Reports Point to an Overlooked Massacre in Syria

While the debate over Syria’s use of chemical weapons continues to be the focus of international diplomacy, a Human Rights Watch report released on Friday concluded that forces loyal to President Bashar al-Assad, armed with just guns and knives, “executed at least 248 people in the towns of al-Bayda and Baniyas on May 2 and 3,” many of them women and children.

The 78-page report — based on 20 witness accounts and a forensic examination of video apparently recorded by participants in the deadly crackdown on the rebellious towns and terrified observers in the hills nearbyas the killing unfolded — was published the same day as a searing video reportbased on the same evidence was broadcast and posted online by Channel 4 News in Britain.

A Channel 4 News video report, which contains graphic images, presents witness accounts and footage to document claims that Syrian security forces massacred civilians in the towns of al-Bayda and Baniyas in May.

Taken together, the two reports make a convincing case that Syrian government forces were responsible for a massacre with conventional weapons that passed almost unnoticed months before the killings with poison gas outside Damascus prompted the United States to threaten military retaliation. (As The Lede noted at the time, the BBC interviewed survivors of the massacre in May, but the horrors they described initially failed to stand out as the pace of killing escalated in Syria.)

The idea that the American government would draw a “red line” to prohibit the further slaughter of Syrians with chemical weapons — but permit the summary execution of civilians to go on unchecked — has astonished Syrian activists, international rights workers and journalists, like the BBC correspondent Paul Danahar.

It seems US policy on  is: ‘if all goes to plan the regime will stop killing with gas.’ The plan doesn’t involve stopping the killings

Indeed, three Congressional sources told Reuters on Thursday that support for President Obama’s plan to strike Syria had waned after administration officials admitted in private that some of the 1,429 dead bodies counted by analysts in video of the victims posted online might have been killed “by the conventional bombing that followed the release of sarin gas in suburban Damascus neighborhoods.”

As James Brabazon, the producer of the Channel 4 News report, explains on the broadcaster’s Web site, al-Bayda was a mainly Sunni Muslim village that embraced the uprising against President Assad soon after it started in March 2011, despite being surrounded by pro-government towns and villages.

The village attracted little notice until May 2011, when opposition activists obtained shocking video recorded by a pro-government militiaman during a security crackdown there that showed protesters being kicked, beaten and stomped on in al-Bayda’s main square.

 

Video posted online by Syrian opposition activists showed protesters being abused in the village of al-Bayda in May, 2011.

Later that month, as The Lede reported, state-controlled television channels tried to discredit that footage, claiming that it was either staged to undermine the government or filmed in Iraq and showed abuses by American soldiers and Kurdish peshmerga fighters. That effort at damage control was undermined, however, when activists responded by releasing video of one of the men shown being abused in the footage, a Bayda resident named Ahmad Bayasi, standing in the same location and holding up his Syrian identity card.

As Channel 4 News reported later in 2011, Mr. Bayasi was subsequently arrested and appeared on state television making what looked like a forced statement that he had never been abused.

 http://bcove.me/kj0vvobo

According to the Human Rights Watch report, “at least 9 men, 3 women and 14 children” from the extended Bayasi family were executed in al-Bayda during the raid by security forces on May 2 of this year.

(Source / 13.09.2013)

IMF predicts “challenging” and “dim” economic future for Palestine

A report released Thursday [September 12, 2013] by the International Monetary Fund (IMF) on the economic situation in the West Bank and Gaza says that worrying trends have continued despite the optimism of renewed peace negotiations.

The IMF has been providing policy advice to the Palestinian Authority since 1994. (Photo: Wikipedia)
The IMF has been providing policy advice to the Palestinian Authority since 1994. (Photo: Wikipedia)

Those recent “worrisome trends” include “slowing growth, high unemployment, and large fiscal deficits.”

The report states that if the status quo is maintained, “economic prospects are dim”, and it questions the viability of the West Bank and Gaza’s public finances “if the current model of financing persistently large deficits with unpredictable aid flows is maintained.”

The IMF report recommends that the authorities reduce the fiscal deficit “significantly” over time, and that government spending be made more “growth-friendly.”

Furthermore, the report contends that “the economy would benefit from increased donor aid during a transitional period, and a broad-based and sustained easing of restrictions, not linked to specific projects, by Israel.”

According to the IMF, real GDP growth dropped from 11 percent in 2010-11 to 5.9 percent in 2012, and economic activity was undermined by “broadly unchanged Israeli restrictions in 2012 and political uncertainty.” Alarmingly, real GDP growth sank to 2.7 percent in the first quarter of 2013.

High unemployment is also a major concern. In the second quarter of 2013, the unemployment rates in the West Bank and Gaza were 17 percent and 28 percent, respectively. Meanwhile, youth employment in the West Bank and Gaza “has reached a staggering 33 percent.”

The IMF predicts a “challenging” near-term outlook wherein weak growth will cause unemployment to rise further.

(Source / 13.09.2013)

Plannen Teeven: te weinig en te vaag

 

©Jorn van ek/AI

De plannen voor vreemdelingendetentie die staatssecretaris Teeven vandaag heeft gepresenteerd, zijn gebrekkig uitgewerkt en op veel punten ontoereikend. Zo blijven de detentielocaties lijken op gevangenissen, en is detentie van kwetsbare groepen, zoals kinderen, ouderen en mensen met psychische of fysieke problemen, nog altijd mogelijk.

De plannen van de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie bevatten op enkele punten potentiële verbeteringen. Het kabinet wil Europese regels over detentie beter wettelijk verankeren. Dit is mogelijk positief, maar dan moet wel uitdrukkelijk in de wet worden vastgelegd dat detentie alleen bij uitzondering mag worden gebruikt, en dat er steeds eerst wordt gekeken naar minder ingrijpende maatregelen. Amnesty juicht daarnaast de genoemde uitbreiding van de bewegingsvrijheid voor vreemdelingen in detentie toe. ‘Maar dit valt allemaal pas goed te beoordelen wanneer daarover verdere voorstellen door de regering worden gedaan’, aldus Eduard Nazarski, directeur van Amnesty International Nederland.

Teleurstellend

Over andere punten is Amnesty International ronduit teleurgesteld. Zo blijft opsluiting mogelijk van kwetsbare groepen zoals kinderen, ouderen, mensen met psychische of fysieke problemen en asielzoekers die in procedure zijn. Bovendien worden er geen maatregelen aangekondigd om herhaalde detentie tegen te gaan. Nazarski: ‘Zo kunnen ook in de toekomst vreemdelingen die niet zijn uitgezet steeds opnieuw, soms opgeteld jarenlang, in vreemdelingendetentie worden gezet.’

Vreemdelingendetentie – hoewel mogelijk met iets meer interne bewegingsvrijheid – blijft plaatsvinden in locaties die lijken op gevangenissen. Amnesty International heeft steeds aangegeven dat vreemdelingen zonder verblijfsrecht geen criminelen zijn. Als zij bij hoge uitzondering moeten worden opgesloten, moet dit in speciale locaties gebeuren waar ze zo veel mogelijk vrijheid genieten. De regering handhaaft echter de detentiecentra in Rotterdam, Schiphol en Zeist, die zijn gebouwd als penitentiaire inrichtingen.

De regering onderzoekt nog of visitatie door minder ingrijpende maatregelen kan worden vervangen. Visitatie een is grote inbreuk op de lichamelijk integriteit en heeft wat Amnesty International betreft geen plaats binnen vreemdelingendetentie. ‘Ik snap niet dat de regering de afgelopen maanden niet al een plan voor afschaffing van visitatie heeft geformuleerd’, aldus Nazarski.

(Source / 13.09.2013)

Strong resistance in Kafr Qaddum despite Israeli army repression

IMAG0023

Protesters marching along the road

The residents of Kufr Qaddum held their weekly Friday demonstration despite increased repression by the Israeli army in the last two weeks.

At approximately 10:00, more than 80 soldiers in nine military jeeps arrived in the village and positioned themselves on the top of the hill overlooking Kafr Qaddum and on the closed road that leads to the illegal Israeli settlement, Qedumim. The soldiers shot both tear gas canisters and sound bombs before the demonstration even began. Twenty-five year-old Nisfat Mahmoud Ishtawi was struck in the head with a tear gas canister and received medical attention.

During the midday call to prayers, soldiers overlooking Kafr Qaddum repeatedly shot tear gas in the direction of the mosque and many canisters fell into the yard and surrounding houses, despite the fact that there were no clashes with demonstrators at that time. Four weeks ago, Israeli forces fired tear gas directly into the mosque and many people attending the Friday prayer suffered from tear gas inhalation and had to receive medical treatment.

When the demonstration began, protesters from Kafr Qaddum and international and Israeli activists marched toward the closed road where they met extreme army repression. Israeli forces excessively fired tear gas, at times shooting tens of canisters at once toward the protest. Many protesters suffered from tear gas inhalation. As the army surrounded the protest, Israeli soldiers stationed themselves at the entrances of several houses and the residents were unable to leave or return to their homes due to the army presence. Moreover, Israeli forces continuously fired tear gas canisters inside and onto the roofs of several houses which border the road. Paramedics from Palestinian Medical Relief Society repeatedly came to the aid of residents suffering from tear gas inhalation in their own homes, including children and the elderly.

As protesters attempted to reach the area of the road closure on the eastern edge of the village, Israeli forces brought a bulldozer and several army jeeps to prevent the demonstration from continuing. When the demonstration ended, no protesters were arrested and the injured were expected to make a full recovery.

kufr qaddum last week 3

Last week, Israeli forces shot large amounts of tear gas canisters at protesters

The army has been stepping up attacks on Kafr Qaddum in recent weeks. Last week the army were very aggressive on the demonstration gathering on the hill and firing teargas canisters at a low level so demonstrators would not be able to see them when fired, increasing the chance of being hit and seriously injured. In that same demonstration, the army drove jeeps down the road firing multiple teargas canisters at people, injuring demonstrators and journalists. One man was hit on the head by a teargas canister and a journalist was shot in the foot. Activist Murad Ishtawi was also shot in the leg and had to be taken to hospital and is still recovering from his injury. The jeeps were driven far into the village where the soldiers shot indiscriminately. One teargas canister broke through the window of a house and the inhabitants, who were the sick, elderly, women and children, had to be helped to evacuate, suffering from suffocation from the gas.

On the 11th September the Israeli occupation forces invaded Kafr Qaddum at 3.30am where they arrested three people, 21 year-old Maen Taha Amer Qdoumi, 24 year-old Fadi Basim Jomaa Qadoumi and 16 year-old  Ahmed Mohammed Barham Qadoumi as collective punishment for the ongoing demonstrations. The arrests show an escalation in aggression since the last arrest of three people on the 14th August including a 17 year-old child , Omran. Significant is the arrest of Ahmed, a minor, as children arrested are treated similarly to adults in the military court system and are disproportionately targeted for arrest by the Israelis.

last week kufr qaddum 2

One man was hit on the head by a teargas canister

Arrests and repression continually target the inhabitants of Kafr Qaddum who continue to resist the theft of their land. Demonstrations started in July 2011 after the road that connected the village to the main city of Nablus was made settler-only. Residents of Kafr Qaddum have to make a longer journey to the city which resulted in the deaths of two residents due to the delay of reaching the hospital in Nablus, showing the need and determination of demonstrators, for the historical road to be returned.

(Source / 13.09.2013)

UAE uses former Palestinian official to create Turkish ‘Tamarod’ movement

Mohamed Dahlan

It is claimed that Dahlan met young Turkish and Kurdish activists who oppose the government of Recep Tayyip Erdogan with the aim of establishing a Tamarod-style opposition movement in Turkey

An informed source in Palestine has claimed that former Fatah leader Mohamed Dahlan, who is currently a senior government advisor in the UAE, has visited Turkey and met opposition groups. The close aide to Dahlan said that the visit was planned by UAE Crown Prince Shaikh Mohamed bin Zayed and that the ex-Fatah official entered Turkey using a false passport.

It is claimed that Dahlan met young Turkish and Kurdish activists who oppose the government of Recep Tayyip Erdogan with the aim of establishing a Tamarod-style opposition movement in Turkey. The ultimate intention, it is believed, is to complete the overthrow of Islamist movements in the region by toppling Hamas in Gaza and Erdogan’s government in Turkey. The UAE backed the military coup which overthrew the Islamist government of Dr Mohamed Morsi in Egypt.

Turkey has opposed the coup since the beginning in a stance which has angered Gulf States, especially Saudi Arabia and the UAE. The government in Ankara is being targeted to be overthrown.

The UAE cancelled investment projects worth $12 billion in Turkey as a result of Erdogan’s opposition to the coup in Egypt. According to media source Asrar Arabia, it is not unusual for UAE government actions to lead to business losses for companies in the emirates.

Dahlan is a former prominent official in the Palestinian Authority (PA) and the secularist Fatah movement. As a result of his internal conflict with PA President Mahmoud Abbas, as well as his failure to undermine the Hamas government in Gaza, he was dismissed from the authority and Fatah and now lives in the UAE.

(Source / 13.09.2013)

Syrië ratificeert Verdrag Chemische Wapens

By Engelbert Luitsz              ©              (http://www.alexandrina.nl/?p=2433)

This time it’s Syria, last time it was Iraq. Obama chose to accept the entire Pentagon of the Bush era: its wars and war crimes.
John Pilger

democracy_cartoon

Verdrag versus gedrag

De BBC meldde gisteren dat Syrië documenten heeft overhandigd aan de Verenigde Naties voor het ratificeren van het Verdrag Chemische Wapens. De kop is zakelijk: ‘VN ontvangt Syrische documenten chemisch verdrag’. Ook maar eens op de Jeruzalem Post gekeken en daar luidde de kop: ‘Syrië zegt dat het het verdrag voor een ban op chemische wapens heeft geratificeerd’, (nadruk van mij, EL). Het stuk staat vol verdachtmakingen, zowel aan het adres van Assad als aan dat van Poetin, wiens open brief aan het Amerikaanse volk in de New York Times wederom voor veel paniek heeft gezorgd in het VS/Israël-kamp.

Zeer interessant is ook dat de JP wel melding maakt van het feit dat Syrië een van de zeven landen was die in 1997 het verdrag niet hebben geratificeerd, maar verzuimt te melden dat Israël ook tot die landen behoorde en tot op de dag van vandaag niet alleen dat verdrag maar ook vele andere weigert te erkennen (meer daarover straks). De zes landen die het verdrag nog steeds niet erkennen zijn Israël, Myanmar, Angola, Egypte, Noord-Korea en Zuid-Soedan. De Joodse Staat is hier weer eens in goed gezelschap.

Niet geheel onverwacht besluit het artikel met een citaat van premier Erdogan van Turkije die Assad alleen als een massamoordenaar en leugenaar kan zien. Turkije is militair gezien de tweede macht na de Verenigde Staten binnen de NAVO en dat verklaart ongetwijfeld de houding van onze Turkse vriend.

Het Verdrag Chemische Wapens stelt duidelijk dat een land binnen 30 dagen volledige inzage moet geven in het arsenaal aan chemische wapens. Dat is ook wat president Assad heeft toegezegd. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry wees dat echter boos van de hand en dreigde zelfs met militair ingrijpen indien Assad zich aan die voorwaarden houdt. Het is vooral Kerry die keer op keer dreigende taal uitslaat in een poging zijn blunder goed te maken. Wat we bijna zouden vergeten in al dit tumult is natuurlijk dat Kerry ook nog steeds betrokken is bij het “vredesproces” met de Palestijnen. In zijn hoedanigheid van slaafje van de zionistische lobby zal hij dan ook flink op z’n donder hebben gekregen voor deze vertraging in de bouw van de “veiligheidszone” rondom Israël.

Frans Timmermans

De briljante Franse duizendpoot Jean Cocteau zei eens over vrije geesten dat de maatschappij hen eerst probeert verrot te slaan, als dat mislukt probeert ze hen te vergiftigen en als dat ook niet werkt worden ze overladen met eerbetoon.

Wie Timmermans gisteren bij Nieuwsuur zag en tenenkrommend diens leugens en hypocrisie moest aanhoren kon iets later op Canvas kijken naar de boeiende documentaire Inside Job, waarin we een beeld krijgen van hoe de elite in staat is een wereldwijde crisis te veroorzaken en zelf buiten schot blijft. Het is een blauwdruk voor allerlei processen en systemen die de mens steeds machtelozer lijken te maken. Timmermans leek vroeger aan de kant van de slachtoffers te staan, maar is weggepromoveerd naar een comfortabele leugenstoel bij de machtige elite.

Timmermans ziet Poetin als een hypocriet, omdat deze het Amerikaans Exceptionalisme dat Obama predikt niet onverdeeld omarmt. Timmermans beweert “aanwijzingen” te hebben dat Assad achter de gifgasaanval op 21 augustus zat. Deze heeft Timmermans via de Amerikanen ontvangen (en deze gaan weer terug op de Israëlische geheime dienst). Een cirkelredenering dus. Timmermans kan er echter niets over zeggen, want dan zou hij “mensen in gevaar kunnen brengen”. Timmermans praat alsof het VN-rapport uitsluitsel zou moeten geven, wat niet kan, omdat de VN geen mandaat heeft om te bepalen wie er verantwoordelijk is. Timmermans praat alsof een mogelijke betrokkenheid van Assad een rechtvaardiging zou inhouden voor een aanval die wellicht tot een confrontatie met de Russen zal leiden, nog afgezien van het veel grotere leed dat de Syrische bevolking zal treffen indien de VS/Israël daar hun gang mogen gaan. Timmermans is zich niet bewust van het feit dat er mogelijk ook een morele kant aan de zaak zit.

Timmermans vraagt zich geen moment af of de Verenigde Staten en Israël wel de juiste instanties zijn om morele oordelen te vellen over anderen. Nederland zit ook tot aan z’n nek in lugubere wapentransacties en steun aan allerlei dictaturen in het kielzog van onze Amerikaanse vrienden. Dat er af en toe een zondebok wordt aangewezen zoals Frans van Anraat zegt niets over de manier waarop onze rechtsstaat functioneert, dat zijn slechts afleidingsmaneuvres. Timmermans heeft het niet over alle terroristische, anti-democratische groepen die zogenaamd tegen Assad vechten, maar die in werkelijkheid uit goed  betaalde huurlingen bestaan. Timmermans heeft het niet over het grotere plaatje, waarin Iran uiteindelijk op de knieën gedwongen moet worden en dat daarom hun enige bondgenoot in het Midden-Oosten, Syrië, eerst kapot gemaakt moet worden. De beroemde journalist John Pilger haalt in een recent artikel de voormalige Franse minister van Buitenlandse Zaken Roland Dumas aan, die al in juni dit jaar zei dat de operatie in Syrië een lange geschiedenis heeft. Wat er nu gebeurt is al lang geleden voorbereid, het is een vooropgezet plan.

Timmermans kwaakt sinds zijn benoeming tot minister mee met de kikkers in de vijver die hem voedt.

Ludo de Brabander schreef een interessant artikel op Knack, waarin nog maar eens wordt uitgelegd welke landen allemaal bloed aan hun handen hebben als het om (chemische) wapens gaat. Uiteraard doet Nederland vrolijk mee. Hij stelt zich terecht de vraag: “Willen de VS en Frankrijk wel een uitweg uit de crisis in Syrië?“.

Israël

Zoals ik al eerder meldde deinst de zionistenlobby in de Verenigde Staten er niet voor terug de gifgasaanval in Syrië te vergelijken met de Holocaust. Dat kan geen praktisch argument zijn aangezien Syrië geen gevaar is voor Israël, laat staan voor de Verenigde Staten. Het moet dus wel een moreel argument zijn. Heeft Israël enig recht van spreken?

We vergeten even de oorlogsmisdaden tegen de Palestijnen in Palestina en Libanon. We vergeten even de “extrajudicial killings“, ook wel “targeted killings” genoemd, wederom in Palestina natuurlijk, maar ook op allerlei andere plekken in de wereld. We kijken gewoon even naar Israël als het goede voorbeeld wanneer het om internationale verdragen gaat.

Clusterbommen, chemische en nucleaire wapens

Witte fosfor is een van de meest gruwelijke wapens die je kunt inzetten tegen een burgerbevolking. De stukjes fosfor die overal terechtkomen branden dwars door het lichaam heen tot op het bot. Israël heeft tenminste twintig fosforbommen gebruikt gedurende operatie Gegoten Lood die eind 2008 begon tegen 1,5 miljoen weerloze Palestijnen die gevangen zaten in de Gazastrook.

Witte fosfor is uiteraard een chemisch product, maar omdat het niet specifiek in het verdrag vermeld staat als chemisch wapen, werd The Observer gedwongen tot een rectificatie toen de krant een vergelijking maakte tussen de chemische wapens in Syrië en het gebruik van witte fosfor door Israël in de Gazastrook. Niet verrassend, ook daar is natuurlijk geen gebrek aan hooizakken, gewetenloze advocaten (de Engelsen hebben daar de term shyster voor, maar brammetje of hooizak mag ook).

  • Nog op 9 juli jongstleden bepaalde het Hooggerechtshof in Israël dat het gebruik van witte fosfor in dichtbevolkte gebieden toegestaan is.
  • Het Verdrag Chemische Wapens is door Israël niet geratificeerd.
  • Het non-proliferatieverdrag is door Israël niet ondertekend, maar bijvoorbeeld wel door Iran! (Het gaat hierbij om verspreiding, ontwapening en het recht om kernenergie voor vreedzame toepassingen te gebruiken). Vorig jaar nog werd met 174 stemmen vóór, 6 onthoudingen en 6 stemmen tegen een resolutie aangenomen om Israël te dwingen inspecteurs toe te laten. Israël legde deze resolutie naast zich neer, naast de 60+ andere die het onwenselijk vindt*.
  • Het Verdrag inzake clustermunitie is door Israël niet ondertekend. De Verenigde Naties schat dat 40% (van de 4 miljoen!) van de door Israël gebruikte clustermunitie in Libanon tijdens de oorlog van 2006 niet is ontploft tijdens het bombarderen. Er blijven dus ook lang na de gevechten slachtoffers onder de burgerbevolking vallen.
  • Daarnaast zijn er nog biologische wapens en ongetwijfeld wapens die geheim zijn. In de Gazastrook zijn bijvoorbeeld DIMES gebruikt, dit zijn bommen die een soort wervelwind creëren waardoor mensen in de buurt aan stukken gescheurd worden. Het duurde een tijdje voordat de chirurgen daar begrepen wat er aan de hand was met de slachtoffers. WikiPedia heeft een lijstje met Israëlische massavernietigingswapens, even onvolledig als angstaanjagend.

 Mini en Maxi

Barak Obama:

Amerika is niet de politieagent van de wereld, maar als we met bescheiden middelen en weinig risico kunnen voorkomen dat kinderen vergast worden, en daarmee op termijn kunnen zorgen dat ze veiliger zijn, dan moeten wij volgens mij in actie komen.

Dat maakt ons exceptioneel. Laat ons, met bescheidenheid, doch beslist, die essentiële waarheid niet uit het oog verliezen.

Vladimir Poetin:

Het is extreem gevaarlijk mensen aan te moedigen zichzelf als exceptioneel te zien, wat de motivatie ook is. Er zijn grote en kleine landen, arme en rijke, sommige met een lange democratische traditie en sommige die nog op zoek zijn naar democratie. Zij verschillen ook in hun beleid. Wij zijn allemaal verschillend, maar als we Gods zegen vragen moeten we niet vergeten dat God ons allen gelijk geschapen heeft.

Als Obama zo doorgaat zal Poetin blijven winnen op punten. Alles wat je – terecht – tegen Rusland kunt inbrengen als het gaat om het gebruik van geweld, het schenden van mensenrechten, het steunen van kwalijke regimes, het onderdrukken van dissidenten, geldt in dezelfde of in meerdere mate voor Amerika.

Uiteindelijk gaat dit hele conflict over het feit dat er nog maar twee staten in het Midden-Oosten zijn die zich niet hebben onderworpen aan de Amerikaans-Israëlische machtshonger, of hun handlangers zijn geworden, namelijk Iran en Syrië. Het is misschien kiezen tussen twee kwaden, maar op dit moment lijkt de keuze voor Rusland en China meer garantie te bieden voor een vreedzame oplossing dan de keuze voor de VS/Israël.

De definitieve test voor beide machtsblokken kan er pas zijn wanneer Syrië zich tot een volwaardige democratie zou ontwikkelen. Of is dat nu juist waar alle heersers uiteindelijk het meest bevreesd voor zijn: ware democratie?

Engelbert Luitsz

* In december vorig jaar werd met een overweldigende meerderheid een resolutie van de Verenigde Naties aangenomen waarin Israël werd opgeroepen het non-proliferatieverdrag (NPT) te ondertekenen en waarnemers toegang te verlenen tot nucleaire faciliteiten. Dit verdrag moet de verspreiding van kernwapens beperken. Met 174 stemmen vóór, 6 onthoudingen en 6 stemmen tegen was er geen onduidelijkheid over de positie van de Algemene Vergadering. De tegenstemmers waren uiteraard Israël, de Verenigde Staten en een paar vazalstaten van de VS, zoals Micronesië.

Resist Israel’s unjust system, don’t operate within it

Posters against the Prawer Plan in Akka (Acre).

This summer has seen many activities by a youth-driven movement based in the part of Palestine that Zionist forces seized in 1948. Today, this area is generally called Israel. We prefer to call it the 1948 occupied territories.

The focus of this movement has been the Prawer Plan, a major offensive aimed at uprooting Palestinian Bedouins.

The statistics are overwhelming. The Prawer proposal aims to expropriate 800,000dunams of Palestinian-owned land in the Naqab (Negev) desert (a dunam is equivalent to 1,000 square meters), displace up to 40,000 Bedouins and destroy 36 villages.

“Days of rage” were organized on 15 July and 1 August, with central protests held in the Naqab and in the north of historic Palestine, such as the towns of Sakhnin and Wadi Ara.

These protests have succeeded in drawing local and international attention to the threats posed by the Prawer proposal, and mobilized youth to take to the streets, including many who were not politicized. They also managed for the first time in a while to unite efforts across the fragmented sections of Palestinian society for one cause, as Palestinians in the 1948 territories, the West Bank and Gaza Strip all organized protests on the days of rage.

Great potential

Away from the virtual world, the mobilizing efforts on the ground have great potential. These include organizing campaigns, handing out out flyers in communities and towns, stenciling graffiti and the utilization of multimedia to produce creative, informative videos aimed at breaking the psychological fear barrier and the attitude that protesting doesn’t achieve anything. As one activist based in Jerusalem said, “My town hasn’t seen political graffiti since the second intifada.”

Palestinian political parties and politicians within the 1948 territories have inevitably tried to co-opt the protests for their own interests, and even tried to dictate when to disperse or end a protest, as was the case in the Naqab demonstration in July. However, there is a perception that these politicians and parties are finding themselves led by the youth instead of the other way around. And if the movement grows stronger then a power shift would emerge, where the official leadership would have little say in a popular resistance movement.

Stopping the Prawer plan was the ultimate demand of the nascent movement. This limits its potential to encompass broader issues such as opposition to “peace” negotiations with Israel, solidarity with political prisoners and the struggle against land theft and colonization in the whole of Palestine.

Despite the popular slogan, Prawer is not a “second Nakba” — a repeat of the ethnic cleansing conducted by Zionist forces in the 1940s. Rather, it is the consequence of systematic and entrenched Israeli colonialism, and should be treated as a symptom of such and not as an isolated problem.

Confined by citizenship

The struggle against Prawer tends to view the plan within a legal framework, as damning proof that Israel, the self-professed democracy, discriminates against its “Arab citizens.”

This stems from the fact that Palestinian politicians and most activists in the 1948 territories, who carry Israeli citizenship, remain confined by the boundaries of the citizenship discourse. This serves to normalize the situation of Palestinians with Israeli citizenship as if they are not under occupation.

Mainstream Palestinian politicians have not only accepted Israeli citizenship, but they have also strengthened this notion by adopting a liberal discourse that portrays the struggle of Palestinians as one for equality, better services and more political and civil rights. The national liberation concept is almost entirely absent from their agendas.

The relationship between Palestinians and Israel is not that of a citizen and a state; it is a relationship between a colonized and a colonizer. The scope of the rights of the colonized may vary; some colonized may have more rights than others but that does not mean that these Palestinians are not colonized.

Opposing the use of the citizenship discourse is not just a matter of semantics, dialectics and rhetoric. It has a long-reaching practical effect. It influences the entire frame of activism within Palestinian society.

There is a huge difference between fighting the state by using its laws and fighting outside the system, as Palestinians are not fighting to make the system more equitable. The fight is to destroy the entire system. It is a struggle for liberation; discrimination is just a syndrome, and not the biggest or the core problem.

The citizenship discourse is also dangerous in the way Palestinians from the 1948 territories perceive the struggle and their role in it. Many still believe that it’s possible to play within the laws of Israeli democracy. For example, they apply for permits before holding protests, or conduct training sessions on what rights Israel has granted Palestinians who are arrested.

Charade of democracy

To ignore the context of colonialism and use the basis of citizenship as the main weapon of our battle helps buttress Israel’s charade of democracy and citizenship, even if unwittingly.

Despite the perceived sense of enthusiasm among large sections of the youth involved in the burgeoning movement, there remain significant shortcomings. The movement has so far failed to capitalize on and sustain the momentum and transform it into a long-term and popular campaign inclusive of the different Palestinian causes.

What prevents this movement from developing into a sustainable one that will not be dismissed as merely a “spark” is that it operates within the basis of Newton’s third law: for every action there will be a reaction.

Movement-building requires more than online activism and occasional days of rage. It requires a clear vision and long-term strategic planning. It necessitates building alliances and networks from the bottom up through community work and reengagement with the people most affected by the policies being resisted. This explains why there was not a strong position on or outgrowth from the demolishing of al-Araqib village for the 53rd time following the first day of rage on 15 July.

Being stuck in the trap of reacting to events is not limited to the protests against Prawer. This has been a setback for short-lived Palestinian “uprisings” in the 1948 territories, as was evident in the Land Day strike in 1976, and what became to be known as the October uprising in 2000, when 13 Palestinians were murdered by Israeli occupation police.

Long-term vision

The lack of a long-term vision resulted in the swift quelling of these uprisings. Instead of expanding, the protests narrowed to seeking accountability from the Israeli state, and gave a false sense of satisfaction that partial goals were achieved.

Another feature of the movement against Prawer was the massive social media hype and euphoria surrounding the protests. While it is important to create publicity on such a crucial matter, it becomes nothing more than hype if it is limited to the alternate reality of social media. This can lead to detrimental factors such as the glorification of individual activists, who are portrayed as superstars instead of keeping low profiles and studying the faults and successes and determining ways to build a stronger movement.

The arrests of activists were also over-hyped; most of those arrested during such protests spent a very short time in prison, usually overnight, and despite the high cost to discourage people from protesting, their bails were covered. Furthermore, the emphasis on relative achievements such as the frontline role of women in protests — as if that was a new phenomenon — and the direct confrontations with the Israeli police tended to be exaggerated and out of proportion to what was still a fledgling movement.

These are by no means patronizing observations. Rather, they stem from the urgent need to recognize the similarities between other youth movements in Palestine that surfaced as the Arab uprisings spread in 2011, and that have either declined completely or reached a point of stagnation, as a result of a missing clear vision and almost a complete lack of on-the-ground mobilizing.

To ensure that the Prawer movement will not be an isolated spark in the larger context of Palestinian resistance, these actions should be used as a springboard to encompass a more inclusive activist movement for other Palestinian causes, and gain from the experiences of past initiatives such as the Ramallah-based 15 March movement in 2011. That initiative was botched due to similar factors as those we have already outlined, in addition to its attempt to replicate actions from other countries such as Egypt, while ignoring or failing to see that the context of Palestine differs drastically.

Learning process

The March 15 protests were organized both against the policies of the Palestinian Authority and the Israeli occupation in locations such as Qalandiya checkpoint. Later on, activists from the disbanded movement participated as individuals in protests in front ofOfer prison. Mistakes were made, opportunities waiting to be grabbed were wasted, a shared vision was missing, strategies and mobilization were elusive. But in the end, it’s all a learning process.

One model that could be built on is the expanding campaigns focusing on the right of returnfor Palestinian refugees. These campaigns not only seek to educate younger generations about and in ethnically cleansed villages in the 1948 territories, but also plan to transform symbolic actions into realities by moving into those villages full time.

Kick-started by youth with family connections to the Galilee village of Iqrit in 2011, the movement swelled to include youth camps that were set up in the ethnically cleansed villages of Kufr Baram, Ghabisiyya and Miar.

These initiatives carry with them a long-term vision and sustainable movement-building, which do not always find that mainstream media attention is the top priority, especially in the beginning stages. These are the efforts which will pave the way forward for other youth movements throughout Palestine.

(Source / 13.09.2013)

UN chief slams Syrian president

Ban Ki-moon, speaking at UN event in New York, says Assad has committed “crimes against humanity”.

Ambulance drivers and medics have been attacked, arrested, tortured or disappeared, a UN report said
UN Secretary-General Ban Ki-moon has heavily criticised Syrian President Bashar al-Assad in unguarded comments made during a UN event.

Speaking at the International Women’s Forum on Friday, Ban said Assad has “carried out many crimes against humanity” and that there must be “accountability” once war is over.

He also expressed his predictions for the chemical weapons report on Syria, due to be presented to him in the coming days.

“I believe the report will be an overwhelming report that the chemical weapons was used,” said Ban.

Al Jazeera’s diplomatic editor James Bays, reporting from the UN in New York, said it appeared that Ban believed he was speaking off the record.

“The UN secretary-general was speaking at an event, the International Women’s Forum, and the proceedings of that event were being broadcast around the UN on the internal television system,” he said.

“But, it seems Ban Ki-moon thought it was a private event.”

Our correspondent said the remarks offered some insight into what the UN and its leader really thought about Syria and Assad.

“He is normally very measured in expressing his views on Syria, because of his role in the UN,” he said.

“It seems from these unguarded comments that Ban believes he knows what he is going to hear.”

Hospitals targeted

The secretary-general’s comments came as a separate UN report was released saying Syrian government forces are bombing and shelling hospitals in rebel-held areas to prevent sick and wounded from getting treatment, acts which constitute war crimes.

Forces loyal to President Bashar al-Assad purposefully denied people medical care as a “weapon of war”, UN investigators added in a report released on Friday.

 

They also had details of a smaller number of incidents when rebel forces attacked hospitals.

According to the UN report on hospital attacks, they started as violence mounted in Syria’s civil war in early 2012 and were continuing, it added.

Neither Assad’s nor rebel forces immediately responded to the report’s allegations, to be discussed on Monday in Geneva at a debate at the UN Human Rights Council.

The Syrian army has occupied hospitals, using them as bases for snipers, tanks and soldiers, according to the report.

Ambulance drivers, nurses and doctors have been attacked, arrested, tortured or disappeared in “insidious” violations of international law.

“Intentionally directing attacks against hospitals and places containing the sick and the wounded and against medical units using the Red Cross or Red Crescent emblem is a war crime in non-international armed conflict,” the independent investigators said, referring to a legal term for civil war.

Patients beaten

Patients had also been beaten, burned with cigarettes and tortured to death in a military hospital in Mezzeh, Damascus, it said.

 

In-depth coverage of escalating violence across Syria

The team of 20 human rights experts, led by Brazilian Paulo Pinheiro, was not allowed into Syria but interviewed more than 2,000 Syrian refugees, defectors, former patients and health staff in neighbouring countries over the past two years.

In Aleppo, Tal Rifat public hospital was destroyed by air strikes in April 2012 and field hospitals that tried to provide care were attacked by fighter jets from May to August, they added.

Field hospitals in Deraa have been under constant shelling this year, killing doctors and patients, according to the report.

Although the scale of documented abuses by rebel forces appeared to be far smaller, there were increasing indications some armed groups failed to respect medical personnel and neutrality of health facilities, the report said.

The al-Qaeda-affiliated group Jabhat al-Nusra detained the head doctor of a field hospital in northern Aleppo city for several days in April 2013 after he refused to display their banner in the hospital, it said.

The Free Syrian Army attacked the National Hospital in Deraa in May 2013, apparently because 50 patients were believed to be linked to the government, according to the report.

(Source / 13.09.2013)

20 jaar Oslo-akkoorden – meer dan een half miljoen Israëli in bezette gebieden

Op 13 september 1993, ondertekenden de Israëlische premier Rabin en Yasser Arafat, leider van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) in Washington de ‘Oslo I-akkoorden’, een ‘principeverklaring’ voor Palestijns zelfbestuur. Van bij het begin waren de Israëlische nederzettingen een stok in de wielen van het vredesproces.
De bezetting van Israel gaat door
Israëlische doelbewuste dagelijkse agressie tegen Palestijnen blijft onbestraft

Twintig jaar later is het aantal Israëlische kolonisten in Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever – de door Israël bezette gebieden – verdubbeld en lijkt een Palestijnse staat verder af dan ooit.

Er wonen intussen meer dan een half miljoen Israëli in de bezette gebieden. Het opnieuw opstarten van de vredesonderhandelingen in de zomer van 2013 is eigenlijk een farce, als de Israëlische regering tegelijk de bouw aankondigt van nog eens 1.200 wooneenheden op de Westelijke Jordaanoever en in Oost-Jeruzalem, en aanspraak lijkt te blijven maken op minstens 40 procent van de bezette Westelijke Jordaanoever.

Volgens het internationaal recht zijn alle nederzettingen in bezet gebied illegaal, met inbegrip van Oost-Jeruzalem. De Vierde Conventie van Genève verbiedt een bezettingsmacht haar bevolking te verplaatsen naar het bezette gebied (art. 49).

Nederzettingen hebben een enorme impact op de Palestijnse samenleving. Hun inplanting gaat gepaard met de afbraak van huizen, gedwongen verhuizingen, fysieke barrières, de ongelijke toegang tot zuiver water en de inbeslagname van vruchtbare grond.

Waardig werk is in deze omstandigheden onmogelijk. In 2011 werd een recordaantal aanvallen door kolonisten geregistreerd. Er vielen tientallen Palestijnse gewonden en er werden meer dan 10.000 bomen (vooral olijfbomen) omgehakt. Tegelijkertijd wordt er een gescheiden infrastructuur opgebouwd voor de twee verschillende bevolkingsgroepen die in hetzelfde gebied leven. Verschillende scholen, ziekenhuizen, wegen … En verschillende rechtssystemen.

De internationale gemeenschap blijft dubbelzinnig. In woorden wordt het nederzettingenbeleid afgekeurd. Maar in de praktijk wordt dat beleid nog altijd op verschillende manieren gesteund.

De EU bevestigde herhaaldelijk het illegaal karakter van de nederzettingen en noemde ze een obstakel tot vrede. Sinds vorig jaar gaat men zelfs een stapje verder, en neemt de Unie de directe en indirecte steun onder de loep door de import en verkoop van producten uit nederzettingen te bekijken, de financiële voordelen en transacties die nederzettingen mee doen floreren en de samenwerking tussen privé-instellingen.

De ministers van Buitenlandse Zaken hebben zich geëngageerd om een eind te maken aan de steun voor de nederzettingen door Europese instellingen. Toch is er ook op EU-niveau nog een lange weg te gaan. De Unie draagt nog altijd bij tot de leefbaarheid van de nederzettingen aangezien er geen systematisch onderscheid wordt gemaakt tussen Israël en de illegale nederzettingen.

Ook België veroordeelde herhaaldelijk het nederzettingenbeleid. De nederzettingen worden beschouwd als een fundamenteel obstakel op weg naar de tweestaten-oplossing. Op deze manier biedt België alvast lippendienst aan de positie van de EU.

Verder dan lippendienst geraakt men voorlopig niet. Dat de zaak op verschillende beleidsdomeinen en op verschillende beleidsniveaus moet bekeken worden, is echt geen excuus.

“Het is hoog tijd dat België en de EU de daad bij het woord voegen en elke steun aan het illegale nederzettingenbeleid identificeren en uitschakelen”, stelt Bogdan Vanden Berghe, directeur van 11.11.11 in naam van het Midden-Oosten Overleg.

“Men kan nu meteen concrete maatregelen nemen m.b.t. de import en verkoop van producten uit de nederzettingen. Men kan de nederzettingen uitsluiten uit de bilaterale relaties met Israël. Men kan een eind maken aan financiële transacties en steun.”

De Belgische NGO’s gooien in de komende maanden het debat in de politieke arena. “We willen, in samenwerking met het parlement de discussie op de spits drijven”, zegt Rabab Khairy van het CNCD.

“We zullen dat doen in samenspraak met vertegenwoordigers van de VN, de EU, onze eigen overheid, met mensen uit de civiele maatschappij van Palestina en Israël. En we zullen dat doen op basis van een stevig rapport over de kwestie.”

Het is de bedoeling een beter inzicht te krijgen op de steun van België aan illegale nederzettingen, maar vooral om te maken dat er concrete maatregelen worden genomen om deze steun te stoppen.

(Source / 13.09.2013)

10 reasons why diplomatic solution is unlikely in Syria

Over the past few days, there has been a tremendous wave of optimism that it may be possible for war with Syria to be averted. Unfortunately, it appears that a diplomatic solution to the crisis in Syria is extremely unlikely.

Assad is certainly willing to give up his chemical weapons, but he wants the US to accept a bunch of concessions that it will never agree to. And it certainly sounds like the Obama administration has already decided that “diplomacy” is going to fail, and they continue to position military assets for the upcoming conflict with Syria. Meanwhile, Saudi Arabia, Qatar and Turkey are all going to continue to heavily pressure the Obama administration. They have invested a huge amount of time and resources into the conflict in Syria, and they desperately want the US military to intervene. Fortunately, overwhelming domestic and global opposition to an attack on Syria has slowed down the march toward war for the moment, but unfortunately that probably will not be enough to stop it completely. The following are ten reasons why war is almost certainly coming…

#1 Assad wants a guarantee that he will not be attacked by the United States or by anyone else before he will give up his chemical weapons.

That is extremely unlikely to happen.

#2 Assad is not going to agree to any chemical weapons deal unless the US stops giving weapons to al-Qaeda terrorists and other jihadist rebels that are fighting against the Syrian government.

That is extremely unlikely to happen.

In fact, according to the Washington Post, the US has been ramping up the delivery of weapons to jihadist rebels in Syria…

The CIA has begun delivering weapons to rebels in Syria, ending months of delay in lethal aid that had been promised by the Obama administration, according to US officials and Syrian figures. The shipments began streaming into the country over the past two weeks, along with separate deliveries by the State Department of vehicles and other gear – a flow of material that marks a major escalation of the US role in Syria’s civil war.

#3 Assad is suggesting that the Israelis should give up their weapons of mass destruction.

That is extremely unlikely to happen.

#4 The Syrian “rebels” desperately want the US military to intervene in the war in Syria. In fact, that was the entire reason for the false flag chemical weapon attack in the first place.

The “top rebel commander” is now declaring that the Free Syrian Army “categorically rejects the Russian initiative”, and he is calling on the United States to strike the Assad regime immediately.

#5 Saudi Arabia desperately wants the US military to intervene in Syria. The Saudis have spent billions of dollars to support the rebels in Syria, and they have been lobbying very hard for an attack.

#6 Qatar desperately wants the US military to intervene in Syria. Qatar has also spent billions of dollars to support the rebels in Syria, and it has been reported that “Arab countries” have even offered to pay for all of the costs of a US military operation that would remove Assad.

#7 Turkey has wanted a war which would remove Assad for a very long time. And CNN is reporting that Turkey has moved troops to the border with Syria in anticipation of an upcoming attack.

#8 Many members of the US Congress want this war. Senators John McCain and Lindsey Graham are virtually foaming at the mouth, and Robert Menendez, the Chairman of the Senate Foreign Relations Committee, said that he “almost wanted to vomit” after reading Russian President Vladimir Putin’s plea for peace in the New York Times.

#9 Obama does not want to look weak, and he seems absolutely obsessed with starting a war with Syria. For the moment, he has been backed into a corner diplomatically by Russia, but the Obama administration is already laying the groundwork for making it look like “diplomacy has failed”. According to CNN, US Secretary of State John Kerry is already talking about the “consequences” that will happen when the Syria deal falls apart…

Any agreement reached must be “comprehensive,” “verifiable,” “credible” and “able to be implemented in a timely fashion,” Kerry said, adding that “there ought to be consequences if it doesn’t take place.”

#10 There have been reports that US soldiers are now receiving orders to deploy to Syria. For example, the following is from a recent article by Paul Joseph Watson…

For the moment, Obama and Kerry will dance around and make it look like they are considering peace. They will try to get Congress to authorize a strike “if diplomacy fails.”

But they already know that diplomacy is going to fail. Once they are ready, Obama will declare that the conditions for war set forth in the congressional authorization have been fulfilled and then he will start raining cruise missiles down on Syria

(Source / 13.09.2013)