Palestina: Er verandert (n)iets…

By Engelbert Luitsz          ©       (http://www.alexandrina.nl/?p=2605)

 

cartoon-American-Israeli-Middle-East-policy

Nog een fatale driehoek

Er is momenteel een merkwaardige ontwikkeling gaande in de driehoek Iran-Israël-Verenigde Staten. Sinds Obama terecht is gewezen door president Poetin met betrekking tot het respecteren van het internationaal recht in verband met Syrië, is hij niet meer de oude. Dat ook het grootste deel van de bevolking niets zag in weer een illegale oorlog op basis van leugens en een false flag was niet wat het tij deed keren. Het was de stem van Poetin waardoor men even de adem inhield: geen oorlogsretoriek, maar een beroep op rationaliteit en moreel besef. Een “beschaafde koude oorlog” leek het wel. Poetins op-ed in The New York Times was wederom een schot in de roos, de paranoïde reactie daarop door John McCain in de Pravda onderstreepte nog maar eens het morele moeras waarin de Amerikanen terecht zijn gekomen.

Iraanse charme en sancties

Het charme-offensief van de Iraanse president Rouhani wordt publiekelijk door Obama geaccepteerd, het is vooral wederom John Kerry die maar blijft hameren op meer druk op Iran, in plaats van versoepeling om tot een diplomatieke oplossing te komen. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met diens banden met Israël. Premier Netanyahu blijft maar met een rood waas voor zijn ogen doordrammen over dat verschrikkelijke gevaar van Iraanse kant. We horen dat met enige regelmaat al twintig jaar, maar door de ontwikkelingen in de andere landen in het Midden-Oosten van de afgelopen jaren lijkt het deze keer serieuzer dan eerder.  Netanyahu was er duidelijk over dat Israël desnoods in z’n eentje ten aanval trekt, indien de Verenigde Staten zich niet bij zijn plannen wil aansluiten. Dat komt neer op chantage, aangezien een escalatie in de regio de Amerikanen zal dwingen om mee te doen, al was het maar om hun eigen belangen te beschermen.

De sancties tegen Iran hebben helemaal geen effect op hun technologische en strategische doelen, ze treffen met name de burgerbevolking. Zelfs een aanval op strategische doelen, zoals Israël dat in Irak en Syrië deed, heeft een averechts effect: het maakt de noodzaak voor zo’n land om wapens te ontwikkelen waarmee Israël en de VS buiten de deur kunnen worden gehouden alleen maar groter. Wat is het doel van die sancties dan?

Ze zijn bedoeld om het leven voor de gewone mensen extreem moeilijk te maken, met de gedachte dat het volk in opstand zal komen tegen hun regering en zo een regime verdrijft dat Washington onwelgevallig is, zegt Hillary Mann Leverett.

Dit soort sancties vormen ernstige mensenrechtenschendingen en landen die zich daaraan schuldig maken zouden aangeklaagd moeten worden, maar zoals altijd bepaalt het Westen zelf wat goed en slecht is.

Gisteren werd bekend dat het hoofd van het Iraanse cyberoorlogprogramma, Mojtaba Ahmadi, isvermoord. Dit is de zoveelste in een lange rij. De Israëlische Mossad wordt verantwoordelijk gehouden voor de moorden. Het past bij de speech die Netanyahu op 1 oktober gaf voor de Verenigde Naties, waarin hij Iran niet vaak genoeg kon noemen en het lot van de Palestijnen negeerde. Volgens Richard Silverstein was er ook een ontmoeting in Israël met de beruchte prins Bandar (meer over hemhier).

Het rollenspel van Netanyahu

Toen Netanyahu vorig jaar met een cartoon van een bom voor de Algemene Vergadering verscheen werd hij al snel met Wile E. Coyote vergeleken, de onhandige coyote die tevergeefs jacht maakt op Road Runner. De afgelopen tijd heeft hij het vaak over wolven en schapen en met zijn obsessie voor een aanval op Iran doet hij ook nog eens sterk denken aan Dr. Strangelove. Een man met vele gezichten dus. Maar Obama blijft volhouden dat er gepraat moet kunnen worden, tot zichtbare frustratie van Netanyahu. The New York Times had zelfs een redactioneel stuk waarin de speech van Netanyahu scherp bekritiseerd werd.

Amira Hass

Verandert er dan echt iets in de relatie tussen Israël en de Verenigde Staten? Volgens Amira Hass, een van de beste journalisten in Israël, is dat een illusie. In haar artikel ‘Geen angst voor Amerikaanse druk op Israël’ (No fear of U.S. pressure on Israel) is ze er duidelijk over: nee dus. Het lijkt er meer op dat de brave speech van Abbas voor de Algemene Vergadering een beetje rust heeft gebracht. Israël hoeft zich nu helemaal geen zorgen meer te maken over het “Palestijnse probleem”. Abbas werd op paternalistische wijze bedankt voor het feit dat hij deze keer geen “unilaterale stappen” voorstelde. Vertaald betekent dat geen stappen die de V.S. en Israël onwelgevallig zijn, want, zoals Hass fijntjes opmerkt, een beroep doen op de Verenigde Naties en de 193 leden is zo multilateraal als maar kan: “Het is een beroep op een wereld die niet alleen bestaat uit Israël en de Verenigde Staten.”

De laatste noemenswaardige prestatie van de Amerikaanse regering in de Israëlisch-Palestijnse betrekkingen was het toegeven aan de sterkere kant en het toelaten dat Israël door kan gaan met z’n unilaterale stappen.

In het geval van Irak, Syrië en Iran is één enkele resolutie voldoende voor het Westen om dood en verderf te zaaien. Israël kan ze echter al 65 jaar aan z’n laars lappen, zonder dat dat gevolgen heeft.

De Verenigde Staten zullen Israël niet aanvallen, hoewel ze dat wel hebben gedaan bij andere landen die het internationaal recht negeerden, zoals Irak en Servië. Noch zullen ze sancties toepassen die daadwerkelijk een bedreiging zouden vormen voor Israëls voedsel- en medicijnvoorziening, zoals dat wel is gebeurd bij Irak en Iran.

Het is geen geheim dat Israël jaarlijks miljarden ontvangt uit handen van de Amerikaanse belastingbetaler, dus wellicht zou daarmee voorzichtig wat druk uitgeoefend kunnen worden?

Volgens het laatste rapport uit april van het Congressional Research Service heeft Israël sinds z’n ontstaan 118 miljard dollar ontvangen uit de Verenigde Staten, waarmee Israël de grootste begunstigde is van Amerikaanse buitenlandse hulp sinds de Tweede Wereldoorlog. […] Gezien deze bedragen is het woord “hulp” een eufemisme. De Verenigde Staten betalen de hoofdprijs voor inlichtingen- en veiligheidsdiensten die het uit Israël ontvangt, en ook voor het gedeelde belang van beide wereldmachten en hun verstrengelde post-moderne wapenindustrie. Dus hoe zou de Amerikaanse regering die bedragen kunnen achterhouden als een vorm van pressie?

Wat ook de beweegredenen zijn van Obama om de indruk te wekken dat er iets schort aan de exclusieve vriendschap tussen beide landen, de praktijk laat zien dat van serieuze druk op Israël om het zionistische regime een halt toe te roepen geen sprake kan zijn.

De Verenigde Staten is niet van plan ook maar enige druk op Israël uit te oefenen; niet zolang de wapenlobby, de Bible Belt en joodse stemmen en financiële macht gezien worden als “Amerikaanse publieke opinie”. Vredespogingen betekenen nu dat Washington druk zal blijven uitoefenen waar het kan, op de zwakke kant. Kan Abbas zijn volk ervan overtuigen dat de “Federale Unie van Palestijnse Bantoestans (minus de Gazastrook)” een redelijk “definitief akkoord” is? Kan hij het zich veroorloven een declaratie te tekenen waarin hij zwicht voor de Israëlische eisen?
De Verenigde Staten waren zeker blij te zien dat de Palestijnse leider zich had bevrijd van het democratisch proces en democratische instituties. Maar Abbas weet dat zijn handtekening op een dergelijk vel papier de inkt niet waard is waarmee het geschreven is.

Of het Netanyahu nu ernst is met zijn oorlogsretoriek, of dat het uitsluitend bedoeld is om de aandacht af te leiden van de Palestijnen, zodat Israël kan blijven slopen, doden, zuiveren en ontwrichten, elk scenario is slecht. Of de Palestijnen nu verdrukt worden tussen Israël en de EU, Israël en de Verenigde Staten, Israël en Iran, Israël en Syrië, Israël en Egypte, of Israël en Libanon, het zal ze een worst zijn. Verdrukt worden ze toch.

De Palestijnen moeten zelf aan het woord komen, er moet niet langer over hen gepraat worden, doch met hen, liefst alleen door hen. De positie van de goed bedoelende niet-Palestijnse organisaties kennen we nu wel. Ik kijk reikhalzend uit naar een debat bij P&W met de mensen om wie het gaat, zonder CIDI of Een Ander Joods Geluid, eindelijk eens de stemmen horen van hen die al ruim honderd jaar te lijden hebben onder de zionistische terreur.  Als dat zou gebeuren krijg ik misschien toch weer een beetje hoop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *