By Marianna Laarif

Een schrikbarend verhaal:
Wees niet de volgende…!

Dit onvoorstelbare maar waargebeurde verhaal is in het Islamitische jaar 1408 (1987) gebeurd. In dat jaar kwam een jongeman met een videoband in zijn hand naar mij toe. Deze jongeman was kapot door wat zijn familie had mee moeten maken. Een hele familie die ten gronde is gegaan door romantische beloftes die nooit zijn nagekomen. Dit is echter niet het eerste verhaal van dit soort dat ik ooit te horen heb gekregen. Helaas hebben meerdere moslimmeisjes uit bekende families in veel landen zulke nachtmerries moeten verdragen. Voor sommigen eindigden deze nachtmerries in psychiatrische inrichtingen en voor anderen was het einde fataal. Ik zal jullie in ieder geval vertellen wat er met het nichtje van de bovengenoemde jongeman is gebeurd. Het verhaal heb ik in een brief van haar gelezen. Zij gaf deze brief de titel:

De videoband die mijn leven vernietigde
Het meisje van wie ik de naam wegens privacy niet kan noemen studeerde psychologie aan de universiteit. Zij had drie zussen die allemaal het voortgezetonderwijs volgden. Haar vader verdiende zijn kost in zijn winkeltje. Onder haar studiegenoten was het meisje bekend om haar integriteit en haar goede moraal en goed gedrag. Maar… Laat ons haar verhaal aandachtig lezen:
‘Toen ik op een dag onderweg was van de universiteit naar huis, kwam ik een zeer verzorgde man tegen. Hij keek naar mij alsof hij mij kende en sprak tegen mij met een zachte stem. Ik wilde hem absoluut geen aandacht geven, maar hij bleef mij achtervolgen. Hij bleef herhalen dat hij mij al een hele tijd had gevolgd en dat hij met mij wilde trouwen. Uit angst begon ik sneller te lopen totdat ik bijna struikelde. Ik begon te zweten toen hij mij bleef achtervolgen. Het was de eerste keer dat mij zoiets overkwam. Ik was erg gefrustreerd toen ik thuis aankwam.

Die middag had ik niks kunnen doen. Ik bleef maar denken, ik was te bezorgd en kon die nacht niet slapen. De volgende dag toen ik klaar was met colleges stond diezelfde man bij de uitgang van de universiteit naar mij te glimlachen. Net als de dag daarvoor volgde hij mij en probeerde hij mij tegen te houden. Een paar dagen later vond ik een briefje dat hij blijkbaar kort voordat ik thuis aankwam bij mijn voordeur had neergelegd. Ik wist niet wat ik met die envelop moest, omdat ik niet wist wat erin stond. Ik raapte uiteindelijk met trillende handen de envelop op. Ik maakte hem open… Het was een bericht met liefdevolle woorden en verontschuldigingen. Hij had geschreven dat hij spijt had van de achtervolgingen. Ik wist eerst niet wat ik met die brief moest. Ik had de brief toch maar gescheurd… een paar minuten later ging de telefoon af. Ik nam op en hoorde dezelfde jongen praten…

Hij vroeg mij of ik zijn brief al had gelezen. Ik vertelde hem dat problemen zou krijgen met mijn familie als hij mij niet met rust liet. Een uur later belde hij weer op. Hij smeekte mij om naar hem te luisteren. Hij vertelde mij dat hij een goede intentie had en dat hij een gezin wilde stichten. Hij liet mij ook weten dat hij rijk was en dat hij bereid was al mijn wensen te vervullen. Ik begreep van hem dat bijna al zijn familieleden waren overleden. Ik moet toegeven dat ik op dat moment medelijden met hem kreeg. Ik begon begrip voor zijn situatie te tonen. Na dat telefoongesprek verwachtte ik elke dag een telefoontje van hem. Dat laatste telefoongesprek bracht hem dichterbij. Ik had de volgende dag les. Na mijn colleges liep ik naar buiten en bleef rondkijken met de hoop dat hij buiten stond te wachten. Hij kwam dagen lang niet opdagen. Na een tijdje kwam ik hem opeens wel tegen buiten de universiteit… ik was dolblij. Wij gingen samen in zijn auto een rondje rijden. Ik had een heel raar gevoel toen ik bij hem in de auto zat. Ik voelde me alsof ik niet meer mezelf was. Ik kon opeens niet meer nadenken… Het was alsof hij mij onder controle had… Ik geloofde opeens alles wat hij mij vertelde, vooral wanneer hij mij vertelde dat wij voor altijd samen zouden zijn… dat wij onder één dak als een gelukkig echtpaar zouden leven. Het klonk zo mooi. Elke keer wanneer hij zei dat ik zijn vrouw was begon ik al te fantaseren en begon ik mij dat gelukkige leven voor te stellen. Maar niet lang daarna begon mijn nachtmerrie!

We gingen zoals gewoonlijk in zijn auto een rondje rijden… alleen deze keer gingen we niet naar de stad. We reden samen naar een appartement. Ik durfde niks te zeggen om niet preuts over te komen. Het appartement was goed ingericht… ik was wel zenuwachtig. We gingen samen in de woonkamer zitten. Ik was de volgende gezegde van de profeet Mohammed vrede zij met hem helemaal vergeten: “Als een man en een vrouw zich in een (gesloten of afgelegen) ruimte afzonderen is de shaytaan altijd de derde.” (Overgeleverd door Tirmidhi Z). Maar de shaytaan had mijn hart verdoofd met al die mooie woorden van die jongen. Ik werd heel erg verleid toen hij dichterbij mij kwam. Ik wil niet in details vertellen wat er daarna volgde. Daarna stond ik op… maar het was gebeurd… het was te laat. Ik raakte kwijt wat elk fatsoenlijk meisje probeert te beschermen. Ik schreeuwde huilend tegen hem en zei: “Wat heb je met me gedaan!”. Hij zei: “Maak je nou geen zorgen, je bent mijn vrouw”.

Ik antwoordde: “Hoe kan ik in Allahs naam jouw vrouw zijn als er nog geen huwelijkscontract is!”. Hij beloofde mij dat er zo snel mogelijk een huwelijkscontract zou komen. Ik ging huilend naar huis. Ik had echt helemaal geen kracht in mijn benen… Ik kon amper lopen… Ik had het gevoel dat ik van binnen brandde. “Oh mijn God, wat heb ik gedaan? Wat ben ik stom geweest!, bleef ik herhalen. De hele wereld werd duister voor mij… Ik bleef oneindig huilen in mijn kamertje. Ik volgde voor een tijdje geen colleges meer en uiteindelijk stopte ik met mijn studie. Mijn situatie werd alleen erger… Niemand thuis wist wat er met mij was gebeurd. Ik bleef hopen dat die jongen zijn beloftes uiteindelijk nakomt. Dagen gingen voorbij, maar voor mij waren het meer weken dan dagen. Ik had bijna de hoop opgegeven dat alles ooit goed zou komen, toen uiteindelijk de telefoon afging terwijl ik in mijn kamer zat.

Ik nam gelijk op voordat iemand anders thuis opnam. Alle hoop kwam naar boven toen ik de stem van die jongen door de telefoon hoorde. Hij zei met een zachte stem: “Ik wil met je een afspraak maken… het is erg belangrijk”. Ik werd ontzettend blij, omdat ik mij niets belangrijker kon voorstellen dan het huwelijk. Hij stond al te wachten toen ik bij de plaats waar we hadden afgesproken aankwam. Hij had een sacherijnig gezicht. Hij reed naar mij toe en ik stapte in. Het eerste wat hij zei was: “Het huwelijk kun je vergeten!”. Zonder er bewust van te zijn gaf ik hem een klap in zijn gezicht… Ik zag de vlammen uit zijn ogen komen van woede. Ik zei: “Ik dacht dat je mij had opgebeld om alles recht te zetten, maar zo te zien ben jij iemand die nooit van normen en waarden heeft gehoord!”. Toen ik uit wilde stappen zei hij: “Wacht even” en liet mij een videoband zien. Hij zei met een dreigende stem: “Je moet vooral zo doorgaan… met dit bandje zal ik jouw leven kapot maken”. Ik vroeg hem wat er op die videoband stond. Hij zei spottend dat het een verassing was die hij niet wilde verklappen. Hij wilde dat ik zelf zag wat er op die band stond. We gingen naar datzelfde appartement… Ik moest wel mee… Ik moest weten wat er op die band stond. Wallahi!

Ik raakte bijna bewusteloos toen ik zag wat er op die band stond. Die jongen had alles opgenomen wat we die ene avond in het appartement hadden gedaan… Ik was even in een andere wereld toen ik mezelf op dat bandje zag… Alles werd stil om me heen… Ik keek om naar die jongen en zei: “Wat wil je mij nou aandoen, laffaard, rotzak! “. Hij antwoordde heel koel: “Er is niks aan de hand…, een paar verborgen cameras hebben dit werk gedaan…, als je meewerkt zal je echt niks overkomen…, maar als je koppig en interessant gaat doen dan kan het fout lopen”. Ik stortte in elkaar… Niet alleen ik ging eraan, maar mijn hele familie. Ik kon niks doen… Om mezelf en de reputatie van mijn familie te redden moest ik gewoon meewerken. Met meewerken bedoelde hij dat ik voor hem moest gaan werken als prostituée. Ik moest elke dag van de ene man naar de andere om geld voor hem te verdienen. Mijn familieleden wisten nergens van, omdat zij mij altijd vertrouwden. Die jongen had kopietjes van die videoband gemaakt, waarvan één exemplaar in de handen van mijn neef terecht kwam. Kort nadat mijn neef mij op die videoband zag, kwam mijn hele familie achter het verhaal. Ook de mensen in onze buurt kregen uiteindelijk alles te horen.

Ik verliet ons huis voor goed. Later kwam ik er achter dat mijn vader en mijn zussen ook verhuisd waren. Ik kwam ook later te weten dat ik niet het enige slachtoffer van deze jongen ben geweest. Het enige waar ik op dat moment aan kon denken was wraak. Ik ging op mezelf wonen in een kamer. Die jongen had op de ene of andere manier mijn adres achterhaald en kwam dus op een dag dronken naar mij toe. Ik maakte gebruik van het feit dat hij helemaal dronken was en stak hem dood. Ik had een jongen gedood die eigenlijk een duivel in de gedaante van een mens was. Ik heb andere meisjes verlost van deze jongen die ook hun leven had kunnen vernietigen. Ondanks zijn dood heb ik mij nooit beter gevoeld… Door de spijt die ik heb blijft mijn hart branden. Maar aan die spijt heb ik niks. Ik heb mijn verhaal op papier gezet om alle meisjes die liefdesbriefjes ontvangen of die mooie beloftes horen van jongens te waarschuwen. Ik wil alle meisjes voor die valse romantische telefoongesprekjes waarschuwen. Tegen elk meisje wil ik het volgende met nadruk zeggen: als er een jongen naar je komt om je uit te vragen met wat voor smoesje dan ook, plaats dan mijn verhaal voor je ogen. Denk aan mijn verhaal dat mij en mijn familie heeft kapot gemaakt, denk aan mensen die om jou geven, je familie en je ouders en denk aan de laatste woorden die mijn vader op zijn sterfbed zei: “Ik zal haar tot op de Dag des Oordeels nooit vergeven”. Oorverdovend en hartverscheurend!

Dit verhaal werd verteld door sheikh Ahmed Ben Abd al-Aziz al-Hosain. Deze sheikh is bekend onder de moslims en is een vertrouwenspersoon

By Marianna Laarif

Enkele jaren geleden verhuisde een Imam naar Londen. Hij nam vaak de bus van zijn huis naar de binnenstad. Enkele weken nadat hij aankwam, had hij de gelegenheid om dezelfde bus te nemen. Toen hij ging zitten, ontdekte hij dat de bestuurder toevallig hem twintig pence teveel wisselgeld had gegeven. Hij dacht na wat hij zou doen, hij dacht bij zichzelf, het is beter om het geld terug te geven. Het zou verkeerd zijn om het te houden. Toen dacht hij: ‘Oh, vergeet het, het is slechts 20 pence. Wie zou zich nou over dit kleine bedrag ongerust maken? In elk geval verdient het busbedrijf reeds teveel geld; zij zullen het nooit missen. Keur het als gift van Allaah goed en houd jezelf stil.’ Toen zijn eindhalte in zicht kwam, wachtte de Imam voor een moment bij de deur, dan overhandigde hij de twintig pence terug aan de bestuurder en hij zei: ‘U gaf me teveel wisselgeld terug.’ De bestuurder antwoordde met een glimlach: ‘Bent u niet de nieuwe Imam hier? Ik heb er onlangs over nagedacht me te bekeren tot de Islaam. Ik wilde enkel zien wat u zou doen, als ik u teveel wisselgeld gaf.’ Toen de Imam van de bus stapte, werden zijn knieën zwak en moest hij de meest dichtbijgelegen lantaarnpaal grijpen voor steun, hij keek naar de hemel en schreeuwde:
‘Ya Allaah! Ik verkocht bijna U en de Islaam voor twintig pence!!‘

By Marianna Laarif

Wist jij dat er een dag zal komen..
Wist Jij dat er een dag zal komen waarop we allen zullen terug keren?
Wist Jij dat je deze dag In een Doodskleed moet?
Wist Jij dat je die dag geen kant op kunt?
Wist Jij dat je al je rijkdommen moet achter laten?
Wist Jij dat je al je trots moet achter laten?
De dag Waarop we Allen uit onze graven zullen worden opgewekt.

Wist Jij dat Deze Dag De Dag Des Oordeels Genoemd Wordt?
De Dag Waarop Er paniek zal zaaien onder de mensen.
De Dag waarop we zullen worden gesplitst.
Je Ouders die Je niet kunnen redden, je Vrienden Die je niet kunnen redden.
Je Ouders die niet aan je denken, je vrienden die niet aan je denken.

Wist jij dat een ieder aan zichzelf zal denken?
Ikke Ikke Ikke En de rest Kan Stikken.
Wist Jij Oh Dienaar van ALLAH dat je op die dag zult beseffen dat je niets aan die rijkdommen hebt gehad!
Wist Jij oh Dienares van ALLAH dat we ons zelf alleen onrecht aan doen als we denken aan wereldse zaken.

Oh Dienaar van ALLAH Vergeet Niet dat je straks in een Doodskleed gestopt wordt.
Waar blijven je dure kleding? DIE ZIJN WEG!
Oh Dienaar van ALLAH vergeet Niet dat je straks geen smoes kunt verzinnen.
Waar blijft je beste smoes? DIE KAN JE EN DURF JE STRAKS NIET TE VERZINNEN!
Oh Dienaar van ALLAH Vergeet Niet dat je straks alleen in de duisternis van het graf zal liggen!!
Waar zijn al die mensen die je dagelijks gezelschap hielden? WEG JE STAAT ER HELEMAAL ALLEEN VOOR!

Oh dienaar van ALLAAH oh Dienares van ALLAH
Vergeet niet dat ALLAH SWT Barmhartig is
Oh dienaar van ALLAH, Oh Dienares van ALLAH
Vergeet niet dat ALLAH Swt de Genadevolle is!
Oh Dienaar van ALLAH, oh dienares van ALLAH
Als we weten dat dit leven een beproeving is en dat we niets mogen meenemen BEHALVE ONZE DADEN EN ZONDES waar doen we het dan nog voor???

Oh Dienaar van ALLAH oh dienares van ALLAH
Laten we Leven voor het goede!!
Laten we Werken voor een plekje in DJANATOEL FIRDAWS!

Is dat teveel gevraagd?
Waarom Werken We wel voor onze werkgever?
Ojee Als we niet werken dan worden we Ontslagen!

Waarom komen we op tijd voor onze lessen op school?
Ojee Als we niet op tijd komen dan mogen we de les niet meer in!

Waarom Werken we niet voor die hasanat?
Wetend dat onze Heer Ons Zal belonen!

Waarom verrichten we onze gebeden niet op tijd?
Wetend&Hopend dat onze Heer onze gebeden accepteert!

By Marianna Laarif

Het was weer vakantie geen school, geen huiswerk NIKS nu kon ik uitgaan tot ‘s avonds laat en niemand die wat kan zeggen ik was zo blij ik sta op neem een douche en doe mijn stoere kleren aan ik moet er natuurlijk flitsend uitzien voor de dames.

Ik deed mijn haar in model en een lekkere geur. En klaar was ik voor de VRIJHEID!! Ik pakte de sleutels van mijn vaders auto ik keek in de woonkamer mijn zusje van 14 en mijn moeder verrichtten het maghreb gebed. Ik schudde mijn hoofd en deed de deur achter me dicht. Ik stapte in de auto en ging mijn vriend ophalen.

Hij kwam als de bliksem naar beneden We gaven elkaar de hand “op naar de meiden” schreeuwde mijn vriend ik deed de muziek op zijn hardst en het raam deed ik helemaal open, iedereen mocht meegenieten natuurlijk. Elk meisje die we zagen gaven we een fluitje, ja wie zou dat niet doen in strakke broeken, topjes en rokjes.

Ze vragen er om en wij geven ze wat ze willen. Even later waren we aangekomen bij een discotheek. Mijn vriend stapte uit en ik ging verderop mijn auto parkeren, mijn vriend ging alvast de discotheek binnen.
Ik parkeerde mijn auto en hoorde iemand zachtjes Ahmed roepen. Iik keek om en het was mijn buurjongen, mijn vader en zijn vader zijn goede vrienden elkaar.

Ik zei “hee Mustafa, hoe gaat het”. “El7amdulilah” zei Mustafa. Ik vroeg hem: “kom je mee, ik ga naar de discotheek” “Stagfurallah” zei hij “ik moet het ishaa gebed halen”
“Hoe kan ik de oproep van Allah swt weigeren en jouw oproep accepteren. Sorry, je laat me tussen twee dingen kiezen waarvan eentje mij niet kan helpen in het hiernamaals. Kom jij dan met mij mee naar de oproep van Allah swt???”

“Nee man” zei ik “ik ga nooit naar de moskee en bid niet ik ben nog jong en wil leven, ik ga wel naar de moskee als ik oud en getrouwd ben!” Opeens keek Mustafa buigend naar de grond en zei: “o mijn broeder, wie zegt dat je morgen nog leeft, wie zegt dat je de kans krijgt om vergiffenis te vragen voor je zonden???” Mustafa zei toen: “moge Allah swt jou leiden Ahmed!”

En hij liep naar de moskee. Ik keek een tijdje naar Ahmed die richting de moskee liep en keerde me om, om naar de discotheek te gaan.
Voordat ik aankwam zag ik mensen rennen naar de ingang ik ging wat sneller lopen om te kijken wat er aan de hand was ik zag binnen veel drukte. Ik begreep niet wat er aan de hand was ik vroeg aan iemand die naast me stond wat er was gebeurd, hij zei tegen mij er is iemand doodgegaan. Ik schrok en begon naar voren te lopen. Tussen die drukte wilde ik kijken wie het was die daar lag.

Ik keek Ik keek SUBHANALLAH!!! Ik zag mijn beste vriend daar op de grond liggen.
Ik schreeuwde “MOHAMMED!!!” Ik knielde over hem heen en sloeg op zijn wangen maar ik hoorde niks hij deed zijn ogen niet open, hij ademde niet. Ik stond helemaal te trillen, hoe dit kon gebeuren hoe? hoe? Een paar mensen probeerden mij te helpen, ze zeiden dat de ambulance zou komen. Ze vertelden mij dat hij niet meer leefde. Ik schreeuwde: “nee, NEE, het kan niet, net was hij nog aan het lachen, net hadden we nog plannen gemaakt voor morgen.

Het kan niet hij is nog zo jong O ALLAH!!” De ambulance kwam hem ophalen. En opeens was mijn vriend weg voor altijd opeens verdween hij uit mijn leven. Geshockeerd ging ik daar zitten, hoe dit kon gebeuren.

Opeens kwam een jongen naast me zitten en hij zei: “was dat jouw vriend??” Ik antwoordde op een zachte toon: “ja”. Hij zei: “ik zag je vriend drinken hij was zo blij. Hij schreeuwde door heel de discotheek heen van: ‘Dit is het leven, drinken en feesten! Laten we uit ons dak gaan, niemand kan ons tegenhouden!’

En opeens viel zijn glas uit zijn hand hij hield zijn hart vast en viel op de grond toen we naar hem renden ademde hij al niet meer, hij is gelijk doodgegaan aan een hartstilstand.”

Ik keek die jongen met grote ogen aan, en dacht gelijk aan de woorden die ik paar uur eerder had gehoord van Mustafa: “O mijn broeder wie zegt dat je morgen nog leeft wie zegt dat je de kans krijgt om vergiffenis te vragen voor je zonden??? Moge Allah swt je leiden Ahmed.”

Ik stond als de bliksem op en rende naar de brug. Een pijnlijke nacht met heel veel sterren en helemaal stil, niemand was nog te zien. Ik keek naar de hemel en een traan rolde over mijn wang. Opeens had ik alles door.

Wie kon hem tegenhouden?? ALLAH
Wat zou jou niet redden?? DRINKEN EN FEESTEN
Wie gaat er allemaal dood? JONG EN OUD
Kon ik ook elk moment gaan?? JA
Ik schreeuwde: “ALLAHU AKBAR! SUBHANALLAH! Hoe kon ik Uw oproepen weigeren, hoe kon ik U vergeten, hoe kon ik aan dit wereldse leven denken, hoe kon ik naar het slechte rennen en het goede verlaten, HOE KON IK DAT?” Ik viel op mijn knieën, keek met ogen vol tranen naar de Hemel.

Met mijn handen in de lucht schreeuwde ik: “O ALLAH VERGEEF ME VERGEEF ME” Uren lang bleef ik huilen op mijn knieën ik schaamde me voor mezelf. Ik walgde van mezelf en aan alles wat ik heb gedaan. Wat moet ik nu doen hoe moet ik nu leven “O ALLAH VERGEEF ME”

Zou hij me vergeven na alles wat ik heb gedaan?? Ik begon harder en harder te huilen. Niemand die mijn tranen kon tegenhouden, zelfs ik zelf niet. Ik stond op en keek naar de hemel en schreeuwde: “YA RABBIE UW WEG IS MIJN LEVEN NU” Ik rende naar de moskee toe waar Mustafa heen ging. Ik kwam daar met betraande ogen aan. Ik bleef maar huilen ik bleef maar smeken om een vergiffenis.

Aangekomen in de moskee was iedereen al weg, het was helemaal leeg. Ik keek naar de klok en over een half uur zou het fadjr gebed beginnen. Ik ging mijn woedhoe verrichten en maakte me klaar voor het gebed. Langzamerhand kwamen de moslims voor het gebed, ik zat helemaal in het hoekje ik bleef maar huilen en wachten op het gebed iedereen keek me aan omdat ze me nooit eerder hadden gezien.

Opeens kwam een zachte stem en zei: “Ahmed” Ik draaide mijn hoofd om en zag Mustafa, hij kwam naast me zitten en keek me verbaasd aan. Ik barste in tranen uit en omhelsde Mustafa. Ik zei: “O mustafa, jouw woorden, jouw woorden, SUBHAANALLAH!!!” Mustafa zei: “O Ahmed, Mashallah, ik ben zo blij jou hier te zien, mashallah!!!” Het gebed begon en we stonden op om te bidden.

Na het gebed verliet iedereen de moskee. Ik bleef nog zitten. Ik bleef maar smeken, ik bleef maar bidden: “O ALLAH VERGEEF ME!!!” Van het huilen kon ik mijn ogen niet eens open houden. Opeens zag ik iets schijnen en deed mijn ogen langzaam open een oude man die naast me stond hij zei tegen mij: “O mijn kindje. Wat ben ik blij jou te zien op Allah’s weg. Mijn kindje niks in dit wereldse leven is beter dan Allah’s weg te volgen.”

En ik begon meer te huilen zonder te stoppen. Hij zei tegen mij: “Mijn kindje, blijf hoe je nu bent en Allah swt zal jou met het mooiste prijzen in het hiernamaals.” Buigend keek ik naar beneden en toen ik weer opkeek zag ik de oude man niet meer.

De imam kwam binnen ik vroeg hem: “Wie was die man die net hier binnen kwam??” De imam zei: “Ik ben al een tijd bij de ingang en niemand is binnen gekomen. De rest is al 2 uur geleden vertrokken.” De tranen kwamen als een waterval naar beneden.

Ik stond op en rende naar huis. Thuis aangekomen zag ik mijn moeder en mijn zusje Koran lezen. Ik keek hen aan en ze keken mij aan en zagen mij met rode ogen huilend binnenkomen. Ik knielde voor mijn moeder en pakte haar handen vast en kuste haar waardevolle handen ik zei: “o moeder vergeef mij, vergeef mij, ik was zo dom dat ik niet naar jou luisterde maar naar de shaytaan. O MAM VERGEEF ME!!”

Ze aaide over mijn hoofd en zei: “o mijn zoon” en ze begon te huilen. Ik keek mijn zusje aan en omhelsde haar en gaf haar een kus op haar voorhoofd. Ik vroeg hen, mag ik meelezen, mag ik ook voelen hoe mooi dat voelt?? En we zaten alle drie voor de Koran en reciteerden uit de edele Koran. Nu ik dit gevoel heb gevoeld is mijn ziel geruster en voel me opnieuw geboren. Nooit meer zal ik deze weg verlaten NOOIT MEER!!!

Nu kan ik met rust doodgaan. Nu kan ik vertrekken naar mijn rasoel. Nu zullen mijn tranen vallen voor ALLAH swt de barmhartige. En na een tijdje was ik zo praktiserend geworden dat iedereen keek is dit Ahmed?? Ik gaf zelfs islam lessen aan de jongeren, niks maar dan ook niks kon mooier zijn dan dit!!
LA * ILAHE * ILALLAH * MOEHAMEDEN * RASOEL * ALLAH

By Marianna Laarif

Op een morgen tijdens een moskeedienst zijn 2000 mensen bij elkaar. Ze worden verrast door 2 mannen, die van hoofd tot voeten in het zwart gehuld zijn en machinegeweren dragen. Een van de mannen roept: ‘Iedereen, die bereid is om een kogel voor God door zijn lichaam te krijgen: blijf staan waar je staat!’ Meteen vluchten de meeste van de aanwezigen. Van de 2000 blijven er ongeveer 20 staan. De man, die gesproken had, trekt zijn zwarte kleding uit, kijkt naar de imam en zegt: ‘Ok imam, ik heb alle huichelaars ontmaskerd! Nu kunt u met uw dienst beginnen. Ik wens u een mooie dag!’ De beide mannen draaien zich om en vertrekken.

Of stel je voor…
Een man kwam een moskee binnen met een mes in z’n hand. Hij vroeg: ‘Wie is hier moslim’? Niemand durfde op te staan. Na een tijd stond er iemand op en zei: ‘Ik ben een moslim’. Die man met een mes in z’n hand zei: ‘Kom mee’. Na een tijdje komt hij terug zonder de man maar met z’n mes besmeurd met bloed. Hij vraagt weer hetzelfde. Niemand antwoord. Dan staat er een andere man op en zegt: ‘De imam is een moslim’. De imam schrikt en zegt: ‘Wie zei je dat ik een moslim ben’. Die man met het mes in zijn hand heeft die andere man niet vermoord maar gewoon een schaap geslacht voor hem.

Merkwaardig, hoe makkelijk mensen God verloochenen, en zich verwonderd afvragen waarom de wereld naar de knoppen gaat.

Merkwaardig, dat wij geloven wat er in de krant staat, maar twijfelen aan wat er in de heilige geschriften staan.

Merkwaardig, dat iedereen in de hemel wil komen en dan toch aanneemt, dat men niet hoeft te geloven, te denken, te zeggen en te doen wat er in de Koran staat. Is dat soms te beangstigend?

Merkwaardig, hoe iemand zeggen kan: ‘Ik geloof in God.’, maar desondanks de duivel volgt (die zelf trouwens ook in God ‘gelooft’).

Merkwaardig dat de grappen via mail zich als een lopend vuur verspreiden, maar als men begint over God, krabt men zich wel eventjes op het hoofd eer men het doorstuurt.

Merkwaardig, hoe het obscene, vulgaire, gewelddadige, en occulte vrij de cyberspace passeren kan, maar een openlijke discussie over GOD in de scholen en werkplaatsen onderdrukt wordt.

Merkwaardig, nietwaar? Raar, Subhaanallah het was een tijdje ook zo,”dat ik me meer bezorgd maakte over wat de mensen over mij denken, dan wat God van mij denkt”.Natuurlijk kan je deze mail zo wegklikken, alsof deze je niet geraakt heeft. Raar…… toch? Subhaanallaah…

Merkwaardig, dat,als je dit bericht verzendt, je deze niet aan veel van je adressenlijst zult sturen, omdat je weet wat ze geloven of wat ze van jou vinden. Stuur dit bericht door, als je het volgende echt meent:

=> Ja, ik houd van God. Hij is mijn leven en mijn Redder. Hij zorgt er elke dag voor, dat ik functioneer. Zonder Hem was ik niets. Zonder Hem ben ik niets, maar met Hem kan ik alle dingen doen, door Hem die mij sterk maakt.
Ik ben tegen alles bestand door Hem, Die mij kracht geeft!!! Allahoe akbar, Allahoe akbar Allahoe akbar wa lillahi hamd !!!!!!!!!!!!!!!!

By Marianna Laarif

Op een moment tijdens de reis kregen ze ruzie, en de ene vriend sloeg de ander in het gezicht. Degene die geslagen werd was gekwetst, maar zonder iets te zeggen schreef hij in het zand:

‘VANDAAG SLOEG MIJN BESTE VRIEND MIJ IN HET GEZICHT.’

Zij liepen verder totdat zij een oase vonden, waar zij besloten een bad te nemen. Degene die was geslagen, raakte vast in modder en dreigde te verdrinken, maar de vriend redde hem. Nadat hij was bijgekomen, schreef hij op een steen:

‘VANDAAG REDDE MIJN BESTE VRIEND MIJN LEVEN.’

De vriend die had geslagen en zijn beste vriend had gered vroeg hem: ‘Nadat ik je had geslagen, schreef je in het zand en nu schrijf je op een steen, waarom?’ De andere vriend antwoordde: ‘Als iemand ons pijn doet moeten we het in zand opschrijven waar de wind van vergeving het kan uitwissen. Maar als iemand iets goeds doet voor ons, moeten we het in steen graveren, waar geen wind het ooit kan uitwissen.’

LEER OM JE PIJN IN HET ZAND TE SCHRIJVEN EN OM JE GOEDE ERVARINGEN IN STEEN TE GRAVEREN.

Men zegt dat er een minuut nodig is om bijzondere mensen te vinden, een uur om hen te waarderen, een dag om van hen te houden, maar daarna een heel leven om hen te vergeten……..