De ondergang van het Nederlandse ‘humane’ asielbeleid

Twee uitgeprocedeerde asielzoekers in het geniep Nederland uitgesmeten, een doodziek asielzoekertje sterft nadat ze is uitgezet en nu weer een Armeense familie ‘spoorloos’ in de bossen van Gilze-Rijen.

Op de sites van het Brabants Dagblad en Omroep Brabant staat het verhaal te lezen van de familie Gasparyan uit Armenië.  Volgens deze media zwerft de familie al een maand rond in de bossen bij Gilze, omdat de familieleden bang zijn uitgezet te worden.
Elk normaal mens zou dit verhaal aan het hart moeten gaan, bij mij in ieder geval wel . Daarbij komt dan nog dat ik geboren en getogen ben in Gilze-Rijen. Onderzoek naar een oplossing leid mij langs verschillende instellingen, die (bijna) allemaal tot de conclusie zijn gekomen, dat zoiets niet kan, maar dat men met handen en voeten is gebonden aan het landelijk beleid (gemeente en AZC).

De familie Gasparyan is uitgeprocedeerd en werd opgevangen in de familieopvang van het AZC Gilze; dat mocht omdat ze een minderjarige zoon hadden. Echter deze jongen is onlangs achttien geworden en dit hield in (uitgeprocedeerd en zoon ouder dan 18) dat de familie niet meer kon (lees: mocht) blijven. Volgens een contactpersoon bij Vluchtelingenwerk heeft de familie ervoor gekozen om zelf weg te gaan; de Brabantse media spreekt dit echter tegen. De familie kon in feite nergens heen en is in de bossen terechtgekomen en heeft contact gezocht met StOB (Stichting Ongedocumenteerden Breda)en de media. De stichting was vandaag niet bereikbaar, maar bij de landelijke stichting LOS (Landelijk Ongedocumenteerden Steunpunt) wist men te vertellen dat ze het verhaal net gehoord hadden. De medewerkster van LOS was van mening dat er genoeg opvang zou zijn in Breda en in Rijen en dat “dit geen humaan beleid is en dat men er mee aan de slag ging”. Later werd de uitspraak over genoeg opvang aangescherpt, er zou genoeg opvang zijn voor families met minderjarigen (die door de overheid verplicht opgevangen moeten worden), maar dat de noodopvang in Breda en in Rijen mogelijk wel overvol zouden kunnen zijn.

Ook de coördinator PR en media van de gemeente Gilze-Rijen beaamde dat “dit geen humaan beleid is”, maar gaf aan dat hij dit ‘als mens’ zei. Geen humaan beleid, maar de gemeente is gebonden aan het landelijk beleid van Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, de heer Teeven. De gemeente was verrast van het artikel, maar had deze ochtend wel gesproken over de familie Gasparyan. Er kwam een toezegging dat de gemeente een signaal zou afgeven aan de gemeente Breda, omdat het AZC op het grondgebied van Breda zou staan.

Bij het AZC Gilze was men bekend met het artikel en de contactpersoon Vluchtelingenwerk gaf aan dat ze bekend was met het dossier van de familie Gasparyan. Aangezien de familie uitgeprocedeerd was en de zoon achttien was geworden, was er – vanuit de overheid gezien – geen opvang meer mogelijk op het AZC. Volgens Vluchtelingenwerk zou de noodopvang overspoeld worden met aanvragen van asielzoekers. Het LOS daarentegen had aangegeven dat er genoeg opvang zou moeten zijn. In hetzelfde gesprek werd gemeld dat meneer Gasparyan medische problemen zou hebben; de Brabantse media wisten zelfs te melden dat hij hartproblemen heeft, niet zonder medicijnen kan en dat zijn situatie levensbedreigend is. Ook deze medewerker wilde kwijt dat ze  ‘als mens’ moeite heeft met dit beleid.

Al bij al worden er vanuit het werkveld geluiden opgevangen dat men ‘problemen heeft met het zgn. ‘humane’ asielbeleid van de heer Teeven, maar gebeurt er verder niet veel en gaat men verder met het ‘beleid van zo snel mogelijk van die ellendige probleemgevallen af zien te komen’; worden uitgeprocedeerden in het geniep in een charter gepropt om in een ver land gedumpt te worden waar ze niet welkom zijn en moeten vrezen voor hun levens; verdwijnen hele families van de Nederlandse maatschappelijke kaart, duiken onder in bossen, waarna ze opgejaagd worden.

Het wordt tijd dat de Nederlandse politiek de ogen opendoet en de staatssecretaris op het matje gaat roepen om zijn ‘humane’ asielbeleid; wederom naar de Tweede Kamer roepen, maar nu echt eens doorgevraagd wordt over al die gevallen die wij ‘als mens’ wel weten, maar waarschijnlijk in Den Haag nog niet bekend zijn.

Nagekomen bericht van LOS: “in Breda is absoluut NIET genoeg opvang voor Ongedocumenteerden. Een paar jaar geleden is de gemeente gestopt met het financieren van de gemeentelijke noodopvang Vluchtbed. In humanitair schrijnende gevallen zouden ze wel  hulp verlenen, maar in de praktijk blijkt dus dat ze dat helemaal niet doen. Met als gevolg dat mensen/ gezinnen hun toevlucht in het bos zoeken. STOB heeft al  diverse keren individuele gevallen onder de aandacht van de gemeente gebracht, daar doen ze niets mee. STOB krijgt geen gemeentesubsidie.”

© KhamakarPress

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *