze controles zo onopvallend mogelijk uit te voeren en doet het voorkomen als ‘criminaliteitsbestrijding’. De werkgroep Deportatieverzet roept je op om actief in te grijpen als je getuige bent van zo’n ID-controle. Laat het niet gebeuren waar je bij staat!

Deze blokkade bij het politiebureau in Ede is niet de eerste actie tegen het asielbeleid in Nederland en zal zeker niet de laatste zijn!

(Source / 14.08.2013)

Rohingya refugees attempt escape

 

 
 
SOME 260 Rohingya refugees who have been held captive for almost seven months tried yesterday to break out of the Phang Nga Immigration Centre to celebrate the end of the Muslim fasting month of Ramadan.
The riot began at about 9am when some inmates tore down the doors separating three detention cells.

They reportedly shouted and stormed the main gate to get out of the building. A team of about 300 officers rushed in to control the situation.

Negotiators including a religious leader and representatives of human-rights groups were sent in to calm them down but the detainees insisted on joining the Hari Raya Eid-al-Fitri celebration outside.

Pol Maj-General Chalit Kaewyarat, provincial police chief, said the men were upset that they were not allow to celebrate outside and since the facility was short on staff, some Rohingya incited a mob to press their demands.

Authorities managed to disperse the rally at about 3pm. The protesters were divided into small groups to be sent to police stations in Phang Nga province.

Previous attempt

Last month, 18 Rohingya escaped from the Phang Nga Shelter for Children and Families and five were recaptured in Chumphon.

From January 14 to March 26, Phang Nga has apprehended 953 Rohingya boat people who had fled their restive state in Myanmar to seek a new start in Malaysia and Indonesia. The Immigration Centre took custody of 261Rohingya while the Shelter for Children and Families accommodated 43 Rohingya

(Source / 10.08.2013)

De ondergang van het Nederlandse ‘humane’ asielbeleid

Twee uitgeprocedeerde asielzoekers in het geniep Nederland uitgesmeten, een doodziek asielzoekertje sterft nadat ze is uitgezet en nu weer een Armeense familie ‘spoorloos’ in de bossen van Gilze-Rijen.

Op de sites van het Brabants Dagblad en Omroep Brabant staat het verhaal te lezen van de familie Gasparyan uit Armenië.  Volgens deze media zwerft de familie al een maand rond in de bossen bij Gilze, omdat de familieleden bang zijn uitgezet te worden.
Elk normaal mens zou dit verhaal aan het hart moeten gaan, bij mij in ieder geval wel . Daarbij komt dan nog dat ik geboren en getogen ben in Gilze-Rijen. Onderzoek naar een oplossing leid mij langs verschillende instellingen, die (bijna) allemaal tot de conclusie zijn gekomen, dat zoiets niet kan, maar dat men met handen en voeten is gebonden aan het landelijk beleid (gemeente en AZC).

De familie Gasparyan is uitgeprocedeerd en werd opgevangen in de familieopvang van het AZC Gilze; dat mocht omdat ze een minderjarige zoon hadden. Echter deze jongen is onlangs achttien geworden en dit hield in (uitgeprocedeerd en zoon ouder dan 18) dat de familie niet meer kon (lees: mocht) blijven. Volgens een contactpersoon bij Vluchtelingenwerk heeft de familie ervoor gekozen om zelf weg te gaan; de Brabantse media spreekt dit echter tegen. De familie kon in feite nergens heen en is in de bossen terechtgekomen en heeft contact gezocht met StOB (Stichting Ongedocumenteerden Breda)en de media. De stichting was vandaag niet bereikbaar, maar bij de landelijke stichting LOS (Landelijk Ongedocumenteerden Steunpunt) wist men te vertellen dat ze het verhaal net gehoord hadden. De medewerkster van LOS was van mening dat er genoeg opvang zou zijn in Breda en in Rijen en dat “dit geen humaan beleid is en dat men er mee aan de slag ging”. Later werd de uitspraak over genoeg opvang aangescherpt, er zou genoeg opvang zijn voor families met minderjarigen (die door de overheid verplicht opgevangen moeten worden), maar dat de noodopvang in Breda en in Rijen mogelijk wel overvol zouden kunnen zijn.

Ook de coördinator PR en media van de gemeente Gilze-Rijen beaamde dat “dit geen humaan beleid is”, maar gaf aan dat hij dit ‘als mens’ zei. Geen humaan beleid, maar de gemeente is gebonden aan het landelijk beleid van Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, de heer Teeven. De gemeente was verrast van het artikel, maar had deze ochtend wel gesproken over de familie Gasparyan. Er kwam een toezegging dat de gemeente een signaal zou afgeven aan de gemeente Breda, omdat het AZC op het grondgebied van Breda zou staan.

Bij het AZC Gilze was men bekend met het artikel en de contactpersoon Vluchtelingenwerk gaf aan dat ze bekend was met het dossier van de familie Gasparyan. Aangezien de familie uitgeprocedeerd was en de zoon achttien was geworden, was er – vanuit de overheid gezien – geen opvang meer mogelijk op het AZC. Volgens Vluchtelingenwerk zou de noodopvang overspoeld worden met aanvragen van asielzoekers. Het LOS daarentegen had aangegeven dat er genoeg opvang zou moeten zijn. In hetzelfde gesprek werd gemeld dat meneer Gasparyan medische problemen zou hebben; de Brabantse media wisten zelfs te melden dat hij hartproblemen heeft, niet zonder medicijnen kan en dat zijn situatie levensbedreigend is. Ook deze medewerker wilde kwijt dat ze  ‘als mens’ moeite heeft met dit beleid.

Al bij al worden er vanuit het werkveld geluiden opgevangen dat men ‘problemen heeft met het zgn. ‘humane’ asielbeleid van de heer Teeven, maar gebeurt er verder niet veel en gaat men verder met het ‘beleid van zo snel mogelijk van die ellendige probleemgevallen af zien te komen’; worden uitgeprocedeerden in het geniep in een charter gepropt om in een ver land gedumpt te worden waar ze niet welkom zijn en moeten vrezen voor hun levens; verdwijnen hele families van de Nederlandse maatschappelijke kaart, duiken onder in bossen, waarna ze opgejaagd worden.

Het wordt tijd dat de Nederlandse politiek de ogen opendoet en de staatssecretaris op het matje gaat roepen om zijn ‘humane’ asielbeleid; wederom naar de Tweede Kamer roepen, maar nu echt eens doorgevraagd wordt over al die gevallen die wij ‘als mens’ wel weten, maar waarschijnlijk in Den Haag nog niet bekend zijn.

Nagekomen bericht van LOS: “in Breda is absoluut NIET genoeg opvang voor Ongedocumenteerden. Een paar jaar geleden is de gemeente gestopt met het financieren van de gemeentelijke noodopvang Vluchtbed. In humanitair schrijnende gevallen zouden ze wel  hulp verlenen, maar in de praktijk blijkt dus dat ze dat helemaal niet doen. Met als gevolg dat mensen/ gezinnen hun toevlucht in het bos zoeken. STOB heeft al  diverse keren individuele gevallen onder de aandacht van de gemeente gebracht, daar doen ze niets mee. STOB krijgt geen gemeentesubsidie.”

© KhamakarPress

De Staat liegt over Bah en Koulibaly

Gisteren werd in het NOS journaal en Nieuwsuur aandacht besteed aan de uitzetting van Cheikh Bah en Issa Koulibaly, de twee vluchtelingen die al meer dan 70 dagen in hongerstaking waren en gisteren met een speciaal afgehuurd vliegtuig naar Guinea zijn gedeporteerd. In beide nieuwsitems werd gezegd dat er voor Bah en Koulibaly medische zorg bij aankomst zou zijn geregeld, zoals de rechter in Arnhem had geëist. Verder werd er gezegd dat Bah eerder asiel had aangevraagd in Frankrijk, maar dat dat geen schijn van kans zou hebben gehad omdat hij in Nederland al afgewezen was. Jasper Kuipers van Vluchtelingenwerk zei in Nieuwsuur dat ‘hij er op vertrouwde dat de uitzetting verantwoord had plaatsgevonden’ en dat ‘de staatssecretaris echt met een dilemma zat’.

Met dit alles wordt er in de media een beeld neergezet van de situatie dat totaal niet overeenkomt met de werkelijkheid. Uit diverse betrouwbare bronnen komen de verhalen binnen over wat er écht gebeurt. Er wordt gelogen door de Staat, en niet zo’n beetje ook.

Medische zorg

De rechter had afgedwongen dat de Nederlandse Staat in ieder geval voor medische zorg bij aankomst diende te zorgen. Ook wettelijk blijft de Nederlandse staat nog drie maanden na de deportatie verantwoordelijk voor de vluchteling. Cheikh Bah en Issa Koulibaly waren beiden ernstig verzwakt, na meer dan zeventig dagen hongerstaking en intermitterende dorststaking.

In diverse artikelen en uitzendingen wordt de indruk gewekt dat Bah en Koulibaly naar een ziekenhuis zijn gebracht en daar nu verzorgd worden. Niets is minder waar. Bij aankomst bij het ziekenhuis werden beide mannen niet toegelaten, omdat er niets bekend was over hun komst. Daarna zijn ze naar een kliniek gebracht, maar ook daar bleken geen afspraken te zijn gemaakt. Er was, ondanks de toezeggingen, helemaal niets geregeld. Medische zorg kon ook niet ter plekke geregeld worden, omdat voor medische zorg direct betaald dient te worden en zij geen van beiden geld hadden. Ze mochten één nacht in de kliniek blijven, maar zonder enige voorzieningen. Geen van beiden is door een arts gezien.

Vlak voor de uitzending van Nieuwsuur was er een interview met de vluchtelingen geweest en hadden ze al verteld dat er géén medische hulp bleek te zijn bij aankomst. Het is daarom bevreemdend dat Nieuwsuur de schijn wekt dat beiden in een ziekenhuis opgenomen zijn.

Asiel

Bah’s asielverzoek in Parijs zou volgens de NOS ‘geen schijn van kans hebben gehad’ omdat zijn eerdere asielaanvraag in Nederland afgewezen was. Ook dit is onjuist. Bah heeft bij de vierde deportatiepoging inderdaad asiel aangevraagd in Frankrijk. Dit had wel degelijk kans van slagen via het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens, aangezien meneer Bah aantoonbaar mishandeld was in detentie. Maar de Koninklijke Marechaussee heeft meneer Bah niet de kans gegeven zijn verzoek af te wachten, terwijl hij daar wel het recht op had. Juridisch gezien is er dus sprake van ontvoering door de KMar.

Bovendien laat deze voorstelling van zaken buiten beschouwing waarom er tot drie keer toe geweigerd werd om Bah te deporteren naar Conakry in Guinea: gezien zijn medische toestand was hij tot drie keer toe niet ‘fit to fly’ verklaard door luchthavenartsen in Brussel en Parijs. Bij de laatste keer had de arts aan de chef van het marechaussee-escorte een als medisch geheim geclassificeerde brief meegegeven die onverwijld aan de vertrouwensarts moest worden overhandigd. De brief is nooit aangekomen; de marechaussee beweert in een mail van niets te weten.

Twee handen op één buik

“Ik neem aan dat ze medisch zijn gecheckt,” zegt Jasper Kuipers van Vluchtelingenwerk Nederland in het interview met Nieuwsuur. Kuipers’ naïef aandoende vertrouwen in de regels blijkt misplaatst. Bij de vorige deportatiepoging was Bah niet onderzocht in Nederland, de twee keer daarvoor was hij ‘fit to fly’ verklaard door ingehuurde artsen. Issa Koulibaly is gisteren voor de vlucht helemaal niet gezien door een arts.

Ook beweerde Kuipers dat ‘terugkeer gelukkig wordt gemonitord’. Dat dat totaal niet het geval is, blijkt niet alleen uit de talloze getuigenissen van vluchtelingen die gedwongen zijn uitgezet, maar ook recentelijk nog uit de documentaireserie ‘Uitgezet’ van de VARA.

Verder stelt Kuipers dat ‘de staatssecretaris een groot dilemma had’. Zowel de woordvoerder van Vluchtelingenwerk Nederland als de verslaggever van Nieuwsuur gaan er van uit dat uitzetting onvermijdelijk was, want ‘als de staatssecretaris ze een verblijfsvergunning had gegeven, dan had dat een precedent geschapen’. Beiden gaan volkomen voorbij aan het feit dat Bah en Koulibaly niet in hongerstaking waren met als doel persoonlijk een verblijfsvergunning af te dwingen. Vanaf het begin af aan hebben alle hongerstakers keer op keer duidelijk laten weten dat ze in protest waren tegen het huidige asielbeleid en dat ze streden voor vrijheid en bescherming. De staatssecretaris had dus helemaal geen dilemma, want hij is inhoudelijk nooit ingegaan op de eisen van de hongerstakers.

Bovendien had Teeven makkelijk van zijn ‘dilemma’ af kunnen zijn op het moment dat Bah asiel aanvroeg in Parijs. Het enige dat hij hoefde te doen was Bah in Parijs te laten zitten. Teeven was van de hongerstaker af geweest, het ‘probleem’ zou zijn opgelost. Maar dat gebeurde niet; de Koninklijke Marechaussee nam Bah onrechtmatig mee terug naar Nederland. Daarmee zadelde Teeven zichzelf op met een ‘dilemma’.

Deal

De vraag rijst waarom de Staat zo gehandeld heeft. Waarom zijn er zulke extreme maatregelen getroffen om Bah en Koulibaly te deporteren? Ging het echt alleen maar om het feit dat de twee al zo lang in hongerstaking zijn? Of is er meer aan de hand?

Dat de Nederlandse Staat tot iedere prijs van Bah af wilde komen, staat buiten kijf. Maar de redenen zouden weleens dieper kunnen gaan dan een ‘don’t die in my backyard’.

Cheikh Bah heeft nogal wat misstanden in het openbaar gebracht. Niet alleen waren zijn uitzettingspapieren overduidelijk vervalst en heeft hij de aanzet gegeven tot kritische vragen over de exorbitante ‘kosten’ voor de Guinese Taskforce, ook heeft hij de pers nauwgezet uit de doeken gedaan hoe hij mishandeld werd in detentie. Door de vinger publiekelijk op de zere plek te leggen, vormt Bah zowel voor de Nederlandse overheid als voor de Guinese overheid een zorgwekkende factor. Beide staten hebben dus belang bij zijn uitlevering aan Guinea.

Geweld

In het interview voorafgaand aan de uitzending van Nieuwsuur hebben Bah en Koulibaly aan de verslaggever verteld hoe de deportatie in zijn werk ging. Ze hebben de hele reis op hun buik op vliegtuigstoelen moeten liggen in een ‘body cuff’, een fixatiesysteem waarbij het hele lichaam geboeid is. Uren lang lagen ze stil, met hun hoofd één kant op gedraaid. Ondanks het feit dat geen van tweeën een risico kón opleveren, zowel vanwege de body cuff als vanwege hun verzwakte medische toestand werden ze begeleid door een disproportioneel aantal medewerkers van de marechaussee. En nog durft Kuipers van Vluchtelingenwerk te beweren dat ‘hij er van uit gaat dat de staatssecretaris er alles aan heeft gedaan om de uitzetting verantwoord te laten plaatsvinden”. De Nieuwsuurredactie was op dat moment al op de hoogte van de omstandigheden waaronder Bah en Koulibaly werden gedeporteerd!

Diefstal

De Staat laat niet alleen een overstelpende hoeveelheid leugens horen over de deportatie van de twee Guinese vluchtelingen, maar laat en passant ook wat aan de strijkstok hangen: toen Issa Koulibaly uit zijn cel werd gehaald in Rotterdam, mocht hij zijn spullen, waaronder een I-pad, niet meenemen. Waar de spullen nu zijn, is onduidelijk. Het ‘in beslag nemen’ van eigendommen op het moment dat iemand gedeporteerd wordt, gebeurt veelvuldig. Het is wellicht een aardige bijverdienste – zo hoog zijn de salarissen van de G4S bewakers per slot van rekening niet.

Waarheid

Al met al wordt er in de berichtgeving rondom de deportaties een beeld gegeven dat ver van de realiteit staat. Kuipers van Vluchtelingenwerk beweert bijvoorbeeld ook dat ‘mensen niet altijd een reëel beeld hebben van de veiligheidssituatie in hun land van herkomst’ en daarom niet mee willen werken aan vrijwillige terugkeer. Maar de UNCHR rapporten en de internationale nieuwsberichten over landen zoals Guinea, Afghanistan en Somalië spreken heldere taal: het is daar levensgevaarlijk.

Het enige moment dat Kuipers onomstotelijk de waarheid sprak, was op het moment dat hij het ‘betrokken bij de vluchtelingen’-masker van Vluchtelingenwerk liet vallen. “Vluchtelingenwerk Nederland zegt: wij zijn niet tegen gedwongen terugkeer.”

(Source / 02.08.2013)

Anti-Muslim violence: A wakeup call for European governments

  • ‘Muslim women are increasingly the victims of violence’

BRUSSELS – A police check of a Muslim woman wearing the full-face veil recently sparked riots in a Paris suburb, and has reignited a debate about the controversial ban of full-face veils in public spaces from 2011.

However, there is more at stake in such community uprisings than mere opposition to the ban; the riots should also be seen against the background of the rising violence against Muslims in Europe.

Several violent attacks against Muslim women preceded the riots in France. One of the most severe incidents occurred on 13 June, when two men physically abused a 21 year-old pregnant woman.

Muslim women are increasingly the victims of violence.

In France in 2012, 85 percent of anti-Muslim reported incidents targeted women, and other countries demonstrate similar figures. The UK experienced a significant increase in anti-Muslim violence after the Woolwich killing, and the NGO Tell Mama recorded 12 incidents per week on average between March 2012 and March 2013. Most of these incidents concerned Muslim women.

The sharp rise in anti-Muslim attacks raises the question of responsibility. Who is to blame for the rise in anti-Muslim violence? Ultimately, individuals are to blame for their actions, but there is also a need to look critically at social and political influences.

There is a tendency to view hostility and violence towards Muslims as normal and acceptable. Prejudice against Muslims does not always carry the same social stigma as prejudice against other ethnic and religious groups.

In France and elsewhere in Europe, anti-Muslim attacks are too often met with political leaders’ and representatives’ silence rather than strong political will to protect basic human rights.

When political leaders turn a blind eye to attacks or refrain from publicly condemning violence, individual perpetrators are more likely to feel that they are ‘right’ and can act with a sense of impunity.

In France, the ban on the full-face veil makes the situation especially vulnerable for Muslims, since the ban is easily exploited as a justification for violence and abusive behavior. There needs to be stronger and clearer messages from leaders denouncing arbitrary use of the law.

Having a law against the full-face veil is one thing; misusing it, or seeing it misused repeatedly without taking action is another matter. Beyond the issue of the veil, politicians have a responsibility to speak out against violence, and they must also ensure that all individuals are adequately protected.

A first step to effectively tackle violence against Muslims would be to officially recognise Islamophobia as a specific form of racism. Islamophobia refers to the discrimination faced by individuals because of their real or perceived Muslim affiliation, and it results from a process of social construction of a group which is assigned specific racial features and stereotypes.

Greater recognition of Islamophobia in Europe would allow for the development of more focused and comprehensive strategies on EU, national, and local levels to improve the situation for Muslim communities.

There is also a need to address discrimination and violence against Muslim women in particular. Coalitions between different stakeholders need to be further encouraged in order to combat this extreme form of gender-biased violence.

A cohesive and resilient Europe that benefits all cannot be achieved so long as violence against Muslims is not seriously addressed. The riots in Paris have ended, but their underlying causes are likely to produce more conflict sooner or later.

In order to prevent such conflict in the future, governments urgently need to take action against Islamophobic violence.

(Source / 01.08.2013)

VIJFDE deportatiepoging Cheikh Bah

Ze willen écht van hem af: de DT&V gaat woensdag 31 juli voor de vijfde keer proberen Cheikh Bah te deporteren. Hij is momenteel al 72 dagen in hongerstaking; hij is al twee keer door een arts niet fit-to-fly verklaard, omdat hij daar fysiek veel te zwak voor is.

Hij vertelt aan de Werkgroep Deportatieverzet dat ze dit keer hebben geweigerd hem de vluchtgegevens bekend te maken, omdat ze bang zijn dat zijn vertrouwensarts op hetzelfde vliegtuig probeert te stappen. Bij de vorige deportatiepogingwerd zij geweigerd omdat ze een “veiligheidsrisico” zou zijn.

Cheikh Bah is de hongerstaker die in mei in het nieuws kwam nadat hij in elkaar getimmerd was door gevangenispersoneel. Nadat hij in Nieuwsuur was gekomen, werd hij nog een keer in elkaar geslagen door een bewaker. Sindsdien heeft de DT&V hem al vier keer geprobeerd te deporteren – alle vier de pogingen mislukten. Bij minstens één poging hebben ze zijn papieren vervalst. Volgens Bah hebben ze voor de aanstaande poging (de vijfde) dat nog een keer gedaan.

Zijn verhaal lijkt eindeloos te worden. Wanneer gaat de overheid eindelijk ophouden met deze mishandeling? Welke malloot verzint het om iemand die al 72 dagen niet heeft gegeten, voor de vijfde keer (met vervalste papieren) te deporteren naar het land waar hij vandaan gevlucht was?

(Source / 29.07.2013)

DT&V probeert hongerstaker in stilte te deporteren

M.N. is al meer dan vier weken in hongerstaking, waarvan hij ook nog eens een periode niet gedronken heeft. Zijn advocaat bezocht hem in de afgelopen dagen en schrok toen hij zag hoeveel M.N. was afgevallen en verzwakt. M.N. protesteert tegen het asielbeleid, maar juist de beleidsmakers en -uitvoerders tonen zich volkomen onverschillig: ondanks zijn toestand wordt M.N. morgen naar Afghanistan gedeporteerd. Sinds in mei Ghafuri – ook in honger- en dorststaking – werd gedeporteerd naar Afghanistan, terwijl hij dringend medische begeleiding nodig had, hebben we niets meer van hem vernomen. We zijn dan ook bang dat M.N. hetzelfde lot gaat treffen.

Vanochtend nam M.N. contact met ons op en vertelde hem dat de DT&V hem morgen, zondag 28 juli, met vlucht KL 871 via Delhi naar Kabul wil deporteren. M.N. zou vanwege zijn verzwakte toestand helemaal niet aan boord van het vliegtuig toegelaten mogen worden, maar we kunnen er op wachten dat de DT&V, zoals voorheen al verschillende keren gebeurde, een arts inhuurt om M.N. fit to fly te verklaren. Een zogenaamd ‘onafhankelijke arts’ (maar die komen van private bedrijven die detentieartsen leveren) die ‘na onderzoek’ (maar zonder medische dossiers in te zien) verklaringen afleveren. Het is corruptie pur sang, maar dan in een bedrijfs- en overheidsmatig jasje gestoken.

Niet alleen de marechaussee probeert om tijdens een uitzetting zo onzichtbaar mogelijk te werk te gaan – zoals eerder bleek tijdens de documentaireserie ‘Uitgezet‘ van de VARA, ook de overheid is gebaat bij stilte. Stilte over de gevolgen van dit asielbeleid, stilte over de hongerstakers, stilte over de deportaties.

We schrijven vrijwel iedere keer dat er een vluchteling naar Afghanistan wordt gedeporteerd over de veiligheidssituatie in Afghanistan, waar totaal geen sprake is van veiligheid. Een korte zoektocht levert al het volgende op:

23 juli: bomaanslag, 4 slachtoffers.

19 juli: bomaanslag, 4 kinderen en 1 vrouw vinden de dood.

18 juli: 8 mensen gekidnapt en daarna vermoord.

7 juli: 78 slachtoffers in straatgevechten.

2 juli: 10 doden bij een zelfmoordaanslag.

25 juni: militanten vallen het presidentiële paleis aan, explosies in de hele omgeving.

Hoe kan de Nederlandse Staat in vredesnaam volhouden dat Afghanistan veilig genoeg is om vluchtelingen naar uit te zetten, als er wekelijks dusdanig veel slachtoffers vallen dat ze het internationale nieuws halen? Op Kabulblog zien we hoeveel Afghaanse gedeporteerde vluchtelingen er dagelijks stranden in Kabul, volkomen verstoken van primaire zorg en in een levensgevaarlijke situatie.

‘Een rechtvaardig en humaan asielbeleid’? Nooit was er een grotere leugen dan deze!

Het staatshoofd bij een eerder bezoek in Afghanistan. Volgens de RVD was de situatie nu dusdanig veilig dat “er een wandeling door de hoofdstraat van een kleine stad kon worden gemaakt”. Maar dan wel met een kogelvrij vest…

*gepubliceerd met uitdrukkelijke toestemming van M.N.*

(Source / 27.07.2013)

Goed nieuws!!

 

vuistVandaag is een mooie dag: er kwam veel goed nieuws binnen.

M.J., die gisteren naar Guinea werd gevlogen, is aan de luchthaven van Conakry geweigerd. Precies wat M.J. al die tijd al zei: hij komt niet uit Guinea en dat kon de Guinese luchthavenpolitie ook wel zien. M. werd dus teruggestuurd naar Nederland. We hebben nog geen contact met hem zelf gehad, maar meer nieuws volgt.

Ook voor M.S. was het een goede dag. Al eerder schreven we dat M.S. naar Guinea zou worden uitgezet, terwijl hij uit Sierra Leone komt. M.S. zou voor de derde keer een deportatiepoging ondergaan, maar ook hij werd niet toegelaten tot Guinea.

Kennelijk gaat de obsessieve deportatiedrang van de IND zelfs de Guinese autoriteiten te ver.

Aan het einde van de middag bleek dat ook het gezin H, dat komende zaterdag uitzetting naar Afghanistan riskeerde, uit de klauwen van de DT&V gehaald is. Het gezin heeft een nieuwe asielprocedure lopen en kon eindelijk uit detentie vertrekken.

(Source / 24.07.2013)