Titel Category

This category

Categorie archief Politics

NATO Missiles In Turkey: West Risks World Conflict

NATO missiles on Turkish-Syrian border foreshadows ‘World War’ – top Iranian commander

A battery of the American Patriot air defense missiles deployed at the Polish town of Morag, some 60 km from the border on Russia's Kaliningrad Region. One hundred American soldiers arrived with the missile systems.(RIA Novosti / Igor Zarembo)

A battery of the American Patriot air defense missiles deployed at the Polish town of Morag, some 60 km from the border on Russia’s Kaliningrad Region. One hundred American soldiers arrived with the missile systems.

On Friday US Secretary of Defense Leon Panetta signed an order to deploy two Patriot air-defense missile batteries to Turkey, which will also be accompanied by 400 American servicemen tasked with operating the systems.

Quoting a famous Russian playwright [Anton Chekhov], Putin observed that “if a gun is hanging on the wall in the beginning of the show, closer to the end it will surely fire.”


Deployment of Patriot air defense missiles on the Syrian-Turkish border may be a prologue to a global conflict, warned Iran’s top brass on Saturday. The very future of humanity, let alone Europe, is endangered, the general told national TV.

Following news about NATO sending several batteries of surface-to-air Patriot missile systems to Turkey, Chief of Staff of the Iranian Armed Forces Major General Hassan Firouzabadi warned the move would only encourage further aggravation of the Syrian conflict.

“Unfortunately, one by one, the Western countries are approving deployment of Patriot missiles to Turkey’s border with Syria while they are planning a world war, which is very dangerous for the future of humanity and Europe itself,” General Firouzabadi said.

Commander Firouzabadi advised Turkey and other states promising to deliver Patriot systems to the Middle East to consciously show restraint and reconsider the decision before it is too late.

“The wise and the elite in Europe, the US and Turkey should dismantle the Patriots and take them away from the region before a fire breaks out,” Firouzabadi said.

Speaking at a military college, the general acknowledged that the Patriot missiles pose a threat to the security of the region.

“Each one of them is a black dot on the map, (setting the stage) to create a world war,” ISNA news agency quoted Firouzabadi as saying.

On November 21 Ankara requested NATO to deploy Patriot missiles along its border with Syria after a series of cross-border exchanges of fire. Turkey’s request was granted on December 4, with Germany and the Netherlands currently preparing to airlift two Patriot batteries each. Approximately 400 German and 360 Dutch troops will accompany the batteries to Turkey in early January 2013.

On Friday US Secretary of Defense Leon Panetta signed an order to deploy two Patriot air-defense missile batteries to Turkey, which will also be accompanied by 400 American servicemen tasked with operating the systems.

Turkey reportedly allowed its NATO partners to establish a new military base in the country’s western province of Izmir in early December. Also, a team of NATO specialists is already busy picking possible sites for Patriot batteries in the Turkish southeastern province of Sanliurfa, which also borders Syria.

Russia and Iran strongly opposed NATO’s initiative from its inception. After Turkey announced plans to host the Patriot systems, Russian Foreign Minister Sergey Lavrov voiced Russia’s concerns in a telephone conversation with NATO Secretary General Anders Fogh Rasmussen.

“Any provocation may trigger a very serious armed conflict. We want to avoid this,” Lavrov warned in November.

During an official visit to Turkey in early December, Russian President Vladimir Putin stressed that accumulating weapons on the border with another country does not contribute to regional stability.

Quoting a famous Russian playwright [Anton Chekhov], Putin observed that “if a gun is hanging on the wall in the beginning of the show, closer to the end it will surely fire.”

Putin also noted that Patriot missiles are no longer state of the art military technology, and thus pose questionable safety guarantees.

In August General Hassan Firouzabadi warned Ankara that by aiding the Syrian opposition, Turkey risked bringing the conflict onto its territory. Turkish authorities reacted harshly to the implication.

On Saturday Iran’s Foreign Minister Ali Akbar Salehi promised Tehran will not allow the West to oust President Bashar Assad.

“The Islamic Republic of Iran won’t allow Western plans and scenarios aimed at overthrowing the Syrian government  to succeed,” the minister said via a commented posted on the website for Iranian state TV.

(rickrozoff.wordpress.com / 16.12.2012)

Hungarian MP detained for burning Israeli flag

Hungarian parliamentarian Balazs Lenhardt burns an Israeli flag during an anti-Zionist protest in the capital Budapest on Friday.

Hungarian parliamentarian Balazs Lenhardt burns an Israeli flag during an anti-Zionist protest in the capital Budapest on Friday.
Hungarian police have briefly arrested a parliamentarian for torching an Israeli flag during an anti-Zionist protest in the capital Budapest.

The incident took place on Friday when dozens of Hungarians held a demonstration near the Foreign Ministry to protest Israeli’s regime’s atrocities against the Palestinians in the occupied territories.

Budapest police said lawmaker Balazs Lenhardt was released after being questioned Friday night.

Lenhardt is an independent lawmaker, who was formerly a member of the ultra-nationalist Jobbik party.

In a similar incident in October, Jobbik members burned an Israeli flag in front of a major synagogue in the capital Budapest, calling on the government to cut diplomatic and economic ties with the Tel Aviv regime.

Jobbik leader Gabor Vona denounced Hungary’s cooperation with the Israeli regime and said any “agreement between Hungary and Israel should be canceled.”

Jobbik holds 47 parliamentary seats and has been against Israeli investment in Hungary. It also considers Israeli business as threatening for the country.

(www.presstv.ir / 15.12.2012)

Zionist Federation tribute to UK’s Chief Rabbi to include bomber of Beirut as “special guest”

Eliezer Shkedi and Jonathan Sacks

Former IAF commander Eliezer Shkedi and Chief Rabbi Jonathan Sacks

Britain’s Chief Rabbi Lord Jonathan Sacks will be honored at a Zionist Federation-organized event Sunday with a “special guest,” the former Israeli Air Force (IAF) commander who oversaw the devastating attacks on Lebanon and Gaza in 2006.

Eliezer Shkedi, currently the chief executive of Israeli national airline El Al, was the Commander-in-Chief of the IAF between 2004 and 2008, a period that included numerous attacks on both Palestinian and Lebanese civilian population centers. Should Palestine become a member of the International Criminal Court, a future visit to Britain by Shkedi could mean a request for his extradition to The Hague.

In the summer of 2006, Israel attacked Lebanon on a scale that drew widespread condemnation. In one subsequent reportHuman Rights Watch documented how “at the very least, the IDF [Israeli military] has blurred the distinction between civilian and combatant” and “at worst, it considers all people in the area of hostilities open to attack.”Amnesty International condemned what it called “serious violations of international human rights and humanitarian law, including war crimes” by Israeli forces.

Bomber boasted “personal” authorization of attacks on civillians

The 2006 war gave birth to what became known as the Dahiya doctrine, in reference to the neighborhood of Beirut flattened by the IAF – yet Israeli media reported that the military chief of staff and air force had actually “requested permission to damage Lebanese infrastructure more extensively” (my emphasis). Shkedi boasted that he “personally authorized 900 raids outside safety parameters… We have to make crazy decisions everyday…”

Shkedi also oversaw crimes committed in the Gaza Strip. In May 2006, an extra-judicial assassination of Islamic Jihad operative Muhammad Dahdouh carried out by the IAF killeda seven-year-old boy, his mother, and grandmother — and left his three-year-old sister paralyzed. Shkedi justified the strike, saying that the IAF “acted only after waiting a long time for the right occasion” – which apparently meant, in the words of the BBC reporter, “a city center street when it was busy with early evening traffic.”

During 2006, including so-called “Operation Summer Rains,” “some 650 Palestinians, half of them unarmed civilians and including some 120 children, were killed by Israeli forces.” From 28 June to 24 August, Shkedi’s IAF launched at least 267 air strikes on the Gaza Strip. One Israeli F16 fighter jet bombing on 12 July killed nine members of the same family as they slept.

In June 2006, Gideon Levy wrote an op-ed for Israeli newspaper Haaretz, calling for Shkedi’s resignation:

Is it even conceivable that the IDF [Israeli military] would kill 23 civilians (not including the seven members of the Ghalia family), 15 of them by the air force – including three children and a doctor and his pregnant sister in two days – and things would go on as if nothing happened?

Chief Rabbi attacks Palestinian rights

There are many more such examples – but are they of concern to the Chief Rabbi? After all, Lord Sacks has previously claimed that the “accusation” Israel has committed human rights abuses such as “crimes against humanity” is “the only form in which an assault on Jews can be stated today.”

The Chief Rabbi has used his position to attack efforts by other faith communities to support Palestinian rights and challenge Israeli violations of international law. Prior to theChurch of England’s adoption of a motion earlier this year supporting Israeli and Palestinian peace and justice groups – including the well-respected Ecumenical Accompaniment Program in Palestine and Israel – Lord Sacks claimed that the motion “would do serious damage to Jewish-Christian relations in Britain.”

This was a repeat of his (also unsuccessful) efforts in 2010 to persuade Methodists in Britain not to back a boycott of products produced in illegal Israeli settlements in the occupied West Bank.

In August, Lord Sacks even resigned his position as patron of an interfaith charity after its small-circulation newsletter included information about a Palestinian nongovernmental organizations’ call to action (accompanied by a disclaimer that the charity pushes “views from different groups… to stimulate debate”).

Unfortunately then, it is likely that the Chief Rabbi — a man who places a lot of emphasis on interfaith dialogue — won’t have a problem with having his achievements celebrated by the bomber of Beirut. When it comes to Israel, it seems “the ethics of responsibility” have their limits.

(electronicintifada.net / 15.12.2012)

Survey: 40% of Israelis thinking of emigration



A new survey shows more than a third of Israelis want to immigrate to other countries due to economic problems and spiraling cost of living in the occupied territories.

Citing economic opportunities as the main reason, the poll conducted by Israeli newspaper Haaretz said that “almost 40 percent of Israelis are thinking of emigrating” to other states.

The survey came as the ailing economy of the Israeli regime has taken its toll on politics.

On October 15, Israeli parliamentarians voted to dissolve the Knesset and hold snap elections on January 2013 after the gridlock among different coalition partners over the passage of the 2013 austerity budget.

In recent months, Israelis have held protests against a package of sweeping austerity cuts, which the regime of Prime Minister Benjamin Netanyahu says were necessary to reduce the budget deficit and protect the economy.

Netanyahu has formed committees to address the demands of the anti-austerity protesters, but the demonstrators say no single concrete step has been taken.

Netanyahu has also ruled out the idea of spending from outside the budget for economic reforms, a response that Israeli protesters say disillusioned them.

In October, a survey conducted by the Israeli humanitarian aid organization indicated that some 75 percent of Israelis fear that their economy may collapse, which shows a huge increase in the figure compared with that of 2010.

The poll also showed that 78 percent of those surveyed said the Tel Aviv regime has no plans for fighting poverty and bridging the widening social gap.

(occupiedpalestine.wordpress.com / 15.12.2012)

New evacuation of Bedouins in the northern Jordan Valley


JORDAN VALLEY, (PIC)– The Israeli occupation forces notified on Saturday the Bedouin communities in Wadi al-Maleh in the northern Jordan Valley to leave their houses and lands.

The head of the Committee for the Defense of the Jordan Valley, Ahmad Asaad, revealed in a press statement that the Israeli occupation authorities have ordered the deportation of the families living in a number of areas in the northern Jordan Valley under the pretext of carrying out military exercises in the region.

He asserted that such procedure aims, in reality, to expel the Palestinian residents as part of the Israeli ethnic cleansing scheme in the region.

(occupiedpalestine.wordpress.com / 15.12.2012)

Israel plans to replace mines on Jordanian border with… illegal settlements

Israel has officially started the removal of landmines close to the border with Jordan to use the lands for illegal settlement construction in the area, especially in the Wadi Araba area. The plan also includes boosting industry and factories in settlements in the area.

File - Maan News Agency

Israeli sources reported that thousands of Dunams extending from the occupied Golan Heights and Majdal Shams reaching the Dead Sea have been implanted with landmines in 1948 in order to “prevent Arabs and Palestinians fighters from entering Palestine”.

Israel wants to ensure that the Palestinians never have access to the Jordan Valley, and especially the border area with Jordan.

Israeli landmine sweepers and military engineers will be working, and double checking, to ensure all mines are removed in the designated areas so that the constructions can start. Some of the lands will also be used by settlers for agricultural purposes.

The Maan News Agency quoted Palestinian sources stating that Israel realizes now that there is no need for landmines as missiles can cross borders and hit their targets, adding that the Israeli plan “is meant at provoking the Palestinian Authority and Jordan”, in addition to “conducting provocative settlement projects in the Jordan Valley area to control lands and water resources”.

It is worth mentioning that, earlier in September this year, Israel started the removal of nearly 700 landmines from the Jordan valley area, while the Israeli Jerusalem Post reported that “mines, some even 40 years old, will be neutralized through controlled explosions to reduce the number of minefields”.

Back then, Israel said that the mines became nonoperational, and not needed, but can still pose danger to travelers.

The Jordan Valley area is an essential part of the occupied West Bank, known as the Fruit Basket of Palestine, but has been closed off by Israel and isolated from the rest of the occupied territories, leading to millions of dollars in losses to the Palestinian farmers.

Israel has also been targeting the fertile area for its illegal settlement construction and expansion activities, and also for what it dubs as “military considerations”.

(www.imemc.org  / 15.12.2012)

Israel issues demolition orders for Hebron home

HEBRON (Ma’an) — Israeli authorities issued demolition orders for a home in the Hebron town of Yatta on Saturday, a local committee said.

Rateb al-Jabour, spokesman for the local committee against settlements, told Ma’an that officials from the civil administration were escorted into Yatta by soldiers to issue demolition orders for the home of Mahmoud Ibrahim Makhamra.

The Makhamra family received a demolition order for their home six years ago, al-Jabour added, but the order was suspended.

Twelve people live in the house, which is located in Area B of the West Bank.

(www.maannews.net / 15.12.2012)

Kamerbrief over het vredesproces in het Midden Oosten

Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Binnenhof 4
Den Haag
Datum 12 december 2012
Betreft Midden-Oosten Vredesproces
Geachte voorzitter,
Met deze brief informeer ik u over het voorgenomen kabinetsbeleid ten aanzien van het Midden-Oosten Vredesproces (MOVP) en de betrekkingen van Nederland met Israël en de Palestijnse Autoriteit (PA). Deze brief is – zoals toegezegd door de minister-president tijdens het debat over de regeringsverklaring – een uitwerking van het voornemen in het regeerakkoord, dat Nederland waar mogelijk bijdraagt aan de vrede en veiligheid in het Midden-Oosten, waarbij de goede banden met zowel Israël als de PA worden benut. Eerder informeerde ik de Kamer met brieven op 15 november 2012, 27 november 2012 en 6 december 2012 over deelaspecten van ontwikkelingen rond het MOVP, te weten de Palestijnse AVVN-resolutie over non member observer state status, de recente Gaza-crisis en de Nederlandse inzet ten aanzien van het MOVP in de Raad Buitenlandse Zaken van 10 december 2012.

De Oslo-akkoorden en de twee-statenoplossing
Al decennia worden pogingen ondernomen om tot een vredesregeling te komen tussen Israël en de Palestijnen. Een doorbraak leek mogelijk bij het Oslo-akkoord van 1993 tussen Israël en de Palestine Liberation Organisation (PLO). Sinds dat akkoord zet de internationale gemeenschap in op een Israëlisch-Palestijns vredesakkoord dat moet leiden tot twee staten, op basis van directe onderhandelingen tussen beide partijen. Onderwerpen die daarbij volgens de Oslo-akkoorden aan bod moeten komen zijn: de status van Jeruzalem, vluchtelingen, nederzettingen, veiligheid, grenzen, relaties en samenwerking met buurlanden en andere zaken van gemeenschappelijk belang.
Het Oslo-akkoord voorzag in een interim-periode van vijf jaar, waarin onderhandelingen moesten leiden tot een permanente-statusovereenkomst op basis van een twee-statenoplossing. Na negentien jaar is er nauwelijks vooruitgang geboekt, ondanks herhaalde pogingen daartoe, waaronder de top inCamp David in 2000, besprekingen op basis van de ‘Clinton-parameters’ in Taba in 2001, het opstellen van de Routekaart voor de Vrede in 2003, de Annapolis Conferentie in 2007 en directe onderhandelingen in 2010. In feite zijn de Vredesverdragen tussen Israël en Egypte (1979) en tussen Israël en Jordanië (1994) de voornaamste resultaten van de inspanningen om tot een vreedzaam en stabiel Midden-Oosten te komen.

Inzet Nederland
Nederland heeft de afgelopen decennia een actief beleid gevoerd, zowel bilateraal, via de band van de EU, als in het kader van de VN ter ondersteuning van een door middel van onderhandelingen te bereiken twee-statenoplossing. Nederland en Israël hebben van oudsher goede betrekkingen, die beide landen op vele terreinen met elkaar verbinden. Deze krijgen onder meer gestalte in een frequente politieke dialoog en samenwerking op het gebied van handel, wetenschap en cultuur. De relaties met de PA zijn sinds vele jaren eveneens goed en krijgen onder meer vorm in jaarlijkse politieke consultaties, jaarlijkse consultaties over de besteding van Nederlandse hulpgelden en steun voor de Palestijnse staatsopbouw. In dat kader bestaat een substantieel hulpprogramma gericht op voedselzekerheid en op private-sectorontwikkeling, veiligheid en rechtsorde, watervoorziening en humanitaire hulp.
Rol EU, Kwartet en Arabische Liga
Sinds jaar en dag worstelt de EU met het vinden van een evenwichtige consensus over een gemeenschappelijk Midden-Oostenbeleid. Toch lukt het de lidstaten, stap voor stap, dichter bij elkaar te komen. Het besef dat een verdeelde EU een weinig invloedrijke EU zal blijven, lijkt steeds meer tot alle lidstaten door te dringen.
Maar we zijn er nog niet. Opeenvolgende Nederlandse regeringen hebben actief bijgedragen aan de ontwikkeling van Europees beleid ten aanzien van het MOVP, zoals onder meer vastgelegd in Raadsconclusies van december 2009 en mei 2012. Nederland heeft zich daarbij ingezet voor een evenwichtig EU-optreden, waarbij de zorgen en belangen van zowel Israël als de Palestijnen zorgvuldig in acht werden genomen.
Ook de EU heeft zich gecommitteerd aan een onderhandelde twee-statenoplossing, op basis van onder meer de relevante VN-Veiligheidsraadresoluties, de Routekaart voor de vrede en overige overeengekomen akkoorden. De EU en Nederland hanteren de volgendeparameters voor een vredesakkoord:
1. Grenzen van ’67 zijn uitgangspunt. Wijziging alleen met instemming van beide partijen;
2. Veiligheidsgaranties die recht doen aan Israëlische en Palestijnse veiligheidsbehoeften;
3. Een oplossing voor het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk dient te worden gevonden op basis van onderhandelingen.
4. Een oplossing voor de status van Jeruzalem als hoofdstad van twee staten dient te worden gevonden op basis van onderhandelingen.
De EU werkt nauw samen met de Kwartet-partners: Rusland, de VN en de VS. Algemeen wordt aangenomen dat een alomvattend akkoord niet zonder intensieve betrokkenheid van de VS tot stand kan komen. De VS hebben in het recente verleden veelal in de context van het Kwartet geopereerd. De effectiviteit van de EU in dit samenwerkingsverband hangt sterk af van de mate waarin de Unie eensgezindheid weet te bereiken. Pogingen van het Kwartet om bij te dragen aan directe onderhandelingen tussen partijen kregen laatstelijk vorm in de verklaring van september 2011, die voorzag in een eerste fase gericht op het bereiken van een raamwerkakkoord over grenzen en veiligheid, waarna onderhandelingen over Jeruzalem en vluchtelingen zouden volgen. Nederland en andere landen, waaronder de VS, Jordanië en Frankrijk hebben zich het afgelopen jaar ingespannen om directe onderhandelingen tot stand te brengen. Het genoemde raamwerkakkoord had er uiterlijk eind 2012 moeten zijn, maar de kansen daarop zijn nihil. Zoals gezegd acht de regering actieve betrokkenheid van de VS noodzakelijk om in de huidige situatie verandering aan te brengen.
De EU heeft ook een eigenstandige positie, die onder meer tot uitdrukking komt in het Associatie Akkoord met Israël en in het Interim Associatie Akkoord dat de Unie sloot met de PLO, die optrad namens de PA. Het akkoord met Israël omvat onder meer afspraken over een politieke dialoog, handel en samenwerking op tal van andere terreinen. Het akkoord met de Palestijnen biedt de meeste goederen uit de Palestijnse gebieden rechten-vrije en ‘quota-vrije ’ toegang tot de EU. De Palestijnse Gebieden ontvangen bovendien aanzienlijke hulp van de EU en de EU-lidstaten voor de opbouw van staatsstructuren van de PA. Voor 2011-2012 droeg de EU met nabuurschapsgelden minimaal 548 miljoen euro bij aan lopende kosten van de PA en aan de opbouw van duurzame Palestijnse instituties.
Verder draagt de EU bij aan ontwikkeling van de veiligheidssector en rechtstaatontwikkeling, onder meer via de EU-politiemissie in de Palestijnse Gebieden (EUPOL COPPS). De European Union Border Assistance Mission bij de
Rafah grensovergang (EUBAM Rafah) staat sinds de machtsovername van Hamas in 2007 op ‘stand by’. Nederland levert een bijdrage aan beide EU-missies. Ook ondersteunt Nederland de Amerikaanse missie van de United States Security
Coordinator (USSC) bij de opbouw van de Palestijnse veiligheidssector.
De positie van de Arabische Liga is neergelegd in het Arabische Vredesinitiatief uit 2002, dat eveneens is gebaseerd op het principe van de twee-statenoplossing. In dat initiatief bieden de Arabische landen normalisering van de betrekkingen met
Israël aan in ruil voor Israëlische terugtrekking uit de Palestijnse Gebieden, de Golan Hoogte, een oplossing voor het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk en de vestiging van een Palestijnse staat in de gebieden die werden bezet in 1967, met Oost-Jeruzalem als hoofdstad.
Stand van zaken
De levensvatbaarheid van de twee-statenoplossing staat thans door een aantal ontwikkelingen ernstig onder druk.
1. Veiligheid
Van veiligheidsgaranties die volledig recht doen aan Israëlische en Palestijnse veiligheidsbehoeften is nog geen sprake. De recente raket-aanvallen vanuit de Gaza-strook illustreerden eens te meer hoe precair de situatie is. Tegelijkertijd
is er wel degelijk vooruitgang geboekt op de Westoever, waar desamenwerking tussen Israël en de Palestijnse veiligheidsdiensten goed verloopt. De voortdurende dreiging van terreuraanslagen en raketaanvallen is van grote invloed op de Israëlische publieke opinie en voedt de behoefte aan effectieve veiligheidsmaatregelen. Dat betekent dat iedere Israëlische regering betrouwbare veiligheidsgaranties zal willen krijgen voordat zij een vredesakkoord sluit.
2. Nederzettingen
De voortdurende uitbreiding van Israëlische nederzettingen in bezet Palestijns Gebied is een ernstige bedreiging voor het vredesproces. De bouw van nederzettingen is strijdig met internationaal recht en loopt vooruit op eventuele wijzigingen van de grenzen van ’67. De nederzettingenbouw is bovendien zo omvangrijk dat de twee-statenoplossing fysiek onmogelijk dreigt te worden. In ieder geval maakt dat een mogelijke uiteindelijke afspraak betreffende land-ruil extra moeilijk. Op basis van de meest recente cijfers bestaan er ongeveer 150 nederzettingen op de Westoever inclusief Oost-Jerusalem. Daar wonen ongeveer 500.000 Israëli’s, waarvan bijna 200.000 in Oost-Jeruzalem. De jurisdictie van deze nederzettingen beslaat ongeveer 43% van het grondgebied van de Westelijke Jordaanoever, inclusief Oost-Jeruzalem.
Dit land is daarmee niet beschikbaar voor de opbouw van een Palestijnse staat.
3. Jeruzalem
Een oplossing voor de status van Jeruzalem lijkt ver weg. Israël heeft Oost-Jeruzalem geannexeerd (hetgeen internationaal niet erkend wordt) en als gevolg van de nederzettingenbouw dreigt Oost-Jeruzalem effectief te worden afgesneden van de Westoever. Alleen het zogeheten E1 gebied ten oosten van Jeruzalem biedt nog een verbinding tussen Oost-Jerusalem en de rest van de Westoever. De aankondiging van Premier Netanyahu dat ook daar nederzettingen zullen worden gebouwd dreigt te leiden tot een volledige fysieke scheiding tussen deze gebieden.
4. Palestijnse verdeeldheid
Het Palestijnse leiderschap van de PA en de PLO staat onder toenemende druk. Het gebrek aan tastbare resultaten aan de onderhandelingstafel, de voortdurende uitbreiding van nederzettingen en de in de ogen van veel Palestijnen toegenomen statuur van Hamas hebben geleid tot erosie van depositie van de Palestijnse President Abbas. Pogingen – mede onder auspiciën van Egypte en Qatar – om te komen tot Palestijnse verzoening zijn tot op heden vruchteloos gebleken. Hamas heeft in het recente verleden afbreuk gedaan aan pogingen tot verzoening te komen en de positie van Abbas ondergraven. Zonder verzoening lijkt medewerking door Hamas aan een vredesregeling echter niet goed denkbaar. Het bereik van een vredesakkoord zou zich zodoende beperken tot de Westelijke Jordaanoever. Een structurele oplossing voor het conflict tussen Israël en Gaza/Hamas blijft dan uit, waarmee noch de veiligheid van Israël noch de bevolking van Gaza gediend zou zijn. Ook beperkt een definitieve scheiding tussen Gaza en de Westoever de economische ontwikkelingsmogelijkheden van de Palestijnse Gebieden.
Om zicht te houden op een alomvattend vredesakkoord zal daarom ingezet moeten worden op de vorming van een eenheidsregering. Hamas staat sinds 2003 op de EU-terrorismelijst. Ten aanzien van contacten met een eventuele eenheidsregering gelden de zogenaamde Kwartetbeginselen. Dat zijn:
– erkennen van Israël;
– afzweren van geweld;
– erkennen van bestaande akkoorden.
5. AVVN-resolutie
President Abbas heeft tegen deze achtergrond de resolutie over statusverhoging in de VN doorgezet. De resolutie is aangenomen met 138 voorstemmen, 9 tegenstemmen en 41 onthoudingen. Nederland heeft, zoals bekend, zich onthouden. De toekenning van de status van non-member observer state achtte Nederland legitiem, maar ontijdig, omdat het hervatting van de onderhandelingen nodeloos compliceert. Het is op dit moment te vroeg om de gevolgen hiervan te overzien, aangezien nog onduidelijk is welke gevolgen de reacties van de verschillende partijen zullen hebben voor de mogelijke herstart van onderhandelingen. In ieder geval heeft het wel geleid tot Israëlische tegenmaatregelen die de situatie verder compliceren.
6. Regionale ontwikkelingen
De stormachtige ontwikkelingen van de laatste twee jaar in de Arabische wereld hebben de verhoudingen in het Midden Oosten danig opgeschud. De nieuwe regeringen die als gevolg van de Arabische transitie aan de macht zijn gekomen staan kritischer tegenover Israël dan hun voorgangers en de steun voor Hamas is groeiende, vooral vanuit Egypte, Turkije en Qatar. Daarmee zijn in het bijzonder de Israëlische relaties met Egypte en Jordanië gecompliceerder geworden. De voorheen goede relaties tussen Israël en Turkije zijn sinds operatie Cast Lead van 2008 en vooral sinds het Gaza-flotilla-incident van mei 2010 sterk verslechterd. Daarnaast is de steun in de Arabische wereld voor het Arabisch Vredesinitiatief tanende. De crisis in Syrië – en de gevolgen daarvan in Libanon en Jordanië – zorgt voor toenemende instabiliteit aan de Israëlische noord- en oostgrens. De veiligheid van Israël staat verder onder druk door Iran, zowel als gevolg van het Iraanse nucleaire programma, als door de steun die Iran verleent aan Hamas, Hezbollah en Palestinian Islamic Jihad.
Ook in dit kader is een duurzaam Israëlisch-Palestijns vredesakkoord van groot belang. Een dergelijk akkoord zou een positieve impuls geven aan de betrekkingen tussen het Westen en de Arabische wereld en het zou gematigde krachten steunen en extremisten de wind uit de zeilen nemen. Het toegenomen zelfbewuste optreden van de Arabische Liga in de regio biedt kansen voor nadere dialoog over het vredesproces. Het Arabisch Vredesinitiatief biedt daar een goede basis voor. Vooral Egypte en Jordanië vervullen binnen de Arabische wereld een bijzondere rol bij de bevordering van een vredesregeling vanwege hun genormaliseerde betrekkingen met Israël. Met name nauwe betrokkenheid van Egypte bij de Israëlisch-Palestijnsevredesbesprekingen is zeer wenselijk, gezien de regionale machtspositie en de rol die het speelt in Gaza.
Inzet kabinet
In het licht van het bovenstaande is de inzet van het kabinet gericht op een alomvattend vredesakkoord op basis van de twee-statenoplossing. Hoe langer de huidige status quo voortduurt, des te kleiner het draagvlak wordt voor – en de kans op – een alomvattend akkoord.
Parameters twee-statenoplossing
Nederland zal tegenwicht bieden aan de ontwikkelingen die de levensvatbaarheid van de twee-statenoplossing bedreigen en bijdragen aan een oplossing op de onderscheiden elementen van de zogenaamde parameters voor een twee-statenoplossing.
1. Veiligheid
De samenwerking op veiligheidsgebied gedurende een reeks van jaren tussen de PA en Israël heeft positieve resultaten opgeleverd, met name op het gebied van het tegengaan van terroristische aanslagen. Het geweld, dat bij tijd en wijle nog steeds oplaait, is echter bijzonder schadelijk voor de versterking van wederzijds vertrouwen. De raketaanvallen uit Gaza zijn hiervan weer een schokkend voorbeeld. Israël heeft het volste recht zijn bevolking voor die dreiging te allen tijde te beschermen met inachtneming van de proportionaliteit die het internationale recht voorschrijft. Het kabinet steunt Israël daar ook in. Overigens ondervindt Israël een soortgelijke dreiging van Hezbollah uit Libanon.
Hoewel van een andere orde, is het toegenomen geweld van kolonisten tegen Palestijnen en Palestijnse belangen, waar onvoldoende tegen wordt opgetreden en dat vaak zelfs geheel onbestraft blijft, ook een ernstige hinderpaal in het vergroten van onderling vertrouwen.
Om de veiligheidssituatie te verbeteren zal Nederland blijven inzetten op versterking van de veiligheidsstructuren, zowel multilateraal (bijvoorbeeld door bijdrages aan EUPOL COPPS en EUBAM Rafah) als bilateraal (voortzetting van het bestaande programma in de Palestijnse Gebieden opgebied veiligheid en rechtsorde). Nederland zal actief bijdragen aan
inspanningen die wapensmokkel trachten tegen te gaan, zoals die worden ondernomen in het kader van het Gaza Counter Arms Smuggling Initiative (GCASI). Tevens zal Nederland zich sterk blijven maken voor de aanpak van kolonistengeweld. Ook zal Nederland zich blijven inspannen voor een einde aan opruiing en aan oproepen tot geweld, via de (op dit moment niet actieve) tri-laterale commissie (VS, Israël en PA).
2. Nederzettingen / Grenzen van ‘67
Uitgangspunt is dat de grenzen van ’67 alleen met onderlinge overeenstemming kunnen worden gewijzigd. Daarom ook is het stopzetten van de uitbreiding van nederzettingen zo belangrijk. Onderdeel daarvan is dat de internationale gemeenschap de nederzettingen noch de facto, noch de jure erkent. Nederland zal zich daarom sterk blijven uitspreken tegen uitbreidingen. In dit verband zal Nederland zich er in de EU ook voor inzetten dat producten afkomstig uit de nederzettingen niet in de EU worden ingevoerd onder misleidende labels of onder voor Israëlische producten geldende preferentiële invoertarieven. Een en ander wordt momenteel uitgewerkt. Uitgangspunt is dat producten uit de nederzettingen niet mogen worden aangemerkt of behandeld als Israëlische producten. Nederland zal tevens inzetten op het verbeteren van de leefomstandigheden en de ontwikkelingsmogelijkheden voor de Palestijnen in die gebieden op de Westoever die nu nog onder volledige controle staan van Israël (het zogeheten ‘Area C’-gebied). In dit verband verdienen de Nederlandse inspanningen om tot plaatsing van container-scanners te komen bijzondere vermelding.
3. Vluchtelingen
Een oplossing voor het vluchtelingenvraagstuk kan alleen worden bereikt via directe onderhandelingen. Ondertussen kan Nederland wel een bijdrage leveren aan de economische ontwikkeling en het verbeteren van de humanitaire situatie van de Palestijnse vluchtelingen. Activiteiten op dat terrein zullen worden voortgezet, zoals de steun aan UNRWA.
4. Jeruzalem
Waar mogelijk zal Nederland een bijdrage leveren aan het oplossen van praktische problemen die zich kunnen voordoen bij de uitwerking van een oplossing voor de status van Jeruzalem, bijvoorbeeld op het gebied van de beoogde samenwerking tussen gemeentelijke overheden en politiediensten. Nederland zal tevens bijdragen aan het wegnemen van belemmeringen voor culturele, economische, sociale en politieke activiteiten van Palestijnen in Oost-Jeruzalem, om zo bij te dragen aan het
in leven houden van het vooruitzicht dat Oost-Jeruzalem de hoofdstad van een toekomstige Palestijnse staat zal worden.
Hervatting onderhandelingen
Nederland wil bijdragen aan een zo gunstig mogelijk klimaat voor de hervatting van onderhandelingen, om vervolgens ook inhoudelijk te kunnen bijdragen aan de totstandkoming en bestendiging van een vredesakkoord. Prioriteit ligt bij hervatting van directe onderhandelingen. Ondertussen moeten we blijven inzetten op het levensvatbaar houden van de twee-statenoplossing. Nederland zal daarbij de goede relaties met Israël en de PA benutten, zal hun zorgen en belangen zorgvuldig in acht nemen en zal beide partijen aanspreken op hun verantwoordelijkheden. Om de effectiviteit van het Nederlandse en EU-beleid te maximaliseren streeft het kabinet naar een eensgezind en evenwichtig EU-optreden.
Het beste tijdstip om de onderhandelingen te hervatten is onmiddellijk na de formatie van een nieuw Israëlisch kabinet begin 2013. Voor het succes van de onderhandelingen is ook een sterke Palestijnse partner nodig, waarbij de regering president Abbas zal aanspreken op zijn toezegging om na de statusverhoging in de VN zonder voorwaarden vooraf tot directe onderhandelingen bereid te zijn.
Intra-Palestijnse verzoening is in dat opzicht van belang. Het kabinet zal verder pogingen steunen om te komen tot intra-Palestijnse verzoening – mits de Kwartet-principes in acht worden genomen – met het doel een vredesakkoord dat betrekking heeft op zowel de Westoever als Gaza. Nederland zal in dit kader steun verlenen aan Hoge Vertegenwoordiger Ashton en een krachtige inzet van de VS bepleiten. Daarnaast zal Nederland werken aan het ontwikkelen van ‘deposits’: toezeggingen aan de betrokken partijen die het vertrouwen in een vredesakkoord vergroten, bijvoorbeeld op het gebied van veiligheid, economische ontwikkeling of monitoring van akkoorden. Verder zet Nederland in op behoud van het perspectief op vrede tussen Israël en de Arabische wereld, indachtig het Arabisch Vredesinitiatief en de vredesverdragen van Israël met Egypte en Jordanië. Door de recente ontwikkelingen in de Arabische wereld staan deze onder druk.
Nederland zal de goede banden met Israël en de PA benutten om waar mogelijk bij te dragen aan het MOVP en zal daartoe ook samen met andere Europese landen constructieve voorstellen doen. Nederland zal de dialoog aangaan over mogelijke intensiveringen van Europese samenwerking. De relatie met respectievelijk Israël en de Palestijnse Autoriteit kan onder meer gestalte krijgen in de vorm van bilaterale fora, zoals Nederland die heeft met onder meer Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk. Die fora zijn gericht op het bijeenbrengen van brede geledingen uit de maatschappij om te spreken over samenwerking en maatschappelijke kwesties waarvoor in beide landen belangstelling bestaat. Het kan gaan om bijeenkomsten waar kabinetsleden aan deel nemen, maar ook om ontmoetingen tussen vertegenwoordigers van
maatschappelijke organisaties, kennisinstellingen, het bedrijfsleven of overheden. Zodoende kan worden voortgebouwd op de bestaande samenwerking en er zal ook gekeken worden naar mogelijkheden voor trilaterale samenwerking, zoals dat
momenteel gebeurt op het gebied van grensovergangen. Ook op het gebied van water, waar al een schat aan kennis, ervaring en expertise ligt, bestaan mogelijkheden voor verdere trilaterale samenwerking. Een en ander zal in overleg met Israël en de Palestijnse Autoriteit nader vormgegeven worden. Tevens bestaat de mogelijkheid in een goede relatie beide partijen aan te sporen voortgang in het MOVP te maken en zich te onthouden van eenzijdige stappen.
Voor de relatie met Israël liggen er perspectieven voor meer samenwerking met betrekking tot economie, wetenschap, innovatie, onderzoek en investeringen, landbouw en cultuur. Speciale aandacht blijft uitgaan naar de gemeenschap van Nederlanders en anderszins met Nederland verbonden inwoners van Israël. Voor de relatie met de Palestijnen zijn er perspectieven voor een verdere bijdrage aan de opbouw van een Palestijnse staat en voor de ontwikkeling van de sociaal-economische relatie, waarbij nadrukkelijke aandacht besteed zal worden aan de private sector.
Het kabinet is ervan overtuigd dat het geheel van bovenstaande standpunten, benaderingen en concrete stappen Nederland de positie verschaft om een constructieve rol te spelen, binnen de internationale gemeenschap, in de Europese Unie en in de relatie met zowel Israël als de Palestijnse Autoriteit, met als doel om het vredesproces nieuw leven in te blazen. Deze constructieve benadering moet ons in staat stellen te stimuleren wat goed gaat en te ontmoedigen wat het proces frustreert. Vanuit de gedachte dat een betrokken partner ook een directe en eerlijke partner kan zijn.
De Minister van Buitenlandse Zaken,
Frans Timmermans

15 Injured By Israeli Fire In Jerusalem, Five Kidnapped

Palestinian medical sources reported, on Friday evening, that 15 Palestinians have been injured by Israeli military fire in Al-Esawiyya town, in occupied East Jerusalem, and five residents have been kidnapped after the army invaded the area and conducted provocative acts against the residents

File Photo

Local sources reported that hundreds of residents were holding a nonviolent procession in solidarity with Palestinian detainees on hunger strike in Israeli prisons.

The sources added that the soldiers violently assaulted the nonviolent protesters after the army invaded the area, and issue that led to clashes with the soldiers.

The army also demolished and removed that protest tent that was held in solidarity with detainee Samer Al-Esaawy, from Al-Esawiyya, who started his hunger strike more than 86 days ago, and his health condition witnessed a sharp deterioration.

The protest tent was installed near the Arba’een Mosque, in the town; the army confiscated the tent and whatever was in it.

The attack led to clashes with local youths who hurled stones at them while the army fired gas bombs, rubber-coated bullets, gas bombs and concussion grenades leading to fifteen injuries. The soldiers went on to kidnap five residents and took them to an unknown destination.

Amani Sarahna, spokesperson of the Palestinian Prisoners Society (PPS), stated Thursday that the health condition of Safady is dangerously deteriorating.
She added that Sarahna agreed, on Thursday, to take liquids, but refused medications and vitamins.

Safady was kidnapped by the army more than six months ago, and was placed under solitary confinement without any charges.

He also participated in the previous massive hunger strike conducted by the detainees in July this year, and Israel promised to release him when his six-month administrative detention order ends.

But when the order expired, the Israeli Authorities issued four additional months of Administrative detention instead of releasing him as promised.

He is one of four Palestinian political prisoners who are currently holding open-ended hunger strikes; one of them is identified as Samer Al-Barq, 38; he also holds Jordanian citizenship and is married to a woman from Pakistan.

Al-Barq has been held under administrative detention orders, without charges or trial, since more than 18 months.

(www.imemc.org / 15.12.2012)

Israel violates Gaza ceasefire deal by threatening fishermen, farmers

The Israeli navy continues to shoot at Palestinian fishing boats well within the range agreed upon for the ceasefire deal.

GAZA (IRIN) – When Jaber Abu Rjaila heard about the recent ceasefire agreement in Gaza, he rushed back to his farmland — for the first time in more than ten years.

“We have been farmers for generations. It’s our life and I’m very glad that we are back here now freely working,” he said. “I’ve been longing for this moment.”

His farmland lies in the “access-denied” and buffer zone areas close to the Israeli-built barrier, but the recent ceasefire agreement holds out the promise of an easing of naval and land controls at the border.

Oxfam says the five-year blockade by Israel has “devastated Gaza’s farming and fishingindustries,” leading to the closure of nearly 60 percent of Gaza’s businesses, according to a new briefing paper published this month (“Beyond Ceasefire,” 6 December 2012).

Abu Rjaila has ambitions to plant tomatoes, parsley and zucchini for sale, and to help feed his 14-member family. But he knows he is not in the clear yet.

Israeli soldiers often use their loudspeakers to tell him to keep tens of meters from the barrier — and he still worries about random shooting, sudden Israeli incursions, and unexploded shells.

Abu Rjaila’s house and land are about 450 meters from the border in eastern Khan Younis, where he owns a seven-hectare farm on some of the most fertile land in Gaza (one hectare is equal to 10,000 square meters).

After the ceasefire was introduced on 21 November, bringing to an end Israel’s eight-day attack on Gaza, hundreds of Palestinians who own houses and land in these areas returned.

Israeli gunfire

Officials in Gaza say the Israelis agreed to ease travel and economic restrictions, although the returning farmers faced immediate warnings from Israeli forces saying “go away” and “go back,” often accompanied by warning shots.

Palestinian medical sources said one Palestinian was killed and more than 20 injured by Israeli gunfire in the area just two days after the ceasefire, when a group including farmers visited land close to the fence.

Ibrahim al-Qedra, the deputy agriculture minister in Gaza, said that the easing of restrictions on the 5,000 hectares in the buffer zone would reduce humanitarian needs in Gaza.

“We need to reach our border areas and lift the buffer zone restrictions to let people return to their lands, live in their houses, and farm their lands freely — we need to restore our food security.”

Historically the area was a major food source for Gaza with citrus and olive orchards, and seasonal production of tomatoes, cucumbers, onions and potatoes for local markets.

The UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (OCHA) confirmed the development shortly after the ceasefire was announced: “For the past few days, farmers have been allowed to access, with their equipment and vehicles, agricultural land located as close as 100 meters from Gaza’s perimeter fence in some areas,” OCHA stated (“Escalation in hostilities, Gaza and southern Israel,” 26 November 2012 [PDF]).

The ceasefire agreement regarding the easing of restrictions near the border remains vague, though.

“We don’t have a clear signal from Egypt about the full access; people returned to their lands voluntarily while we are still discussing the mechanisms in the current indirect negotiations to reach an understanding regarding these areas,” said al-Qedra.

“We ask the public to be careful when heading there,” he said.

Threats to fishermen

The situation is similar for Gaza’s fishermen.

Since 2006 the Israeli navy has only allowed fishermen like Mohammed Abu Riala, 32, to operate up to three miles from shore. With the ceasefire they were told they could head out six nautical miles.

“It’s good news in principle. As soon as we heard about the expansion to six miles range we sailed to that spot. But we faced the same Israeli soldiers’ threats through loudspeakers: ‘return, go back or …,’ and several warning shots in the water, over our heads, and close to our boat.”

A number of his fellow fishermen have already been arrested and taken to the Israeli port ofAshdod.

“[The six-mile range] is not enough, because the muddy nature of the seabed in this range is still almost the same as the three miles range in nature, with a minor difference in fish size and amounts,” Riala said.

The Israeli military said it is simply doing their job of protecting Israel’s naval border: “Vessels that stray from the designated area are handled by the navy according to standard procedures,” a military spokesperson said, when asked about the arrests.

Oxfam says the Israeli government should immediately stop using the military to enforce the land and sea buffer-zones and find other ways to protect the border.

“The current negotiations between Hamas and the government of Israel represent an unprecedented opportunity — people in Gaza need more than a ceasefire, they need an end to the blockade for good,” said Nishant Pandey, an Oxfam representative.

Smaller catches

For both farmers and fishermen in Gaza, there is still much uncertainty following the ceasefire.

“What we ask for is [to] sail and fish freely, with no threats on our lives in the middle of the sea,” said Nizar Ayyash, head of the General Association of Fishermen in Gaza.

“There are about 50,000 people in Gaza who depend on fishing as their principal source of income. How is six miles with 38 miles of coastline enough to secure better amounts and sizes of fish for more than 1.6 million people, and a proper income for thousands of fishermen and their families?” said Ayyash.

Before 2000, fishermen travelled out nearly 20 nautical miles, producing a catch of 4,000 tons a year. Catches are now down to 1,200 tons.

Despite the years of false dawns, Abu Rjalia is hopeful he can replant his deserted fields: “We need our life restored,” he said.

(electronicintifada.net / 14.12.2012)