In de middag van zaterdag 2 maart waren de volgende rondes van debatten, waarbij vooraf het debat “Israël en Palestina: op weg naar een tweestatenoplossing?” een zeer interessante leek; mede gezien het feit dat de heer Timmermans namen van enkele hongerstakers / gevangenen in zijn openingsspeech probeerde uit te spreken. Het was alsof hij de naam voor de eerste keer zag. Zo als hij heel moeilijke namen van regeringsleiders met gemak uitsprak, bakte hij van de namen van de Palestijnse mannen niets, het is een schande …

Aan het debat namen Désirée Bonis (Tweede Kamerlid PvdA), Hilik Bar (Israëlische Arbeiderspartij) en Sabri Saidam (Fatah) deel.
Volgens Bar is de tweestatenoplossing de enige oplossing denkbaar, waarbij “Netanyahu en Abu Mazen heel snel om tafel moeten. Bij de verkiezingen is meer macht naar rechts gegaan, omdat de mensen meer veiligheid voor hun land willen.” Belangrijk is dat er nu snel een kabinet komt, een klein kabinet samen met ultra rechts of een groter kabinet.

Saidam reageerde op de opmerkingen van Bar, door aan te geven, dat zijn “land wordt opgegeten en al voor een groot deel is opgeslokt. Het is nu tijd om de bezetting te beëindigen. Er kunnen geen onderhandelingen plaatsvinden, als de Palestijnen alles moeten opgeven, zoals het recht op terugkeer,  het recht van Jerusalem als gedeelde hoofdstad, de illegale nederzettingen zijn verdwenen en de grenzen van voor 67 weer terug zijn ingesteld.”
Mevrouw Bonis is van mening dat vrede, veiligheid en opleiding belangrijk zijn, Palestina is een open luchtgevangenis, er zijn onderhandelingen geweest, maar die hebben niets opgeleverd. Tevens onderschreef ze de rechten van de Palestijnen die Heer Saidam aan had gegeven.

Bar reageerde geprikkeld door aan te geven dat mevrouw Bonis wel erg opvallend de zijde van de Palestijnen koos en dat “Israël zich moest verdedigen tegen haar vijanden met checkpoints, muren, iron-domes, omdat we voor ons zelf moeten zorgen.” Sabri Saidam gaf aan dat meneer Bar beter het hele verhaal kan vertellen, “ja u bent uit Gaza gegaan, maar dat is niet het gehele verhaal, tenslotte  is Israël wel de bezettende macht. Veertig procent van de nederzettingen zijn leeg, geplaatst om alleen maar de grond in te pikken.”

Ook de zaal had medezeggenschap en kwam met opmerkingen over: “waarom tegen het Boek ingaan (Bijbel), er kan geen vrede zijn, als één partij de voordelen heeft en de ander niets, met wie moet Israël gaan onderhandelen? (vraag van CIDI), door het Israëlisch beleid wordt het leven van de Palestijnen steeds moeilijker, hoe zit het met elektriciteit en water” (vraag van COMED-ME).
Hilik Bar gaf aan dat de Palestijnen alleen maar leugens in de schoolboeken hebben geplaatst en dat niemand Israël kan verwijten dat ze niet voor de vrede zou gaan, ze heeft het twee keer geprobeerd. Hierop reageerde Saidam met de opmerking, dat de woorden van Israël nogal eens veranderden, en de vraag “waar is Palestina op de landkaart van de Israëlische schoolboeken?” . Hij is van mening dat de bezetting een 5-sterren bezetting is, 75 procent van het water van de West Bank is van de nederzettingen, Palestijnen kunnen bijna de mobiele telefoon niet gebruiken, daar de lijnen van het Israëlische militaire apparaat zijn.

De zaal reageerde met een aantal opmerkingen: er moeten heel snel onderhandelingen komen, de problemen liggen op het gebied van religie, geschiedenis en de generaties, Hamas is geen vijand, aan het publiek wordt voorgesteld om ‘Bar’ te googlen, dan kan iedereen zien wat zijn standpunt is over de tweestatenoplossing.” (Zie:  http://khamakarpress.com/2013/03/02/here-is-your-peace-camp-labors-visit-to-the-settlements/)

Bar antwoorde dat zijn partij in de oppositie zit en dat deze partij vrede wil, maar dat er wel duizenden raketten van Gaza naar Israël zijn gestuurd. De Israëlische Arbeiderspartij heeft geen moeite met religie en wil daarom ook geen muur in Jerusalem. Dat betekent wel dat Jerusalem nooit gedeeld kan worden. Nogmaals benadrukte Hilik Bar dat de muur er is om de veiligheid voor Israël te garanderen.

Tenslotte gaf Sabri Saidam aan de zaal mee, maar vooral aan de heer Bar, dat zijn partij staat voor vrede, maar dat het punt is bereikt dat “de tweestatenoplossing wel bijna de nek om wordt gedraaid. Tevens wordt de geografie momenteel vermoord. We horen steeds dat de muur een tijdelijke oplossing is, maar zal de muur de basis worden voor de definitieve grenzen? De Holocaust was een grote catastrofe en mag nooit meer gebeuren, maar meneer Bar hou toch eens op met steeds maar te zeggen dat Moslims Joden willen vermoorden. En tegen de wereld het volgende: De verkiezingen gaan door maar ben niet bang voor de uitslag.”

Op zaterdag 2 maart jl. heeft de PvdA een Midden-Oost debat georganiseerd, wat door de NOS meteen als partijcongres werd aangezien. De opening was voor Minister Frans Timmermans en de sluiting voor partijleider Diederik Samson. Naast workshops over de burgeroorlog in Syrië, De toekomst van de Koerden in Iraq, Turkije als nieuw grootmacht in de regio, een workshop over Iran, Een progressieve agenda voor Egypte en Tunesië, was er nog een zeer interessante workshop, nl.  Israel en Palestina: op weg naar een tweestaten oplossing?

In de speech van Frans Timmermans kwam duidelijk naar voren, dat hij stond voor: het opkomen voor beschermers, het opkomen voor vrouwenrechten en het opkomen voor homo’s, lesbo’s, bi’s en transgenders in alle landen. Hij gaf aan dag en nacht bezig te zijn met Syrië, dat er hard humanitaire hulp nodig is, dat er geen militaire oplossing is omdat alles te verdeeld is. “Er kan alleen maar via een politieke weg een oplossing gevonden worden en dat betekent uitonderhandelen, wat dan weer jaren gaat duren. Kijk bv. eens naar Libanon waar het 15 jaar heeft geduurd. Aan de andere kant moeten rechtenschenders en moordenaars voor het ICC worden gebracht, daarom moet alles goed gedocumenteerd worden.”
Bij de beoordeling van de Arabische lente moet een aantal zaken meegenomen worden: door de eeuwenlange bezetting, onderdrukking is woede ontstaan, die er nu uit gaat komen. “Echter, er is een driehoek die niet los van elkaar gezien kan worden: democratie, mensenrechten en de rechtsstaat. Zie de mensenrechten als de barometer van de maatschappij.” In Egypte werken veel mensenrechtenactivisten slecht samen, daarom tracht de Nederlandse ambassade via projecten en geld de samenwerking dichterbij te brengen. Tenslotte over Israël – Palestina. De minister haalde een column aan uit de Harald Tribune waarin werd aangegeven dat Israël niets op heeft met vrede en dus zou er geen tweestatenoplossing kunnen komen. Volgens Nederland moet Israël stoppen met het nederzettingenbeleid en dat er ook hier geen militaire oplossing is. Hij roept de Palestijnen op tot samenwerking en Israël tot het respecteren van de rechten van de gevangenen en de gezondheid van de hongerstakers te waarborgen.

In de workshop over de toekomst van de Koerden in Iraq ontstond er een interessant debat tussen Bachtiar Bakr (van de regeringspartij Patriottische Unie van Koerdistan (PUK)) en Kawa Hassan (van de grootste oppositiepartij Gorran).
De Koerden hebben na de val van Saddam Hoessein, vergaande autonomie gekregen en hebben een eigen regering, nl. de Kurdistan Regional Government (KRG) voor haar eigen regio.
De heer Bakr is trots op wat er bereikt is: er zitten nu Koerden in de politiek, er is vrijheid, nauwelijks of geen onderdrukking, de werkeloosheid is gedaald naar 0.0, de wereld heeft Iraq erkend, waardoor ambassades en internationale kantoren in de regio van KRG zijn gebouwd of ingericht. De heer Hassan is van mening dat er inderdaad vooruitgang is geboekt, maar dat KRG (en Iraq) een jonge democratie is, wat eigenlijk nog steeds een combinatie is van een dictatuur en een democratie. De mensenrechten zijn heel slecht geregeld (zie het rapport van Human Rights) en er zijn nog steeds aanvallen op journalisten. Daarnaast is er geen scheiding van machten en er is geen onafhankelijke rechtspraak.
Jan Marinus Wiersma (van Research Fellow WBS) was het eens met Bachtiar Bakr en gaf aan dat er veel economische ontwikkelingen zijn bereikt, infrastructuur verbeterd, hogere veiligheid dan in Iraq, maar dat er wel aandacht moet zijn voor (religieuze) minderheden. Hierna kreeg de zaal spreektijd en werden er vragen gesteld over de werkeloosheid, democratie, olie-inkomens, onafhankelijke media, een autonoom Koerdistan.

Volgens Wiersma moet er niet gewerkt worden aan een autonoom Koerdistan, i.v.m. grenswijzigingen met andere landen.
Hassan is van mening dat er verkiezingen die er gaan komen (alleen wanneer dan?) niet democratisch zullen zijn. Natuurlijk zijn er economische ontwikkelingen, maar die zijn gebouwd op zand (zgn. Nigeriaanse model). Hij vraagt zich af waar het geld blijft van de olie en waarom de zoon van de president door zijn vader is aangewezen als adviseur veiligheid. Bakr gaat in op de vragen van de zaal en geeft aan dat de werkeloosheid 0 is, omdat er mensen van buiten gehaald moeten worden. I.v.m. democratie: het volk heeft gekozen voor deze partijen en de president, waarbij in de PUK ook christenen zitten.

Onder de naam van “revolutionairen” roept de oppositie de massa’s van het Egyptische volk op om zich te verenigen tegen het passeren van een ontwerpgrondwet en  ’nee’ te stemmen tegen  de Broederschap,  om het land te redden van de dictatuur en tirannie van de Moslim Broederschap

De algemeen coördinator van de coalitie, politieke activist “Walid Arafat, ‘de coalitie van rebellen “en enkele andere politieke krachten”  zegt nu campagne te voeren, om de grootste menigte te bereiken.

Men hoopt dat het Egyptische volk deze grondwet verwerpt en een mening vormt  hoe gevaarlijk dat de Grondwet kan zijn. Met name de overdracht van macht en sociale rechtvaardigheid is afwezig in deze Grondwet.

Arafat zei: “De campagne is een campagne tegen de promotiecampagne die gelanceerd is door de Islamitische beweging onder leiding van de Moslim Broederschap om de straat te mobiliseren om “ja” te stemmen voor de grondwet.”

(vertaald van jothoor.com / 11.12.2012)