De Palestina Papers Deel 13

De Derde Intifada

Mahmoud Abbas waarschuwt de wereldleiders over de rellen in en rond de Al-Aqsa, maar heeft ondertussen niet in de gaten dat hij mogelijk zelf de ontsteker zal zijn of misschien al geweest is van de Derde Intifada, die op het punt staat van uitbreken. De twee eerdere Intifada’s waren een reactie als verzet tegen respectievelijk de zionistische bezetters en tegen de niet ingeloste verwachtingen van het Oslo-akkoord.  

De Eerste Intifada  (1987-1993)

In december 1987 brak een ongecoördineerde uitbarsting van geweld en volksprotest los tegen de Israëlische aanwezigheid in de Westelijke Jordaanoever en haar kolonisatiepolitiek. “Dit protest werd, naast gewelddadig verzet zoals het gooien van stenen en molotovcocktails, tevens gekenmerkt door algemene stakingen, burgerlijke ongehoorzaamheidsacties, het weigeren van het betalen van door Israël opgelegde belastingen, politieke graffiti, het oprichten van een ondergronds scholennetwerk (na het uitbreken van de Eerste Intifada beval de Israëlische regering het sluiten van alle Palestijnse scholen) en het boycotten van Israëlische producten.”  (info Wikipedia).

Dit werd de Eerste Intifada genoemd, waarbij na de uitbarsting verschillende acties werden   gecoördineerd door het Verenigd Leiderschap van de Intifada, dat een overkoepelend orgaan was van vier partijen, te weten Fatah, PFLP, DFLP en PPP, die actief waren in de Palestijnse bezette gebieden. De PLO was niet onmiddellijk betrokken daar ze zich in Tunis bevond.

Er waren aanvallen met molotovcocktails (3600), handgranaten (100) en geweren en/of explosieven (600). Meer dan 1100 Palestijnen werden gedood door de zionistische bezetters en nog eens een duizend door Palestijnen vanwege vermeende collaboratie.

Aangezien in 1990 de meeste leden van het Verenigd Leiderschap van de Intifada waren gearresteerd, ging de Eerste Intifada als een nachtkaars uit.

Eerste Intifada - npogeschiedenis nl - Henny

Tweede Intifada (2000-2005)  

Het Oslo-proces maakte de verwachtingen van de Palestijnen niet waar, waardoor de woede weer oplaaide. De verwachtingen – verbetering van de leefomstandigheden, veiligheid, vrede en vrijheid – gekoppeld aan het feit dat de bezetter nog steeds het bestuur in handen had, dat het aantal kolonisten verdubbeld was tot 400.000 en dat de economische situatie nog slechter was dan vóór 1987, gaf weer genoeg voedingsbodem voor de volgende Intifada.   Er was slechts één vonk voor nodig om de acties te starten.

Die vonk kwam in de vorm van Ariël Sharon, die, omringd door honderden zionistische soldaten, de Tempelberg bezocht, de plaats waar ook de Al-Aqsa staat. Het resultaat was dat er massale demonstraties en geweldsuitbarstingen uitbraken.
In de periode van de Tweede Intifada, 29 september 2000 tot en met 30 juli vonden meer dan 3300 Palestijnen de dood en werden vele tienduizenden gewond, waarvan een aantal invalide is gebleven.

De schuld voor de uitbraak zou bij Sharon en zijn bezoek aan de Tempelberg gelegd worden, maar de aanleiding was eigenlijk het feit dat Yasser Arafat de vredesplannen afwees in de zomer van 2000. De PLO ontkende dat de Intifada was gepland, wat weer tegen gesproken werd door een Palestijnse minister uit de rijen van de PLO, maar gaf wel aan dat de spanningen door het mislukken van de topontmoeting waren opgelopen.

Wat gaat er komen?

Wikipedia gaf in haar beschrijving over de Intifada aan dat de Derde Intifada reeds was begonnen in 2004 toen met name de Palestijnse jongeren van zich lieten horen, beter gezegd, lieten zien, toen ze de aanvallen op de bewoners van de illegale nederzettingen uitvoerden door ze te bekogelen met stenen.  Of dit het begin is van de Derde Intifada valt te betwijfelen, maar het kan wel een start zijn voor weer  een nieuwe Intifada.  

Maar de tegenstanders laten ook van zich spreken; zou het uitlokking kunnen zijn? Op de site www.christenenvoorisrael.nl wordt een artikel op 21 oktober 2013 gewijd aan de nieuwe Intifada: “Palestijnen sturen opnieuw aan op Intifada”.

Een gedeelte uit het artikel :  
De toename in terreur na de start van vredesbesprekingen is een bijna klassiek patroon geworden. Het gebeurde voor en na de ondertekening van de Oslo-akkoorden en later na de besprekingen op Camp David over een definitief vredesakkoord in 2000 toen Arafat de Tweede Intifada begon.

Ook nu zijn er aanwijzingen dat Palestijnse leiders aansturen op een derde Intifada. Hamas leider Khaled Mashal sprak vorige week met de Turkse premier Erdogan over een nieuwe Intifada en Hamaspremier Haniyeh riep afgelopen zaterdag Arabieren en moslims op om zich voor te bereiden op de ‘grote Al Aqsa Intifada’.

Op de Facebookpagina van Fatah werden recentelijk berichten geplaatst waarin werd herhaald dat alle vormen van ‘strijd’ nodig zijn om tot de vorming van een Palestijnse staat te komen. Uit illustraties die erbij werden geplaatst blijkt dat het om drie vormen van strijd gaat: diplomatie, stenen gooien en gewapend verzet.”   

Volgens de schrijver van dit artikel komt de terreur dus van de Palestijnen, terwijl de zionisten al het recht hebben om kinderen te vermoorden; zelfs een jongetje van 18 maanden levend te verbranden en een meisje van 18 jaar in koelen bloede te vermoorden. En dan nog durven te beweren dat de terreur van de Palestijnen komt ? Wat een hypocrisie!

Hebron na Tweede Intifada - jaddadok nl - Henny

Derde Intifada

De redenen van het begin van de Eerste Intifada – aanwezigheid van de zionistische bezetter in de Westelijke Jordaanoever en de bijbehorende kolonisatiepolitiek – zijn nog steeds aanwezig. Ook de aanleidingen voor de Tweede Intifada zijn nog duidelijk aanwezig. Alles bij elkaar opgeteld, kan de Derde Intifada niet ver weg meer zijn.

Maar er zijn nog veel meer punten aan toegevoegd: het vermoorden van onschuldige kinderen, vaak in koelen bloede, het onteigenen van Palestijns land, het vernietigen van Palestijnse olijfgaarden, de onbeschofte hit-and-ride aanvallen van de bewoners van illegale nederzettingen en zo kan de lijst nog verder geschreven worden. Maar het belangrijkste punt is volgens mij de houding van de Palestijnse Autoriteit en met name die van president Abbas. Deze laatste laat geen mogelijkheid voorbij gaan om Hamas en Gaza aan te vallen. Zijn eigen mensen, zijn eigen volk. Waar heb ik dat meer gezien? Een president die voor acht miljoen pond een nieuw paleis laat bouwen (het is nog niet klaar), terwijl Palestijnen in Gaza nog niet eens een dak boven het hoofd hebben.  Waar doet zo iemand het van en zou hij nog meer spaarcentjes op een zionistische bank of in Europa hebben?

Micha de Winter schreef op 21 november 2014 in het blad van de Universiteit van Utrecht een column en hij eindigde met de woorden: “Er is veel onderzoek dat laat zien dat het erg onverstandig is om motieven van jongeren te ontkennen, en hun gedrag uit zijn context te halen. Het gevolg hiervan is dat kinderen al van jongs af aan mee krijgen dat er geen plaats is voor hun opvattingen, belangen en frustraties. Op deze manier is er sprake van een selffulfilling prophecy: uit angst voor terrorisme wordt verdere radicalisering gecreëerd. Opvallend vond ik overigens dat veel van mijn eigen familieleden in Israël geen flauw benul bleken te hebben van de praktijken waarover ik ze vertelde. De Israëlische pers, met uitzondering van een krant als Ha’aretz, schrijft er nauwelijks over en ook de Israëlische televisie zwijgt vooral over deze pijnlijke praktijken.

Vanuit een sociaal-pedagogisch en politiek perspectief is het van het allergrootste belang om jonge mensen een ‘stem’ te geven, of anders gezegd: serieus te nemen wat hen bezighoudt en raakt. Dat is voor elk kind en voor elke jongere van belang in het kader van de ontwikkeling van een sociale en persoonlijke identiteit. Maar extra van belang is dit nog eens voor een jonge generatie die opgroeit in een sfeer van sociale en politieke spanningen en het daarmee samenhangende geweld. Gedrag dat in de ogen van een deel van de Israëlische publieke opinie en de politiek verstorend, gevaarlijk en schijnbaar zinloos is neemt, zoals we op dit moment weer kunnen zien, steeds extremistischer en gewelddadiger vormen aan wanneer de boodschap achter dat gedrag glashard genegeerd of zelfs ontkend wordt. Dat is vrijwel vragen om een Derde Intifada.”

Nabeh Sali fam Tamini - anjameulenbelt nl - Henny

De Palestina Papers Deel 14

Staatsterrorisme. Niets minder. Wel meer.

Echt een ander woord kan ik niet vinden, als ik spreek over de onbeschofte aanvallen van de zionistische bezetters op Palestijnen. Maar gelukkig sta ik niet alleen in deze bewoordingen, want verschillende media geven aan dat het Jordaanse parlement er ook zo over denkt.

Volgens de site www.almanar.com.lb:  “Jordanie heeft het Israëlische regime sterk veroordeeld  voor het plegen van “staatsterrorisme” tegen de Palestijnen, naar aanleiding van de dodelijke schietpartij van zeven Palestijnen in de belegerde Gazastrook door de Israëlische bezettingsmacht.

“De Israëlische vijand, ondermijnt de rechten van de Palestijnen op hun eigen land … en over hun heilige plaatsen, en dit is uitoefening van staatsterrorisme voor de ogen van de hele wereld,”  zei het Jordaanse parlement in een verklaring die op zaterdag 10 okober werd vrijgegeven”.

Staatsterrorisme

Bert Anciaux schreef op 31 mei 2010 het artikel ‘De triomf van het staatsterrorisme. Gaza: niets minder. Wel meer.’ op zijn website www.bertanciaux.be. UIt het artikel het volgende deel:  Hoe komt het toch dat we ooit, met zoveel progressieve gelijkgezinden, tot boycot overgingen van producten uit ondemocratische, fascistische landen: Zuid-Afrikaanse apartheid, Chileense, Spaanse en andere dictaturen? Terwijl we in het geval van Israël blijkbaar niet verder komen dan een kritische blog, een harde reportage of wat diplomatiek spierballengerol of mediatiek borstgeroffel? Wordt het niet de hoogste tijd om vanuit Europa – bij uitbreiding alle democratische landen – zonder terughoudendheid en met keiharde acties afstand te nemen van het regime, de staat en het staatsterrorisme van Israël? Er hoeven toch echt niet meer bewijzen te zijn om de bestuurders van het hedendaagse Israël te veroordelen als een schurkenstaat, in de juiste betekenis van het woord: een regime dat zich als een goed georganiseerde bende schurken gedraagt en zich zonder schroom bedient van technieken die ronduit als fascistisch mogen worden bestempeld. Ja, ik wikte mijn woorden en besef de hardheid ervan in deze specifieke context. Maar ik weet ook hoe de progressieve en vredelievende oppositie in Israël dit zelfde jargon bezigt. Hoe de eigen kritische pers en stemmen worden geschoffeerd (onlangs nog Daniël Barenboim). Dit is geen veroordeling van het Joodse volk, wel van de bestuurders van de staat Israël.”

Israa Abed

Definitie staatsterrorisme

Wikipedia geeft de volgende definitie voor staatsterrorisme: Staatsterrorisme is een daad die wordt beschouwd als terreur en wordt uitgevoerd, gedoogd of gesteund door een staat. Zoals terrorisme in het algemeen, gaat het over moedwillige aanvallen op burgers, met als doel het bereiken van een politiek of religieus doel.”

Ook Aad Verbaast hanteert op zijn site op 9 januari 2009 dezelfde definitie en koppelt daar de volgende zin nog aan vast: Staatsterrorisme maakt veel meer (burger)slachtoffers dan wat in ons spraakgebruik wordt verstaan onder terrorisme overigens.”  Voorts is hij van mening: “Wat betreft Israël. Je kan toch niet anders dan tot de conclusie komen dat deze inval in de Gaza een activiteit is die valt onder staatsterrorisme? Het valt immers strikt genomen onder de definitie.

Daarenboven een land en leger dat over de modernste intelligence faciliteiten beschikt en over smartbombs en -granaten, kan zich niet verschuilen achter het feit dat er ‘in elke oorlog burgerslachtoffers vallen’ en al helemaal niet met deze hoeveelheden. Ze schieten immers niet met ongeleide projectielen. Er zit veel meer achter.”

Overigens beschouwt Verbaast ook Hamas tot een terroristische organisatie.

Moorden

Op vrijdag 9 oktober jl. werd de 22-jarige Israa Abed op het moment dat ze stond te wachten op een busstation doodgeschoten. De zionististische soldaten dachten – let wel dachten – dat Israa een mes in haar hand had, wat overigens een zonnebril bleek te zijn. Op bevel van de aanvallende soldaten deed ze de handen omhoog en werd domweg geliquideerd. Gewoon uit de wereld geschoten.   

Tijdens een demonstratie in de buurt van Al-Bireh werd de 13-jarige Ahmad Sharaka in de nek geschoten door zionistische terroristen; later stierf hij aan de verwondingen in een ziekenhuis in Ramallah.

Op 11 oktober stond op de site van Mondoweiss te lezen dat ‘s nachts een zionistische F16 in de regio van Mughraga in Gaza het huis van Yahya Hassan had gebombardeerd. Bij de aanval kwamen de 27-jarige en vijf-maand-zwangere Nour Hassan en haar twee jaar oude dochter Rahaf om het leven. Gewoon van de wereld geschoten. Ondertussen vader en baby gewond achterlatend.

Bij een demonstratie in Gaza op 9 oktober werden zeven Palestijnen doodgeschoten en 65 gewond.

De lijst is vele malen langer – zelfs werd er al gewezen op het feit dat sinds 1 oktober 2015 twintig Palestijnen in koelen bloede zijn vermoord.

Jong geleerd - sargossa nl - Henny

Staatsgestuurd of niet?

Terug naar de definitie: Staatsterrorisme is een daad die wordt beschouwd als terreur en wordt uitgevoerd, gedoogd of gesteund door een staat. Zoals terrorisme in het algemeen, gaat het over moedwillige aanvallen op burgers, met als doel het bereiken van een politiek of religieus doel.”

Drie belangrijke zaken vallen op: ‘staat’, ‘moedwillig’ en ‘ doel’.

De zionistische staat, meestal uitvoerende soldaten van deze staat, doet helemaal niets op de onbeschofte aanvallen op de Palestijnen tegen te gaan. Sterker nog ze doen er meestal aan mee of zorgen dat de illegale terroristische kolonisten hun gang kunnen gaan. Alle drie de woorden uitgevoerd, gedoogd of gesteund zijn van toepassing op de zionistische staat als het gaat over de  onbeschofte aanvallen op onschuldige Palestijnen. De aanvallen van de zionisten zijn al heel lang geen aanvallen meer op zogenaamde strijders van Hamas of andere verzetsstrijders.  

Moedwillige aanvallen op burgers

Met de laatste opmerking is het tweede punt bereikt, namelijk de aanvallen op burgers, waarbij het steeds vaker lijkt dat de onrust wordt uitgelokt door under-cover geheime agenten, zodat daarna de aanval ingezet kan worden met getrokken pistolen die op scherp staan. Voor deze bewering gaan al video-filmpjes het net over.

Dit kan niet anders dan moedwillig worden genoemd, met voorbedachte rade om zoveel mogelijk slachtoffers te maken.

Doel om Palestijnen uit te moorden

Zoveel mogelijk slachtoffers is het uiteindelijke doel van deze voorgeprogrammeerde aanvallen op Palestijnen. Eigenlijk heel simpel: alle Palestijnen die nu vermoord worden, kunnen later nooit meer een intifada starten of een politieke weg kiezen die de zionistische staat aan banden zou kunnen leggen. Beter is om ‘dat gespuis nu al om te brengen’, volgens een aantal zionistische ministers, waarbij dan ‘de moeders ook omgebracht moeten worden, zodat ze geen addergebroed meer op de wereld kunnen schoppen’.

Vrede?

De gematigden onder ons, vaak ook onder de politici en media, die dan nog niet direct of indirect banden hebben met de zionistische bezetters, vragen vaak of er nog vrede mogelijk is. Ik zou ze het advies geven om dat te vragen aan de familie van Israa Abed of aan de familie van Ahmad Sharaka of aan de familie van Nour Hassan. Of aan al die andere families die een of meerdere leden hebben verloren door het staatsterrorisme van de zionisten uit Tel Aviv.   

Eerst zou ik de zionistische staat maar eens op de lijst van terroristische staten plaatsen, compleet isoleren en vooral geen zaken meer mee doen. Als er alles aan gedaan wordt om de slachter Assad uit zijn regeringszetel te krijgen, kan het niet anders zijn dan dat hetzelfde gebeurt met de zionistische leiders in Tel Aviv.       

Als nog eens iemand komt zeuren over vrede met de zionistische bezetters, dan zal ik nogmaals wijzen op de woorden van Eli Ben-Dahan, zionistische onderminister van Defensie: “Voor mij zijn het net dieren, het zijn geen mensen … De Palestijnen moeten begrijpen dat ze nooit een eigen staat zullen hebben en dat wij altijd over hen zullen regeren.”  Vrede zegt u, met iemand die dit soort onzin uitkraamt?     

Eli Ben Dahan - khamakarpress com - Henny

 

De Palestina Papers Deel 15

Is er een toekomst voor de jongeren?

In deel 13 kwam de Derde Intifada ter sprake. Kon men deze intifada aan zien komen of kwam deze uit de lucht vallen? Maar misschien is de vraag belangrijker of de jongeren gelijk hebben en worden ze gesteund door Palestijnse leiders?

Op de website van Hamas was op 24 oktober een artikel te lezen over de intifada: “Het lid van het politiek bureau van Hamas, Mousa Abu Marzook, heeft een beroep gedaan op de Palestijnse president Mahmoud Abbas en de Arabische leiders om het Palestijnse volk met rust te laten om haar huidige intifada tegen de Israëlische bezetting te laten voeren.

“De intifada is een opstand voor Jeruzalem en de Aqsa-moskee, voor de gekwetste waardigheid, voor de gestolen vrijheid en voor het toegeëigende land,” meldde Abu Marzook op Facebook .”

Leiding

Op de site www.middleeasteye.net zegt een belangrijk lid van Hamas dat de leider van de Derde Intifada uit de jeugd zelf komen: “Ahmed Yousef roept de Palestijnse jeugd op om hun strijd voor een eigen staat zelf te leiden, maar zegt dat de verklaringen over de Derde Intifada te voorbarig zijn.

De leider van een nieuwe intifada komt uit het midden van de Palestijnse jeugd die de  momenteel populaire onrust over Israël en de bezette Palestijnse gebieden zal leiden, vertelde een senior lid van Hamas aan Middleeasteye.net. “De jeugd wordt op het moment door iedereen geleid, zonder een bijzonder verantwoordelijk persoon,” volgens Yousef, een voormalige politieke adviseur van de vice-voorzitter van het politiek bureau van Hamas, Ismail Haniyeh.”

Waar komt die ‘opstand’ nu vandaan? Is het gewone onrust of is er meer aan de hand?

Derde Intifada - mo be - Henny

Leven

Het leven in Palestina is alles behalve rooskleurig; dat is bekend ondanks het feit dat westerse media alleen maar bepaalde artikelen doorsluizen. Sporadisch komen er in de Nederlandse media – geschreven en tv – berichten over de miserable status van de Palestijnse bevolking.

Laatst was er weer sprake van het feit dat ‘Brussel’ geld zou overmaken naar Ramallah voor wat projecten. Tevens zou een tweede vrachtwagenscanner in gebruik genomen gaan worden.

Echter – links om of rechts om – er is maar een partij die geniet van de financiële injectie richting Palestina en dat is de zionistische entiteit in Tel Aviv. Of het geld verdwijnt rechtstreeks naar Tel Aviv of projecten worden vernietigd of gebieden domweg geconfisqueerd.

En de Palestijnse leiding vanuit Ramallah doet veel te weinig om deze zaken te veranderen, zeker als het gaat om Gaza. Het blaft als een keeshondje om de wereld te laten zien dat ze nog bestaat, maar bijten kan niet, want het is een keeshond zonder tanden.

En juist met die tandenloze keeshond heeft de jeugd niets meer, sterker nog,  ze zien er geen leiding in. Ze worden niet geholpen en er wordt niet naar ze geluisterd.

Hulp

Natuurlijk is in deze dagen de hulp voor andere brandhaarden en daar uit komende vluchtelingen bijzonder hard nodig. De vluchtelingenstroom van Palestina is echter al jaren enorm te noemen.

Volgens de site www.mo.be stond de teller in 2012 op 5,27 geregistreerde vluchtelingen bij de VN-organisatie voor Palestijnse vluchtelingen (UNRWA): In 2012 waren 5,27 miljoen mensen geregistreerd als vluchteling bij UNRWA, maar de organisatie verwacht dat het cijfer zal stijgen naar 5,75 miljoen in 2016 en 6,46 miljoen in 2021. Een derde van deze vluchtelingen, meer dan 1,5 miljoen mensen, leven in 58 erkende vluchtelingenkampen in Jordanië, Libanon, Syrië, de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever.”

Ook de organisatie UNRWA heeft een probleem: het geld is niet toereikend meer voor al de vluchtelingen, maar ook voor alle Palestijnen die hulp en voorzieningen nodig hebben zoals educatie. Sterker nog: UNRWA schiet te kort in de taken die ze moeten uitvoeren.

En hier zit nu net weer een probleem. De Palestijnse jongeren voelen zich ook hier in de steek gelaten en dit gevoel wordt steeds sterker.

Vluchtelingenkampen - archief uitpers be - Henny

Contact

Regelmatig heb ik contact met Palestijnse jongeren die op zoek zijn naar enige vorm van steun; soms een financiële bijdrage, soms hulp om naar Europa te komen, soms hulp om een leven op te bouwen, soms hulp voor een of andere organisatie.

En elke keer geef ik hetzelfde antwoord: ‘We werken in Europa graag via een organisatie die contact of een kantoor hebben in Palestina. Vaak noem ik dan een organisatie als Oxfam of  Islamic Relief, maar steevast krijg ik dan het antwoord: ‘Dit soort organisaties helpen ons niet en we vertrouwen die organisaties niet.’ Nu moet ik toegeven dat ik een organisatie als Oxfam ook benaderd heb, zowel per mail als via de telefoon, maar een antwoord over mogelijke steun voor Palestijnse jongeren is nog steeds niet ontvangen. Helaas …

Wat is er mis met dit soort organisaties? De antwoorden die ik krijg, gaan meestal over het feit dat het geld dat deze organisaties hebben gekregen, op wat voor manier dan ook, voor een groot deel blijft hangen aan de strijkstok van deze organisaties.

Laatst zei een Palestijnse jongeman tegen me dat deze organisaties arme Palestijnen gewoonweg niet helpen ondanks ze daar juist voor zijn.  

Palestijnen worden van alle kanten gepakt en niemand gaat dit recht zetten. Niemand gaat deze jongeren helpen. Het zou toch niet moeilijk moeten zijn, om het plan van koningin Maxima over microkredieten op te zetten voor deze jongeren, zodat ze een start kunnen maken voor een mogelijke toekomst.

Maar zelfs daar zijn geen willige oren voor te vinden.

In het algemeen is er weinig van enige support te vinden voor de vele Palestijnen, maar vooral voor de jonge Palestijnen die nog een toekomst moeten gaan opbouwen.  

Politiek

Maandag 24 oktober is een mail gestuurd naar de fractie van GroenLinks in de Tweede Kamer met een vraag of de fractie vragen zou stellen in het vragenuurtje van dinsdag over de executies van Palestijnse jongeren en of de regering hier wat mee zou doen. Krijg je een nette mail met de mededeling dat als er iemand nodig is voor een lezing een andere mailadres aangeschreven moet worden en voor de rest krijgt de fractie honderden mails per dag die niet allemaal beantwoord kunnen worden. Met zo een antwoord ben ik natuurlijk niet tevreden, dus heb ik de fractie maar gebeld. Daar krijg je min of meer dezelfde antwoorden: ‘We gaan uw vragen niet stellen, want we hebben al genoeg vragen voor het vragenuurtje’ …. ‘We krijgen vele mails per dag en zijn een kleine fractie en kunnen niet alle mails beantwoorden’ … ‘Ik zal kijken of ik uw mail kan vinden en doorsturen naar onze beleidsmedewerker’ … Maar op een reactie hoef ik niet te rekenen, ik moet maar naar de tv kijken of de vragen gesteld zijn.

De Palestijnse jongeren hoeven van de Nederlandse politiek niets te verwachten, van de Nederlandse media niet en het schijnt zelfs zo te zijn dat ze niets van Nederlandse hulporganisaties hoeven te verwachten.

Toekomst

Willen de Palestijnse jongeren een kans voor een toekomst krijgen, dan hebben ze steun en hulp nodig die van buiten komt, juist van een land als Nederland dat trots is op het feit dat ze met alle partijen een goede relatie hebben. Als het standpunt van de Nederlandse regering, media en hulporganisaties richting Palestina niet verandert, dan zullen de Palestijnse jongeren geen fatsoenlijke toekomst krijgen en zullen ze verder gaan met het proberen om zelf een toekomst te bevechten. Op het moment dat er een sterke jonge Palestijnse leider zal opstaan, die gesteund zal gaan worden door verschillende Palestijnse facties, zal de Derde Intifada een veel sterke vorm krijgen en verder uitgroeien waarbij het aantal doden schrikbarend zal toenemen.

Jesse Klaver, het is nog niet te laat,  maar haast is geboden. Laat de Palestijnse jongeren niet in de kou staan en trek je handen af van de zionistische entiteit van Tel Aviv.

Drinkwater Gaza - Oxfam - Henny

De Palestina Papers Deel 16

Amsterdam zwicht voor zionistisch staatsterrorisme

De kogel is dan eindelijk door de kerk: de gemeenteraad van de stad Amsterdam is akkoord gegaan met een samenwerking tussen Amsterdam en Tel Aviv en Ramallah. Alleen coalitiepartij SP heeft tegen gestemd.

Stedenband

In eerste instantie was er een voorstel voor een stedenband met Tel Aviv, voorgesteld door de gemeenteraad zelf. Het college schortte de voorbereidingen voor de stedenband op, toen er in de zomer van 2014 een zionistische oorlog met Palestina uitbrak.

In juni 2015 pakte het college het voorstel weer op, maar men vreesde tegenstand en daarom werd het voorstel voor de stedenband uitgebreid met Ramallah. Dit alleen maar om de linkse weerstand in de gemeenteraad te breken.    

De stedenband was een obstakel en daarom besloot burgemeester Van der Laan een bezoek te brengen aan de twee steden en kwam terug met een aangepast voorstel: geen stedenband maar een samenwerking met Tel Aviv en Ramallah. De gemeenteraadsleden, behalve die van de SP, konden zich vinden in het nieuwe voorstel.

Volgens de site www.amsterdamvoorpalestina.nl is het volgende besloten:De Gemeente Amsterdam heeft na een lange zomer vergaderen over samenwerking met Tel Aviv besloten op geen enkele wijze, direct of indirect financiële betrekkingen met “illegale nederzettingen op bezet Palestijns gebied” te onderhouden. Er wordt geen invoer of uitvoer van en naar de Israëlische nederzettingen tot stand gebracht. Het College van B&W erkent dat er een verbondenheid is tussen Israëlische startups en de defensie-industrie. Daarom zal Amsterdam binnen de toekomstige projecten niet samenwerken met partijen die een band hebben met het Israëlische leger en/of Ministerie van Defensie …  Amsterdam volgt een internationale trend om te breken met illegale Israëlische nederzettingen en loopt daarmee voor op de Nederlandse regering en de EU. De Gemeente volgt hoofdsteden als Kopenhagen (Denemarken) en Reykjavik (IJsland), die al eerder besloten geen handel te drijven met nederzettingen. ”

Amsterdam - iamsterdam com - Henny

Tegenstand

In de maanden voorafgaand aan de gemeenteraadsvergadering van donderdag 5 november is er veel verzet gekomen van tegenstanders, zoals schrijfacties, demonstraties, telefoontjes naar gemeenteraadsleden en zelfs het sturen van links van websites waarop de zionistische criminele activiteiten worden vastgelegd.

De tegenstanders geven aan niet helemaal ontevreden te zijn en te wachten op de praktische uitwerking van het voorstel en de ingediende moties. Amsterdam voor Palestina:

een coalitie van meer dan dertig organisaties die zich op uiteenlopende wijze inzetten voor rechtvaardigheid voor de Palestijnen … “ keurt de samenwerking volledig af. Volgens de site: “Wel vindt de coalitie het goed dat er kanttekeningen gekoppeld zijn aan het voorstel. Er komt geen Stedenband; geen Memorandum of Understanding; het proces en de projecten zullen in de gaten gehouden worden; Amsterdam heeft zich voorgenomen geen geld direct of indirect te stoppen in ook maar iets wat met Israëlische nederzettingen en defensie-industrie te maken heeft; en er zal wel worden samengewerkt met mensenrechtenorganisaties. Daarmee heeft Gemeente Amsterdam zich expliciet uitgesproken tegen de bezettingspolitiek van de Israëlische regering.”

Bezettingspolitiek

Amsterdam voor Palestina is van mening dat Amsterdam zich expliciet heeft uitgesproken tegen de zionistische bezettingspolitiek. In deze opmerking kan ik niet mee gaan, zolang Amsterdam in wat voor manier dan ook een samenwerking heeft of onderhoudt met Tel Aviv. Elke dag worden Palestijnen geliquideerd en door de samenwerking ‘wordt de zionistische entiteit in Tel Aviv’ elke keer weer beloond.

Ondertussen keurt Tel Aviv periodiek de uitbreiding op Palestijns grondgebied goed, worden Palestijnen van huis en haard verjaagd en worden papieren ‘uitgedeeld’ (lees: meestal ergens afgegeven of opgeplakt) dat het huis tegen de vlakte gaat. Met andere woorden de zionistische politiek is gebaseerd op bezetting van Palestina om te zorgen dat de Palestijnen nooit of te nimmer een eigen staat kunnen krijgen.

Dit laatste wordt ook uitgesproken door de verantwoordelijke ministers vanuit Tel Aviv.  

Tel Aviv - en wikipedia org - Henny

Waarom die samenwerking?

Waarom is de gemeenteraad van Amsterdam, het college en de burgemeester nu zo gebrand op een stedenband met Tel Aviv? Het mag nu wel geen stedenband meer heten, gewoon een samenwerking en bedrijven die iets te maken hebben met de bezettingspolitiek worden uitgesloten, maar toch blijft de vraag staan: waarom? Wat is de diepere gedachte er achter?

In het Parool van 14 oktober liet burgemeester Van der Laan optekenen: “ … dat samenwerking met de twee steden, onder meer door het opzetten van projecten waarbij bedrijven, maatschappelijke organisaties en kennisinstellingen betrokken zijn, interessant is … “  Maar wat wordt er dan toch bedoeld met interessant en voor wie? En hoe past Ramallah hierin, daar de verantwoordelijken van deze stad hebben aangegeven dat ze tegen een stedenband zijn, zelfs tegen een samenwerking als daar onmiddellijk een koppeling is met de zionistische bezetters van Palestina.

Dus het interessante kan alleen maar bestaan voor Amsterdam en/of Tel Aviv.

Op de site www.petities24.com/forum/134994 staat het volgende te lezen: “Hier heeft Amsterdam wat aan! Amsterdam zet in op innovatie, Tel Aviv is de nummer 2 Silicon Valley van de wereld (na de Amerikaanse) met enorm veel startups en innovatieve bedrijven. Het heeft een geweldige universiteit waar onze studenten veel van kunnen leren. Er zijn geen goede redenen om nee te zeggen, alleen oneigenlijke politieke redenen. Kortom: geen twijfel, zeg JA.”  

Onze studenten kunnen veel leren van de universiteit van Tel Aviv, gelegen in nummer 2 Silicon Valley. Ik ben toch wel benieuwd wat dat is wat ze kunnen leren: afluisteren via het internet, haat voor andersdenkenden, mensen vermoorden?

Ja de linkse partijen kunnen inderdaad bang zijn dat de problematiek van het Midden-Oosten naar Amsterdam worden gehaald, zeker door de studenten naar Tel Aviv te sturen.

De fractievoorzitter van de VVD in de raad heeft op 1 juli 2015 op de website van de VVD het volgende geschreven: “We verbeelden ons WEL dat we interactie aan kunnen gaan met mensen, bewoners van steden. We verbeelden ons WEL dat we kunnen samenwerken, kunnen leren van elkaar en elkaar kunnen inspireren. Als stedelingen onderling.

Voor de Amsterdamse VVD staat wederkerigheid in een samenwerking tussen mensen en steden centraal. We hebben ons altijd uitgesproken voor een samenwerking met Tel Aviv. En na de antwoorden op vragen die we stelden, zien we ook mogelijkheden voor samenwerking met Ramallah. Samenwerking op het gebied van technologie, ICT, start-ups, LHBT, cultuur, onderwijs.

Kortom, we zien voldoende aanknopingspunten om samenwerking tussen de bewoners van Tel Aviv, Ramallah en Amsterdam aan te gaan. Hier doen we allemaal ons voordeel mee en openen we tegelijkertijd de dialoog. Zonder samenwerking geen dialoog. Zonder dialoog geen wederkerigheid.”

RAMALLAH, PALESTINIAN TERRITORIES - APRIL 2011. The separation wall otherwise called security fence by the Israelis. At the entrance of Ramallah. It surrounds part of the city and separates it from Jerusalem. To cross it, you have to take checkpoints.
RAMALLAH, PALESTINIAN TERRITORIES – APRIL 2011.
The separation wall otherwise called security fence by the Israelis. At the entrance of Ramallah. It surrounds part of the city and separates it from Jerusalem. To cross it, you have to take checkpoints.

Ook hier – en de VVD bleef achter het voorstel staan – wordt gesproken over de voordelen van de samenwerking; samenwerking op het gebied van technologie, ICT, start-ups, cultuur, onderwijs.

In de raadsvergadering van 15 oktober heeft burgemeester Van der Laan aangegeven (uit het voorlopige verslag van de raad):  “Hij is zich ervan bewust dat water politiek gevoelig is. Hij heeft gezien dat de gemiddelde Palestijn drie tot viermaal zo weinig water heeft als de gemiddelde Israëliër. Juist daarom wil Amsterdam zich daarmee bezighouden. Hij wijst erop dat Amsterdam een fenomenale expertise heeft op het gebied van watermanagement. Hij is benieuwd of degenen die eigenlijk vinden dat men onder de huidige omstandigheden Israël zou moeten boycotten, zullen antwoorden op de vraag waarom het niet goed zou zijn als Amsterdam haar waterkennis ter beschikking stelt aan Ramallah. Hij gelooft dat het water iets is waarmee Palestijnen achtergesteld worden. Hij vindt het goed als Amsterdam haar kennis over water kan inzetten om iets aan die achterstelling te doen.”

Volgens het concept verslag voegde wethouder Ollongren daar nog aan toe: “Ze merkt op dat in het verslag van de burgemeester enkele concrete zaken genoemd zijn: een handelsmissie citymarketing en triple helix samenwerking. Ze stelt dat door een aantal mensen gezegd is dat de startups eigenlijk voortkomen uit de defensie-industrie en dat ze de vraag voorleggen of de startups daardoor gerelateerd zijn aan ofwel de Israëlische defensie ofwel de defensieindustrie. Ze beaamt dat de startups voor een deel zijn voortgekomen uit de defensieindustrie, maar ze stelt dat de startups inmiddels bezig zijn op een veel breder terrein. Ze deelt mee dat een groot aantal bedrijven in Tel Aviv is voortgekomen uit de wetenschap. Als Amsterdam met de startups verder zou gaan, zouden de startups in Tel Aviv worden meegenomen in wat men in Amsterdam aan het doen is met startups. Het gaat om het verbinden van steden met elkaar. Amsterdam zou Tel Aviv dan meenemen als onderdeel van programma’s die al lopen. Amsterdam gaat niet een apart programma opzetten voor Tel Aviv.”

Blijft ik toch steeds zitten met mijn vraag ‘Waarom een stedenband, die nu samenwerking heet, met een stad van de zionistische entiteit?’ Moet Amsterdam de bezettingspolitiek belonen, de politiek van liquidatie van onschuldige Palestijnen? Amsterdam heeft zich medeverantwoordelijk gemaakt aan wat er gebeurt met de Palestijnen.