Kafka en de bezetting

By Engelbert Luitsz              ©           (www.alexandrina.nl/?p=4364)

Wanneer de leiders van het Zionisme, anders verstandige en talentvolle lieden, die evenwel ver van hun volk staan, geen gezonde volksbeweging in het leven hebben kunnen roepen, mag men hen daarom niet beschuldigen. Zij wilden gaarne iets presteren, zijn daartoe echter niet in staat.

Leo Tolstoj

al-walaja

De terrassen van Al-Wajala, reeds doormidden gesneden door een Israëlische weg.

Vandaag eens niet over individuele gevallen, maar een illustratie van hoe Palestijnen als volk worden behandeld. Niet over een meisje van twaalf jaar oud dat gevangen wordt gezet; niet over kinderen van vijf en zes jaar die door soldaten worden meegenomen; niet over de dagelijkse executies van jongeren; niet over een Israëlisch parlementslid dat stelt dat er geen Palestijnen kunnen bestaan, omdat het Arabisch de letter “P” niet kent; niet over een Palestijnse journalist die onterecht is opgesloten en die in hongerstaking is gegaan omdat zijn ondervragers dreigden hem, zijn vrouw en zijn dochters te verkrachten en hem zeven jaar vast te houden, tenzij hij iets zou bekennen wat hij niet heeft gedaan; nee, nu eens over mensen die ondanks alle tegenwerking hun land bleven bewerken en dat zo goed deden dat ze daarvoor bestraft dienen te worden.

De Israëlische journalist Nir Hasson beschreef in Haaretz deze kafkaëske situatie die symptomatisch is voor de manier waarop ook de meest vreedzame Palestijnen tot wanhoop worden gebracht.

Het leven vervangen door een park

Twee weken geleden werden er door Israëlische soldaten posters opgehangen in het Palestijnse dorpje Al-Walaja, even ten zuiden van Jeruzalem. Er werd bekend gemaakt dat er grond aangekocht zou worden. Het gaat om een nieuw stuk van de Afscheidingsmuur, waarbij ook veel omringend land wordt geconfisqueerd. Wat er precies zou gebeuren werd niet vermeld. Om daar achter te komen zou men naar deIsrael Land Authority in Jeruzalem moeten gaan, maar verreweg de meeste inwoners van Al-Walaja hebben geen vergunning om Jeruzalem te bezoeken.

De lokale boeren hebben gedurende decennia – wellicht zelfs eeuwenlang – prachtige terrassen aangelegd en onderhouden en juist dat zou een reden voor Israël zijn om het land als nationaal park te bestempelen. Voor de Palestijnen is het duidelijk dat dat een maatregel is die bedoeld is om hen van hun land te verdrijven. En dat zou voor de inwoners van Al-Walaja niet voor het eerst zijn. Het huidige dorp is gesticht door Palestijnen die in 1948 uit het oorspronkelijke dorp Al-Walaja werden verdreven. Toen Israël in 1967 heel Jeruzalem innam, werd het land geannexeerd zonder de inwoners een verblijfsvergunning te verlenen, met als gevolg dat ze regelmatig in hun eigen huis werden gearresteerd omdat ze daar illegaal aanwezig zouden zijn!

Zoals gebruikelijk werd er ook in de buurt van dit dorp een joodse nederzetting neergezet, waardoor de bewegingsvrijheid al sterk werd ingeperkt. Met de muur en het park wordt het dorp aan alle kanten ingesloten en blijft er nog slechts een opening richting Bethlehem open. Met het tot vervelens toe herhalen van “veiligheidsoverwegingen” kan Israël ook hier weer hekken en doorlaatposten plaatsen, met als geen ander doel dan om het leven van de bewoners zo lastig te maken dat ze zullen vertrekken. De Palestijnen zijn afhankelijk van zogenoemde “agrarische poorten” in de muren en hekken van hun gevangenis om hun eigen land te kunnen bewerken, maar daarmee zijn ze overgeleverd aan de willekeur van hun cipiers.

Hoe verkoop je een bezetting?

Vanuit propaganda-oogpunt doet Israël het uiteraard weer zeer efficiënt en overtuigend. Een grote, nieuwe joodse nederzetting zou tot internationale ophef leiden, maar door het gebied tot park te verklaren, met een informatiecentrum, archeologische bezienswaardigheden, wandelroutes, reisbureaus met mooie folders etc. etc., gaat dit project naadloos over in de overige witwaspraktijken. Wie besefte vroeger dat de actie “plant een boom voor Israël” bedoeld was om de sporen van door Israël van de kaart geveegde Palestijnse dorpen te verbergen? Ook nu zal er zo’n overdaad aan brochures en aanprijzingen komen over de “joodse cultuur”, dat de onwetende toerist niet eens op het idee komt dat dit Palestijns land is.

Israël had al eerder een voorschot genomen op de onteigening van het land door een brede weg aan te leggen, dwars door dit bijzondere landschap. Toen het hooggerechtshof besliste dat de Afscheidingsmuur een iets andere route moest volgen, werd deze weg overbodig, maar het leed was reeds geschied. En toch, schrijft Hasson,

Ondanks de druk en de problemen blijft Al-Walaja een van de meest vreedzame Palestijnse dorpen. Zelfs tijdens de meest stormachtige demonstraties die in de buurt werden gehouden werd er nauwelijks met stenen gegooid en niemand herinnert zich dat er sprake was van enig geweld.

Hier gedraagt de regering zich zoals elders de extremistische kolonisten. Landbouwgrond, water en een culturele erfenis worden ingepikt. Het landschap is het resultaat van de noeste arbeid van Palestijnse boeren en nu worden ze voor hun vreedzame opstelling beloond met de onteigening van alles waar ze generaties lang aan hebben gewerkt.

Oudste rechten?

Of het archeologische aspect iets zal veranderen aan de bizarre visie dat joden een exclusief recht op het land zouden hebben lijkt niet waarschijnlijk. En toch ontkomt men niet aan merkwaardige tegenstrijdigheden naarmate archeologen eindelijk wat vaker wetenschappelijk dan ideologisch te werk gaan. Een paar jaar geleden werd bij opgravingen in de buurt van Jeruzalem een huis van 10.000 jaar oud gevonden en nu blijkt er zelfs een 7000 jaar oude nederzetting te liggen. De joodse kalender begint bij de schepping van de wereld, 5777 jaar geleden. Er waren dus al Palestijnen lang voordat de wereld volgens de joodse leer bestond. Dat maakt het nog triester dat de mensen die het land hebben bewerkt en onderdeel zijn van een traditie van duizenden jaren, plaats moeten maken voor indringers uit Amerika of Rusland die niets met het land hebben, er alleen zijn omdat ze er met veel geld naartoe worden gelokt en zich ronduit racistisch opstellen tegenover de oorspronkelijke bewoners. Hopelijk zullen toeristen deze plek straks gaan mijden als de pest, wanneer ze beseffen wat hier is gebeurd. Dat zou een hoopvol signaal zijn dat menselijkheid het nog kan winnen van cynische manipulatie en propaganda.

Lazy Sunday Afternoon

By Engelbert Luitsz            ©                (www.alexandrina.nl/?p=4335)

A wouldn’t it be nice to get on with me neighbours
But they make it very clear?
They’ve got no room for ravers?
They stop me from groovin’, they bang on me wall?
The Small Faces

meisje_doodbloedend3

De 14-jarige Jasmine Rashad al-Zaru werd door meerdere kogels geraakt. Mensen die toesnelden werden met geweld op een afstand gehouden. De onverschilligheid voor haar lijden blijkt uit diverse video’s die werden gemaakt. Op het moment van schrijven is ze nog in levensgevaar.

Drie Palestijnse kinderen zijn vandaag vermoord en een meisje liet men bijna doodbloeden, nadat mensen die te hulp kwamen met geweld werden verwijderd. Of zij het zal overleven is nog maar de vraag. De gisteren overleden 18-jarige Kilzar al-Eweieihad gered kunnen worden als men hulp toegelaten had. Dat is de trieste maar bekende balans van een dag in Palestina. Een journalist die op sterven ligt na een hongerstakingvan 80 dagen, zonder dat de wereld er aandacht aan besteed. Een minister-president die moord en brand schreeuwt over het labelen van producten uit illegale nederzettingen en er niet voor terugdeinst de EU onder vuur te nemen, maar die doet of de bijna dagelijkse executies van vaak zeer jonge Palestijnen een fantasie is van “Israël-haters”…

meisje_doodbloedend4

Het live mogen meemaken van de ontmenselijking van een volk is in zekere zin een voorrecht. Moet je echt alles geloven wat in de geschiedenisboekjes staat? Die zijn per slot van rekening geschreven door de overwinnaars. Wie het nieuws uit Palestina volgt weet echter: zo gebeurt dat dus. Van plunderingen, landroof, verdrijvingen en vernederingen tot massamoorden en willekeurige executies. Stap voor stap wordt het cynisme de norm. Voor wat er nu gebeurt in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever zou men 70 jaar geleden geen ander woord dan nazistisch geweten hebben, maar een zeer efficiënte propagandamachine, gecombineerd met instrumenten om critici het zwijgen op te leggen, heeft het discours omgebogen. Kritiek op de misdaden tegen de menselijkheid wordt voorgesteld als kritiek op het joodse volk. Had Idi Amin een dergelijk apparaat achter zich gehad, dan was kritiek op zijn schrikbewind gelijkgesteld aan racisme.

twee_palestijnen_dood

Vandaag werden twee kinderen van 15 jaar oud doodgeschoten door Israëlische soldaten, Fuad Waked en Nihad Waked. Later werd de 17-jarige Na’im Safi beschoten, waarna men hem liet doodbloeden.

Tegen de 200 Palestijnen zijn al vermoord sinds begin oktober vorig jaar, toen extremistische kolonisten in opstand kwamen tegen de sloop een synagoge op een zelfs voor Israël illegale locatie. De golf van geweld die toen volgde tegen protesterende Palestijnen en uiteindelijk tegen hele woonwijken in met name Oost-Jeruzalem en Hebron, werd door Israël vertaald in een “Palestijnse opstand” om zo verder te kunnen werken aan plannen die al meer dan honderd jaar oud zijn. Als er al sprake is van Palestijns geweld, dan is dat een reactie op het Israëlische. “Geweld kan je niet beantwoorden met rozen“, zegt de Palestijnse vrijheidsstrijdster Leila Khaled terecht (hulde aan het Belgische Knack voor deze essentiële bijdrage die bijna nergens aandacht krijgt). De bezetting is volgens Khaled de ergste vorm van terrorisme en dat sluit naadloos aan bij de gangbare definitie van terrorisme als een aanslag op burgers met een politiek doel.

Je kunt niet te lang stilstaan bij het feit dat het bijna allemaal kinderen zijn die vermoord worden. De ouderen sterven uiteindelijk, maar de jongeren vergeten niet. De zionisten hebben goed begrepen dat je extreem onmenselijk kunt zijn zonder dat dat gevolgen heeft, want de meeste mensen kunnen dat gewoonweg niet geloven. Als je maar wreed genoeg bent. Je creëert een kader van ziekelijke overdrijving van je eigen slachtofferschap en vervolgens kom je overal mee weg. Wat moet men ook anders geloven? Je krijgt als kind in het Westen tijdens je opvoeding tientallen holocaustfilms voor je kiezen die uitsluitend het joodse lijden benadrukken, maar hoeveel films over het lot van het Palestijnse volk bestaan er in ons collectief bewustzijn? Dat die joodse slachtoffers vooral slachtoffers van het zionisme waren wordt daarbij uiteraard niet uit de doeken gedaan.

Wanneer je oppermachtig bent, ben je niet bang voor wraak. Elk Palestijns kind dat in opstand komt omdat een familielid, vader, moeder, broer, zus, vriend of vriendin is vermoord door de zionistische doodseskaders wordt dankbaar opgenomen door de Israëlische propaganda. Elke steen die wordt gegooid rechtvaardigt een collectieve straf, elk onvertogen woord leidt tot verdere demonisering van hen die al meer dan 68 jaar onderdrukt worden. De slachtoffers worden steeds jonger. Niet omdat ze worden opgevoed om zich te verzetten, maar omdat het kind nog niet in staat is de consequenties van z’n daden te overzien. Dat is de meest pure vorm van verzet en daarmee is het vermoorden van die onschuld ook de ergste misdaad die een mens tegen een ander mens kan begaan.

West Bank: Weer 60 kinderen dakloos

By Engelbert Luitsz

hebron huizen vernield

Iets ten zuiden van Hebron, op de Westelijke Jordaanoever, heeft Israël enkele tientallen woningen vernield in de dorpjes Jinba en Halawa. Er stonden 40 “constructies” op het programma, maar door tussenkomst van de katholieke mensenrechtenorganisatie Society of St. Yves, bleef het vooralsnog beperkt tot 23 vernielingen. Dat betekent wel dat er middenin de winter weer 78 Palestijnen dakloos zijn, waaronder 60 kinderen.

Zoals gebruikelijk werd het leger ingezet om ervoor te zorgen dat alles gladjes zou verlopen. Bovendien werd de omgeving afgezet en werden er voertuigen en zonnepanelen in beslag genomen. Er is de afgelopen jaren erg veel geschreven over de manier waarop de Palestijnen van de Westelijke Jordaanoever verdreven worden. Naast grootschalige fraude en het vervalsen van eigendomsbewijzen, kunnen gebieden worden aangemerkt als park of militair oefenterrein. Dat zijn de methoden die worden gehanteerd wanneer de mensen niet uit zichzelf vertrekken, nadat hun leven jarenlang zo ondraaglijk mogelijk wordt gemaakt.

De Israëlische journaliste Amira Hass schreef er vandaag over in de krant Haaretz.

Dit zijn twee van de 12 dorpen in het gebied die al 17 jaar een juridische strijd voeren om hun evacuatie en vernietiging te voorkomen, bedoeld om het gebied tot een militaire oefenzone te maken. De EU heeft de acties van de dorpelingen op de voet gevolgd en heeft herhaaldelijk aangegeven dat het een evacuatie ziet als het gedwongen verwijderen van een beschermde bevolkingsgroep, in strijd met het internationaal recht.

De dorpen zelf dateren uit de 19e eeuw, maar de huizen die gesloopt werden waren vrij nieuw en gebouwd van baksteen met zinken daken. De natuurlijke aanwas maakte het onmogelijk daar te blijven zonder nieuwe onderkomens te bouwen. Maar aangezien Israël het gebied rondom de dorpen al in de jaren 70 had aangemerkt als een militaire zone waren er geen constructieplannen en dus is alles wat de Palestijnen bouwen “illegaal”. Israël heeft een lange adem, maar de gedachte achter de plannen van 30 jaar geleden wordt steeds duidelijker. Hass schrijft:

Op 16 november 1999 heeft het leger 700 inwoners onder dwang verwijderd. Huizen en waterbronnen werden vernietigd en hun eigendommen werden afgenomen. De inwoners kwamen zonder huizen te zitten en zonder mogelijkheid in hun levensonderhoud te voorzien.

Grootschalige fraude

Het spiegelbeeld van de manier waarop Palestijnen onteigend en verdrongen worden, vinden we bij de joodse nederzettingen. Daar wordt juist volop gebouwd en in vele gevallen volstrekt illegaal.Een paar jaar geleden bleek weer eens dat het zionisme allesbehalve een lokale aangelegenheid in Palestina is. De Nederzettingen Divisie van de Zionistische Wereldorganisatie (WZO) kwam onder vuur te liggen toen bleek dat er al jarenlang documenten waren vervalst om zo’n 250 constructies in de joodse nederzetting Beit El te bouwen. Chaim Levinson berichtte in 2013 over dat geval in de krant Haaretz. Drie zaken vielen op (zeker als je het vergelijkt met de manier waarop men omgaat met Palestijnse eigendommen):

  • Zelfs toen de WZO niet meer kon ontkennen dat het hier ging om vervalsingen en het bouwen op gestolen grond, ging men niet naar de politie, maar nam men contact op met de orthodoxe gemeenschap van Beit El;
  • De leiding van de orthodoxe gemeenschap stapte naar de rechter om te verbieden dat Palestijnen zich met klachten tot de officiële instanties zouden wenden. Het was onaanvaardbaar dat dit naar buiten zou komen en dat daarmee “de goede naam van de jesjiva [joodse gemeenschap] zou worden aangetast”.
  • Deze gevallen van fraude vinden ook plaats in andere nederzettingen, alleen – voor zover bekend – op minder grote schaal dan in Beit El.

Maar meneer Levinson ging verder. Afgelopen maandag luidde de kop Bijna alle landovereenkomsten van illegale nederzettingen zijn vervalst, blijkt uit onderzoek. Hier gaat het om de “aanschaf” van onroerend goed in de zogenoemdeoutposts, niet officieel erkende nederzettingen. Levinson:

Een onderzoek door een fraude-onderzoeksteam heeft aan het licht gebracht dat 14 van de 15 zogenaamde aankopen van onroerend goed door Al-Watan – een bedrijf dat geleid wordt door de pro-nederzettingenactivist Ze’ev Hever en in handen is van het extreem rechtse Amana – frauduleus waren. (…)

Wanneer de regering in de afgelopen jaren probeerde illegale nederzettingen [outposts] in de regio Binyamin te ontruimen, verklaarden woordvoerders van Al-Watan dat zij het land van de Palestijnse eigenaren hadden gekocht. De documenten bleken vaak vervalst te zijn.

Het is gewoon regeringsbeleid

Adam Aloni, onderzoeker bij de mensenrechtenorganisatie B’Tselem, laat in een overzichtsartikel zien hoezeer de regering zelf betrokken is bij de verdergaande expansie op de Westelijke Jordaanoever.

Een analyse van het ministerie van Defensie laat zien dat in verreweg de meeste gevallen (ongeveer 75%) van nederzettingenbouw op de Westelijke Jordaanoever, de bouwprojecten – soms grootschalige – werden uitgevoerd zonder de noodzakelijke vergunningen of in strijd met de vergunningen die waren verleend.

Het effect van deze expansie op de Palestijnse bevolking moet niet onderschat worden. Niet alleen zorgt de infrastructuur tussen de joodse nederzettingen voor een grote beperking van de bewegingsvrijheid van Palestijnen, de nederzettingen staan ook op strategische locaties, zodat een aaneengesloten Palestijns gebied onmogelijk is geworden, en ze staan ook nog eens op de vruchtbaarste stukken grond, waarmee ze de waterhuishouding van het gebied onder controle hebben. De beschrijving van Aloni laat maar weer eens zien waarom de wanhoop onder de Palestijnen daar overal aanwezig is:

Israël heeft de Palestijnse bewoners van de Westelijke Jordaanoever in een planmatige wurggreep, terwijl er tegelijkertijd plannen worden goedgekeurd voor nederzettingen die al een oppervlakte van 28.217,4 hectare beslaan, gelijk aan 8,5% van Gebied C. Bovendien heeft Israël grote gebieden toegewezen aan de gemeentelijke autoriteiten van de nederzettingen, waardoor Palestijns gebruik van het land onmogelijk wordt gemaakt en Israël een reserve creëert voor toekomstige uitbreiding van de nederzettingen.

kaart_palestina_ian

Een lange, voorspelbare weg

Meer dan 150 jaar geleden financierde de joodse bankier Moses Montefiore een windmolen net buiten Jeruzalem, enkele jaren later gevolgd door de joodse wijk Mishkenot Sha’ananim (“vreedzame woonplaats“). Het “proto-zionisme” van Montefiore werd niet veel later opgevolgd door het politiek zionisme met een veel grotere ambitie:het stichten van een joodse staat in heel Palestina ten koste van de oorspronkelijke bevolking.

Al bij het Tweede Zionistische Congres in 1898 werd de Jewish Colonial Trust opgericht, de voorloper van de Bank Leumi, tegenwoordig Israëls grootste bank. In 1901 werd hetJoods Nationaal Fonds opgericht met als doel geld in te zamelen om land aan te  kopen en een jaar later kwam de bank met de bedrieglijke naam Anglo Palestine Companynaar Palestina. In 1920 werd daar dan nog een “vakbond” aan toegevoegd, deHistadrut. De Histadrut was lang de machtigste organisatie in het latere Israël. Deze organisatie hield zich bezig met het – vaak hardhandig – promoten van “joodse arbeid” en “joodse productie” ten koste van de Palestijnse.

Zoals we eerder zagen speelt ook de Zionistische Wereldorganisatie een belangrijke rol. Deze combinatie van financiële pressiemiddelen, het boycotten en bedreigen van Palestijnse bedrijven en het onder druk zetten van joden om geen Palestijnen in dienst te nemen, heeft in de loop der tijd geleid tot de situatie die we nu zien. Naast de talloze legalistische instrumenten die werden ingezet om het land over te nemen, waren er natuurlijk de veroveringen van grote delen van Palestina in 1948 en 1967. En alsof dat allemaal niet genoeg was, nam men ook nog eens z’n toevlucht tot het vervalsen van documenten om op kleinere schaal de plannen door te voeren.

De 60 Palestijnse kinderen die nu in de koudste maand van het jaar op straat worden gegooid zullen niet de laatste slachtoffers van de zionistische expansie zijn. Zelfs de schaamteloze retoriek van premier Netanyahu kan de wrede werkelijkheid van de bezetting niet langer verbloemen, zoals gelukkig enkele regeringsleiders beginnen in te zien.

(Source / 03.02.2016)

Wanneer komt de volgende aanval op Gaza?

By Engelbert Luitsz      ©             (www.alexandrina.nl/?p=4313)

gaza_winterjan16_1

Een door Israël doelbewust gecreëerde situatie van uitzichtloosheid in de Gazastrook.

Bijna anderhalf jaar na het bloedbad in de Gazastrook is er nog niets veranderd. De Palestijnen hebben de schade van de aanvallen in 2008, in 2012 en in 2014 niet kunnen herstellen. Met doden valt nog wel te leven, wanneer die gezien kunnen worden als onderdeel van het verzet, als de helaas noodzakelijke slachtoffers van de strijd om het bestaan. Maar wanneer de levensomstandigheden dermate moeilijk zijn dat er geen enkel vooruitzicht is op een betere toekomst, lijken zelfs al die slachtoffers een zinloze dood te zijn gestorven.

De enorme werkloosheid, het gebrek aan schoon water en elektriciteit, de dagelijkse kwellingen van drones en vliegtuigen die overvliegen en angst zaaien, de meedogenloze Israëlische cipiers die de grenzen van deze openluchtgevangenis bewaken en op alles schieten wat in hun ogen te dicht bij het hek komt, de totaal vernietigde infrastructuur en de volledige controle door een vreemde overheerser over de privélevens van de gevangenen, dat alles maakt dat er geen ruimte is om het verleden als verleden te zien. Wanneer je zonder vorm van proces wordt opgesloten, zonder vooruitzicht dat je binnen een afgesproken termijn weer wordt vrijgelaten, is er geen verschil tussen verleden, heden en toekomst.

Toen de blokkade van kracht werd was Ahmad Ghazal slechts 13 jaar oud. Nu is hij 23 en werkt hij in een plaatselijke bibliotheek in Gaza Stad. “Het leven hier is niet prettig”, zegt hij, “Gedurende de afgelopen tien jaar had mijn familie gebrek aan voedsel, aan schoon water, aan adequate medische zorg en aan de meest basale menselijke behoeften. Maar wat mij nog het meest frustreert is het feit dat ik niet vrij kan bewegen. Het sluiten van de grensovergangen door Egypte en Israël heeft ons leven tot stilstand gebracht. Ik voel me opgesloten.

Dat schrijft Ramzy Baroud in een artikel dat ingaat op wat tien jaar van blokkade voor de Palestijnen in de Gazastrook betekent. En Ahmad is dan nog in Gaza Stad, niet in een van de vluchtelingenkampen waar generaties van Palestijnen aan hun lot werden overgelaten en die met grote regelmaat door Israël onder vuur worden genomen.

gaza_winterjan16_2

Kinderen die het bloedbad van 2014 hebben overleefd ploeteren voort. Kunnen ze nog dromen van een beter leven?

De volgende aanval

Er wonen meer dan anderhalf miljoen Palestijnen in de Gazastrook en het is dan ook niet verwonderlijk dat er verschillend gereageerd wordt op de situatie. Sommigen blijven hoop houden, zij kunnen niet geloven dat de internationale gemeenschap maar blijft zwijgen. Ooit moet de wereld tot inkeer komen. Maar er is ook een steeds grotere groep die niet meer kan geloven in een geleidelijk proces. Zowel van Palestijnen zelf als van hulpverleners hoor je steeds vaker dat men liever heeft dat Israël er maar een einde aan maakt. Laten ze ons maar allemaal vermoorden met hun bommen en raketten, dat is te verkiezen boven nog meer jaren van ellende.

Het Israëlische YNet bracht een artikel met de dreigende kop IDF preparing for possible war on northern, Gaza borders. We hebben het dan over Gaza, Libanon en Syrië. De voorstelling van zaken als zouden Hamas of Hezbollah een reëel gevaar voor Israël kunnen vormen, wordt vooral gebruikt om Iran onder druk te blijven zetten. Wanneer een land met een van de sterkste legers ter wereld zelfs demonstraties van Palestijnse kinderen tegen hun onmenselijke behandeling voorstelt als een “existentieel gevaar”, weet je dat we niet te maken hebben met een militaire analyse, doch met propaganda. Om een weerloos volk te kunnen blijven onderdrukken moet je het wel blijven voorstellen als iets heel gevaarlijks, want alleen dan is er steun van de Israëlische bevolking voor het collectief straffen van miljoenen mensen. Ontmenselijking van de ander begint bij ontmenselijking van jezelf.

Een tweede reden is uiteraard dat met veel media-aandacht voor het arme Israël de eigen agressie buiten beeld blijft. In het artikel heeft men het bijvoorbeeld over de “terroristische infrastructuur” in de Golanhoogte. Dat gebied werd net als de Palestijnse gebieden in strijd met het internationaal recht bij Israël getrokken. Het verschil is dat de Golanhoogte officieel door Israël is geannexeerd en de reden daarvoor is duidelijk: olie en gas. Het bedrijf dat zich bezig mag gaan houden met deze illegale exploitatie is verbonden aan namen als Dick Cheney, Rupert Murdoch en Jacob Rothschild. In de bizarre wereld van het zionistisch kolonialisme is het kennelijk normaal om land en grondstoffen te stelen en vervolgens het volkomen legitieme verzet daartegen af te doen als een terroristische infrastructuur.

Verschuiving naar het oosten

Israël heeft uiteraard nog steeds de onvoorwaardelijke steun van de Verenigde Staten en aangezien presidenten daar te koop zijn als hamburgers zal dat na de komende verkiezingen ook niet veranderen. In Europa en de rest van de wereld is er meer verdeeldheid. Ook landen als China en India, waarmee Israël met behulp van hun geavanceerde wapenindustrie een sterke band probeert te krijgen, zijn niet onverdeeld gelukkig met het Israëlisch optreden. Er is wel een kentering te zien in India, dat traditioneel eerder aan de kant van de Palestijnen stond (Gandhi had felle kritiek op het zionisme). Vorig jaar bracht president Pranab Mukherjee als eerste Indiase staatshoofd een bezoek aan Israël. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom Israël graag zaken doet met de rechtse nationalist Narendra Modi, de huidige premier. Modi is een hindoe en is een voorstander van een strikte scheiding tussen hindoes en moslims. Precies wat men in Israël wil met joden en niet-joden. Die mensen begrijpen elkaar dus. Net als Zuid-Afrika tijdens de Apartheid warme banden met de joodse staat onderhield. (Lees over de historische overeenkomsten tussen nationalistische hindoes en het fascisme bijvoorbeeld ook dit artikel in de International Business Times: Hindu Nationalist’s Historical Links to Nazism and Fascism.)

Natuurlijk is de steun uit Aziatische landen (nog) niet te vergelijken met die uit de Verenigde Staten, maar het geeft wel aan dat het zionisme nooit op één paard wedt. In het Westen wordt door steeds grimmiger wetgeving, talloze invloedrijke lobby’s en aanvallen op bijvoorbeeld de BDS-beweging (voor o.a. een boycot van Israël) geprobeerd kritiek op het gedrag van Israël de mond te snoeren. Grote landen als India en China hebben echter het westers kolonialisme aan den lijve ondervonden, vandaar dat er hard gewerkt wordt om ervoor te zorgen dat de miljarden mensen daar niet te veel invloed krijgen op de publieke opinie in het Westen.

gaza_winterjan16_3

Een overschot aan vervuild water, maar geen gas of elektriciteit. Op enkele kilometers slechts wonen mensen comfortabel in huizen die eens van hen waren.

Oorzaken en symptomen

In dit ontzagwekkende geopolitieke spel lijken de Palestijnen er niet toe te doen. Ze staan machteloos tegenover een oppermachtige bezetter. Maar als we uitzoomen zien we dat de Palestijnen als geen ander laten zien waar het zionisme voor staat. De internationale wapenhandel speelt zich af op een niveau waar de meeste mensen geen weet van hebben. Precies een jaar geleden deed Yair Auron een oproep aan president Peres om excuses te maken voor Israëls steun aan de genocides in Rwanda en Servië. Samen met die andere “vredesduif” Yitzhak Rabin was Peres verantwoordelijk voor wapenleveranties. Auron schrijft:

Jij [Peres] keurde de levering van wapens goed door de staat Israël – en niet alleen via wapenhandelaars – aan Rwanda en het Servië van Slobodan Miloševic en het Servische leger, terwijl de genocide al plaatsvond.

En dat zijn slechts twee van zeer vele voorbeelden. Dit komt echter niet of nauwelijks aan bod in onze media. Wel heeft iedereen ingeprent gekregen dat de Palestijnen “de joden de zee in willen drijven”. Wat zich op het wereldtoneel vaak achter de schermen afspeelt, zien we in concreto in de Palestijnse gebieden. Daar gaat geen dag voorbij zonder het vermoorden, vernederen en opsluiten van Palestijnen en het vernietigen en stelen van hun eigendommen. Alles met het oog op verdere expansie van de joodse staat en zonder enig mededogen voor de miljoenen mensen die daar het slachtoffer van zijn. Hoe het Israël keer op keer lukt de realiteit om te draaien en zichzelf als slachtoffer te presenteren is iets waar onderzoekers van komende generaties op mogen studeren. Het proces is nu nog in volle gang en de druk van diverse zionistische lobby’s is zo groot dat slechts weinigen hun carrière zullen riskeren om de waarheid boven tafel te krijgen.

Iemand die dat wel aandurft is de Israëlische Jeff Halper, van huis uit antropoloog. In het begin van de jaren 70 kwam hij vanuit de Verenigde Staten naar Israël en al snel bemoeide hij zich met de manier waarop de Palestijnen werden onderdrukt. Hij richtte het Israeli Committee Against House Demolitions (ICAHD) op, een organisatie die zich exclusief bezighoudt met de situatie rondom de vernietiging van Palestijnse huizen door Israël. In zijn onlangs verschenen boek War Against The People gaat hij op zoek naar de reden waarom Israël getolereerd wordt, ook al lapt het land wetten, verdragen en resoluties aan z’n laars en behandelt het een ander volk op een manier die in West-Europa nooit geaccepteerd zou worden. De bezetting zelf kan daar geen goed antwoord op geven, iets moet ervoor zorgen dat de zionistische visie en de omkering van de werkelijkheid zwaarder weegt in de media en de politiek dan het gedrag van het land. Halper schrijft:

Ik begon buiten de kaders van de bezetting zelf te kijken. Ik ontdekte dat Israël diplomatieke betrekkingen onderhoudt met 157 landen en praktisch alle overeenkomsten en protocollen die Israël met hen sloot bevatten componenten op het gebied van militaire en beveiligingszaken.

Het is die schier onontwarbare kluwen van economische en militaire belangen waar president Eisenhower voor waarschuwde tijdens zijn afscheidsrede in 1961.

In the councils of government, we must guard against the acquisition of unwarranted influence, whether sought or unsought, by the militaryindustrial complex. The potential for the disastrous rise of misplaced power exists and will persist.

Dat het militair-industriële complex rampzalige gevolgen kan hebben is in de meer dan vijftig jaar die sindsdien verstreken zijn wel duidelijk geworden. Hoe de Amerikaanse neocons Irak van de kaart konden vegen op basis van leugens en uit eigenbelang is slechts één voorbeeld.

De staat Israël en de ideologie van het zionisme buiten deze situatie uit. Ondertussen beschermd door een indrukwekkend arsenaal aan massavernietingswapens, geavanceerde Duitse duikboten waarmee overal in de wereld kernwapens ingezet kunnen worden en een enorme vloot van bewapende drones, weet Israël dat het niet aangepakt zal kunnen worden op de manier waarop bijvoorbeeld Irak en Libië machteloos werden gemaakt.

De Palestijnen fungeren als de kanarie in de kolenmijn. Zolang er nog verzet is, is er leven. Zij tonen – voor wie de moeite neemt te kijken naar wat er echt gebeurt in Palestina – een beeld van een verstikkende overheerser. Zij tonen vooral de mentaliteit, het sadisme en de schaamteloze propaganda op een concrete wijze. Zij tonen het menselijk lijden als direct gevolg van een bezetter die zelfs zijn plicht als bezetter niet nakomt, namelijk het garanderen van de veiligheid in de bezette gebieden.

De abstractie van de internationale politiek is te complex en te ver weg om anders dan met machteloos afgrijzen op te reageren. Hier hebben we te maken met een concrete situatie die moet kunnen veranderen indien politici eindelijk eens wat ruggengraat zouden tonen. Waar kunnen we het morele recht aan ontlenen om waar dan ook op te treden uit naam van “democratische waarden”, indien we blijven toekijken hoe hier een volk kapot wordt gemaakt? Het wordt tijd dat we de kanarie redden en de mijn sluiten, voordat er nog meer ongelukken gebeuren.

Palestijns meisje van 13 geëxecuteerd

By Engelbert Luitsz            ©         (www.alexandrina.nl/?p=4307)

meisje_13_gedood_230115

Vanmorgen werd de 13-jarige Ruqayya Eid Abu Eid door een Israëlische soldaat doodgeschoten. Zij zou met een mes hebben gezwaaid, maar er is geen soldaat gewond geraakt en er zijn tot nu toe ook geen beelden opgedoken van een eventuele aanval. Het meisje werd vervolgens op straat geëxecuteerd.

Overal muren om je heen

Het gebeurde bij het Palestijnse dorp Anata, even ten noordoosten van Jeruzalems Oude Stad. Anata werd in 1967 door Israël bezet, maar wordt daarnaast tegenwoordig grotendeels door de Afscheidingsmuur omringd, waardoor er geen vrije toegang tot Oost-Jeruzalem is. Vlakbij ligt de illegale nederzetting Anatot (of Almon, beide namen hebben een Bijbelse oorsprong) en de moordenaar van Ruqayya zou daar dienst doen om de veiligheid van de nederzetting te waarborgen. Anatot was in de jaren 80 berucht vanwege een detentiecentrum dat uiteindelijk onder druk van mensenrechtenorganisaties werd gesloten vanwege de onmenselijke omstandigheden die er heersten. De locatie voor Anatot (gesticht in 1982) is niet toevallig gekozen. Er zijn daar diverse steengroeven. Zoals elke nederzetting en “outpost” is Anatot onderdeel van het grotere plan voor de overname van heel Palestina, maar de locaties worden zorgvuldig gekozen om zoveel mogelijk natuurlijke hulpbronnen in te pikken. Het grootste deel van het grind van de steengroeven gaat naar Israël en dat is verboden volgens het internationaal recht zolang de West Bank niet officieel geannexeerd is.

De context waarin de Palestijnen moeten leven, een situatie die met de dag verslechtert door het genadeloze optreden van het leger, de aanvallen van kolonisten, de afsluiting van hele wijken waardoor honderdduizenden Palestijnen in getto’s moeten leven en de steeds veelvuldiger oproepen tot het vermoorden van Palestijnen die uit alle lagen van de bevolking opklinken, maken ook het leven van iedereen die probeert zich afzijdig te houden tot een hel.

Moord als beleid en religie

Van de meer dan 160 Palestijnen die in de afgelopen maanden zijn doodgeschoten is maar zelden aangetoond dat het om een daadwerkelijke aanslag ging. Wat ook verontrustend is, is dat de pers zelden of nooit melding maakt van de context, van de achtergrond of mogelijke aanleiding. Zelfs al zou iemand met een mes zwaaien, hoe is het mogelijk dat goed getrainde soldaten, voorzien van beschermende kleding, niet in staat zouden zijn een kind in bedwang te houden? Toen in augustus vorig jaar de orthodoxe jood Yishai Schlissel zes mensen neerstak tijdens de Gay Pride-manifestatie in Tel Aviv, werd hij keurig in hechtenis genomen zonder hem een haar te krenken (een van de slachtoffers overleed later). Ook de joodse moordenaars op de Westelijke Jordaanoever worden met fluwelen handschoenen aangepakt, terwijl Palestijnen aan de lopende band worden doodgeschoten zonder dat ze ook maar iets gedaan hebben.

Bij de begrafenis van de joodse massamoordenaar Baruch Goldstein in de jaren negentig, verklaarde de rabbijn Yaacov Perrin dat een miljoen Arabische levens “nog niet een joodse vingernagel waard zijn“. Maar is dat een uitzondering? Nee, premier Netanyahu zelf, die niet bekend staat als een religieuze fundamentalist, zat op hetzelfde niveau toen hij de ouders van Mohammad Khdeir toesprak nadat hun zoon door joodse extremisten levend was verbrand:

Ik weet dat er in onze maatschappij, de Israëlische maatschappij, geen plaats is voor dergelijke moordenaars. En dat is het verschil tussen ons en onze buren. Zij beschouwen moordenaars als helden.

Een merkwaardige uitspraak van de premier van een land waar het graf van Baruch Goldstein nu, 20 jaar later, nog steeds een bedevaartsplaats is voor religieus rechts. En het land waar een opperrabbijn, in dit geval Shmuel Eliyahu (er zijn er vele zoals hij), mag oproepen alle Palestijnen te vernietigen (hier en hier) zonder dat dat gevolgen heeft.

Het gebeurt over de hele linie en nergens is iemand veilig. Opmerkzame Israëlische activisten vonden een artikel in het Hebreeuws dat alleen in de gedrukte krant staat. Daarin suggereert een voormalige hoge ambtenaar van het ministerie van Onderwijs, Tzvi Tzameret, dat de Zweedse minister van Buitenlandse Zaken Margot Wallström een legitiem doelwit is.

Wallström had gevraagd om een onderzoek naar de omstandigheden waaronder zoveel Palestijnse kinderen worden doodgeschoten, hetgeen haar op een furieuze aanval uit Israël kwam te staan en ze komt het land voorlopig niet in. Tzameret verwijst naar de Zweedse diplomaat Folke Bernadotte die in 1948 door joodse terroristen werd vermoord vanwege zijn pogingen tot een leefbare situatie tussen joden en Palestijnen te komen. En dat paste uiteraard niet in de zionistische plannen. Zelfs het feit dat Bernadotte tijdens de oorlog duizenden joden het leven had gered was niet voldoende om hem enig krediet te gunnen.

De Israëlische journalist Gideon Levy merkte onlangs al bitter op dat je tegenwoordig in Israël geen Eichmann hoeft te zijn om geëxecuteerd te worden, het is voldoende een Palestijns meisje met een schaar te zijn. En over Wallström zegt Levy:

De Zweedse minister van Buitenlandse Zaken Margot Wallström, een van de weinige ministers met een geweten in de wereld, wilde een onderzoek naar de moorden. Niets is moreler en juister dan zo’n eis. Die zou van onze eigen minister van Justitie moeten komen.

De artikelen van Gideon Levy in de Israëlische krant Haaretz zijn bekend en kunnen zelfs de propaganda dienen. Kijk eens wat men in Israël allemaal kan zeggen! Maar wanneer kritiek van buiten dergelijke afgebakende “verzetshaarden” komt blijkt pas dat er helemaal geen kritiek wordt geduld. We zagen het onlangs met de behandeling van de Palestijnse politica Haneen Zoabi en nu is de beurt aan de Amerikaanse ambassadeur in Israël, Dan Shapiro. Shapiro is zelf joods en dan is de aanval zo mogelijk nog venijniger, want dan ben je “een verrader van je eigen volk“.

Maar was het echt zo schokkend wat Shapiro te vertellen had?

Het lijkt er soms op dat Israël twee standaarden heeft met betrekking tot het handhaven van de wet op de Westelijke Jordaanoever – een voor Israëliërs en een voor Palestijnen.

Daarnaast zette hij vraagtekens bij een wet die bepaalt dat leden van niet-gouvernementele organisaties die met buitenlands geld worden gesteund in het Israëlische parlement herkenbaar moeten zijn. Ja, Israël bedreigt heel de EU wanneer men verlangt dat producten uit bezette gebieden een label krijgen zodat de consument goed wordt voorgelicht, maar met het labelen van mensen die zich verzetten tegen Israëls onmenselijke behandeling van de Palestijnen hebben ze geen enkel probleem.

Kritiek op Israël wordt steeds meer kritiek op zionisme

Als Shapiro geen jood was geweest, was er ongetwijfeld een lawine aan antisemitisme-aantijgingen over hem heen gestort. Dat heeft erg lang kunnen werken en het wordt bijzonder lastig voor de zionisten nu steeds meer prominente joden zich niet langer laten ringeloren. De geschiedenis van de kritiek op het zionisme kent talloze prominenten, waaronder Sigmund Freud, Albert Einstein, Moshe Menuhin, Israel Shahak, Noam Chomsky of Hajo Meyer. Het verschil zit hem vooral in de organisatie. Het zionisme vormt een strak geregisseerd internationaal netwerk, terwijl de critici vaak individuen zijn. En juist dat lijkt te veranderen. Shapiro laat zien dat hij op de eerste plaats Amerikaan is, terwijl er eigenlijk van hem verlangd wordt dat hij op de eerste plaats jood is. Kritiek van joden die zelf deel uitmaakten of nog uitmaken van het joodse establishment komt hard aan, want deze mensen hebben een achterban en verkondigen wat velen zelf niet durven te zeggen, uit angst voor represailles. Actuele voorbeelden van die categorie zijn mensen als Avram Burg (“Zionism is over…“) enHenry Siegman.

Dood in de morgen

Je kunt niet anders doen dan hopen op een keerpunt. Dat punt zal niet bereikt worden door een rationele analyse. Uiteindelijk zijn het de emoties die het moeten doen. Zoveel afkeer van het racisme, de bezetting en de executies dat de publieke opinie omslaat. Het levend verbranden van Palestijnse kinderen was niet genoeg om dat te bewerkstelligen. En dus blijven we maar hopen. Misschien dat de dood van een 13-jarig meisje weer wat mensen de ogen zal openen. Je hoeft geen kant-en-klare oplossing te hebben om de huidige misdaden te mogen veroordelen. Ook Palestijnen moeten we eerst de fysieke en mentale vrijheid gunnen die nodig is om te kunnen nadenken over een betere toekomst. Wanneer je gevangen zit, dagelijks wordt vernederd en voor je leven moet vrezen is het juist erg moeilijk te geloven in een rechtvaardige wereld. En dat geloof is een eerste voorwaarde om tot een betere wereld te geraken.

De kinderen van Israël

By Engelbert Luitsz          ©        (www.alexandrina.nl/?p=4299)

groep_met_kinderen

Het Kinderrechtenverdrag van de Verenigde Naties is het meest geratificeerde verdrag van deze organisatie. Momenteel hebben alleen de Verenigde Staten het niet geratificeerd, maar dat heeft vooral te maken met het feit dat alle staten daar tot overeenstemming moeten komen. Nederlandstalige informatie loopt nog wel eens een beetje achter, maar ondertussen hebben ook Somalië en Zuid-Soedan zich aangeslotenbij de internationale consensus, waarmee het aantal landen op 196 is gekomen.

Momenteel wordt er opnieuw veel gesproken over de situatie van kinderen in verband met de vluchtelingenstroom uit Syrië. Zoals altijd botst het dan tussen technocraten die kinderrechten ondergeschikt maken aan het eigen programma en mensen die de rechten van het kind onvoorwaardelijk voorop stellen. Jan Bouke Wijbrandi, directeur van Unicef Nederland, stelde het in een dialoog met staatssecretaris Van Rijn heel duidelijk: “Alsjeblieft, houd je aan het uitgangspunt dat een kind op de eerste plaats kind is en pas daarna vluchteling.” Ook na het trauma van een oorlog en het vluchten is de situatie in een adoptieland verre van ideaal. Over het verhuizen van noodopvang naar noodopvang zegt Wijbrandi: “Weet u wel hoe slecht dat is voor een getraumatiseerd kind?” Waarop Van Rijn niets beters weet te verzinnen dan: “Maar ze verhuizen wel in een veilig land.” (1)

Conflictgebieden geven duidelijk aan hoe belangrijk de rampzalige situatie ook voor de toekomst is. Onderwijs – een recht volgens het Kinderverdrag – is een direct slachtoffer van geweld en de gedwongen verplaatsing van enorme groepen mensen. Ontwikkelingswerker Rabi Bana schetst de situatie voor Syrische kinderen:

In Syrië zijn gezondheidszorg en onderwijs gratis voor iedereen. De geletterdheid van de Syriërs is een van de hoogste van het Midden-Oosten. Maar dat gaat nu verloren. Vijftigduizend leraren zijn gevlucht. Een op de vier scholen ligt in puin. En de buurlanden hebben geen capaciteit. Als we niet oppassen mist een hele generatie Syriërs elementair onderwijs.

Het is geen geheim dat onderwijs ook opvoeding is, het is geen kennis die in isolement wordt opgedaan. Onderwijs heeft een belangrijke sociale functie en geeft kinderen hoop op een toekomst die ze in ieder geval ten dele zelf vorm kunnen geven. Tineke Ceelen van Stichting Vluchteling merkt dan ook op: “Jongens die geen scholing en perspectief hebben, kiezen eerder voor actie.” (2)

Is het toeval dat die hoge graad van scholing ook in bepaalde andere landen op zo’n hoog peil stond en nu is verdwenen? In Irak, in Libië, in Palestina? Aangezien de discussie over jongeren die gedesillusioneerd zijn ook steeds terugkomt bij aanslagen in Europa, of bij het Palestijnse verzet van kinderen in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever, zou je bijna gaan denken dat het met opzet gebeurt. Zo moeilijk is het niet kinderen de hoop op een betere toekomst af te nemen. Elke psycholoog kan je vervolgens vertellen dat een deel van hen zal “radicaliseren” zoals dat tegenwoordig moet heten.

Iemand die veel onderzoek heeft gedaan naar hoe jongeren zich gedragen is de psychologe Eveline Crone. In haar populair-wetenschappelijke boek Het puberende brein schrijft ze “dat de meeste probleemoplossingsfuncties zich ontwikkelen tussen vier en twaalf jaar (de periode dat kinderen op de basisschool zitten)” (3, p. 51). Dat is dus een zeer kwetsbare periode en als die kinderen onthouden wordt is de kans op onaangepast gedrag sterk aanwezig. Een centraal thema in het boek van Crone is het feit dat het deel van onze hersenen waarmee we daadwerkelijk de consequenties van onze daden kunnen invoelen pas heel laat volledig tot ontwikkeling komt.

Pas bij zestienjarigen werd de eerste indicatie gevonden van een waarschuwingssignaal voorafgaand aan een gevaarlijke keuze, hoewel bij deze leeftijdsgroep dit waarschuwingssignaal nog niet zo sterk aanwezig was als bij twintig- tot vijfentwintigjarigen. (3, p. 104)

Palestina

Israël heeft het Kinderrechtenverdrag uit 1989 al in 1991 geratificeerd. Welke kinderen hadden ze in gedachten denk je dan? Joodse misschien? Ik moest daar vanmorgen aan denken toen de filosoof Hans Achterhuis aanschoof bij Wim Brands. In het programma Boeken werd Erfenis zonder testament besproken, een boek over de tien geboden dat hij samen met collega-filosoof Maarten van Buuren schreef. De absurditeit van de Bijbel als moreel richtsnoer kan bijna niet beter aangetoond worden dan door Mozes die met de tien geboden terugkeert en vervolgens 3000 onschuldige mensen vermoordt, omdat ze het gouden kalf hadden aanbeden. Een van die tien geboden was: Gij zult niet doodslaan.

Zo lijkt men in Israël ook om te gaan met die paar verdragen die ze in theorie wel zouden moeten respecteren. Zowel in de Gazastrook als op de Westelijke Jordaanoever, zowel bij de bedoeïenen als bij de Palestijnen in Israël wordt het onderwijs moeilijk tot onmogelijk gemaakt. En ook al doet men er alles aan om toch de leergierigheid te bevredigen en de kans op een beter leven te vergroten, het lukt slechts een klein deel de school af te maken (als die er nog staat). Het wordt nog moeilijker als men verder wil studeren, want de blokkade van de Gazastrook betekent ook dat bijna niemand toestemming krijgt om in het buitenland te studeren.

In de Gazastrook is het de fysieke vernietiging van de infrastructuur, van de scholen zelf, van het elektriciteitsnetwerk, van de invoerbeperkingen, alsmede de dagelijkse terreur van invallen, raketaanvallen en drones die overvliegen, die het naar onze Nederlandse maatstaven onmogelijk maken je te concentreren op een studie (hier kan ik de politie bellen als de muziek bij de buren te hard staat, daar heb je te maken met F16′s die laag overvliegen). Op de Westelijke Jordaanoever zijn talloze internationale hulpverleners en christelijke organisaties actief om kinderen naar en van school te begeleiden, om ze te beschermen tegen het geweld van soldaten en kolonisten. En dan is er nog de muur die een groot obstakel vormt.

Dit komt uiteraard bovenop de al vaak aangehaalde zaken als het arresteren van zeer jonge kinderen, de absurd hoge straffen die uitgedeeld worden en met name de afgelopen weken het vermoorden van kinderen en jongeren. Elke arrestatie, elke marteling van een kind en elke moord op een kind is een collectieve straf waarmee hele families worden gestraft, alleen omdat ze Palestijnen zijn.

Hoe is het mogelijk dat die andere 195 landen niet massaal in opstand komen tegen een regime dat generaties kinderen al decennia lang als beesten behandelt op basis van racistische criteria?

“Israël”

Is het in het land van de onderdrukkende en bezettende macht beter gesteld of is het racisme daar ook aantoonbaar aanwezig? Natuurlijk, racisme is nooit gericht tegen een enkele groep. Het is een mentaliteit die zich op allerlei manieren uit. Kort na de Tweede Wereldoorlog was er de beruchte “ringworm-affaire“. Zeer actueel, want de achtergrond was toen ook massa-immigratie. Immigratie van joden weliswaar, maar niet van Europese joden (Asjkenazim). Het waren joden uit Arabische landen die in Israël gezien werden als een bedreiging voor de blanke hegemonie (ziektes, besmetting, waar kennen we dat van…). De joodse eugeneticus Chaim Sheba gebruikte tienduizenden kinderen, joodse en Palestijnse, om testen te doen met extreem hoge doses straling. Velen stierven aan de gevolgen daarvan en talloze anderen hielden er blijvend letsel aan over. Nog los van het trauma dat ze als proefdieren waren gebruikt door iemand die niet onderdeed voor de symbolen van het kwaad waarvoor zoveel joden uit Europa waren gevlucht.

Deze meneer Sheba werd in Israël echter niet uit de geschiedenis verwijderd. Er werd veel later een documentaire over deze zaak gemaakt en de journalist Jonathan Cook merkte daarin twee omissies op. Er werd verzwegen dat er ook Palestijnse kinderen bij de experimenten waren gebruikt, en

het andere is dat dr. Sheba tot op de dag van vandaag wordt geëerd in Israël. Een van ‘s lands grootste ziekenhuizen, het Chaim Sheba Medical Centre, is naar hem vernoemd. (4)

Een andere pijnlijke geschiedenis werd gisteren door Marianne Azizi beschreven: een rechtszaak tegen Israëlische rechters, een Israëlische minister en Amerikaanse organisaties die betrokken zijn bij kinderhandel in Israël.

Duizenden kinderen in Israël worden bij hun ouders weggehaald op basis van flinterdun bewijsmateriaal en in instituten geplaatst. Daar worden ze onderworpen aan onderzoeken, medicatie, psychiatrische testen en worden ze vaak seksueel misbruikt, waarmee de kans dat ze weer kunnen terugkeren naar hun families heel klein wordt. (5)

De personen en organisaties die beschuldigd worden van betrokkenheid zijn zo machtig dat het maar zeer de vraag is of hier veel aandacht voor zal komen in de reguliere media. Het is in ieder geval weer een item voor het “anti-zionismedossier”. Het komt op de stapel van de rapporten over de situatie van kinderen in Israëlische gevangenissen, van de oorlogsmisdaden, de executies, de collectieve straffen, de behandeling van asielzoekers, de bloeddiamanten- en wapenhandel en van de vrouwenhandel en de prostitutie, onder andere beschreven door de bijzondere Israëlische schrijfster Ilana Hammerman in haar boek In Foreign Parts: Trafficking Women in Israel.

Een land dat een ander volk zo behandelt kan ook binnen de eigen grenzen (als die bestonden) niet fatsoenlijk zijn. Het ontmenselijken van de ander begint met het ontmenselijken van jezelf, en dat zien we terug in de Israëlische maatschappij.

Kinderen

Wat al die verhalen over kinderen en jongeren gemeen hebben, en waarom er zoiets bestaat als een Kinderrechtenverdrag, is dat zij de toekomst zijn. Een land dat de eigen toekomst ondermijnt door bepaalde groepen te discrimineren en andere op te voeden met haat, een land dat een ander volk onderdrukt en miljoenen kinderen heeft vernederd en gekwetst, moet ooit eens tot de orde worden geroepen. Zoals we dagelijks zien worden de daders steeds wreder, met als voorspelbaar gevolg dat ook de slachtoffers het niet meer lijdzaam over zich heen zullen laten gaan. Er komt een moment dat de coping mechanisms zoals psychologen ze noemen niet langer zullen voldoen. Dat moeten we koste wat kost zien te voorkomen, want hoe gruwelijk het nu ook is, het kan nog erger.

Ontkenning in Israël

By Engelbert Luitsz                  ©           (www.alexandrina.nl/?p=4293)

Oldman_girl_nakba

Sigmund Freud introduceerde in 1923 de term ‘ontkenning’ in de psychoanalyse als een van de afweermechanismen waarmee het Ich zich probeert af te sluiten van ongewenste, angstaanjagende gedachten uit het Es. Dat het niet aanvaarden van een negatieve prikkel kan leiden tot het verminderen van stress is op allerlei manieren aangetoond. De Amerikaanse psycholoog Richard Lazarus experimenteerde bijvoorbeeld met situaties die een stressreactie bij mensen teweegbrengen. Dat konden beelden van een bloedig ritueel zijn die in drie verschillende omstandigheden werden getoond: proefpersonen keken onvoorbereid, ze kregen een technische uitleg, of er was sprake van ontkenning (wat men zag zou nagespeeld zijn). In het tweede en derde geval werd er beduidend minder stress geconstateerd.

Een technische uitleg, bijvoorbeeld in de vorm van een voorbereiding op een militaire operatie, kan ervoor zorgen dat soldaten zich niet goed realiseren wat ze doen op het moment dat ze onschuldige mensen vermoorden. Het grote aantal zelfmoorden onder soldaten die zich na afloop van de gevechtshandelingen bewust worden van wat ze hebben aangericht, bewijst wel dat deze technieken niet voor iedereen op dezelfde manier werken. Maar als men vervolgens overgaat op het afweermechanisme van de ontkenning kan de schade toch nog beperkt blijven.

Begin oktober zagen we een duidelijk geval van die ontkenning bij joden in Israël en ver daarbuiten. Een groep Israëlische undercoveragenten was geïnfiltreerd in een groep Palestijnse demonstranten. Een Palestijnse man werd door hen vastgegrepen, waarna een van hen zijn pistool tegen een been van de man drukte en hem een kogel in zijn been joeg. Er waren duidelijke foto’s en video’s van wat er was gebeurd en die kregen ook aandacht in de media. Maar, zoals Lisa Goldman voor het weblog +972 beschreef, wilde men het in Israël niet geloven. Er werden alle mogelijke scenario’s bedacht om maar niet te hoeven accepteren dat “hun” soldaten zoiets zouden doen. En hun ontkenning wordt versterkt door het verschil in behandeling tussen joden en Palestijnen. Een 17-jarige joodse jongen die bij Dimona vier Palestijnen met messteken te lijf ging werd niet doodgeschoten. Hij werd niet eens aangeklaagd wegens poging tot moord, nee, hij kreeg psychiatrische hulp. Bovendien werd er in het persbericht direct gezegd dat het om een wraakactie ging, ook een manier om hem minder schuldig te doen lijken.

Goldman woont in de Verenigde Staten en ook daar is de ontkenning onder haar joodse kennissen enorm. Voor veel Amerikaanse joden is Israël een onderdeel van hun identiteit en wanneer ze geconfronteerd worden met deze ‘angstaanjagende gedachten’ raken ze in een existentiële crisis.

Israëls nationale ontkenning

De Israëlische sociologe Eva Illouz kreeg vandaag ruimte in de krant Haaretz voor eenbelangrijke boodschap aan joods Israël. Zij ziet wat er daar gebeurt als “nationale ontkenning” met betrekking tot de onderdrukking van zowel de Arabische Israëliërs als de Palestijnen in de bezette gebieden. Zij maakt daarbij een onderscheid tussen het freudiaanse model, waarbij het onbewuste een belangrijke rol speelt en waarin derhalve de morele aansprakelijkheid minder is, en een vorm van ontkenning die een half bewuste, half doelbewuste strategie is om onszelf en de wereld niet te hoeven zien. Ze noemt dat “complexe kennis“.

Illouz beschrijft drie vormen van ontkenning in Israël.

1. Het is nooit gebeurd
De Nakba-wet uit 2011 bepaalt dat organisaties die staatssteun ontvangen niet mogen verwijzen naar “een dag van rouw” op wat voor Israël de Onafhankelijkheidsdag is. De Nakba – de catastrofe – is het woord waarmee Palestijnen verwijzen naar 1948, toen honderdduizenden van hen werden verdreven en honderden steden en dorpen werden vernietigd. Wat voor Israël Onafhankelijkheidsdag is, is voor de Palestijnen Nakba-dag.

Illouz wijst er ook op dat Duitsland z’n status van een morele wereldleider heeft te danken aan het feit dat het land de begane misdaden erkent. Volgens haar kan Turkije die status niet bereiken zolang dat land de eigen geschiedenis (de Armeense genocide) blijft ontkennen. Maar welk land is geheel eerlijk over z’n verleden? In Nederland werd in 1945 bijvoorbeeld de legendarische cineast Joris Ivens in de ban gedaan vanwege een documentaire over de onafhankelijkheidsstrijd in Indonesië

We kunnen stellen dat hoe open, rechtvaardig en moreel staten zijn, afgemeten kan worden aan hoeveel en op welke manier zij hun historische wandaden ontkennen of erkennen.

2. Ontkenning van de toekomst
De BDS-beweging die ijvert voor een boycot van Israëlische goederen om zo het land op vreedzame wijze te dwingen tot een rechtvaardige behandeling van de Palestijnen, is volgens Illouz achter de schermen veel effectiever dan uit de officiële berichtgeving blijkt. Een totale Europese boycot van Israëlische goederen zou volgens een berekening leiden tot een jaarlijks verlies van bijna 90 miljard dollar en tot het verlies van ruim 35.000 banen.
Daarnaast wint het religieuze onderwijs steeds meer terrein ten opzichte van het seculiere staatsonderwijs. Israël is op weg een theocratie te worden, gebaseerd op de joodse wet, waarin sterk racistische en sexistische elementen zitten.

3. Zien en toch niet zien
Doordat de wetteloosheid zoals die op de Westelijke Jordaanoever hoogtij viert, met steun van het leger zelf in stand wordt gehouden, is men in staat zich niet werkelijk te realiseren wat men de Palestijnen aandoet. Het is als de vrouw die wel op de hoogte is van het misbruik van haar dochter door haar eigen man, maar niet in staat is daartegen in opstand te komen, alsof het niet echt tot haar door wil dringen.
In Israël is het leger oppermachtig. Niet alleen op de grond, maar ook in de politiek. Het is geen staat met een leger, doch een leger met een staat. En zo’n 16% van het nationale budget voor Defensie is het leger veruit de grootste kostenpost.

Ontkenning op grote schaal zoals dat in Israël gebeurt zorgt niet alleen voor een mistig bewustzijn en afstomping van morele intuïtie, het maakt het ook mogelijk dat Nentayahu kan beweren dat Hitler nooit de joden wilde vernietigen, zonder dat hij wordt gedwongen tot aftreden. We nemen er kennis van en gaan door met onze dagelijkse bezigheden, omdat Israël nu rondom een gigantische leugen is gebouwd.

Eva Illouz schreef een niet mis te verstane waarschuwing voor haar landgenoten. Wat onduidelijk bleef en me intrigeerde was haar idee over het zionisme. Ze schrijft weliswaar dat volgens haar de gevoerde politiek in de bezette gebieden in beleid omgezet kon worden omdat die mentaliteit ook al binnen de Groene Lijn (van voor 1967) bestond, misschien wel vanaf het ontstaan van het zionisme. Elders zegt ze echter dat de ramp die de Palestijnen trof niets afdoet aan de legitimiteit van het vroege joodse nationalisme. Zo blijven er toch nog vraagtekens, maar dat is alleen maar goed. Zolang we vragen blijven stellen, ontkennen we niet.

Luidt Hebron het begin van het einde in?

By Engelbert Luitsz                     ©                  (www.alexandrina.nl/?p=4281)

hebron_registratie

Geforceerde registratie van Palestijnse inwoners van de wijk Tel Rumeida in Hebron. Het doel is drieledig: het fysiek afscheiden van een groep mensen van de rest van de samenleving; nog meer controle over de levens van de inwoners; het verwijderen van mensen die iets naar buiten kunnen brengen over wat zich daar afspeelt.

Al decennia wordt het leven voor de Palestijnen in Hebron ondraaglijk gemaakt, maar ze blijven koppig zitten. De segregatie, de discriminatie, het geweld en het racisme ten spijt blijven ze vasthouden aan hun eigen plek, in de hoop op een toekomst waarin de mensheid weer bij zinnen komt.

Hebron ligt in bezet Palestijns gebied en niet in Israël zoals nog wel eens in krantenartikelen staat vermeld. De wijk Tel Rumeida wordt momenteel helemaal afgesloten en iedereen wordt geregistreerd. Dat betekent dat een grote groep mensen uit de wijk zal verdwijnen, waaronder internationale activisten. Er wordt al bericht dat die activisten momenteel gearresteerd worden, waarna ze worden uitgewezen. De mensen die kunnen blijven, zitten dan letterlijk gevangen.hebron_radio1

hebron_radio2

Zoals een Palestijnse activist het beschrijft: Zionistische, fascistische bezettingstroepen vielen vanmorgen het kantoor van de radiozender Alhureyyah in Hebron binnen, vernietigden informatie, stalen zenders en apparatuur en kwamen met een militair bevel om de zender gedurende zes maanden te sluiten. Indien men hier geen gehoor aan geeft wordt het hele gebouw vernietigd door de fascisten. 3 november 2015.

Vanmorgen werd een populair Palestijns radiostation in Hebron het slachtoffer van een Israëlische inval. De zender werd uit de lucht gehaald en de apparatuur werd gestolen of vernield. Het compleet isoleren van deze wijk en het verwijderen van communicatiemiddelen, journalisten en activisten doet het ergste vrezen. Toen in 1994 Palestijnen daar het slachtoffer werden van een joodse massamoordenaar probeerde Israël ook gebruik te maken van de onrust door alle Palestijnen te registreren. Die weigerden echter hun medewerking, waarna er een uitgaansverbod kwam dat zes maanden duurde. Palestijnen kregen slechts enkele uren per week de gelegenheid om boodschappen te doen. En dit blijf ik tot vervelens toe herhalen: niet vanwege een aanslag dóór Palestijnen, maar vanwege een aanslag óp Palestijnen!

Zelfs al worden de Palestijnen in hun getto verder met rust gelaten, dan is nog steeds elk normaal leven onmogelijk geworden. De talloze roadblocks en checkpoints belemmeren medische zorg, onderwijs en bewegingsvrijheid. Maar aangezien we soortgelijke gettovorming ook in Oost-Jeruzalem zien lijkt ook dit onderdeel te zijn van een groter plan. Kennelijk heeft men in Israël genoeg van die Palestijnen die hun eigen vernedering en bezetting weigeren toe te juichen.

Bezettingen kun je vergelijken en als we luisteren naar wat Radio Oranje in 1941 liet horen, wordt duidelijk dat alle elementen ook in Palestina aanwezig zijn:

De nazi’s nemen er geen genoegen mee Nederland leeg te plunderen. Ze willen de geest van ons volk doden en zijn ziel roven. Zij vernietigen onze vrije organisaties. Onze vrije pers is opgeheven. Onze vrije radio is geketend. Ons ambtenarencorps wordt genazificeerd.

Elke zin is van toepassing op wat er met de Palestijnse samenleving gebeurt. En hier hebben we het niet over vijf maar over bijna vijftig jaar van bezetting, zelfs als we ons beperken tot de situatie van na 1967.

hebron_lijk_kolonist

Een beeld uit Hebron dat alles zegt. De 19-jarige Farouk Sidr werd met kogels doorzeefd. Een kolonist geniet duidelijk van het schouwspel en maakt wat kiekjes om thuis te laten zien.

De geschiedenis herhaalt zich niet, de tweede helft van 1948 zal er anders uitzien dan de eerste. Creëert Israël steeds meer mini-Gaza’tjes, wordt de etnische zuivering vooral met administratieve middelen verder doorgevoerd, of gokken ze erop dat de Palestijnen zullen bezwijken aan totale psychische en fysieke uitputting? Dat ze moeten verdwijnen staat vast. Dat de wereld machteloos blijft toekijken eveneens.

Balfour en het ‘joods nationaal thuis’

By Engelbert Luitsz                    ©                          (www.alexandrina.nl/?p=4278)

800px-Balfour_portrait_and_declaration

De Balfour-declaratie van 2 november 1917 heeft met een paar regels gezorgd voor onnoemelijk veel ellende in het Midden-Oosten. En bijna 100 jaar later wordt dat niet minder. De afgelopen maand hebben we opnieuw gezien hoe op basis van a-historische en racistische claims het ene volk het andere kan blijven terroriseren. Met meer dan 70 voor het grootse deel jonge slachtoffers aan Palestijnse kant, duizenden gewonden en de dagelijkse intense vernederingen van talloze Palestijnen, jong en oud, verwijdert Israël zich steeds verder van de humane consensus die samenlevingen zou moeten binden.

Cruciaal in de beruchte declaratie is de zinsnede “a national home for the Jewish people“. Wat daarmee bedoeld werd weten we nu maar al te goed, maar toentertijd werd alles in het werk gesteld om de ware bedoelingen te camoufleren. De man die de tekst uiteindelijk opstelde – na veel discussie tussen zionisten in Engeland en in de Verenigde Staten – wordt zelf door de Jewish Virtual Library een “geheime jood” genoemd. Deze Leopold Amery was in diezelfde periode betrokken bij het opzetten van het Joodse Legioen voor Palestina, jaren voordat het Britse mandaat zou ingaan en jaren voordat de eerste Palestijnen rebelleerden.

De geheimzinnigheid rond dit kattebelletje is echter vrij goed te verklaren. Het politiek zionisme ging officieel in 1897 van start met het Eerste Zionistische Congres, maar een jaar eerder had Theodor Herzl zijn politieke pamflet Der Judenstaat gepubliceerd, het manifest van het politiek zionisme. De eerste versie daarvan was bedoeld voor intern gebruik en was gericht aan de familie Rothschild. Het was een poging de Rothschilds ervan te overtuigen dat de beste investering voor hun immense kapitaal in Palestina lag. Pas nadat hij erop gewezen werd dat zo’n insteek geen kans van slagen zou hebben, veranderde hij de tekst in wat Der Judenstaat zou worden.

Toen Herzl korte tijd later toch de noodzakelijke financiële en politieke steun kreeg en werd uitgeroepen tot de ideoloog van het zionisme, zat men een beetje in z’n maag met die term Judenstaat. Op dat moment maakte Palestina deel uit van het enorme Ottomaanse Rijk en daar zat men helemaal niet te wachten op Europese joden die daar een eigen staat kwamen stichten. De term “staat” moest men dus zien te vermijden. Hoe dat tijdens dat eerste congres ging werd later uit de doeken gedaan door Max Nordau.

Max Nordau was met Theodor Herzl een van de oprichters van de Zionistische Wereldorganisatie. Een erudiet man, maar met nogal bizarre denkbeelden. Zo had hij in 1892 het boek Entartung (“ontaardheid”) het licht doen zien, waarin hij betoogde dat kunstenaars die in zijn ogen minderwaardige kunst produceerden evolutionair achterliepen. Onder de vele grote schrijvers die hij op de korrel nam zaten Oscar Wilde (homoseksualiteit) en Emile Zola (realisme). Nordau was tevens een groot voorstander van eugenetica en een volgeling van de toen vermaarde Italiaanse eugeneticus Cesare Lombroso. De ideeën van Nordau werden veel later door Hitler gebruikt voor diens hetze tegen Entartete Kunst.

Nordau verklaarde later waarom hij de term bedacht die in het Engels “national home” zou worden:

Ik deed mijn best om de voorstanders van de joodse staat in Palestina ervan te overtuigen dat we een perifrase zouden kunnen vinden die precies uitdrukte wat we bedoelden, maar op zo’n manier dat we de Turkse heersers over het begeerde land niet zouden provoceren. Ik stelde “Heimstätte” voor als synoniem van “staat”… Dat is de geschiedenis van deze zoveel becommentarieerde uitdrukking. Het was dubbelzinnig, maar wij wisten allemaal wat het betekende. Voor ons betekende het toen “Judenstaat” en dat betekent het nu nog steeds.

De woorden perifrase – het benoemen van onderdelen zonder het bedoelde rechtstreeks te benoemen -, het begeerde land, dubbelzinnig, laten aan duidelijkheid niets te wensen over: dit was doelbewuste misleiding. Het congres was weliswaar toegankelijk voor niet-joden, maar het is duidelijk dat hier over de eigen achterban wordt gesproken. Tegenover een niet zionistisch publiek werd echter precies het tegenovergestelde beweerd. Zo ontkende Nahum Sokolov, die nauw samenwerkte met de superzionist Chaim Weizmann, dat men uit was op een onafhankelijke joodse staat: “De ‘Joodse Staat’ was nooit onderdeel van het zionistische programma.“*

Tegenstanders van het zionisme in het Westen waren in de begintijd vooral anti-zionistische joden en het waren deze mensen die net als de bevolking van Palestina (en de hele Arabische wereld) voor de gek werden gehouden. Maar de zionisten hadden ondertussen de steun gekregen van die Rothschilds en van andere joodse bankiers. De financiële, logistieke en politieke steun zorgde ervoor dat ze in verhouding tot hun aantal een onevenredig beslag op het land konden leggen. En al snel volgde de militaire steun van de Britten. Voor hen was die vijandige joodse aanwezigheid een goed excuus om een flinke militaire aanwezigheid in stand te houden. Hun eigen belang daarbij bleek onder andere uit een memorandum van de Britse politicus Victor Cavendish:

Recente ontwikkelingen hebben onze positie in Egypte ingrijpend veranderd en er zouden makkelijk omstandigheden kunnen ontstaan, onder de nieuwe voorwaarden, die onze greep op het Suezkanaal ernstig zouden kunnen schaden. Met zoveel onzekerheid zou de controle over Palestina voor ons van vitaal belang kunnen zijn.**

Alle ontwikkelingen leken de zionisten in de kaart te spelen. En zo kon 2 november worden uitgeroepen tot een “racial holiday“: Declaration Day.

Op 2 november 2015 werd de 16-jarige Ahmed Awad Abu al-Rub uit Qabatiya doodgeschoten bij een checkpoint in Jenin. Ik ben de tel kwijt.

Palestijnse baby vermoord met traangas

By Engelbert Luitsz                  ©                  (www.alexandrina.nl/?p=4269)

baby_dood_gas

De acht maanden oude Ramadan Thawabteh kwam gisteren om het leven toen Israëlische soldaten een traangasgranaat in het huis gooiden. Gisteren was Ramadan het derde dodelijke slachtoffer van Israëlisch geweld op één dag. In oktober verloren al meer dan 60 Palestijnen het leven door executies, sluipschutters en het belemmeren van medische hulp.

Toeval of niet, op de dag dat een video de ronde deed op de social media waarop te horen is hoe Israëlische soldaten via luidsprekers dreigen de bewoners van het vluchtelingenkamp Aida te vergassen, kwam een acht maanden oude baby om doordat er een traangasgranaat in de woning werd gegooid. Aida ligt even ten noorden van Bethlehem in door Israël bezet gebied.

Omdat het taalgebruik een beetje vreemd was (er werd gesproken over het “bezettingsleger”, iets wat het Israëlische leger normaliter niet van zichzelf zegt), werd de video nauwkeurig geanalyseerd. Ondertussen is de maker echter opgespoord en de authenticiteit bevestigd ( Middle East Eye en Maan). Zoals gebruikelijk in Israël: wanneer iets niet langer te ontkennen is, wordt er gedaan of de dader bestraft wordt, omdat zijn of haar gedrag niet past binnen de ethische normen van het Israëlische leger. Vandaar dat zelfs de Times of Israel het bevestigt, met de nadruk op een disciplinaire straf (!) voor de verantwoordelijke soldaat.

Het gaat hier om een onderdeel van de grenspolitie, een eufemisme voor een van de meest meedogenloze militaire eenheden in Israël. De grenspolitie gaat terug tot 1948, toen zij ervoor moest zorgen dat de honderdduizenden Palestijnen die verdreven waren en huis en haard waren kwijtgeraakt niet zouden proberen terug te keren naar hun land. In feite werd dit legeronderdeel dus opgericht om ervoor te zorgen dat de VN-Resolutie die bepaalde dat gevluchte Palestijnse burgers het recht hadden terug te keren naar hun huizen, niet kon worden uitgevoerd.

Gas

Er wordt gesproken over gas, niet over traangas. Traangas voor militaire doeleinden is al sinds de Eerste Wereldoorlog door de Geneefse Conventie verboden. En hier is duidelijk sprake van militair gebruik. Er zijn talloze gevallen bekend waarbij kinderen die op weg zijn naar school met traangas werden bestookt, of vreedzame demonstranten, en maar al te vaak worden de traangasgranaten ook in huizen geschoten, waar soms baby’s liggen te slapen. Eerder deze maand overleden al een vrouw en een man als gevolg van een aanval met traangas. En nu dus een baby van acht maanden oud.

baby_dood_gas2

Een Palestijnse ambulance met het lijkje van Ramadan Thawabteh bij het mortuarium in Bethlehem.

Het woord gas in combinatie met het vermoorden van mensen is uiteraard een duidelijke verwijzing naar de holocaust. Mensen die al 70 jaar onderdrukt worden en nog steeds in een vluchtelingenkamp moeten leven, op slechts enkele kilometers van waar de bezetter een comfortabel leventje leidt op hun grond, die mensen dan ook nog eens doodsangst aanjagen met dergelijke boodschappen, is een misdaad tegen de menselijkheid.

Dit is de tekst die werd omgeroepen (via Richard Silverstein).

Inwoners van Aida, wij zijn het Israëlische bezettingsleger, als jullie met stenen gooien zullen we jullie met gas te lijf gaan totdat jullie sterven. De kinderen, de jongeren en de oude mensen, jullie allemaal – wij zullen niemand in leven laten

Tijdens de demonstratie was de 25-jarige Qassan Abu Aker gearresteerd. Via de luidspreker kreeg men het volgende te horen:

Wij hebben een van jullie gearresteerd, wij hebben hem hier bij ons. We hebben hem uit zijn huis gehaald en zullen hem hier vermoorden terwijl jullie toekijken, als jullie met stenen blijven gooien.

En de boodschap eindigde met een oudtestamentische lofzang op de vernietiging van de vijand, zoals we dat maar al te vaak vanuit Israël te horen krijgen:

We zullen jullie ogen verblinden met gas totdat jullie zullen sterven, jullie huizen, jullie families, broers, zonen, iedereen.

Nazipropaganda

Enkele jaren geleden kwamen er Britse archieven vrij uit de mandaatperiode. Toen kwam naar buiten dat al in 1948 de Hoge Commissaris voor Palestina, Alan Cunningham, opmerkelijke overeenkomsten zag tussen de manier waarop de zionisten, met jeeps voorzien van luidsprekers, de Palestijnen doodsbang maakten zodat deze zouden vluchten, en de nazipropaganda die toen nog vers in het geheugen lag. Cunningham zag toen ook al de kenmerken van een “totalitair regime“. En de zionistische propaganda was volgens hem

zowel inhoudelijk als in de manier waarop die werd bedreven, opmerkelijk gelijkend op die van nazi-Duitsland.

Misdaden over de hele linie

Het zijn niet alleen de demonstrerende kinderen of de baby’s die liggen te slapen, die het slachtoffer worden van de zionistische waanzin. Medische hulpverleners worden aangevallen wanneer die een gewonde willen verzorgen, journalisten krijgen dezelfde behandeling wanneer ze hun werk proberen te doen. Traangas, pepperspray, met rubber omklede stalen kogels, scherpe munitie en fysieke aanvallen, niets is te dol om vreedzame demonstranten, hulpverleners of getuigen van de Israëlische misdaden aan te pakken. Kinderen worden zelfs doelbewust overreden door militaire jeeps. Dat is het werk van de “grenspolitie”, die al in de jaren vijftig naam maakte als doodseskader.

grenspolitie pepperspray journalisten

Het lukt soms om iets te registreren, waarbij we moeten bedenken dat diegenen die de terreur fotograferen of filmen hun leven riskeren. En wat we op foto of video te zien krijgen is slechts een fractie van wat er gebeurt. Soms worden hele gebieden afgesloten voor de pers en wat er zich binnen de gevangenissen en martelkamers afspeelt blijft uiteraard ook buiten beeld van journalisten.

makassed-ziekenhuis

Inval in het al-Makassed-ziekenhuis in Jeruzalem, op zoek naar patiëntendossiers.

Er zijn gelukkig een paar stemmen die proberen een tegenwicht te bieden aan die media die op schaamteloze wijze de Israëlische propagandaleugens als nieuws overnemen. Of die helemaal zwijgen.Ben White verzamelde enkele video’s die een beeld geven van wat er verborgen moet blijven. De Britse politicus Gerald Kaufman liet opnieuw zijn afschuw blijken over de gang van zaken. Hij verklaarde dat meer dan de helft van de zogenaamde steekpartijen zeker door Israël is verzonnen, van de overige is het ook maar de vraag, aangezien de “daders” direct geëxecuteerd worden en er verder geen vragen worden gesteld. Kaufman wees er ook op dat de Britse conservatieven met “joods geld” gepaaid worden om zich voor het karretje van de zionisten te laten spannen.

Er is in Nederland geen krant, geen nieuwszender, geen politieke partij en geen politicus van naam te vinden die zich duidelijk uitspreekt over het horrorscenario dat zich in Palestina aan het ontvouwen is. Dreigen met genocide, verkrachting en vergassing is niet voldoende om de PvdA, de SP of de PvdD wakker te schudden uit hun lethargie van angst. Zelfs de moord op een baby is voor hen alleen van belang indien er stemmen mee gewonnen kunnen worden (zoals wanneer de baby joods is bijvoorbeeld).

In één maand meer dan 60 doden, meer dan 2000 gewonden, honderden onrechtmatige arrestaties, nog meer getto’s, 100.000 mensen die dreigen hun verblijfsvergunning kwijt te raken, alleen omdat ze tot het “verkeerde ras” behoren; honderden of duizenden mensen die gedeporteerd dreigen te worden naar het concentratiekamp Gaza, waar ze snel of langzaam zullen sterven, afhankelijk van de grillen van de Israëlische heersers; niets van dat alles brengt ook maar een rimpel teweeg in de Hollandse Hofvijver, die enkel dient om de politieke narcisten een goed gevoel te geven.