Zaterdag 1 juni heeft de manifestatie “Ter herinnering aan 65 jaar Nakba” plaats gevonden . De agenda sprak over namen als Samer Issawi, Abbas Hamideh, Tariq Shadid, Paul Lamp e.a., echter zoals vaker wordt een agenda op het allerlaatste moment door omstandigheden aangepast.
Tijdens de inloop werd een PowerPoint presentatie getoond met uitspraken van bekende Israëlische leiders over Palestina, zoals David Ben Gurion (“We moeten Arabieren verdrijven en hun plaats innemen”, “In vele delen van het land zullen nederzettingen niet mogelijk zijn zonder dat de Palestijnse Arabieren zijn overgebracht naar andere regio’s”), Moshe Dayan (“We kunnen elke waterleiding niet redden van een explosie of een boom van het ontwortelen. We kunnen moorden niet voorkomen, maar we kunnen wel een hoge prijs op hun bloed zetten, zodat het niet meer de moeite zal zijn voor de Arabieren om het te betalen”), Golda Meir (“Er is niet zoiets als een Palestijns volk … Het is niet zo dat wij kwamen en ze eruit gooiden en hun land namen. Ze bestonden niet” , “Hoe kunnen we de bezette gebieden teruggeven? Er is niemand om aan terug te geven”), Yitzhak Rabin (“Israël zal in de loop van de komende 10 a 20 jaar voorwaarden creëren die een natuurlijke en vrijwillige migratie van de vluchtelingen van Gaza en de Westelijke Jordaanoever naar Jordanië zal opleveren. Om dit te bereiken moeten we tot overeenstemming komen met koning Hoessein en niet met Yasser Arafat”), Menachem Begin (“De Palestijnen zijn beesten die op twee benen lopen”, “Jerusalem was en zal voor altijd onze hoofdstad zijn. Eretz Israël zal voor het volk van Israël worden hersteld. Alles. En voor altijd”), Yitzhak Shamir (“De Palestijnen zullen worden verpletterd als sprinkhanen … hoofden zullen kapot geslagen worden tegen rotsen en muren”), Ehud Barak (“Palestijnen zijn net krokodillen, hoe meer vlees je ze geeft, hoe meer ze willen”) en zo waren er nog sheets met uitspraken van Herzl, Weitz en anderen.
De gastheer, Tariq Shadid alias Doc Jazz, heeft de avond aan elkaar gepraat, met zijn kennis van Palestina en Al-Nakbah en kondigde hij ook de verschillende gastsprekers aan. Aan het eind van de avond moest Doc Jazz natuurlijk zijn fantastische muziek laten horen. Tariq gaf in het kort de strekking van de avond aan: Solidariteit met Palestina en 100% achter Palestina staan. De gehele zaal van bijna 100 personen was het er mee eens. Shadid: “Al-Nakbah is de verdrijving van ons volk uit ons land. We zijn nog niet terug en ons land is nog niet terug in ons bezit. De stichting van de staat Israël is Al-Nakbah gebleken.”
De avond werd gestart met een “Monoloog Samer Issawi”; het verhaal van de brief van Samer Issawi, die de langste hongerstaker is in de geschiedenis. Het verhaal, in het Nederlands gebracht, was een waarlijk emotioneel betoog van de dagen van Samer, koude rillingen van hoe het werd gebracht, maar ook hoe Samer in het leven staat. Issawi: “De strijd tegen het onrecht dat Israël ons aandoet, is mijn school geworden. Liever een lege maag, dan een lege ziel.” Nooit zal Samer voor hen buigen. Hij is degene die Israël de angst heeft gegeven, angst dat de 3e Intifada zal uitbreken als hij zal sterven in de gevangenis. De bezettende macht heeft hem ook allerlei voorstellen gedaan, naar Gaza of naar het buitenland. Dit hield in dat Samer de eerstvolgende tien jaar niet in Jerusalem mag komen, maar voor Samer Issawi is er maar één lijn: “Jerusalem of het martelaarschap”. En daar kan Israël niet tegen op.
Na de monoloog vertelde Paul Lamp zijn verhaal over Al-Nakbah. Paul van Sloop de Muur stond daar ook namens Stop de Bezetting en haar voorzitter, Gretta Duisenberg, die zich voorbereidt op de Global March to Jerusalem. Paul geeft aan dat Nederland nauwelijks wat weet over Al-Nakbah, de holocaust die nog steeds voortduurt. Echter niet alle Joden denken er hetzelfde over; zo zijn er de orthodoxe Joden die zeggen: “Lees de Talmoed, Joden in ballingschap mogen geen eigen staat hebben. Heel Palestina is van de Palestijnen.” Paul Lamp schetste de historie van wat er met Palestina is gebeurd. De opzet van het geheel is steeds geweest dat het westen een bastion in het Midden-Oosten wilde hebben, deels om haar eigendommen te beschermen maar ook deels om de rijke grondstoffen te exploiteren. Daarvoor was de stichting van de staat Israël van groot belang. Op 10 maart 1948 werd door een groep van 15 zionisten besloten o.l.v. David Ben Gurion besloten tot een etnische zuivering van het land dat de Palestijnen in bezit hadden (dit was het zgn. plan D). Deze zuivering – begonnen voor de officiële uitroeping van de staat Israël - duurde tot in 1949 met als resultaat dat meer dan 50% van de autonome bevolking was verdreven en 521 Palestijnse plaatsen met de grond gelijk gemaakt. Het geheel staat in het geheugen van de Palestijnen gegrift als de Catastrofe of Al-Nakbah. Er kan hier echt gesproken worden over massamoorden of etnische zuivering; dit laatste woord betekent “systematische verwijdering van een etnische groep om de maatschappij te veranderen.” En dat was wat de leiding van de nieuwe staat Israël in gedachten had en ook altijd heeft gehad (zie ook de opmerkingen in de PowerPoint presentatie).Ondanks het feit dat er een resolutie is aangenomen over de onbeschofte aanval (Resolutie 194.3), waarin wordt aangegeven “Het recht op terugkeer voor de Palestijnse vluchtelingen” (artikel 11) en “Red de heilige plaatsen”(artikel 7) is er niets gedaan door het westen om hier wat aan te doen. Aangezien de media zweeg en vaak nog zwijgt over Al-Nakbah is zij medeverantwoordelijk. Hierbij kan niet vergeten worden dat de zionisten Nederland een schuldgevoel heeft aangepraat. De zionistische leiding is gebaseerd op “terreur als staatspolitiek”, waarbij “iedere nacht voor de Palestijnen een Kristallnacht kan zijn.” De speech van Paul Lamp werd emotioneel gebracht waarbij een duidelijk verhaal naar voren werd gebracht.
Na deze spreker was het de beurt aan Nicole Hollenberg over BDS. BDS staat voor Boycot, Desinvestering en Sancties. Het is actiegericht en snelgroeiend en het gaat ook resultaten afwerpen, mede ook door de media aandacht. Nicole heeft een aantal voorbeelden genoemd van acties, zoals de actie bij supermarkten met Harry van Bommel en een actie op de zwarte markt van Beverwijk, maar ze bleef wat langer stil staan bij de acties tegen G4S. G4S (Group 4 Securicor) is een hele grote internationale beveiligingsorganisatie met wereldwijd 650.000 medewerkers. Maar ze heeft ook een donkere kant, nl. dat ze de beveiliging regelt van alle Israëlische gevangenissen waar Palestijnen zonder enige vorm van recht worden opgesloten. Zelfs kinderen; hier is een speciale gevangenis voor, cel 36, waarbij kinderen in de kelder worden opgesloten en vaak 6 uur per dag worden ondervraagd.
Vanaf 1967 zijn 750.000 mensen in deze gevangenissen gevangen gezet en in de periode van 2007 – 2011 hebben 8157 mensen administratieve detentie ondergaan. G4S is ook verantwoordelijk voor de checkpoints en voor gewapende beveiliging van personen. In Nederland is G4S betrokken bij detentiecentra (waarbij vaak hard wordt opgetreden), geldtransport, EHBO / BHV opleidingen en soms ook bij overname van brandweer- of politietaken.
Na de acties van de BDS-beweging, lokaal, nationaal en internationaal, was het woord aan Nourdin el Ouali, gemeenteraadslid voor GroenLinks in Rotterdam. Nourdin heeft een persoonlijk verhaal de zaal ingebracht; hij vertelde over zijn reis naar Palestina (2010) en over zijn betrokkenheid bij de Flotilla (2011). De strekking van het verhaal van Nourdin was “Waar is de verbondenheid met Palestina begonnen?” Hiervoor liet hij twee foto’s van twee jonge jongens zien, de ene was hijzelf en de andere was een Palestijns jongetje dat “vocht” met kiezelstenen tegen de bezetters die kwamen aanrijden met grote tanks. Een beeld dat bij blijft. Nourdin gaf aan dat “het een ongelijke strijd was en dat hij graag naast die Palestijnse jongen wilde staan.” De foto was van de 1ste Intifada (1987 – 1993). Nourdin is naar Palestina gegaan; hij vertelde over zijn reis van Damascus naar Palestina, van het graf van Ṣalāḥ al-Dīn Yūsuf ibn Ayyūb (Saladin) naar Jerusalem. Saladin heeft Jerusalem veroverd op de Kruisvaarders, daar deze laatste werden verslagen bij de Slag van Hattin in 1187.
Op zijn reis naar Jerusalem via checkpoints heeft Nourdin met eigen ogen gezien hoe Palestijnen werden vernederd. De gids, Abu Sofiyan, werd bij een checkpoint gevraagd ter controle en moest hiervoor zijn broek laten zakken, terwijl ieder kon meekijken. Nourdin: “Het is een beleid van grofheid en vernedering”. Zelf heeft Nourdin ook nare ervaringen opgedaan; op de vraag van de Israëlische controle “Waarom komt u naar Israël?” gaf hij het antwoord: “Ik kom niet voor Israël, maar voor Palestina.” Hierdoor werd Nourdin en zijn vrouw opgepakt en acht uur lang verhoord.
Palestina wordt nu al voor 65 jaar onrecht aangedaan. Nourdin gaf aan: “De Islam heeft mij geleerd, dat als je onrecht ziet, je drie dingen kan doen: 1. In je hart er wat over zeggen 2. Er wat over zeggen 3. Er wat aan doen (daden).” Dit is de reden geweest dat Nourdin “Ja” heeft gezegd toen hij gevraagd werd om mee te gaan met de Flotilla.
Nourdin sloot af met de opmerking: “Het doel van mijn leven is de wereld een stukje beter te maken. Niet door grote veranderingen, maar door miljoenen kleintjes. De wereld zal niet veranderen, totdat wij veranderen. Laten we allemaal doen, wat we kunnen.”
Deze mooie woorden waren een fantastische afsluiting van een geslaagde avond, waar naast de sprekers ook nog muziek was van Tariq Shadid en Karima. Een avond waar gelijkgestemden met elkaar in gesprek kunnen zijn en blijven. Wat nu nodig is een Palestijns huis waar we periodiek bij elkaar kunnen komen en waar het museum van Al-Nakbah ingericht kan worden, zodat we deze holocaust ook kunnen blijven herinneren.
©KhamakarPress 02.06.2013




