Titel Category

This category

Categorie archief Islam

#3rdMarch1924 – 93 years without the Caliphate

[For a detailed historical insight into the fall of the Caliphate watch the video above, 1914; The shaping of the Modern Muslim World by Sheikh Yasir Qadhi]

“We must put an end to anything which brings about any Islamic unity between the sons of the Muslims. The situation now is that Turkey is dead and will never rise again, because we have destroyed its moral strength, the Caliphate and Islām.”

“This bold statement, or rather stark warning, was allegedly made by the former British Foreign Secretary, Lord Curzon, at the House of Commons after the Lausanne Treaty of 1923, when the Ottomans were defeated in World War One. The reason why Lord Curzon’s statement should be taken with so much weight (if it is true) is because it correlates with the following ḥadīth of Prophet Muḥammad (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam):

“The knots of Islām will be undone one by one, each time a knot is undone the next one will be grasped, the first to be undone will be the ruling and the last will be the prayer.”[2]

Today marks 93 years since the destruction of the Ottoman Caliphate, heralding arguably the darkest chapter in Islamic history after the death of Rasūl’Allāh (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam). The Ummah continues to suffer from the after-effects of this calamitous event, for the very reason, which Lord Curzon mentioned – the Muslims currently have no collective “moral strength”, which is embodied in the form of an inclusive Islamic polity. The Middle East and North Africa were subsequently carved up between Britain and France, as Mark Sykes and Francois Georges Picot planned the future of the former Ottoman territories with a pen and ruler. What followed since was an uninterrupted chain of secular dictatorships and petrol rich sheikhdoms. Many of these regimes came to power via military coups, dressed up as pseudo-liberators, whilst the Gulf monarchies unashamedly enjoyed the fruits of their forefathers’ betrayal during WW1.

The history lesson aside, the concept of the Caliphate, and the general Muslim populous’ desire for it, continues to be maligned by academics, journalists, Western policy makers and governments. Secular liberals and modernists, both Muslim and non-Muslim, from across the political spectrum, appear to have adopted the attitude of Lord Curzon, but with rehashed rhetoric that a Caliphate is simply incompatible with the modern world, rendering it barbaric and despotic. The irony is that they all seem to conveniently forget that for over a thousand years Islamic civilisation under successive Caliphates, from the Umayyads to the Ottomans, led humanity in science, philosophy, arts and technology. Furthermore, agenda-driven critics and muscular ideologues also overlook that not only did every Caliphate have the trappings of a modern state, but they were the beacon and example of modernity for their relevant period in history. Again, I cannot do justice in explaining Islām’s contribution to the world as we know it today, when libraries are filled with books and historical testimonies of non-Muslims who substantiate this undeniable fact.

Also read: The Caliphate Chicken & Egg

However, it must be stated from the onset that the Caliphate is not regarded as a utopian state, conceptually or in practice. This was never the case when Prophet Muḥammad (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam) ruled over Madīna, or when the Khulafāh Rāshidūn (Rightly Guided Caliphs) expanded the Caliphate, or those that came after. In fact, when the Caliphate entered hereditary rule and kingship, there were cases of internal corruption, theological deviation and infighting. Rather, this polity is what followed the end of Prophethood, and the practical manifestation of Allāh’s (subḥānahu wa taʿālā) divine law on Earth. This is evident in the following ḥadīth of Rasūl’Allāh (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam):

“The Prophets used to manage the political affairs of Banī Isrāīl. Whenever a Prophet died another Prophet succeeded him, but there will be no Prophets after me; instead there will be Caliphs, and they will number many”. The Companions asked: what then do you order us? He (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam) said: “fulfil allegiance to them one after the other. Give them their dues. Verily Allāh will ask them about what He entrusted them with”.[3]

The virtues and societal conditions sought from the Caliphate, deduced from the classical scholars after scrutinising the Sharīʿah, is to establish social justice, to protect the honour and property of its citizens, and the preservation of the Islamic way of life. Now this may be a sour grape for the intolerant ‘tolerant’ who stubbornly comprehend the Islamic system through the lenses of a secular paradigm, assuming that liberal democracy is the default benchmark against which every governing system should be compared to. But there is also a political context to this ideological objection of the Caliphate, and that is the conflation of Europe’s systematic separation of the ‘Church and state’. This period of secularisation, which is symbolised in the era known as the ‘Enlightenment’, has never occurred in the Muslim world during the existence of a Caliphate, nor would it be befitting.

Those that attempt and conflate Islām and western Christianity under the arbitrary term “religion” invariably superimpose the pre-reformation Christian historical baggage onto Islām. The fact of the matter is that Islamic history is not plagued with the same repressive church-like institutions that stifled human advancement, and the classical Islamic governance already secured the rights that the Enlightenment sought to secure, and more. The notion of a Caliph is an employee that represents and is accountable to the people, and Islamic history shows a level of accountability that we still have not yet seen in Western politics. Despite this, there were attempts during the 19thcentury to minimise the legislative powers of the Caliph, and to modernise certain aspects of the declining Ottoman Caliphate, to make it more ‘palatable’ with its thriving European contemporaries; but the idea of a systematic separation of “religion and state” was unthinkable.

Additionally, Islām’s worldview that was represented by the Caliphate had always clashed with other empires it encountered; from the Persians, Byzantines, Mongols, Crusaders, right up to the imperial powers of Europe. Hence, after the destruction of the Caliphate on 3rd March 1924, Christian Europe had successfully eradicated the only superpower that it had been in a constant state of conflict with for nearly a millenium. Of course, Europe had suffered centuries of bloody internal wars, but the fight against the ‘Mohammedans’ was a unique one due to the cultural and religious dissimilarity.

After the downfall of the Soviet Union in 1989, Francis Fukuyama had arrogantly stated that humanity had reached the “end of history” – implying that liberal democracy was the only natural form of government to have survived the testing waves of global change.[4] Fukuyama was clearly naive in his assessment of the world, because he assumed that in the absence of the Caliphate, the Islamic mind would also be non-existent – he was grossly mistaken. The 9/11 attacks, and the subsequent US-led ‘war on terror’ that followed is a testimony to this. After the invasion of Afghanistan and Iraq, and the rise of armed groups in Yemen, Somalia and Pakistan, it became unavoidably clear that the desire for the return of the Caliphate was very much existent. The Arab Spring, or what remains of it, is another example of the Islamic sentiment of the general Muslim masses in wanting Islām to play a greater role in society. Tunisia, Egypt, Libya, Yemen, and more evidently in Syria, are prime examples of this. The revolutions which spread like wildfire in 2011 initially began as a grassroots movement, in order to attain self-determination in a region, which had been ruled by Western-backed dictators for decades. Unfortunately, with the interference of Western powers and their regional proxies, the sincere efforts of those who lost their lives during the uprisings, had been sidelined and forgotten by political opportunists in search for power. Naturally, cosmetic changes were made to the ‘new’ post-Arab Spring countries, but in nearly every case, the oppressive regimes and state apparatus remained.

The emergence of the group known as ISIS, which claimed to have restored the Caliphate on 29 June 2014, was a dream come true for the West. The former chief of the British Armed forces, Sir General Richard Dannatt, justified the occupation of Afghanistan, and Britain’s involvement in the war on terror by stating that it was to prevent:

“…the historic Islamic caliphate, running through south Asia, the Middle East, North Africa and up through south and south-east Europe.”[5]

Lo and behold, the West had at last found its medieval Caliphate in the form of ISIS, which in reality was a doctor’s sick note to continue its destructive foreign policy in the Middle East. The criminality of ISIS has been used as a stick by Western politicians to beat the Muslims with, and a tool to demonise the noble concept of the Caliphate. The media continues to refer to ISIS as an “Islamic State”, knowing that the majority of Muslims, including likeminded groups who share the same goal, have unequivocally rejected their claim to the Caliphate.

The abhorrent actions of ISIS cannot be used to pressure Muslims into rejecting the concept of the Caliphate for two very simple reasons. Firstly, there is a unanimous consensus amongst classical and contemporary scholars within Sunni Islām, that the Caliphate is the ideal form of governance for Muslims, and to work for its re-establishment is an obligation. However, Muslims will inevitably differ in the methodology of how the Caliphate should be restored due to theological and political differences, but the scriptural evidences and scholarly works emphasising its importance is too overpowering. Secondly, the fact that Rasūl’Allāh’s (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam) burial was delayed until a Caliph was appointed could not have been a more significant indication of how serious the Companions (raḍiy Allāhu ʿanhu) took the matter of the Caliphate. “The aforementioned reasons, coupled with the dire situation the Muslim world is currently in, as a result of seeking liberation by adopting failed secular ideologies, the only real option remaining for the Ummah is to return to a system which, for all its previous mistakes, protected Islām and safeguarded its citizens from harm.

Those who are adamant that the Caliphate is incompatible with the modern world, and to anticipate its return is a romanticised idea, need to appreciate from an Islamic perspective, that the Prophet Muḥammad (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam) has prophesised its permanent return,[6] and Allāh (subḥānahu wa taʿālā) has promised the Muslims authority on Earth.[7]


[1] Musnad Aḥmed, ḥadīth no.31

[2] Saḥīḥ Muslim

[3] https://ps321.community.uaf.edu/files/2012/10/Fukuyama-End-of-history-article.pdf

[4] http://www.theguardian.com/uk/2009/dec/20/faces-2009-richard-dannatt-tory

[5] Musnad Aḥmed, ḥadīth no 273[6] Al-Qur’ān, 24:55

This article was originally published in 2015 and updated in 2016

(Source / 03.03.2018)

Thousands celebrate Prophet Muhammad’s birthday in Al-Aqsa Mosque

Palestinians celebrate Mawlid al-Nabi, the birth anniversary of the beloved Prophet Mohammad in Jerusalem on 30 November 2017

Thousands of Muslims in occupied Jerusalem have celebrated the anniversary of the birth of Prophet Muhammad, Quds Press has reported. The celebrations took place on Thursday in Al-Aqsa Mosque.

Palestinians and Muslims from around the world arrived at the mosque in the early morning to participate in the programme announced by the Department of Awqaf and Islamic Affairs in Jerusalem. The celebrations included the singing of religious songs. Sweets were distributed amongst those taking part.

The markets in the Old City of Jerusalem also witnessed an increase in business activity as thousands of Palestinians from Israel and the occupied West Bank also visited the city to mark the occasion.

Meanwhile, teams of Scouts toured the streets before they marched towards the Noble Sanctuary of Al-Aqsa through the Old City gates.

(Source / 01.12.2017)

6 African Muslims Who Brought Islam to America

(An older article)

6 African Muslims Who Brought Islam to America

As a Muslim of West African origin living in the United States, my Muslim-ness is always contested by Europeans, Americans, and even clueless Africans. They ask me questions like:

“Are you Muslim?” and “Were you born Muslim?”

I get asked these questions a lot by Americans because Islam is something that was made to sound foreign to them.

“I’ve never seen a Muslim from that country wear Hijab.”

Believe it or not, many Africans ask this question as if they are well-travelled.

Is your country predominantly Muslim?”

I get this question from European Muslims as if they had just discovered ‘water on Mars’. In their minds, Black Muslims are an oddity. Because I have been around many of them, I now know the reasoning behind asking such questions. They have the idea that All of Africa is uncivilized and only non-Muslims live there.

The strange thing is many of them have heard of Mansa Musa, the Malian Muslim King. Why they won’t add two and two together to infer that Islam has always been an old religion in Africa and in the USA, I don’t know. In addition, the US census has a record of approximately 300 slaves that had a Muslim surname who fought during the Civil War for freedom.

Throughout all these irritating questions, I try to keep my cool. I keep the frustrated comments, I want to utter, in my head, smile, and move on. However, what I want to tell them is Islam came to West Africa not too long after the 10th century. My ancestors were traders and this was how Islam came to us Mandinga. Islam has always been a religion of business. Furthermore, this also means that many West Africans were exposed to Islam before it was spread to Europe during the Ottoman empire and America via the Moriscos and the Transatlantic slaves.

According to Lost Islamic History, one example of an African Muslim who brought Islam to America is Bilali Muhammad. There are also others like Ayub Job Djallo, Yarrow Mamood, Ibrahim Abdulrahman ibn Sori,  Ummar ibn Sayyid (Omar ibn Said) and Salih Bilali.

1. Bilali Muhammad


Born around 1770 in the area of Africa which are known as Guinea and Sierra Leone today, Bilali Muhammad was an elite of the Fulani tribe. He knew Arabic and was knowledgeable in hadith, tafsir, and shariah matters. Because he was educated, he was allowed to rise in status in the slave community. Bilali Muhammad even wrote a 13 page manuscript on Islamic law from the Maliki Madhab called the Bilali Document that he gifted to his friend before his death. The manuscript was thought to be a diary until it was deciphered at al-Azhar university in Cairo. His manuscript is also known as Ben Ali Diary or Ben Ali Journal. Read more here.

2. Ayuba Suleiman Diallo


Ayub Job Djallo was born in Senegal from a respected Fulbe Muslim family. He was also known as Job Ben Solomon. He wrote some memoirs and was a slave in Maryland for a couple years. Sold into slavery as a result of a confusion, he eventually returned home in Senegal to his aristocratic roots still a Muslim. You can read more on him here.

3. Yarrow Mamout


Born in Guinea, Yarrow Mamood was born in 1736 and died in 1823 a free man. He arrived at the age of 14 years old in Maryland with his sister. Knowledgeable in Arabic, he practiced Islam openly until his death. Read more on him here.

4. Abdulrahman Ibrahim Ibn Sori


Ibrahim Abdulrahman ibn Sori was born in Guinea. He was also known as The Prince Amonsgt Slaves. Son of King Sori from the village of Timbo, Abdulrahman was a military leader. He became a slave as a result of an ambush and sold to a slave owner by the name of Thomas Foster in Mississipi. Ibn Sori got married and had children. Abdulrahman worked for 40 years before his release. He died during his trip back. He had even wrote a letter to his family in West Africa in Arabic which was read by the Sultan of Morocco Abderrahmane who found it deeply touching and petitioned U.S. President John Quincy Adams to release him.

5. Omar ibn Said


Ummar ibn Sayyid was born in Fuuta Toro, Senegal in 1770. Captured in 1807, he became known as Omar Moreau and Prince Omeroh according to Muslimofusa.Though there are reports that say he converted to Christianity later in his life, many sources say that there was more than met the eye in his situation. Nevertheless, he was known to be an Islamic scholar, knowledgeable in many fields from arithmetic to theology who wrote several Arabic texts.

6. Salih Bilali


Salih Bilali was born in Mali and captured in 1782. It was reported that his last words on his death bead were the shahada according to the Abolition Institute. Robert Abbot, founder of the Chicago Defender, is his descendant.

In conclusion, all the continents contributed to the spread of Islam, Africa included. So how can they deny such a legacy?

(Source / 22.10.2017)

Een vreedzaam huis!

Alle lof zij aan Allah. Hij Die onze huizen tot een plaats van rust heeft gemaakt.[16:80]

De huizen zien er steeds fraaier uit. Er wordt volop geïnvesteerd om het huis om te toveren tot een knus onderkomen en dat is alleen maar goed. De vraag is wel of de huizen, naast een mooi aanzicht, ook vreedzaam zijn? Dat je na een drukke dag buitenshuis blij bent wanneer je eindelijk huiswaarts gaat?

Het huis van een moslim onderscheidt zich ongetwijfeld van de overige huizen. Dit prachtige geloof voorziet ons namelijk van tal van richtlijnen, voor zowel binnen als buitenshuis. Lees mee en neem kennis van een aantal fundamenten die fungeren als de ware pilaren van het huis.

Het huis van een moslim kenmerkt zich met de sterke band die haar inwoners hebben met Allah de meest Verhevene. Het besef dat Hij je ziet en hoort, al waan je je alleen thuis in het holst van de nacht, is altijd aanwezig. Dit besef is hét fundament van het huis van een moslim!

De moslim doet niemand thuis onrecht aan. Niet uit vrees voor jeugdzorg of andere instanties, maar uit vrees voor Allah. Hij bij Wie we verantwoording zullen afleggen voor al onze daden.

De moslim vreest Allah en zijn hart is aanhankelijk met Hem alleen. Voor shirk, in al haar vormen, zoals amuletten, horoscopen e.d. is geen plek in het huis van een moslim.

Het huis van een moslim kenmerkt zich met de grote waarde die wordt gehecht aan het gebed. Zodra een tijdstip van het gebed aanbreekt, wordt er gebeden en aangespoord tot het gebed. De mannen verrichten de verplichte gebeden in de moskee en (een deel van) de vrijwillige gebeden thuis. Onze profeet vrede zij met hem zei namelijk:

“Verricht het (vrijwillige) gebed thuis; maak geen begraafplaatsen van jullie huizen.” (het zijn namelijk de begraafplaatsen waar niet wordt gebeden) [Muslim].

Het gebed in huis zorgt voor zegeningen, barmhartigheid, aanwezigheid van engelen en verjaagt de vervloekte duivels.

Gedenken van Allah
Het huis van een moslim komt tot leven door het veelvuldig gedenken van Allah en het reciteren van de Koran. Onze profeet vrede zij met hem zei:

“De vergelijking van het huis waarin Allah wordt herdacht en waarin Allah niet wordt herdacht, is als de vergelijking van de levende en de dode.” [Muslim]

Met het gedenken van Allah verjagen wij de vervloekte duivels van onze huizen. De profeet vrede zij met hem zei:

“Wanneer Allah wordt herdacht bij het betreden van het huis en bij het avondeten, zegt de duivel (tegen de andere duivels): jullie hebben hier geen slaapplaats noch avondeten … [Muslim]

Het huis van een moslim kenmerkt zich met het grote respect dat de ouders genieten. Zaken zoals het verheffen van de stem tegen de ouders en ongehoorzaamheid komen daar niet in voor. Velen wonen vandaag de dag bij hun ouders, i.p.v. met hen te wonen. Gedenk dat de ouders het meeste recht hebben op jouw gezelschap.

Net zoals de ouders recht hebben op een goede omgang, hebben de kinderen recht op een goede omgang en opvoeding. Het huis van een moslim kenmerkt zich dan ook met de grote waarde die wordt gehecht aan het islamitisch opvoeden van de kinderen door hen de vrome islamitische normen en waarden bij te brengen. Eén daarvan is hen tijdig opdragen tot het gebed. De profeet vrede zij met hem zei:

“Spoor jullie kinderen aan tot het gebed wanneer zij zeven zijn [Abu Dawood]

De man en vrouw vormen de basis in huis en zij zijn het voorbeeld. Als zij het onderling niet kunnen vinden, zullen ze moeilijk in staat zijn om de voorbeeldfunctie die ze hebben haar recht te geven. Daarom is het belangrijk dat ze werken aan een goede onderlinge verstandhouding en eventuele conflicten buiten de kinderen om oplossen.


De man verdient de kost, zorgt met een gevoel van verantwoordelijkheid voor zijn gezin en stelt ze boven alles en iedereen. Onverantwoord (verboden) gedrag, zoals drugs en alcoholgebruik, gokken en merendeels buiten rondhangen kent hij niet. Het huis fleurt op zodra hij binnenkomt door zijn glimlach en vrolijkheid. De man heeft gezag in huis, maar maakt hier geen misbruik van door als een commandant te bevelen.

De vrouw zorgt ervoor dat de man zich thuis voelt. Dit door goed voor haar man (en kinderen) te zorgen. Om maar een voorbeeld te noemen: bij zijn thuiskomst na een lange dag werken is het eten tijdig klaar en ontvangt zij haar man (opgemaakt en verzorgd). In woorden en daden maakt zij toonbaar dat ze blij is dat hij weer thuis is (en blijft). Zij ondermijnt zijn gezag niet: wanneer hij na het aanhoren van haar mening toch besluit zijn mening door te zetten, accepteert zij dit (en voorkomt zij zo vele ruzies).

De meeste ruzies in huis hebben betrekking op onzinnige zaken. Allah de meest Verhevene zegt:

“Aanvaard het makkelijke ..” [7:199]

In jouw omgang met anderen, des te meer in huis, dien je de ander niet af te rekenen op elk detail en al jouw rechten op te eisen. Aanvaard datgene wat binnen het vermogen van de ander is en zie de rest door de vingers.

Wanneer je niet overal een punt van maakt, zal je zien dat het leven thuis een stuk aangenamer is.

Het feit dat jouw partner zijn/haar best doet (zwak zijn we allemaal) met het praktiseren van het geloof door de islamitische verplichtingen na te komen en zonden te laten, is het belangrijkst.

Veel ruzies zijn het gevolg van harde woorden en onnodig kwetsende opmerkingen.
Wanneer je een statement wil maken thuis, doe dat dan niet met kwetsende denigrerende opmerkingen, maar met zachtheid. Allah zegt (betekenis):

Zeg tegen Mijn dienaren dat ze de beste woorden gebruiken, de duivel zaait verdeeldheid onder hen … [17:53]

Wanneer je slechte en harde woorden gebruikt, maak je ruimte voor de duivel om verdeling en verderf te zaaien, terwijl je bedoeling misschien niet eens zo slecht was.

Imam as-Sa’di zei over het vorige vers: “Wie zijn tong onder controle heeft, heeft al zijn zaken onder controle.”

En onze profeet vrede zij met hem zei (betekenis): “Wie geen zachtheid heeft, is het goede ontnomen.” [Muslim]

Wat voor sfeer en liefde verwacht je in huis met opmerkingen als: ‘Je doet nooit wat goed!’

Het huis van de moslim kenmerkt zich met kalmte en niet met geschreeuw en herrie. Allah zegt:

“Spreek met een zachte stem: voorwaar, de meest verafschuwde van de stemmen is zeker de stem van de ezel.” (omdat deze veel lawaai maakt zonder dat dat nodig is) [31:19]

Hoeveel voorzorgsmaatregelen je ook moge treffen, er kan zich altijd wel een woordenwisseling voordoen. Maar wil dit zeggen dat de stemmen moeten worden verheven en er met deuren (en glazen) moet worden gesmeten? De moslim kent de grote beloning van het inhouden van zijn woede en praktiseert dit buitens, maar vooral: binnenshuis.

In kalmte zijn de grootste geschillen op te lossen, terwijl in staat van hysterie voor de kleinste geschillen geen oplossing is.

Beste broeders en zusters:

De moslim heeft vandaag de dag al genoeg te verduren buitenshuis. Als deze dan ook nog binnenshuis zijn rust niet vindt, wordt het leven moeilijk te verdragen.

Het verbaast hoeveel jonge pasgetrouwde stellen er al na een paar maanden weer een einde aan maken.

Het is aangrijpend om aan te horen hoe velen gebukt gaan onder dagelijkse ruzies in huis waar vaak jonge kinderen de dupe van zijn.

We kunnen allemaal van onze huizen een betere plaats maken. Maar dan moeten we daaraan werken door onze huizen ten eerste te zegenen met gehoorzaamheid aan Allah en het laten van zonden.

En daarnaast door te werken aan het ons eigen maken van onmisbare eigenschappen in huis. Door meegaand, makkelijk, vergevensgezind, betrokken, motiverend, positief, zacht en vrolijk te zijn.

En door het laten van zaken als constante kritiek, kwetsende opmerkingen, (fysiek) afreageren van een slecht humeur etc.

Ons voorbeeld daarin is onze profeet vrede zij met hem. Hij was belast met de grootste taak en toch was hij makkelijk en liefhebbend in huis. Hij betrad weleens het huis en vroeg zijn vrouw Aicha of er wat in huis was. Wanneer zij dan met nee antwoordde, zei hij simpel: “Dan vast ik (vandaag)!”

Dit is praktiseren beste broeders en zusters. Zijn zoals onze profeet vrede zij met hem was in huis. Je vraagt je af wat degenen die beweren dat ze praktiseren, maar niets anders dan schelden en kwetsende opmerkingen kennen thuis, eigenlijk praktiseren?

Dapper en wijs zijn degenen die (professionele) hulp inschakelen om van zaken als woede uitbarstingen, verslavingen etc af te komen om zo hun thuissituatie te verbeteren.

Beste broeders en zusters:

De goede band met jouw partner en kinderen thuis is jouw ware vermogen en meest winstgevende investering. En haar verlies, is het grootste verlies.

Moge Allah onze huizen zegenen en deze tot vreedzame rustgevende plaatsen maken.

(Source: Kennisviamail.nl / 15.09.2017)

Twee grote dagen!

Afbeeldingsresultaat voor offerfeest 2017

Er zijn twee grote dagen op komst: de dag van ‘Arafah en het offerfeest. Het neefje van onze profeet, genaamd ibn ‘Abbaas, is van mening dat Allah in het volgende vers zweert bij deze twee dagen. Allah zegt:

“Bij het even en het oneven”. [89:3]

Met het even wordt volgens hem verwezen naar het offerfeest (tiende dag) en met het oneven naar de dag van ‘Arafah (negende dag).

Dag van ‘Arafah
‘Arafah is een plaats net buiten Mekka waar de bedevaartgangers op de negende dag van de (islamitische) maand Dhul Hidjah van dohr tot zonsondergang verblijven. Het verblijven in ‘Arafah is hét belangrijkste onderdeel van de bedevaart!

De profeet vrede zij met hem zei over de verdienste van de dag van ‘Arafah:

“Er is geen dag waarop Allah meer dienaren van het Vuur bevrijdt dan de dag van ‘Arafah.” [Sahih Muslim]

Het is sterk aanbevolen om deze dag, welke dit jaar overeenkomt met donderdag 31 augustus, te vasten. De profeet vrede zij met hem werd gevraagd over de verdienste van het vasten van de dag van ‘Arafah, waarop hij antwoordde:

“(de kleine zonden van) Het vorige en komende jaar worden daardoor kwijtgescholden.” [Sahih Muslim]

Dagen openstaan van Ramadan
Voor degenen die nog dagen van Ramadan moeten inhalen, is het ook aanbevolen om de dag van ‘Arafah te vasten. Zij mogen dit doen met de intentie van én het inhalen van Ramadan én de verdienste van de dag van ‘Arafah. Alhoewel het beter is dat zij de dag van ‘Arafah apart vasten en de gemiste dagen op een later tijdstip inhalen.

Du’a (smeekbede)
Het is aanbevolen om veel du’a te verrichten op de dag van ‘Arafah. De profeet vrede zij met hem zei:

“De beste du’a, is de du’a van de dag van ‘Arafah …” [Tirmidhi]

De beste smeekbede die je op deze dag kan uitspreken, zoals dat staat in de volledige versie van de vorige overlevering, is:

لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، لَهُ المُلْكُ وَلَهُ الحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
(Laa ilaaha illallaah wahdahu laa sharieka lah, lahulmulk wa lahulhamd, wa huwa `ala kulli shay’in qadier)

Beste broeders en zusters
De dag van ‘Arafah is een dag met een grote waarde bij Allah en het vasten ervan heeft een enorme verdienste. Aangezien zonsondergang deze dagen redelijk vroeg is, is dit een makkelijke buit die je niet mag mislopen!

‘Ied al-Adha
Na de grote dag van ‘Arafah volgt een andere grote dag: het offerfeest. Onze profeet vrede zij met hem zei:

(een van) De geweldigste dagen bij Allah is de dag van het offeren (i.e. het offerfeest).” [Abu Dawood]

Sommige geleerden zijn dan ook van mening dat het de beste dag van het jaar is!

  • De moslim start deze dag met het ‘Iedgebed, gezamenlijk in de moskee. Dit is ook sterk aanbevolen voor de vrouw, vanwege het specifieke bevel van de profeet vrede zij met hem daartoe. Dit geldt ook voor de menstruerende vrouw wanneer het gebed buiten de moskee wordt gehouden, zoals in een open lege vlakte. Wel moet zij dan afstand houden van de plaats waar het gebed plaatsvindt, aangezien de menstruerende vrouw de moskee niet mag betreden.
  • Het is aanbevolen om vóór vertrek naar het gebed de grote wassing te verrichten. Net zoals je dat doet voor het vrijdaggebed. En voor de mannen om zich te parfumeren.
  • Het is aanbevolen om de Takbeer uit te spreken onderweg naar de moskee en wachtend op het gebed. Wel moet daarbij worden gezegd dat dit niet gezamenlijk in één stem hoort te gebeuren, maar ieder voor zich. Een vorm van de Takbeer is:


اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ، اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ وَلِلَّهِ الْحَمْدُ


(Allaaho akbar, Allaaho akbar, Laa ilaaha illallaah. Allaaho akbar, Allaaho akbar wa lillaahilhamd)


  • Het is sunnah om op de terugweg van de moskee naar huis een andere weg te nemen dan de heenweg.
  • Het is aanbevolen, indien dat mogelijk is, om pas te eten nadat je terugkomt van het ‘Iedgebed, zodat het eerste wat je eet van jouw offer is.
  • Het is sunnah om van je offer te eten en daarnaast om een deel ervan te doneren aan de armen en behoeftigen. Allah zegt: “Eet ervan (i.e. het offer) en voed de arme behoeftige.” [22:28]

Het slachten beperkt zich niet tot de dag van ‘Ied, maar kan tot drie dagen na ‘Ied. Tot zonsondergang van de dertiende van de (islamitische) maand, oftewel maandag 4 september.

De asielzoekerscentra zitten vol met onze broeders en zusters. Een idee is dan ook om een deel van het offer aan hen te schenken, zodat ook zij de vreugde van de moslims delen. Daarnaast zou het een mooi initiatief zijn om hen te betrekken bij de ‘Ied, door hen bijvoorbeeld op te halen voor het ‘Iedgebed met daarna eventueel een gezamenlijk etentje. Ideeën genoeg, enige wat het vereist is een levend hart gevuld met medeleven en barmhartigheid.

Het is toegestaan om een deel van het schaap te schenken aan niet-moslims. Dit is dus een mooie gelegenheid om jouw buren de vrijgevigheid van de islam te tonen door hen een deel van het schaap te schenken. Het beste zou zijn gekookt en al.

Houd rekening met onze (alleenstaande) bekeerde broeders en zusters zodat ook zij de ‘Ied als een bijzondere dag ervaren. Het is niet gepast dat wij gezellig met onze familie zitten en dat zij deze dag alleen doorbrengen. Gedenk dat een moslim blijdschap brengen één van de meest geliefde daden bij Allah is.

Beste broeders en zusters:

Het feit dat de moslim grote waarde hecht aan de ‘Ied getuigt van sterk geloof in het hart. Allah zegt:

“En wie de gewijde Tekenen van Allah (waaronder de ‘Ied) eer bewijst; voorwaar, dat is (teken) van Taqwa (Godsvrees) in de harten” [22:32]

Je bewijst deze dag eer door ten eerste het ‘Iedgebed bij te wonen met jouw medemoslims en vervolgens door de rest van de gebeden op haar voorgeschreven tijden te verrichten. En door vreugde te uiten, blij als de moslim is met deze gezegende dag. Deze vreugde uit je o.a. door je beste kleding te dragen, allerlei lekkers in huis te halen, vrienden en familie met open armen te ontvangen en door elkaar te omhelzen en te begroeten met woorden als Taqabbala Allaaho Minnaa Wa Minkom‘Ied Mobaarak e.d.

De ‘Ied is een dag van familiebezoek, samenhorigheid en gezelligheid. Uiteraard gezelligheid binnen de grenzen die Allah heeft voorgeschreven. Gezelligheid hoeft niet gepaard te gaan met verboden zaken en ook niet met overlast aan moslims of niet-moslims.

De ‘Ied is ook een mooie gelegenheid om geschillen en conflicten bij te leggen. De beste is degene die het initiatief neemt, ook al is hij van mening dat de ander fout zit. Al is het slechts met een berichtje waarmee je de betreffende met de ‘Ied feliciteert.
Vergeet niet dat de ‘Ied een dag is van dankbaarheid aan Allah. Onze Barmhartige Heer Die ons van ontelbare gunsten voorziet.

Tot slot wens ik iedereen alvast een gezegende ‘Ied toe en vraag ik Allah de meest Verhevene om betere tijden te doen aanbreken voor onze broeders en zusters die wereldwijd met tegenspoed zijn getroffen. Ameen.

(Source: Kennisviamail.nl / 30.08.2017)

Gezegende dagen in aankomst!

Afbeeldingsresultaat voor eid ul adha 2017

Alle lof zij aan Allah onze barmhartige Heer. Als gunst aan Zijn dienaren heeft Hij bepaalde dagen van het jaar verkozen boven de overige dagen.

Onlangs hebben we mogen genieten van de gezegende dagen van de maand Ramadan en nu mogen we weer een aantal gezegende dagen verwelkomen.

Afhankelijk van het waarnemen van de nieuwe maan, is over een aantal dagen de aanvang van de islamitische maand Dhul-Hidjah. De eerste tien dagen van deze maand zijn gezegende dagen. De tiende dag van deze maand is ‘Ied ul-Adha (offerfeest)! Allah heeft in de Koran bij deze gezegende dagen gezworen. Allah zegt:

“Bij de tien nachten” [89:2]

Met nachten kan in de Arabische taal ook worden verwezen naar de dagen.

Veel geleerden zijn van mening dat de beste nachten van het jaar, de nachten van de laatste tien dagen van Ramadan zijn en dat de beste dagen, de eerste tien dagen van de maand Dhul-Hidjah zijn.

De profeet vrede zij met hem zei over de verdienste van deze tien dagen:

“Er zijn geen dagen waarin de goede daden geliefder zijn bij Allah dan deze tien (dagen) …” [Hadith in Sahih al-Bukhari]

Dit houdt in dat de moslim deze tien dagen extra goed benut om dichter tot Allah te komen met het verrichten van allerlei goede daden. De goede daden in deze dagen hebben namelijk een grotere beloning bij Allah dan in de overige dagen van het jaar.

Hieronder een opsomming van wat goede daden met haar regelgevingen:

Een vrome daad die je kan verrichten gedurende deze gezegende dagen is het vasten. Wie daartoe in staat is, kan de eerste negen dagen van Dhul-Hidjah vasten. Er is overgeleverd dat onze nobele profeet vrede zij met hem deze dagen heeft gevast. Als negen dagen vasten als te zwaar wordt ervaren, vast je datgene wat je aankan. Al is het slechts één of twee dagen.

Dag die je niet mag missen
Sterk aanbevolen is het vasten van de negende dag van de maand Dhul-Hidjah, de dag vóór het offerfeest. Dat is de dag waarop de bedevaartgangers in de plaats‘Arafah verblijven. De profeet vrede zij met hem werd gevraagd over de verdienste van het vasten van deze dag, waarop hij antwoordde:

“(de kleine zonden van) Het vorige en het komende jaar worden daardoor kwijtgescholden.” [Hadith in Sahih Moslim]

Gedenken van Allah
Allah zegt:

“Zodat zij (de bedevaartgangers) voordelen opdoen (met de Hadj) en de Naam van Allah gedenken in de Ayyaam Ma’loemaat (‘bekende dagen’) [22:28]

Deze ‘bekende dagen’ zijn de eerste tien dagen van de maand Dhul-Hidjah. En in een ander vers:

“En gedenkt Allah gedurende de Ayyaam Ma’doedaat (‘beperkte dagen’). [2:203]

Deze ‘beperkte dagen’ zijn de elfde, twaalfde en dertiende dag van de maand Dhul-Hidjah, ook wel Ayyaam Attachrieq genoemd.

Uit de twee voorgaande verzen maken we op dat het aanbevolen is om sinds aanvang van de maand Dhul-Hidjah, tot aan zonsondergang van de dertiende van de maand, Allah veelvuldig te gedenken met o.a. de Takbeer (prijzen van Allah’s grootheid). Een vorm van de Takbeer is:

اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ، اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ وَلِلَّهِ الْحَمْدُ

(Allaaho Akbar, Allaaho Akbar, Laa ilaaha illallaah. Allaaho Akbar, Allaaho Akbar Wa Lillaahilhamd)

Deze Takbeer is tweesoortig:

  • Takbeer die je vanaf het begin van de maand Dhul-Hidjah tot aan de dertiende gespreid over de dag kan uitspreken en niet tijdsgebonden is.

Deze kan je bijvoorbeeld onderweg naar school, naar je werk, wachtend op het openbaar vervoer en andere gelegenheden uitspreken. De moslim maakt gebruik van dit soort momenten en laat ze niet onbenut.

  • Takbeer die gebonden is aan de vijf verplichte gebeden. Dit betekent dat deze na het gebed meerdere keren wordt herhaald.

Deze ‘gebonden Takbeer’ begint vanaf het fajrgebed van de dag van ‘Arafah (dag voor offerfeest) tot aan zonsondergang van de dertiende dag. Dus tot aan het ‘asrgebed van de dertiende dag.

Allah zegt:

“Verricht het gebed voor jouw Heer en slacht.” [108:2]

De sunnah is om op de dag van al-‘Ied een offer te slachten. Sommige geleerden zijn van mening dat het verplicht is voor degene die daar financieel toe in staat is.

Het slachten beperkt zich niet tot de dag van ‘Ied, maar kan tot drie dagen na ‘Ied. Om precies te zijn: tot aan zonsondergang van de dertiende van de (islamitische) maand.

Één schaap volstaat voor jezelf en de mensen die jij onder één dak onderhoudt. Voor degene die op zichzelf woont en in zijn eigen onderhoud voorziet, is het aanbevolen om een eigen schaap te slachten. Dit geldt ook voor de vrouw.

Er mag ook een koe of kameel worden geslacht. Één koe of kameel volstaat voor zeven personen (en hun gezinnen).

Verder dient degene die van plan is om te offeren, man of vrouw,  zich te onthouden van het knippen van het haar en nagels zodra de eerste dag van de maand Dhul-Hidjah aanbreekt, totdat het offer is geslacht. De profeet vrede zij met hem zei:

“Als de tien (dagen) aanbreken en iemand van jullie van plan is om te offeren, laat hem dan niet van zijn haar en nagels nemen.” [Hadith in Sahih Moslim]

Het verbod op het knippen van haar en nagels beperkt zich tot degene die van plan is om te offeren en geldt niet voor zijn familie.

Bedrag offer doneren
Sommige moslims komen, goedwillig, met het idee om in plaats van een offer te slachten, het bedrag te doneren aan een goed doel. Dit is tegenstrijdig met de sunnah van onze profeet Muhammed vrede zij met hem. Het offeren met ‘Ied is een grote aanbidding en een van de gewijde tekenen van Allah. Allah zegt:

“En wie de gewijde Tekenen van Allah (waaronder het offeren) eer bewijst; voorwaar, dat is (teken) van Taqwa (Godsvrees) in de harten.” [22:32]

De gewijde tekenen van Allah dienen in stand te worden gehouden door de moslims. Dit geldt des te meer voor de moslims die verblijven in de landen van de niet-moslims, zodat hun kinderen daarmee opgroeien en dit weer door zullen geven aan hun kinderen.

Daarnaast kan, zoals in sha Allah in een vervolgmail aan bod zal komen, een deel van het offer worden gedoneerd aan de armen en behoeftigen. Zo praktiseer je én de sunnah van het offeren én verricht je liefdadigheid.

‘Ied ul-Adha
De tiende dag van de maand Dhul-Hidjah is ‘Ied ul-Adha (offerfeest).

In een vervolgmail zullen we in sha Allah uitgebreider stilstaan bij deze grote dag en haar regelgevingen.

Andere vormen van goede daden gedurende deze gezegende dagen zijn het reciteren van de Koran, het geven van sadaqah aan de behoeftigen en het verrichten van vrijwillige gebeden.

Ben jij je niet al te bewust van deze gezegende dagen door de omgeving waarin je leeft, misschien dat het een handje helpt om je te beseffen dat miljoenen mensen vanuit de hele wereld zich deze dagen in en rondom Mekka verzamelen voor één doel; het aanbidden van Allah alleen hopend op Zijn vergiffenis.

(Source: Kennismail.nl / 21.08.2017)

Awqaf Ministry announces arrangements for Haj season

Hassan al-Saifi about Haj

Ministry of Awqaf and Religious Affairs in Gaza announced the arrangements and procedures to be pursued for the Haj season this year.

The Ministry’s Undersecretary Hassan al-Saifi said in a press conference, held in the Ministry of Information headquarters on Tuesday morning, that Gaza’s pilgrims will leave to Egypt on Monday morning, August 14, in order to travel to Saudi Arabia the next morning via Cairo Airport. The pilgrims are slated to return to Gaza on Sunday, September 10, he added.

Saifi pointed to other details on the visas and passports as well as the flight tickets and accommodation of pilgrims during their stay in Saudi Arabia. The cost of Haj this year was estimated at over $3,000, he pointed out.

(Source / 02.08.2017)

The Prophet’s Greatest Victory According to the Quran: A Peace Treaty


The prophet Muhammad had participated in several battles in the larger defensive war after his migration to Madinah in the tenth year of his prophetic ministry. There was the battle of Badr in which a small Muslim army of untrained 313 had a resounding victory over a 1,000 well trained Makkan army. Nevertheless, God reserved the applause of ‘a great victory,’ not for any armed struggle, but for a peace treaty, which the common Muslim opinion held as acceptance of humiliating terms by the prophet.

What an amazing emphasis on peace, dialogue and coexistence in Islam as opposed to armed struggle and war, even if defensive!

The Quranic verse we are talking about is from the beginning of Surah Fatah (the Victory):

 Surely we have granted you (Muhammad) a clear victory. (Al Quran 48:1/2)

إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُّبِينًا 

The Treaty of Hudaybiyyah (Arabicصلح الحديبية) was an important event that took place during the formation of Islam. It was a pivotal treaty between Muhammad, representing the state of Madinah, and the Quraysh tribe of Makkah in March 628 (corresponding to Dhu al-Qi’dah, 6 AH). It helped to decrease tension between the two cities, affirmed a 10-year peace, and authorized Muhammad’s followers to return the following year in a peaceful pilgrimage, later known as The First Pilgrimage.[1][2][3]

Muhammad had a premonition that he entered Makkah and did tawaf around the Ka’bah. His Companions in Madinah were delighted when he told them about it. They all revered Makkah and the Ka’bah and they yearned to do tawaf there. In 628, Muhammad and a group of 1,400 Muslims marched peacefully without arms towards Makkah, in an attempt to perform the Umrah (pilgrimage). They were dressed as pilgrims, and brought sacrificial animals, hoping that the Quraish would honor the Arabian custom of allowing pilgrims to enter the city. The Muslims had left Madinah in a state of ihram, a premeditated spiritual and physical state which restricted their freedom of action and prohibited fighting. This, along with the paucity of arms carried, indicated that the pilgrimage was always intended to be peaceful.[4]

Muhammad and his followers camped outside of Makkah, and Muhammad met with Makkan emissaries who wished to prevent the pilgrims’ entry into Makkah. After negotiations the two parties decided to resolve the matter through diplomacy rather than warfare, and a treaty was drawn up.[5]

What is most instructive about this treaty is that even though the Makkans were polytheist and Muhammad’s arch enemies and had persecuted the prophet and his followers for 13 long years in Makkah, chased them to Abyssinia when some of his followers had migrated there and later attacked Madinah three times after his migration there, he did not hesitate to negotiate peace with them in good faith.

Could he have given us a brighter example to be flexible and negotiate peace and coexistence with others?


It was not an easy negotiation or no brainer. It was a hard fought victory, through flexible negotiation with the Makkan ambassador and then the prophet had to sell it through patience and wisdom to his followers, who were on the verge of breaking down.  According to Karen Armstrong, a former Catholic nun and now a popular writer on religions, in her book, Muhammad: A Biography of the Prophet:

But the pilgrims were still mutinous and there was a dangerous moment when they seemed on the point of rebellion. After the treaty had been witnessed, Muhammad cried aloud that they would now observe the rites of the pilgrimage right there in Hudaybiyah, even though they had not reached the Ka’aba. Every man would shave his head and they should sacrifice the seventy consecrated camels. There was absolute silence. Unmoving, the pilgrims stared bitterly at Muhammad. In despair, he retreated to his tent, knowing that if he lost their obedience and support at this crucial moment all was lost. What should he do? he asked Umm Salamah, who had been watching the scene from his red-leather tent. She had judged the situation perfectly: Muhammad should go out to the people once more, she told him, and refuse to speak to anyone until he had sacrificed his own camel in front of the whole pilgrim body. It was exactly the right decision. The dramatic and spectacular blood-letting immediately broke the tension. Muhammad left his tent, looking neither to right nor to left, strode over to the camel he had consecrated and performed the ritual sacrifice. It was a holy action, familiar to all the Arab pilgrims, but it was also an act of defiance and independence because Muhammad was breaking with tradition in sacrificing the camel outside Mecca itself. It released some spring of recognition in the silent crowd, broke through the torpor of depression and incomprehension and pro- vided a catharsis. Immediately the men leaped to their feet and raced over to the other camels, probably intensely relieved to be able to do something at last. They sacrificed the animals, crying aloud the ancient Arab formula, ‘In thy name, O al-Llah!’ and adding the Muslim slogan, ‘al- Llahu Akbar!’ When Muhammad called one of the Helpers to him and asked him to shave his head, the Muslims nearly fell over one another in their eagerness to do the same, and set about each other’s heads with such a frenzy of enthusiasm that Umm Salamah said later that she was ‘afraid they would inflict mortal wounds in their zeal.[1]

Seyyed Hossein Nasr and associates write in their recent commentary of the Quran, in the introduction to Surah Fatah (the Victory):

Some of the Prophet’s Companions, however, considered the terms unfavorable for the Muslims and even tantamount to defeat. Nonetheless, the Prophet accepted the terms, and the treaty worked quickly and decisively to the advantage of the Muslim side. The freedom of any tribe to ally with either the Muslims or the Quraysh absolved the tribes of their former alliances, and some that had been allied with the Quraysh quickly switched to the Muslims. The concluding of a treaty with the Quraysh clearly demonstrated that the Muslims had acquired at least equal footing with the Quraysh, which was a feat in and of itself.  After the Prophet slaughtered his sacrificial animals in the area of Hudaybiyah, where the Muslim pilgrims had stopped, and they had begun the return trip to Madinah, this surah was revealed, declaring the Treaty of Hudaybiyah a manifest victory. Regarding this event, ‘Umar ibn al-Khattab is reported to have said, “We were with the Messenger of God on a trip, and I asked him about a matter three times, but he did not answer me. So I said to myself, ‘May your mother be bereft of you, O Ibn al-Khattab! You were stubborn in repeating your question three times to the Messenger of God; each time he did not respond to you.’ So I mounted my camel and went ahead for fear that a part of the Quran might be revealed regarding my case. Suddenly I heard someone calling, ‘O ‘Umar!’ So I went to the Messenger while fearing that part of the Quran had been revealed about me. The Prophet said, ‘Last night, a surah was revealed to me that is dearer to me than all over which the sun rises.’ Then he recited [the surah beginning with] ‘Truly We have granted thee a manifest victory’ (IK, Q).

Here IK is reference to a traditional Quranic commentator ‘Imad al-DinAbu’l-Fida’ Isma’il ibn ‘Umar ibn Kathir (d.774/1373) and Q is reference to Abu ‘Abd Allah Muhammad ibn Ahmad al-Qurtubi 9d671/1272).  These two are among the 41 traditional commentators of the holy Quran that in the beginning of his commentary, Seyyed Hossein Nasr has listed that he and his colleagues have used as a resource and quoted frequently in the text.

The treaty was quite controversial for many reasons. Originally, the treaty referred to Muhammad as the Messenger of God, but this was unacceptable to the Quraish ambassador Suhayl ibn Amr. Muhammad compromised, and told his cousin Ali to strike out the wording. But Ali said, “I will not be the person to rub it out”, after which Muhammad himself rubbed out the words. (Sahih al-Bukhari3:49:862Sahih Muslim19:4404).

Another point of contention, was that the Muslims objected over a clause of the treaty that said that any citizen from Makkah entering Madinah was eligible to be returned to Makkah (if they wanted), while the reverse was not true, and any Muslim from Madinah entering Makkah was not eligible to be returned to the Muslims, even if Muhammad himself requested. (Sahih al-Bukhari3:50:874)

A condition was also placed that the Muslims could not enter for their pilgrimage at that time, but could return the following year. The treaty also assured a 10-year peace.

After the signing of the treaty, there was still great resentment and fury among the Muslims because they did not like its stipulations. Muhammad, binding onto the Islamic ethic “fulfill every promise” ordered that Muslims do exactly as the treaty says. Also, many Muslims thereafter objected, when Muhammad told them (thrice) to perform their rites there and then. (Sahih al-Bukhari3:50:891)

Sir Muhammad Zafrulla Khan was the first Foreign Minister of Pakistan. From 1954 to 1961 he served as a member of the International Court of Justice at The Hague. He again represented Pakistan at the UN in 1961–64 and served as president of the UN General Assembly in 1962–63. Returning to the International Court of Justice in 1964, he served as the court’s president from 1970 to 1973. Let me quote him as he describes the negotiations of the treaty in the following words in his biography, Muhammad Seal of the Prophets:

After some further interchange of messages Quraish deputed Suhail bin Amr, one of their leading chiefs, and other representatives with power to conclude a treaty of peace. When the Holy Prophet saw Suhail, he observed, ‘There comes Suhail; now, if God so wills, the affair would be resolved.’ (The root of the word Suhail is sahl, meaning easy.) When Suhail arrived with his companions, he said, ‘We are ready to come to a settlement.’ The Holy Prophet, peace be on him, said that he too was ready and summoned Ali to act as the scribe of the treaty, the purport of which was understood between the two sides, and the details of which would be put into shape during the writing of it. When Ali arrived, the Holy Prophet started dictating, and told him to write, ‘In the name of Allah, Ar-Rahman, Ar-Rahim’, to which Suhail immediately demurred, saying, ‘We have no knowledge of Rahman; begin as is the Arab custom with: In Thy name, O Allah.’ The Muslims were excited and insisted that the opening words should be as the Holy Prophet had dictated, but he told them there was no harm in adopting the suggestion of Suhail. The dictation proceeded: ‘These are the conditions of peace between Muhammad the Messenger of God and…’, ‘Stop again,’ interposed Suhail. ‘If thou art what thou sayest, we would not have taken up arms against thee. Write, as the custom is, thine own name and thy father’s name.’ ‘Write, then,’ continued the Holy Prophet, ‘between Muhammad son of Abdullah, and Suhail son of Amr,’ whereupon Ali protested that having already inscribed the words Messenger of Allah, he felt it would be a sacrilege to rub out those words. The Holy Prophet thereupon himself rubbed out those words and the writing preceded as Suhail had desired. The terms of the treaty were: ‘War shall be suspended between Quraish and the Muslims for ten years. Whosoever wisheth to join Muhammad, or enter into treaty with him, shall have liberty to do so; and likewise, whosoever wisheth to join Quraish, or enter into treaty with them. If a man from among Quraish goeth over to Muhammad without the permission of his guardian, he shall be sent back to his guardian; but should any of the followers of Muhammad return to Quraish, they shall not be sent back. Muhammad shall retire this year without entering the City. In the coming year, Muhammad may visit Mecca, he and his followers, for three days, during which Quraish shall retire and leave the City to them. But they may not enter it with any weapons, save those of the traveller, namely, to each a sheathed sword.’

While the treaty was being inscribed Suhail’s son, Abu Jandal, wearing handcuffs and chains and bearing marks of injuries all over his body, staggered into the Muslim camp and told the Muslims that he had embraced Islam and was being kept in durance and tortured, as they could see from his chains and injuries. He begged that he should not be returned to Quraish as he would not be able to survive further torment. On his side Suhail demanded that he should be handed over into his custody. The Holy Prophet was deeply moved by the condition of Abu Jandal and pleaded with Suhail to let Abu Jandal remain with the Muslims, but despite the repeated pleas of the Holy Prophet, Suhail was adamant and his claim was admitted. As he was dragged away, the Holy Prophet said to Abu Jandal, ‘Have patience and put thy trust in the Lord. He will work out for thee, and for others likeminded with thee, a way of deliverance. We are unable to help thee, as we have entered into an agreement with the Meccans, and we cannot go against our word.’

The Muslims were much agitated over this incident and Umar, being unable to restrain himself, approached the Holy Prophet and inquired, ‘Are you not the Messenger of Allah?’ To which he replied, ‘Certainly.’ Then Umar asked, ‘Are we not based upon truth, and our enemies on falsehood?’ To which the Holy Prophet replied, ‘That is so.’ ‘Then why should we submit to such humiliation in the matter of our faith?’ The Holy Prophet pointed out, ‘Umar, I am the Messenger of Allah, and know what He desires. I cannot go against it, and He alone is my Helper.’ Umar was still not satisfied and asked: ‘Did you not tell us that we would perform the circuit of the House?’ To which the Holy Prophet rejoined, ‘Indeed I did, but did I also say that it would happen this very year?’ Umar confessed that such had not been the case, on which the Holy Prophet counselled him, ‘Then wait; you will, God willing, certainly enter Mecca and perform the circuit of the Ka’aba.’ Still excited, Umar approached Abu Bakr and had a similar exchange with him. Abu Bakr admonished him, ‘Umar, hold yourself in check, and do not let your grip on the stirrup of the Messenger of Allah be loosened, for by God, he to whom we have sworn allegiance is certainly true.’ Umar subsequently confessed that, in his momentary excitement, he said all this to the Holy Prophet and to Abu Bakr, but was soon overtaken by remorse and sought to wash out this stain of weakness through prayer, and fasts and almsgiving and the freeing of slaves.

The inscribing of the treaty was completed and it was attested, on behalf of the Muslims, by Abu Bakr, Uthman, Abdul Rahman bin Auf, S’ad bin Abi Waqqas, and Abu Obadiah. A copy was handed to Suhail bin Amr who returned with it to Mecca. The original was retained by the Holy Prophet.

Sir William Muir (27 April 1819 – 11 July 1905) was a Scottish Orientalist, scholar of Islam, and colonial administrator. He evaluates the treaty in his book ‘Life of Muhammad’ on page 35 and 36 of Volume IV, (the PDF file is available here: Muir’s book about the prophet Muhammad), in the following words:

The people, led by the vision to anticipate an unopposed visit to the Ka’aba, were crestfallen at the abortive result of their long journey.  But, in truth, a great step had been gained by Muhammad.  His political status, as an equal and independent power, was acknowledged by the treaty: The ten years’ truce would afford opportunity and time for the new religion to expand, and to force its claims on the conviction of Quraish; while conquest, material as well as spiritual, might be pursued on every other side.  The stipulation that no one under the protection of a guardian should leave Quraish without his guardian’s consent, though unpopular at Madinah, was in accordance with the Arab society; and the Prophet had sufficient confidence in the in the loyalty of his people and the superior attraction of Islam, to fear no ill effect from the counter clause that none should be delivered up who might desert his standard.  Above all, it was a great and a manifest success that free permission was conceded to visit Makkah in the following year, and for three days occupy the city undisturbed.

I have modernized the spellings in the above quote. Other volumes of this biography by Sir William Muir are linked here: Volume IVolume IIVolume III.

The key message of flexibility of thought and being always open to peace and negotiation, in this treaty, has been nicely captured by two non-Muslim biographers of the Prophet Muhammad.

Francesco Gabrieli writes in Muhammad and the Conquests of Islam:

The struggle with Makkah, after the unsuccessful siege of the ‘war of the ditch,’ moved into a new and surprising phase with the episode of Hudaibiya, which shows us a pliant, opportunist Muhammad, open to negotiation and compromise. . . At the edge of the sacred ground of Makkah, the Prophet halted his armed advance and stooped to bargain with his enemies, to the astonishment and discomfiture of his own companions . . . This episode will serve to give the measure of the Prophet’s tactical ability, of the absolute obedience he was able to command from his followers, and of the situation, by now seriously weakened, of the Quraysh.[2]

RVC Bodley writes in his biography of the Prophet Muhammad, The Messenger:

In point of fact, that treaty was Mohammed’s masterpiece of diplomacy. It was a triumph. No one, except perhaps Soheil, had thought back as had Mohammed when the Koreishite stood be­fore him. No one, except those two, recollected the beatings, the stonings, the escape by night, the hiding in the cave. No one thought of the hazardous exile with the seventy followers. The contrast between now and then was unbelievable, miraculous. That the Quraishites were willing to treat with Mohammed at all, to recognize him as someone worthy of their attention, to admit him as the ruler of an Arab community, was beyond the bounds of all expectations. But, apart from his personal triumph over men who had vowed to capture him, alive or dead, Muham­mad saw what no other Muslim did, the far‑reaching effects of the treaty.

He was not a man to quibble over small details. …… If Soheil’s limited mentality could not reconcile itself to calling someone who had been a traveling salesman by a grandiloquent title, it did not really matter. If a Muslim phrase in referring to God was upsetting to a Quraish ear, it was not impor­tant enough to break off negotiations.

What was important was to have free access to Makkah. Mu­hammad knew that the day he and his men could set foot in the Holy City, it would not be long before they would be there per­manently. …..

What, however, Muhammad chiefly saw in having this peace treaty with Makkah was the effect it would produce on the local tribes. He was right in this too. Within a few days of signing the document which had caused so much stir among his own people, chiefs from all around were coming to swear allegiance.

Umar was confounded. During the space of one week there had been more converts to Islam than in the six preceding years. [3]

If the prophet was so open to peace with the polytheists of Makkah, should not the Muslims living in the West receive pluralism and multiculturalism with open arms in the Western countries? Should not the Muslims be ever ready to negotiate with the Jewish majority in Israel and the Hindu majority in India?

And last but the not the least, should not the Muslims in the Muslim majority countries be ever ready for secularism and equal rights for the non-Muslim minorities, since they are already signatory of the Universal Declaration of Human Rights, remembering the prophet’s absolute commitment to the terms of treaties, even at significant cost?

It is only those who don’t have confidence in their religion or philosophy that are belligerent. One who knows that his or her religion is inferior to none and who has confidence in his or her cause, can be patient in peaceful coexistence and freedom of speech, like the prophet Muhammad was.


1. Karen Armstrong. Muhammad: A Biography of the Prophet. A Phoenix paper back, published in 2001. Page 222.

2. Francesco Gabrieli; Muhammad and the Conquests of Islam.

3. RVC Bodley. The Messenger.  Double Day and Company Inc, 1946.  Page 257-258.

(Source / 17.07.2017)

Hundreds of thousands of Muslim worshipers pray at Al-Aqsa on Ramadan’s holiest night

Praying at Al-Aqsa

BETHLEHEM (Ma’an) — Some 300,000 Muslim worshipers from the occupied West Bank, East Jerusalem, Israel, and foreign countries prayed overnight between Wednesday and Thursday at the Al-Aqsa Mosque in occupied East Jerusalem to mark Laylat al-Qadr, “Night of Power,” one of Ramadan’s holiest nights, according to Palestinian Authority (PA)-owned Wafa news agency.Wafa quoted the Islamic Endowment (Waqf), which manages the Al-Aqsa compound, as saying that among the hundreds of thousands of worshippers at the mosque were visitors from various countries, including Malaysia, Turkey, South Africa, France, Russia, the United Kingdom, Jordan and Indonesia.Director of the mosque Sheikh Omar al-Kiswani addressed worshipers at the site, saying the masses who came from all around the world to attend the overnight prayers reaffirmed “the Islamic nature of this mosque.”According to Wafa, Sheikh Azzam al-Khatib, director of the Jerusalem office of the Waqf, condemned Israel’s permit regime and restrictions on movement of Palestinian worshipers from the West Bank, saying “all Muslim worshipers should have the right to access the holy site throughout the year and with no restrictions.”Prayer on Laylat al-Qadr, which is typically observed on the 27th night of Ramadan, is believed by Muslims to be better than 1,000 months of prayers.

 The Al-Aqsa Mosque is the third holiest place in Islam, after Mecca and Medina in Saudi Arabia.During Ramadan, Israeli authorities permit men above the age of 40, women of all ages, and children younger than 12 years of age from the occupied West Bank to enter Jerusalem without a permit on Fridays.

In the wake of a deadly attack at the entrance of the Old City last Friday, which left three Palestinians assailants and one Israeli police officer dead, Israeli authorities enforced a strict crackdown on occupied East Jerusalem, with Palestinians saying they were subjected to “collective punishment” through road closures, arbitrary searches, and mass detentions.
Witnesses told Ma’an that Israeli police were conducting physical searches on Palestinians, including women and children, and forcing holders of West Bank IDs to board special buses, which had been deployed across Jerusalem since the early hours of Saturday morning following the attack.
The “deportations” followed a decision from Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu to revoke family visitation permits issued to Palestinians to enter Jerusalem and Israel for Ramadan, as a punitive reaction to the attack. According to Israeli news site Haaretz, 250,000 Palestinians had their permits revoked.
(Source / 22.06.2017)

Gelukkig leven!

Elk mens op deze aardbol is ernaar op zoek. Ongeacht geloof, leeftijd of afkomst. Iedereen wil gelukkig zijn en niemand wil ongelukkig zijn. Want zonder geluk heeft het leven geen smaak, ook al bezit je al datgene wat jouw hart begeert. En met geluk is het leven prettig, ook al bezit je niet veel.

De praktijk leert dat maar weinig het geluk vinden. Vooral in deze ingewikkelde tijd die we leven van drukte en stress. Verdriet, slapeloosheid en depressie zijn veelvoorkomende termen in iedere maatschappij.

Er is zoveel ongelukkigheid dat sommigen zelfs zijn gaan denken dat geluk niet bestaat. Dat geluk een mythe is.

Geluk bestaat wel degelijk beste broeders en zusters.

Geluk wordt niet gevonden omdat er verkeerd wordt gezocht. De één denkt dat het vergaren van een fortuin geluk zal brengen. De andere denkt dat het bezitten van een mooi huis met luxe auto voor de deur hem gelukkig zal maken. Zo denkt de andere dat het vinden van de juiste baan de oplossing is. Iedereen is zoekende maar zonder resultaat.

Sommigen zijn het zoeken naar geluk zo zat dat ze niet inzien waarom ze nog verder zouden moeten leven, dus maken zij er in het ergste geval maar een einde aan. Velen proberen het gevoel van ongelukkigheid te ontvluchten door merendeels van hun vrije tijd voor de tv of in het gezelschap van alcohol en drugs door te brengen.

Psychiaters weten zich ook geen raad met al die ongelukkige mensen, dus worden ze in de meeste gevallen maar met antidepressiva naar huis gestuurd.

Geluk, beste broeders en zusters, is een gevoel dat in het hart wordt ervaren en zich vervolgens uit op het gezicht en rest van het lichaam. Geluk is een geschenk van Allah de meest Verhevene. Hij schenkt het Zijn dienaren die er het juiste pad voor volgen. Zodra jij jou dit beseft, kan jouw zoektocht naar geluk beginnen. Anders zul je altijd blijven dwalen, zoekend naar geluk.

Allah zegt: “Wie het goede doet en gelovige is, man of vrouw zijnde, die zullen Wij een goed leven schenken.” [16:97]

Ons geloof en haar richtlijnen zijn erop gericht om ons te leiden naar geluk in dit leven en het eeuwige geluk in het hiernamaals. Hieronder een korte uiteenzetting van wat richtlijnen:

De eerste stap naar geluk is dat wij ons met al onze aanbiddingen wenden tot Allah alleen en dat ons hart krachtig verbonden is met de Verhevene. Niets verruimt de borst zo als een sterke band met Allah door Hem te leren kennen bij zijn mooie Namen en vrome Eigenschappen.

Zodra jouw hart gebonden is aan Allah heb je slechts één hoofdzorg: dat Hij tevreden over jou is. Wat de mensen dan verder van jou vinden wordt bijzaak. Wiens hart gebonden is aan Allah staat stevig in het leven, ongeacht wat zijn pad kruist aan moeilijkheden. In tegenstelling tot degene die aanhankelijk is aan het wereldse leven en de mensen. Wanneer het bij deze persoon even niet meezit, verkeert hij al gauw in depressie.

Geluk is dat de gelovige zijn ziel haar broodnodige aandacht geeft door een deel van zijn tijd te besteden aan het aanbidden van Allah en het onderhouden van een goede band met Hem. Zoals de profeet vrede zij met hem zei:

“Voorwaar, jouw Heer heeft rechten, jouw gezin heeft rechten en jouw eigen ziel heeft rechten. Geef ieder zijn recht” [Bukhari]

Net zoals ons lichaam voeding nodig heeft om goed te functioneren, heeft onze ziel ook haar voeding nodig. En al zou je al het wereldse genot verzamelen, dan zou je daar je ziel niet mee kunnen voeden noch gelukkig maken. Allah heeft bepaald dat de ziel rust vindt in hetgeen Hij heeft neer gezonden: Zijn boek en de Sunnah van Zijn profeet vrede zij met hem (welke ook openbaring is).

In tijden van depressie maken velen de fout door te denken hun heil te kunnen vinden in lichamelijk genot en vermaak. Dit door henzelf te verwennen met lekker eten, nieuwe kleding e.d. Maar in werkelijkheid is het de ziel die om aandacht vraagt, niet het lichaam. Als deze lichamelijke verwennerij al van nut is, is dat op hele korte termijn. Waarna de depressie al gauw weer terug is.

Het gebed dat we vijf keer per dag verrichten, is een verlichting voor onze hart en ziel. Dit gebed dat de moslims vandaag de dag hebben verwaarloosd. Waar tracht degene die het gebed heeft gelaten geluk te vinden terwijl hij in werkelijkheid zijn band met Allah, de Schenker van geluk, heeft verbroken?!

Dit gebed was de verrukking van het oog van onze profeet en in moeilijke tijden haastte hij zich tot het gebed en zei hij tegen Bilal, de metgezel die de oproep voor het gebed verrichte: “Geef ons rust”, oftewel: verricht de oproep tot het gebed zodat wij onze rust zullen vinden.

Allah heeft ons bevolen om in moeilijke tijden verlichting te zoeken middels geduld en het gebed. Allah zegt:

“O jullie die geloven, zoekt hulp door middel van geduld en het gebed. Voorwaar Allah is met de geduldigen” [2:153]

Verricht het gebed alleen al een paar dagen zoals het hoort: rustig, op haar voorgeschreven tijden, en de mannen waar mogelijk in de moskee, en kijk eens wat voor een verandering het teweegbrengt in jouw geestelijke gesteldheid.

Geluk is dat wij de Almachtige aanroepen in tijd van voorspoed en tijd van tegenspoed. Hij Die ervan houdt om gevraagd te worden en Die luistert naar onze smeekbedes. In moeilijke tijden kloppen we overal aan maar vergeten de Almachtige te vragen. Terwijl Allah zegt:

“Wie heeft de in nood verkerende verhoord, wanneer hij Hem aanroept en het onheil weggenomen …?” [27:62]

Onze Barmhartige Heer houdt ervan dat wij ons beklag bij Hem doen en onze troost bij Hem zoeken. Terwijl de mensen zich irriteren en moe worden van ons gejammer en gezeur.

Gedenken van Allah
Geluk is het veelvuldig gedenken van Allah de meest Verhevene. Het gedenken van Allah is voeding voor de ziel, rust voor het hart en verjaagt de influisteringen van de vervloekte duivel. Allah zegt:

“Voorwaar met het gedenken van Allah komen de harten tot rust” [13:28]

Tot de beste dhikr (gedenken van Allah) behoort het reciteren van de Koran. Dit boek wat genezing, barmhartigheid en rust is voor de gelovigen. Er gaat niks boven wat tijd voor het reciteren van de Koran, afgezonderd van het wereldse leven en haar drukte.

Geluk is deze twee personen die de reden zijn van jouw bestaan gelukkig te maken op iedere mogelijke manier. Allah heeft ons in vele verzen aangespoord tot het goed behandelen van de ouders. Allah zegt:

 “Wij hebben de mens goedheid jegens zijn ouders bevolen” [46:15]

Onze profeet vrede zij met hem heeft verduidelijkt dat de ouders het meeste recht hebben op ons goed gezelschap, de moeder in het specifiek. Triest is degene die voor alles en iedereen tijd maakt, maar bijna met tegenzin met zijn ouders zit.

Verwacht geen gelukkig leven zolang jij je ouders ongelukkig maakt.

Geluk is een goede band onderhouden met jouw naaste familie, zoals broers en zussen in het specifiek, en de rest van de familie in het algemeen. Allah zegt:

“ …..en weest goed voor de ouders en de verwanten” [4:36]

Zelfs wanneer zij tekortschieten naar jou toe mag dat geen reden zijn om hen slecht te behandelen en of te mijden. Het onderhouden van de familiebanden mag niet zijn gebaseerd op soort van beloning; “Als je mij bezoekt en belt doe ik dat ook en anders niet.” Ons geloof leert ons om het goede te doen zonder om te kijken naar anderen. En om het slechte met het goede te vergelden.

Geluk is investeren in een goede omgang thuis met vrouw/man en kinderen en zorgen voor een prettige en fijne sfeer in huis. Het is niet van de wijsheid om goede banden te hebben met iedereen buitenshuis, terwijl het binnenshuis op instorten staat.

Een van de bouwstenen van een gelukkig huwelijk en het bewerkstelligen van een goede sfeer in huis, is elkaars tekortkomingen accepteren, niet van elke misstap een probleem te maken en te kijken naar de mooie eigenschappen die de ander bezit. Zoals de volgende hadieth daartoe motiveert:

“De gelovige hoort zijn gelovige vrouw niet te haten (vanwege bepaalde eigenschappen), als een bepaalde eigenschap van haar hem niet aanstaat, zal hij een andere eigenschap treffen die hem wel aanstaat” [Muslim]

Niet elk meningsverschil of opmerking hoeft zich uit te monden in een ruzie, zoals de metgezel Abu Darda op een dag tegen zijn vrouw zei:

“Wanneer ik boos ben stel jij mij tevreden en wanneer jij boos bent stel ik jou tevreden. Anders zullen we niet lang samen zijn.” 

Goed gezelschap
Geluk is bevoordeeld zijn met goed en vroom gezelschap. Gezelschap dat van jou houdt en het goede voor jou wenst. Gezelschap bij wie jij je goed voelt en verdriet doet verdwijnen. Zoals de metgezel ibn Mes’oed op een dag tegen zijn vrienden zei:

“Jullie zijn het die mijn verdriet doen verdwijnen.”

Ons geloof is een sociaal geloof, er hoort geen ruimte te zijn voor eenzaamheid. Het is meestal de eenzame die door depressie wordt getroffen, en die gevoelig is voor negatieve gedachtes. Zoals de bekende hadieth luidt:

De wolf grijpt slechts het schaap dat zich heeft afgezonderd (van de kudde). [Nasaa’i]

Zorg dat je regelmatig in goed gezelschap verkeert en zonder je niet af.

Geluk is tevreden zijn met datgene wat Allah jou heeft gegeven. Wanneer je tevreden bent met datgene wat je hebt, ook al kan het weinig lijken in de ogen van de mensen, dan ben je echt rijk. Zoals de profeet vrede zij met hem zei:

Rijkdom is niet het veel bezitten, rijkdom is rijkdom van de ziel. [Bukhari]

Een rijke ziel is een ziel die tevreden is met datgene wat hij bezit en zich behoefteloos waant van wat anderen bezitten en er weinig aandacht aan besteedt. Degene die tevreden is, heeft rust en heeft geen last van afgunst en jaloezie.

Tevredenheid bereik je door o.a. niet op te kijken naar de mensen die het beter dan jou hebben, maar naar de velen die het slechter dan jou hebben. Zoals de profeet vrede zij met hem zei:

Kijk naar de mensen onder jullie (in rang) en kijk niet naar de mensen boven jullie (in rang). Zo zul je de gunsten van Allah meer waarderen. [Muslim]

Tevredenheid is de simpelste dingen waarderen in het leven en ze niet voor standaard aan te nemen. Het feit dat jij je veilig voelt, gezond bent en voor een dag te eten hebt is evenveel waard als heel het wereldse leven bij elkaar zoals dat is overgeleverd door onze profeet.

Geluk is vergevensgezind zijn door degenen die jou iets hebben aangedaan te vergeven. Niemand is immers perfect, iedereen maakt weleens een fout. We zijn als mens beïnvloedbaar door zoveel factoren. Ons geloof motiveert daarom vergevensgezindheid, Allah zegt:

“Maar wie geduldig was en vergaf: voorwaar dat behoort zeker tot de aanbevolen daden.” [42:43]

Het mooie van vergeven, naast de grote beloning die er tegenover staat van onze Heer, is dat je rust hebt. In tegenstelling tot degenen die wrok koesteren jegens de mensen die hen onrecht hebben aangedaan. Deze wrok houdt hen bezig en leidt misschien wel tot slapeloze nachten. Vergevensgezindheid is geen teken van zwakte, zoals sommigen dat denken, maar juist een teken van kracht.

Geduld en dankbaarheid
Het leven bestaat uit voor- en tegenspoed, uit goede en slechte tijden. Als jij met beide situaties op de juiste manier weet om te gaan, door geduldig te zijn bij tegenspoed en dankbaar te zijn bij voorspoed, zit je altijd goed. Zoals onze profeet vrede zij met hem zei:

“Verbazingwekkend is de kwestie van de gelovige, alles wat hem overkomt pakt goed voor hem uit; als hem het goede overkomt is hij dankbaar – dus is dat goed voor hem – en als hem het slechte overkomt is hij geduldig – dus is dat goed voor hem – en dit is slechts voor de gelovige.” [Sahih Moslim]

Geluk is tevreden zijn met wat Allah heeft voorbeschikt en geduld te hebben met het nare van het lot. Overtuigd als de moslim is dat niks gebeurt zonder Allah’s voorbeschikking. Allah zegt:

“Er treft de aarde of jullie zelf geen ramp, of het staat in een boek, vóórdat Wij het doen gebeuren” [22:57]

En onze profeet vrede zij met hem zei:

Wat jou is overkomen, had jou niet kunnen missen. [Abu Dawood]

De gelovige legt zich neer bij het verleden, ook al had hij vurig gewenst dat sommige dingen anders waren gegaan in het leven. Hij trekt er lering uit en gaat verder, zich neerleggend bij de wil van Allah.

Geluk is optimistisch zijn. Optimisme is een van de grootste vijanden van depressie. Daar waar optimisme komt kijken, verdwijnt depressie als sneeuw voor de zon. Onze nobele profeet hield van optimisme, zelfs in de moeilijkste tijden. Depressie is vaak een ophoping van negatieve gedachtes welke je dient te bestrijden met positieve gedachtes.

Geluk is dat de gelovige nooit hoop verliest hoe moeilijk de uitweg soms ook lijkt. Na het moeilijke komt het makkelijke, zoals Allah ons heeft beloofd:

“Voorwaar, met de moeilijkheid komt verlichting. Voorwaar met de moeilijkheid komt verlichting.” [94:5-6]

Het enige wat wij moeten doen is geduld hebben en hoop houden op de barmhartigheid van onze Heer. Onze Heer beproeft ons o.a. om te kijken hoe sterk ons geloof is en tot wie onze toevlucht zal zijn in moeilijke tijden.

Bezig zijn
Geluk is het goed besteden van jouw tijd. Te veel vrije tijd en het weinig om handen hebben werkt bij velen averechts en is reden van veel (negatieve) gedachtes die leiden tot depressie en ongelukkigheid.

Geluk is dat jij goed bent naar de mensen toe, voor ze klaar staat en helpt waar je kan helpen. Naast de grote beloning die er tegenover staat van onze Heer, zorgt goedheid naar de mensen toe voor een goed gevoel en verruiming van de borst. Sommigen leven, maar in werkelijkheid zijn zij te vergelijken met de doden. Ze hebben geen enkele toegevoegde waarde voor de mensen om hen heen en zijn alleen met zichzelf bezig. Egoïsme en gierigheid zorgt voor benauwdheid in de borst en ongelukkigheid.

Ons geloof motiveert ons om je ook te bekommeren om het welzijn van anderen en een helpende hand toe te steken.

Onder liefdadigheid valt het glimlachen in het gezicht van jouw broeder wanneer je hem ontmoet. Zoals de profeet zei:

Het glimlachen in het gezicht van jouw broeder is sadaqah (aalmoes). [Tirmidhi]

Blijf glimlachen, ook al voel je je soms niet goed.

Geluk is makkelijk te zijn in de omgang met de mensen om jou heen, binnen- en buitenshuis. Geen relatie of vriendschap houdt stand voor zij die van elke misstap een probleem maken en overal kritiek op hebben. Niemand houdt ervan om continu op zijn fouten te worden gewezen. Daarom staat de eigenschap van ‘dingen door de vingers zien’ en doen alsof er niks aan de hand is, heel hoog aangeschreven. Zelfs zo dat imam Ahmed zei:

Negen tiende van de goede manieren bestaat uit dingen door de vingers zien

Wanneer je je niet overal over opwindt en vergevensgezind bent, verloopt het leven gemakkelijk en soepel. Maar wanneer je overal een punt van maakt, zal je merken dat het leven heel stroef verloopt.

Niemand ontkomt eraan. Het wereldse leven kenmerkt zich met zorgen die ons van tijd tot tijd bezighouden. Het is immers het paradijs waar de gelovige geen zorgen meer zal hebben. Maar het is niet gezond om te veel met zorgen bezig te zijn, maar te doen wat binnen jouw vermogen is en de rest aan Allah over te laten, vertrouwend op Hem.

Hoe vaak loop je, misschien maanden, met een zorg en is het achteraf allemaal goed gekomen en heb je voor niets al die tijd met die zorg gelopen. Zoals imam as-Shaafi’ie zei:

De ene ligt bezorgd wakker om zaken die misschien niet eens zullen plaatsvinden en de ander slaapt rustig. Probeer zoveel mogelijk zorgen te vermijden; de Heer die jou in het verleden van het slechte heeft behoed, zal je in de toekomst ook behoeden.

Beste broeders en zusters

We zijn waarlijk begunstigd met een geweldig geloof, een geloof dat ons leert om altijd en ten allen tijde glimlachend het hoofd overeind te houden. Optimistisch en hopend op het goede en de barmhartigheid van onze Heer.

Wij zijn het die tekortschieten en niet de middelen tot geluk grijpen, terwijl ze binnen handbereik zijn voor iedereen. Het enige wat wij hoeven te doen is ons oprecht te wenden tot onze Heer en een leven te leiden dat Hem tevreden stelt. Maar dan nog wenden wij ons af van onze Heer en denken wij in andere zaken geluk te zullen vinden. Allah vraagt de mens daarom:

“O mens, wat heeft jou weggeleid van jouw Heer, de Edele? Degene die jou heeft geschapen en daarna vervolmaakte en de juiste verhoudingen gaf?” [82:6-7]

(Source: Kennisviamail.nl / 20.06.2017)