De Palestina Papers Deel 22

Waar is het geld van de PA?

De Palestijnse Autoriteit (PA) vormt het bestuur van de Palestijnse gebieden en werd in 1994 opgericht als een onderdeel van de Oslo-akkoorden tussen de PLO (de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie) en Israël. Dit akkoord werd in 1993 ondertekend. Yasser Arafat werd na het tekenen van de Oslo-akkoorden de eerste president van de Palestijnse Autoriteit.” (Bron: Wikipedia). Volgens dezelfde bron heeft de PA veiligheidsdiensten 45000 man in dienst, die door de bezetters zijn gedwongen geen wapens te dragen.

Het is bekend dat in Palestina de levensstandaard zeer belabberd is en dat vele mensen onder de welvaartsgrens leven en moeten leven. Na verschillende oorlogen uitgevoerd door de bezettende macht van Tel Aviv richting Palestina zijn er nog steeds Palestijnen die geen onderdak hebben, geen fatsoenlijke woning, geen werk, verstoken van elektriciteit voor vele uren per dag, verstoken van educatie en gezonde voeding en drinkbaar water.

Door de ellende van een financiële en humane crisis zijn de Palestijnen afhankelijk van donaties en subsidies van uit het buitenland en van belastingen die geheven worden door de bezettende macht. In december 2012 plaatste De Volkskrant een artikel waarin geschreven werd dat de bezettende macht 80 miljoen achterhield omdat men de Palestijnen wilde straffen aangezien de Palestijnen zich hadden gemeld en geaccepteerd zijn bij de Verenigde Naties. De bezettende macht heeft het geld gebruikt om de Palestijnse schulden “aan onder meer het Israëlische elektriciteitsbedrijf af te lossen” (Bron: Volkskrant).

EU hulp aan PA

In de jaren 2008 tot 2012 schijnt de Europese Unie bijna twee miljard steun aan de Palestijnse Autoriteit hebben gegeven. Volgens een artikel op de site van de ChristenUnie stelt de Europese Rekenkamer grote vraagtekens bij de besteding van het bedrag. De site verwijst daarbij naar een artikel van de Sunday Times: De Sunday Times berichtte op 13 oktober dat de Europese Rekenkamer in een nieuw onderzoeksrapport concludeert dat de EU hulpgelden aan de Palestijnse Autoriteiten mogelijk niet correct zijn besteed. Tussen 2008 en 2012 heeft de EU voor 1,95 miljard euro steun gegeven aan de Palestijnse Autoriteiten. EU onderzoekers zouden bij de controle op de besteding van dit geld significante tekortkomingen hebben geconstateerd. Er is onvoldoende controle geweest of het geld niet verkeerd is uitgegeven, verspild en/of verduisterd.” (Bron: www.christenunie.nl).

Op 14 juni 2016 is op dezelfde site een artikel te vinden over een motie van klein rechts in de Tweede Kamer die een meerderheid heeft gekregen om te korten op het geld dat verstrekt wordt aan de PA:  Joel Voordewind (ChristenUnie): “Eerder is afgesproken dat de Palestijnse Autoriteit – waarvan de inkomsten grotendeels uit donaties van EU-lidstaten bestaat – zou stoppen met de betalingen aan gevangen gezette terroristen. Nu keert de Palestijnse Autoriteit het geld echter uit aan de PLO, die de salarissen alsnog betaalt. Daarmee leidt de Palestijnse Autoriteit de EU en Nederland om de tuin en worden terroristen als nog met Europees geld beloond voor het maken van onschuldige slachtoffers. De ChristenUnie stelt deze betalingen al heel lang, keer op keer, aan aan de kaak. Nu is er voor het eerst een Kamermeerderheid die ook een daad wil stellen tegen de financiering van terreur door de Palestijnse Autoriteit.” (Bron: www.christenunie.nl).

Komt het geld bij het volk?

Los van het feit wat de kleine rechtse partijen in de Tweede Kamer denken over waar het geld naar toe gaat, is de vraag legitiem te stellen of het geld terecht komt bij degenen die het nodig hebben, namelijk de Palestijnen.

Volgens de motie van christelijk klein rechts zou de PA het geld uitbetaald hebben aan de PLO, die daarvan salarissen uitbetaald heeft. De fatsoensrakkers in de Tweede Kamer hebben hier meteen aan gekoppeld dat de gelden aan terroristen die gevangen zijn gezet, zijn uitbetaald. Nu is het de vraag wat hier als terrorist wordt aangegeven. Voor de christelijke moraalridders is een terrorist iemand die vecht tegen ‘de enige democratie’ in de regio. In mijn beleving zijn dit geen terroristen maar verzetstrijders zoals onze ooms en voorvaders in de Tweede Wereldoorlog tegen de bezettende Duitse machthebbers hebben gevochten.

Hypocriet van rechtse moraalridders is, dat de ene groep als terroristen en de ander groep als verzetstrijders wordt benoemd, waarbij de laatste nog geridderd wordt met een of ander lintje of koninklijke onderscheiding. Neen, onze moraalridders in de Tweede Kamer voeren gewoon de bevelen uit van de bezettende machthebbers in Tel Aviv, mede onder druk van de lobbygroepen en andere loopjongens in ons land.
Maar het gewone volk ziet niets of nauwelijks wat van de gekregen gelden. Maar wat is er nog meer aan de hand?

Tareq Abbas

Panama Papers

Op 4 april 2016 werden we verrast met de informatie die door onderzoeksjournalisten via Panama Papers naar buiten is gebracht. Ook werd uit de informatie duidelijk dat bepaalde figuren in de omgeving van president Abbas niet buiten schot zijn gebleven en dus ook mogelijk creatief zijn omgegaan met gelden.

Een van de namen die volgens de Panama Papers naar boven is gekomen, is de naam Tareq Abbas. Inderdaad de zoon van de Palestijnse president Mahmoud Abbas. Volgens de documenten zou Abbas, in samenwerking met de PA, in het geheim een houdstermaatschappij ter waarde van meer dan $ 1 miljoen op de Britse Maagdeneilanden in bezit hebben (Bron: www.al-monitor.com)

De voormalige Palestijnse vice-premier, Mohammed Mustafa, die in 2015 ontslag nam, kwam ook voor op de lijst van de Panama Papers als leider van het Palestijns Investeringsfonds. Tevens was de naam Arabisch Palestijns Investment Company (APIC) te vinden op de lijst. APIC is een van de grootste bedrijven in Palestina met meer dan 1500 werknemers.

Abbas

Volgens goed ingelichte bronnen heeft Tareq Abbas een villa in Amman, een in Jordanië en een pand op de bovenste etage in Beirut, Lebanon. Maar of dit allemaal nog niet genoeg is – tenslotte moet je goed kunnen wonen – heeft zoontje Abbas voor $ 1,5 miljoen een luxe twee-slaapkamer appartement gekocht in Merchant Square East, een betere buurt in Londen (Bron: Al Jazeera).

Volgens een vastgoed bureau is Tareq zijn nieuwe adres “een prestigieus gebouw aan het water” in een “chique, eigentijdse stijl met belangrijke voorzieningen en meubilair” op loopafstand van een gebied vol van “traditionele oude Engelse pubs en nieuwe bars en restaurants” (Bron: Al Jazeera).

Het appartement van Tareq staat voor de meeste tijd leeg, wat inhoudt dat hij de eventuele inkomsten van verhuur niet nodig heeft. Volgens het artikel van Al Jazeera zou de huuropbrengst ongeveer $ 4300 per maand kunnen zijn.

Volgens hetzelfde artikel zou het gemiddelde jaarsalaris voor de Palestijnen in de buurt van $3,060 liggen, wat dus inhoudt dat de gemiddelde Palestijn het appartement nog niet een maand zou kunnen huren.

Hier komt meteen het probleem om de hoek kijken: het grootste gedeelte van de Palestijnen leeft in armoede. Een artikel van Sara Roy van 2006 (Bron: www.palestina-komitee.nl ) sprak zelfs over het feit dat 79% van de Palestijnse huishoudens in armoede leeft.

Het volk leeft in armoede en zoontje lief Abbas – waarschijnlijk gesteund op een of andere manier door zijn ‘rijke papa’ – strooit met geld alsof het nooit op kan.
Volgens de Qur’an zou een leider van het volk nooit aangevallen worden door het volk, zeker een goed leider niet, maar er zou overleg komen over de fouten die de leider maakt. Mijns inziens is hier snel een groot volksoverleg nodig om uitleg te vragen over de verspelende hand van de familie Abbas.

APIC

APIC

September 1994 werd de Arabische Palestijnse Investment Company (APIC) op de Britse Maagdeneilanden geregistreerd. De eerste algemene vergadering werd op 24 mei 1995 in het Sheraton Hotel in Dubai gehouden waar de aandeelhouders elkaar voor de eerste keer zagen. Tijdens de vergadering werd bedrijfsleider Khaldoun Sorour, die alleen moest zorgen voor de registratie, ontslagen en vervangen door sheikh Omar Aggad, een Saoedische zakenman van Palestijnse afkomst.

APIC is actief in bijna elk Palestijns economisch gebied, van voedsel en medische apparatuur tot aan public relations, voertuigen en winkelcentra. Met andere woorden APIC heeft een belangrijke vinger in de economie van Palestina. APIC is sinds 2014 genoteerd aan de Palestijnse beurs (Bron: www.haaretz.com).

Het verhaal van verwevenheid met de PA wordt nog ‘mooier’. Het Palestinian Investment Fund – die een grote duidelijke link heeft met het bureau van Abbas – heeft een kleine 18% van de aandelen van APIC; bijna het grootste deel van de aandelen, daar Tareq Aggad, zoon van de sheikh, als CEO, 27% van de aandelen heeft.

Naast financiële banden tussen PA en APIC zijn er ook personele banden te ontdekken.  In 2000 werd de vertrouweling van Yasser Arafat, Mohammed Rashid, lid van de Raad van Bestuur van APIC. Dit duurde tot 15 december 2004, net een maand na het overlijden van Arafat.

Abbas zag zijn kans schoon en plaatste zijn vertrouweling, Mohammad Mustafa, in maart 2006 in de Raad van Bestuur. Maar het wordt nog ‘mooier’: in 2011 werd een nieuw lid aan de raad van bestuur van APIC toegevoegd, nl. Tareq Abbas, juist ja … die.

De marketing markt werd en wordt waarschijnlijk nog steeds gedomineerd door Sky. “Sky werd opgericht als een joint venture door de Egyptische krant Al-Ahram en de PCSC. Het werd gekocht door APIC in 1999, op het moment dat Tareq de plaatsvervanger CEO was, die minder dan 10 procent van haar aandelen in bezit had. Later werd hij benoemd tot CEO van het bedrijf en is momenteel voorzitter van de raad van bestuur, namens de APIC.” (Bron: www.haaretz.com).

Volgens een rapport van Reuters van 2009, heeft Sky in 206 een contract getekend voor de public relations campagne om het imago van de Verenigde Staten in de bezette gebieden te verbeteren.

Tareq Abbas heeft nog wat van die functies, zoals plaatsvervanger CEO van de Arab Palestinian Shopping Center Company en lid van de Raad van Bestuur van Unipal General Trading Company.

Slim beleggen of gewoon jatten?

Men kan er van alles van denken om via de belastingparadijzen een bedrijf of meerdere bedrijven te laten registreren. Mijn bescheiden mening is het gewoon belasting ontduiken, naast het feit dat voor de doorsnee burger de route erg ondoorgrondelijk is geworden.

In een land waar het grootste deel van de bevolking onder de armoedegrens leeft (lees: Palestina), is het ‘wegsluizen van gelden’ niets meer en minder dan gewoon diefstal. Gelden die nodig zijn voor de opbouw van Palestina, nodig om de Palestijnen te steunen in de opbouw van een goed leven.

Maar zoals hierboven is beschreven, wordt er geheimzinnig gedaan met gelden door de PA en de familie Abbas. Een grondig financieel onderzoek zou hier nodig zijn om te bekijken of de gelden op een legale manier worden gebruikt of de gelden in de diepe zakken van de familie Abbas verdwijnen.

Ik ben benieuwd.
© KhamakarPress

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *