Omar Barghouti: ‘Recht op terugkeer is hét belangrijkste onvervreemdbare recht van Palestijnen’

Omar Barghouti is een Palestijnse commentator en mensenrechtenactivist. Hij is een van de oprichters van de Palestijnse Campagne voor de Academische en Culturele Boycot van Israël (PACBI) en de Palestijnse BDS-campagne (Boycot, Desinvestering en Sancties) tegen Israël. Daarover schreef hij een boek. Tijdens zijn recente bezoek aan Nederland sprak hij met Max van Lingen.

Je noemt het recht op terugkeer de lakmoesproef voor de erkenning van de Palestijnse rechten. Waarom is dat recht zo belangrijk?

Vijftig procent van de Palestijnse bevolking leeft in ballingschap buiten de historische grenzen van Palestina. 12 procent woont in Israël en 38 procent in de Westelijke Jordaanoever en Gaza. Van die 38 procent is nog eens 40 procent vluchteling of intern ontheemd. In totaal bestaat de Palestijnse bevolking voor 69 procent uit vluchtelingen.

Dat is precies waarom het recht op terugkeer hét belangrijkste onvervreemdbare recht is van de Palestijnen. Zonder het recht op terugkeer kan het Palestijnse volk het recht op zelfbeschikking niet uitoefenen. Het komt de zionisten natuurlijk erg goed uit als we ons slechts richten op de bezetting. Maar ik ben niet geïnteresseerd in de mening van zionisten. Onze rechten zijn onvervreemdbaar, en ze zijn gerechtvaardigd binnen het internationaal recht. We zullen ervoor blijven strijden totdat we ze kunnen realiseren.

Het lijkt alsof je niet veel verwacht van een mentaliteitsverandering onder de Israëlische bevolking?

We hebben wel degelijk de hoop dat er een verandering zal plaatsvinden. Maar we denken niet dat we de Israëlische bevolking kunnen overtuigen door een dialoog of met de zogenaamde vredesprojecten zolang ze voordeel hebben bij de bezetting. Die les trekken we uit de geschiedenis. Israël is niet anders dan andere kolonistenstaten in de wereld, zoals Zuid-Afrika onder de apartheid, Frans Algerije en Brits Ierland. Kolonisten geven nooit hun macht en privileges op zonder massale en langdurige druk.

Die druk kan op verschillende manieren worden uitgeoefend, bijvoorbeeld door gewapend verzet of burgerverzet. BDS is een van de belangrijkste vormen daarvan. Het is per definitie een geweldloze vorm. Maar het is niet de enige vorm, het vult de andere vormen van verzet aan. Volgens het internationaal recht mogen we met alle middelen in verzet komen, zolang we de mensenrechten respecteren.

De strategie van de BDS-beweging is erop gericht om vanuit grassroots-organisaties een massale, wereldwijde solidariteitsbeweging op te bouwen om op basis daarvan de prijs van de bezetting te verhogen. Wanneer dat gebeurt zullen ook joodse Israëli’s zich bij ons gaan aansluiten. In Zuid-Afrika sloten ook veel Afrikaners zich aan bij het ANC toen de boycotcampagne goed op gang kwam.

Maar treft de boycotcampagne niet de verkeerde mensen? We spreken ons tenslotte ook uit tegen de blokkade van Gaza. Is hier geen sprake van collectief straffen?

Moreel gezien kan verzet, ongeacht onze kritiek erop, niet worden gelijkgesteld aan het geweld van de onderdrukker. Zoals Paulo Freire al aangaf, is de onderdrukker de initiator van het geweld. De BDS-campagne richt zich bovendien niet op individuen, maar op instituten en de staat. Sommige mensen brengen daartegenin dat als je een bedrijf treft, je ook de mensen treft. Doordat het bedrijf inkomsten verliest wordt het gedwongen om mensen te ontslaan.

De logica hierachter is dat instituten ook menselijk zijn omdat ze uit mensen bestaan. Maar dat is de prijs van de bezetting en apartheid. Uiteindelijk is het doel van verzet dat het pijn doet. Maar de schuld daarvan ligt bij het systeem van onderdrukking. Als de onderdrukking beëindigd wordt, stoppen wij ons verzet en kunnen de Israëli’s banen behouden.

Ik werd onlangs met eenzelfde argument geconfronteerd door een vrouw die aangaf dat zij als marxist BDS niet kan steunen omdat het de rechten van arbeiders raakt. Dit is wat ik ‘wit marxisme’ noem. Het gaat ervan uit dat alleen witte arbeiders rechten hebben. Wanneer je de rechten van Israëlische arbeiders wil beschermen terwijl ze betrokken zijn bij een systeem van onderdrukking, ben je niet geïnteresseerd in de rechten van Palestijnse arbeiders.

Maar hoe zit dat dan met bijvoorbeeld Iran of Syrië? Dat zijn toch ook onderdrukkende regimes?

Met medeplichtigheid komt verantwoordelijkheid. Als belastingbetalers dragen Nederlanders bij aan de bezetting. Jullie regering is onderdeel van het probleem doordat het Israël militair, academisch, economisch, cultureel en financieel steunt. De Nederlandse medeplichtigheid bij het Israëlische systeem van bezetting, kolonialisme en apartheid gaat heel diep. Daarom rust er een grote verantwoordelijkheid op de Nederlandse bevolking om zich tegen dat beleid te keren.

Nederland is niet medeplichtig aan de onderdrukking in Iran of in Syrië. Natuurlijk moeten we als mensenrechtenactivisten, of we nu Palestijns, Nederlands of Zuid-Afrikaans zijn, de mensenrechten overal steunen. Maar je moet de meeste energie richten daar waar je de grootste verantwoordelijkheid hebt. Een ander belangrijk verschil is dat er geen oproep is om Iran te boycotten vanuit de Iraanse maatschappij.

In het Palestijnse geval roept een meerderheid van de Palestijnse maatschappij op tot verschillende vormen van boycot: alle politieke partijen, NGO’s, vakbonden, vrouwengroepen, studentengroepen en vluchtelingenorganisaties. De boycot geeft gevolg aan een oproep van de onderdrukte. Je besluit echter niet zomaar als activist om de Iraanse bevolking te helpen door Iran te boycotten. Dat is namelijk nogal paternalistisch. Laat hen je vertellen wat je moet doen.

Er is ook kritiek op de BDS-campagne. Norman Finkelstein bijvoorbeeld noemt de BDS-beweging een sekte en zegt dat het eigenlijke doel de vernietiging van Israël is.

Ik reageer liever niet op uitspraken van Finkelstein omdat ik enorm veel respect heb voor zijn verleden. Hij heeft een lange en glanzende geschiedenis van steun voor de rechten van Palestijnen. Maar ik kan wel op de argumentatie in het algemeen reageren, want ook anderen gebruiken deze. Het is een zionistische argumentatie die ook door de Israëlische ambassades wordt gebruikt.

Wanneer je termen als vernietiging gebruikt, roept dat beelden op van moord, bloedvergieten en genocide. Maar we hebben het hier over het ondermijnen van onderdrukking. Als een systeem wordt vernietigd door de invoering van gelijkheid, dan zegt dat vooral iets over dat systeem. Maar vernietigde gelijkheid Zuid-Afrika? Nee, het vernietigde het Zuid-Afrikaanse apartheidssysteem. Heeft gelijkheid het Zuiden van de Verenigde Staten vernietigd? Nee, het vernietigde de segregatie. De BDS-beweging wil het systeem ondermijnen van apartheid, bezetting en de ontkenning van rechten van vluchtelingen.

Critici zien jouw eigen steun aan de één-staat-oplossing desondanks als bewijs hiervoor.

Binnen het Nationale BDS Comité (BNC), wat de grootste Palestijnse coalitie is, leven uiteenlopende ideeën over de één- of tweestatenoplossing. De meerderheid van de betrokkenen is voor de tweestatenoplossing. Het is dus simpelweg niet waar dat één staat het echte doel is van de BDS-campagne. Als de mensen en organisaties die de BDS-beweging leiden er in meerderheid niet voor zijn, hoe kan het dan wel je doel zijn?

Wel ben ik persoonlijk voor een één-staatoplossing. Ik heb tenslotte recht op een eigen mening en ik verkondig al dertig jaar dat ik voor een één-staatoplossing ben, in de vorm van een democratische, seculiere eenheidsstaat binnen de historische grenzen van Palestina.

Ik denk namelijk dat dit de enige manier is om het recht op terugkeer – als onderdeel van de rechten van de inheemse, Palestijnse bevolking – te verenigen met de ‘verworven rechten’ van de kolonisten, de joodse Israëli’s. Met verworven rechten doel ik op burgerrechten, culturele rechten en mensenrechten.

Maar dat betreft geen recht op zelfbeschikking van de kolonisten. Kolonisten kunnen enkel het recht op zelfbeschikking verwerven door onderdeel te worden van de inheemse maatschappij. Denk bijvoorbeeld aan de blanken in Cuba. We zeggen nu dat het Cubaanse volk het recht heeft om zijn eigen toekomst te bepalen, daarbij horen zwarten, blanken en de oorspronkelijke bevolking. Maar de blanken hebben, net als in Zuid-Afrika, geen apart zelfbeschikkingsrecht als groep. Dat gold evenmin voor de Britten in Ierland. Het is een recht dat is voorbehouden aan de inheemse bevolking.

Je besteedt in je boek veel aandacht aan de academische boycot. Waarom vind je dat zo belangrijk?

Het westerse beeld van Israël is grotendeels gebaseerd op zijn academische en culturele interventies. De Israëlische academische instituten spelen de sleutelrol in de vorming van het beeld van Israël als ‘democratisch’ en ‘verlicht’. Door ons daarop te richten, pakken we een centrale pijler aan van het Israëlische onderdrukkingsapparaat.

Tot voor kort hadden we op dit terrein maar één grote, zichtbare overwinning: de beëindiging van de banden van de Universiteit van Johannesburg met de Ben-Gurion Universiteit. Maar er is de afgelopen tijd veel veranderd. Enkele weken terug heeft de Associatie voor Aziatisch-Amerikaanse Studies, een vakorganisatie, de academische boycot aanvaard. Dat dit juist in de Verenigde Staten gebeurt is van enorm belang. Daarnaast omarmen steeds meer studentenorganisaties, van de Universiteit van Sydney tot de Belgische Francofone Studentenorganisatie, de academische boycot. De academische boycot begint daardoor nu ook zichtbaar te groeien.

Naast de zichtbare boycot is er ook een onzichtbare, ‘stille’ boycot. Hiermee wordt gedoeld op academici die weigeren om naar Israël te gaan voor conferenties zonder daaraan ruchtbaarheid te geven. Dat gebeurt veel, maar Israël laat ons natuurlijk niet weten hoe vaak dit gebeurt en hoe effectief het is. Maar soms vangen we daarvan een glimp op. Vorig jaar waren de Israëlische media lyrisch over een conferentie voor medici die ‘eindelijk’ de boycot doorbrak. Wij hadden geen idee dat de boycot in het veld van de geneeskunde effectief was. Er zijn veel meer voorbeelden.

Tot slot: Nederland is een klein land en erg pro-Israëlisch. Heeft het zin om ook hier een BDS-beweging op te bouwen?

De publieke opinie in Nederland is aan het verschuiven. Dat gaat weliswaar langzaam, maar het gebeurt wel. We zien dat steeds meer jongeren niet langer accepteren dat Israël boven het internationaal recht staat en moet worden beschermd. Zij wijzen het denkbeeld af dat we vanwege de Holocaust en de Nederlandse medeplichtigheid daaraan de andere kant moeten opkijken wanneer Israël fouten maakt. Desondanks gaat de Nederlandse medeplichtigheid heel diep. Er is een web van medeplichtigheid in de vorm van handel in wapens, landbouwproducten, enzovoorts. Door dat aan te pakken kan de Nederlandse BDS-campagne veel invloed uitoefenen.

Het boek van Omar Barghouti is verkrijgbaar bij LeesLinks. De Nederlandse BDS-campagne wordt met name georganiseerd door DocP.

(Source / 20.05.2013)

Hebron NGO receives award for outstanding work

BETHLEHEM (Ma’an) — A Palestinian NGO in Hebron has received an award for outstanding work in its field, a statement said Monday.

The Hebron Youth Development Resource Center received a 2013 Clubhouse Kudos Award for its outstanding results in the area of mentor recruitment and retention.

The award was presented by US-based NGO The Computer Clubhouse, which implements youth projects to develop technological skills.

“It’s a privilege to pay tribute to the outstanding work of the Hebron YDRC. This award honors the creativity, innovation, and commitment that the Clubhouse demonstrates on a daily basis to encourage and support youth members of the local community,” said Gail Breslow, director of the Computer Clubhouse Network.

The Hebron YDRC implements social, cultural and sports programs for young people.

(Source / 20.05.2013)

Palestinians hold off on U.N. agency membership

The U.N. General Assembly voted overwhelmingly in November to upgrade the Palestinians from U.N. observer to non-voting member state

A top official says Palestinians have done all the legal work necessary to join 63 U.N. agencies, conventions and treaties, but haven’t applied yet mainly to give the U.S. peace effort a chance to succeed.

Chief Palestinian peace negotiator Saeb Erekat said Monday that Palestinians have done “everything” to enable President Barack Obama and Secretary of State John Kerry to succeed, and “there is a good opportunity now.”

Kerry is heading to the Mideast this week to advance his two-month effort to restart Israeli-Palestinian peace talks.

The U.N. General Assembly voted overwhelmingly in November to upgrade the Palestinians from U.N. observer to non-voting member state, but have not begun seeking membership for Palestine in U.N. agencies – a move opposed by both Israel and the United States.

(Source / 20.05.2013)

Een schrikbarend verhaal

By Marianna Laarif

Een schrikbarend verhaal:
Wees niet de volgende…!

Dit onvoorstelbare maar waargebeurde verhaal is in het Islamitische jaar 1408 (1987) gebeurd. In dat jaar kwam een jongeman met een videoband in zijn hand naar mij toe. Deze jongeman was kapot door wat zijn familie had mee moeten maken. Een hele familie die ten gronde is gegaan door romantische beloftes die nooit zijn nagekomen. Dit is echter niet het eerste verhaal van dit soort dat ik ooit te horen heb gekregen. Helaas hebben meerdere moslimmeisjes uit bekende families in veel landen zulke nachtmerries moeten verdragen. Voor sommigen eindigden deze nachtmerries in psychiatrische inrichtingen en voor anderen was het einde fataal. Ik zal jullie in ieder geval vertellen wat er met het nichtje van de bovengenoemde jongeman is gebeurd. Het verhaal heb ik in een brief van haar gelezen. Zij gaf deze brief de titel:

De videoband die mijn leven vernietigde
Het meisje van wie ik de naam wegens privacy niet kan noemen studeerde psychologie aan de universiteit. Zij had drie zussen die allemaal het voortgezetonderwijs volgden. Haar vader verdiende zijn kost in zijn winkeltje. Onder haar studiegenoten was het meisje bekend om haar integriteit en haar goede moraal en goed gedrag. Maar… Laat ons haar verhaal aandachtig lezen:
‘Toen ik op een dag onderweg was van de universiteit naar huis, kwam ik een zeer verzorgde man tegen. Hij keek naar mij alsof hij mij kende en sprak tegen mij met een zachte stem. Ik wilde hem absoluut geen aandacht geven, maar hij bleef mij achtervolgen. Hij bleef herhalen dat hij mij al een hele tijd had gevolgd en dat hij met mij wilde trouwen. Uit angst begon ik sneller te lopen totdat ik bijna struikelde. Ik begon te zweten toen hij mij bleef achtervolgen. Het was de eerste keer dat mij zoiets overkwam. Ik was erg gefrustreerd toen ik thuis aankwam.

Die middag had ik niks kunnen doen. Ik bleef maar denken, ik was te bezorgd en kon die nacht niet slapen. De volgende dag toen ik klaar was met colleges stond diezelfde man bij de uitgang van de universiteit naar mij te glimlachen. Net als de dag daarvoor volgde hij mij en probeerde hij mij tegen te houden. Een paar dagen later vond ik een briefje dat hij blijkbaar kort voordat ik thuis aankwam bij mijn voordeur had neergelegd. Ik wist niet wat ik met die envelop moest, omdat ik niet wist wat erin stond. Ik raapte uiteindelijk met trillende handen de envelop op. Ik maakte hem open… Het was een bericht met liefdevolle woorden en verontschuldigingen. Hij had geschreven dat hij spijt had van de achtervolgingen. Ik wist eerst niet wat ik met die brief moest. Ik had de brief toch maar gescheurd… een paar minuten later ging de telefoon af. Ik nam op en hoorde dezelfde jongen praten…

Hij vroeg mij of ik zijn brief al had gelezen. Ik vertelde hem dat problemen zou krijgen met mijn familie als hij mij niet met rust liet. Een uur later belde hij weer op. Hij smeekte mij om naar hem te luisteren. Hij vertelde mij dat hij een goede intentie had en dat hij een gezin wilde stichten. Hij liet mij ook weten dat hij rijk was en dat hij bereid was al mijn wensen te vervullen. Ik begreep van hem dat bijna al zijn familieleden waren overleden. Ik moet toegeven dat ik op dat moment medelijden met hem kreeg. Ik begon begrip voor zijn situatie te tonen. Na dat telefoongesprek verwachtte ik elke dag een telefoontje van hem. Dat laatste telefoongesprek bracht hem dichterbij. Ik had de volgende dag les. Na mijn colleges liep ik naar buiten en bleef rondkijken met de hoop dat hij buiten stond te wachten. Hij kwam dagen lang niet opdagen. Na een tijdje kwam ik hem opeens wel tegen buiten de universiteit… ik was dolblij. Wij gingen samen in zijn auto een rondje rijden. Ik had een heel raar gevoel toen ik bij hem in de auto zat. Ik voelde me alsof ik niet meer mezelf was. Ik kon opeens niet meer nadenken… Het was alsof hij mij onder controle had… Ik geloofde opeens alles wat hij mij vertelde, vooral wanneer hij mij vertelde dat wij voor altijd samen zouden zijn… dat wij onder één dak als een gelukkig echtpaar zouden leven. Het klonk zo mooi. Elke keer wanneer hij zei dat ik zijn vrouw was begon ik al te fantaseren en begon ik mij dat gelukkige leven voor te stellen. Maar niet lang daarna begon mijn nachtmerrie!

We gingen zoals gewoonlijk in zijn auto een rondje rijden… alleen deze keer gingen we niet naar de stad. We reden samen naar een appartement. Ik durfde niks te zeggen om niet preuts over te komen. Het appartement was goed ingericht… ik was wel zenuwachtig. We gingen samen in de woonkamer zitten. Ik was de volgende gezegde van de profeet Mohammed vrede zij met hem helemaal vergeten: “Als een man en een vrouw zich in een (gesloten of afgelegen) ruimte afzonderen is de shaytaan altijd de derde.” (Overgeleverd door Tirmidhi Z). Maar de shaytaan had mijn hart verdoofd met al die mooie woorden van die jongen. Ik werd heel erg verleid toen hij dichterbij mij kwam. Ik wil niet in details vertellen wat er daarna volgde. Daarna stond ik op… maar het was gebeurd… het was te laat. Ik raakte kwijt wat elk fatsoenlijk meisje probeert te beschermen. Ik schreeuwde huilend tegen hem en zei: “Wat heb je met me gedaan!”. Hij zei: “Maak je nou geen zorgen, je bent mijn vrouw”.

Ik antwoordde: “Hoe kan ik in Allahs naam jouw vrouw zijn als er nog geen huwelijkscontract is!”. Hij beloofde mij dat er zo snel mogelijk een huwelijkscontract zou komen. Ik ging huilend naar huis. Ik had echt helemaal geen kracht in mijn benen… Ik kon amper lopen… Ik had het gevoel dat ik van binnen brandde. “Oh mijn God, wat heb ik gedaan? Wat ben ik stom geweest!, bleef ik herhalen. De hele wereld werd duister voor mij… Ik bleef oneindig huilen in mijn kamertje. Ik volgde voor een tijdje geen colleges meer en uiteindelijk stopte ik met mijn studie. Mijn situatie werd alleen erger… Niemand thuis wist wat er met mij was gebeurd. Ik bleef hopen dat die jongen zijn beloftes uiteindelijk nakomt. Dagen gingen voorbij, maar voor mij waren het meer weken dan dagen. Ik had bijna de hoop opgegeven dat alles ooit goed zou komen, toen uiteindelijk de telefoon afging terwijl ik in mijn kamer zat.

Ik nam gelijk op voordat iemand anders thuis opnam. Alle hoop kwam naar boven toen ik de stem van die jongen door de telefoon hoorde. Hij zei met een zachte stem: “Ik wil met je een afspraak maken… het is erg belangrijk”. Ik werd ontzettend blij, omdat ik mij niets belangrijker kon voorstellen dan het huwelijk. Hij stond al te wachten toen ik bij de plaats waar we hadden afgesproken aankwam. Hij had een sacherijnig gezicht. Hij reed naar mij toe en ik stapte in. Het eerste wat hij zei was: “Het huwelijk kun je vergeten!”. Zonder er bewust van te zijn gaf ik hem een klap in zijn gezicht… Ik zag de vlammen uit zijn ogen komen van woede. Ik zei: “Ik dacht dat je mij had opgebeld om alles recht te zetten, maar zo te zien ben jij iemand die nooit van normen en waarden heeft gehoord!”. Toen ik uit wilde stappen zei hij: “Wacht even” en liet mij een videoband zien. Hij zei met een dreigende stem: “Je moet vooral zo doorgaan… met dit bandje zal ik jouw leven kapot maken”. Ik vroeg hem wat er op die videoband stond. Hij zei spottend dat het een verassing was die hij niet wilde verklappen. Hij wilde dat ik zelf zag wat er op die band stond. We gingen naar datzelfde appartement… Ik moest wel mee… Ik moest weten wat er op die band stond. Wallahi!

Ik raakte bijna bewusteloos toen ik zag wat er op die band stond. Die jongen had alles opgenomen wat we die ene avond in het appartement hadden gedaan… Ik was even in een andere wereld toen ik mezelf op dat bandje zag… Alles werd stil om me heen… Ik keek om naar die jongen en zei: “Wat wil je mij nou aandoen, laffaard, rotzak! “. Hij antwoordde heel koel: “Er is niks aan de hand…, een paar verborgen cameras hebben dit werk gedaan…, als je meewerkt zal je echt niks overkomen…, maar als je koppig en interessant gaat doen dan kan het fout lopen”. Ik stortte in elkaar… Niet alleen ik ging eraan, maar mijn hele familie. Ik kon niks doen… Om mezelf en de reputatie van mijn familie te redden moest ik gewoon meewerken. Met meewerken bedoelde hij dat ik voor hem moest gaan werken als prostituée. Ik moest elke dag van de ene man naar de andere om geld voor hem te verdienen. Mijn familieleden wisten nergens van, omdat zij mij altijd vertrouwden. Die jongen had kopietjes van die videoband gemaakt, waarvan één exemplaar in de handen van mijn neef terecht kwam. Kort nadat mijn neef mij op die videoband zag, kwam mijn hele familie achter het verhaal. Ook de mensen in onze buurt kregen uiteindelijk alles te horen.

Ik verliet ons huis voor goed. Later kwam ik er achter dat mijn vader en mijn zussen ook verhuisd waren. Ik kwam ook later te weten dat ik niet het enige slachtoffer van deze jongen ben geweest. Het enige waar ik op dat moment aan kon denken was wraak. Ik ging op mezelf wonen in een kamer. Die jongen had op de ene of andere manier mijn adres achterhaald en kwam dus op een dag dronken naar mij toe. Ik maakte gebruik van het feit dat hij helemaal dronken was en stak hem dood. Ik had een jongen gedood die eigenlijk een duivel in de gedaante van een mens was. Ik heb andere meisjes verlost van deze jongen die ook hun leven had kunnen vernietigen. Ondanks zijn dood heb ik mij nooit beter gevoeld… Door de spijt die ik heb blijft mijn hart branden. Maar aan die spijt heb ik niks. Ik heb mijn verhaal op papier gezet om alle meisjes die liefdesbriefjes ontvangen of die mooie beloftes horen van jongens te waarschuwen. Ik wil alle meisjes voor die valse romantische telefoongesprekjes waarschuwen. Tegen elk meisje wil ik het volgende met nadruk zeggen: als er een jongen naar je komt om je uit te vragen met wat voor smoesje dan ook, plaats dan mijn verhaal voor je ogen. Denk aan mijn verhaal dat mij en mijn familie heeft kapot gemaakt, denk aan mensen die om jou geven, je familie en je ouders en denk aan de laatste woorden die mijn vader op zijn sterfbed zei: “Ik zal haar tot op de Dag des Oordeels nooit vergeven”. Oorverdovend en hartverscheurend!

Dit verhaal werd verteld door sheikh Ahmed Ben Abd al-Aziz al-Hosain. Deze sheikh is bekend onder de moslims en is een vertrouwenspersoon

Israeli forces issue demolition orders to Bedouins in Yatta

HEBRON (Ma’an) — Israeli forces issued demolition orders to seven Bedouin families in south Hebron on Monday, locals said.

Israeli military vehicles raided an area east of Yatta and issued the orders to Bedouin families from the al-Hathalin tribe, witnesses told Ma’an.

Salim Eid al-Hathalin, Muatasim Suleiman al-Hathalin, Halima Salim al-Hathalin, Khalil Shuib al-Hathalin, Ali Muhammad al-Hathalin, Salim Muhammad al-Hathalin and Eidah al-Hathalin all received demolition orders for several semi-permanent structures.

(Source / 20.05.2013)

Israel to demolish car dealership in Jerusalem

JERUSALEM (Ma’an) – Israeli bulldozers demolished a car dealership in the Sheikh Jarrah neighborhood of Jerusalem and an apartment in Shufat refugee camp allegedly built without a permit, residents said.

The owner of the car dealership, Muhamad al-Julani, said he was shocked when he received a call from the Israeli side informing him that he had to remove 65 cars from the site ahead of the demolition.

Israeli troops surrounded the Sheikh Jarrah neighborhood at 5:30 a.m. accompanied with dogs and bulldozers preparing to demolish the dealership, a Ma’an correspondent observed.

He added that the owner was removing cars from the site.

Julani told Ma’an that he tried to get a permit for three years. His case is pending in the court and he is “totally shocked” by the decision to demolish the site without informing him officially.

Meanwhile bulldozers in Shufat demolished an apartment that was allegedly built without a permit.

(Source / 20.05.2013)

Israeli court postpones East Jerusalem eviction decision

JERUSALEM (Ma’an) — An Israeli court on Monday postponed a decision regarding the eviction of 10 people from their home in Sheikh Jarrah, East Jerusalem.

Muhammad Ayoub Shamasnah, the son of the home-owner, told Ma’an that the court did not make a final decision about the eviction and has postponed the case until further discussions.

The court suggested during the hearing that the family could remain in the property until the elderly parents die, but settlers who are targeting the property once the family is evicted refused the proposal, he added.

“We don’t count on the Israeli judiciary because over the years it has sided with settlers. Thus, we are worried about the eviction,” Shamasnah said.

The property is home to Muhammad Shamasnah, 82, his wife, their son Muhammad Ayoub and his wife and children, totaling 10 people.

In 2011, the Custodian for Absentee Property started legal proceedings to evict the 10-member Shamasnah family, claiming their rental contract expired in 2008.

The family provided evidence of rental payments dating back to 1972, but an Israeli magistrates court rejected an appeal by the family because they did not submit documents prior to 1968, and ordered their eviction on March 1.

Their lawyer has appealed to the Supreme Court, which has temporarily stayed the eviction and the family is now waiting for a final decision.

(Source / 20.05.2013)

Nasrallah ‘killer of Syrian people’ as tensions in Lebanon rise

The FSA says Hezbollah chief Hassan Nasrallah is “a killer of the Syrian people.”

 The rebel Free Syrian Army (FSA) held Hezbollah chief Hassan Nasrallah personally responsible for the situation in the Syrian border town of Qusayr, as sectarian tension was on the rise in neighboring Lebanon.

“We announced that Hassan Nasrallah will be held personally responsible for the current situation because he in person is meeting with all of [his fighters] before they head to Qusayr,” FSA spokesperson Louay Almokdad told Al Arabiya English. “We are today calling Nasrallah a killer of the Syrian people.”

Clashes between forces loyal to Syrian President Bashar al-Assad – along with Lebanese ally Hezbollah – and the rebels raged into a second day Monday in the strategic town of Qusayr, which is between Damascus and the coast.

“It has reached the audacity and extent of criminal behavior that Nasrallah met with 1,200 of his fighters in the southern suburbs [of Beirut] before they headed to [Syria],” the FSA spokesperson said, adding the Hezbollah chief has distributed “tokens of motivation on which Shiite slogans – Yatharat al-Hussein – were written to each of his fighters.”

“We are certain these are fighters of Hassan Nasrallah. They are no longer Hezbollah, they are fighters of Hassan Nasrallah and [Iran’s supreme leader] Ali Khamanei.”

However, the FSA spokesperson also said that, along with Hezbollah, were fighters from other Lebanese groups, including the Syrian Social Nationalist Party and the Baath Party.

The Syrian rebels have repeatedly warned that they will hit Hezbollah targets on Lebanese territory if the latter does not withdraw from Syria and have called on the Lebanese government to put a stop to Hezbollah intervention.

The Lebanese government: a state of paralysis

However, according to Imad Salamey – a professor of International Affairs at the Lebanese American University in Beirut, the Lebanese government cannot do anything to stop the powerful Party of God.

“The Lebanese government has been and continues to be in a state of paralysis, which mostly works in Hezbollah’s interest,” Salamey told Al Arabiya English on Monday. “The government cannot stop Hezbollah, and the [Lebanese] army stopping Hezbollah from intervening in Syria will definitely not be the case.”

“Hezbollah is being dragged further into the Syrian conflict, and it is not going to end in Qusayr,” he said, adding that the movement “was dragging Lebanon into a civil war.”

“[Hezbollah’s] involvement in the Syrian issue, no matter what the pretext, will only drag Lebanon into the conflict because the Lebanese are divided [on the issue].”

At least three people were killed and 40 injured in two days of fighting in Lebanon’s northern city of Tripoli, where an Alawite minority lives. Lebanese Sunnis mostly sympathize with the revolt against the government of Bashar al-Assad, whose minority Alawite sect is an offshoot of Shiite Islam.

A YouTube video uploaded on Monday purportedly showed the body of a Hezbollah fighter killed in the Syrian town of Qusayr.

The Lebanese Shiite party member was killed during an attempt to infiltrate the city along with regime troops backed by other Hezbollah members, Syrian rebels said.

He had a tattoo of a Shiite religious icon on his right arm, and wore a name tag that, according to rebels, said he was a Hezbollah member.

At least 40 Hezbollah fighters were killed in Qusayr late on Sunday, following clashes between Syrian rebels and regime forces that attempted to enter the town earlier in the day, sources told Al Arabiya on Monday.

Tens of Hezbollah members were wounded during the fight, and were taken to hospitals in Beirut, sources added.

(Source / 20.05.2013)

PA minister denies phone smuggling claims in Israeli jails

BETHLEHEM (Ma’an) — The Palestinian Authority minister for prisoners on Monday denied Israeli media reports alleging that the ministry is involved in illegally providing detainees with mobile phones.

A report published Monday by Israeli daily Haaretz said that it was discovered recently, during a trial in an Israeli military court, that Palestinian prisoners had obtained mobile phones to contact their families and speak with detainees in other jails.

The case started a year earlier, according to Haaretz, after phone store owner Nadir Salah was arrested in al-Khader village near Bethlehem, and said that he had bought phone lines from Cellcom and sold them after registering them in his name.

He sold the lines to a third party and paid the bill each month, but in 2008 noticed that the bills on three of the lines were noticeably high and decided to close the lines.

Shortly afterwards, he began receiving calls from Palestinian prisoners asking him to reopen the lines, and decided to capitalize on the arrangement.

He said he met with PA prisoners minister Issa Qaraqe and the pair organized a contract which involved Salah selling access to 50 phone lines to the PA Ministry of Prisoners for 1,850 shekels ($500) per month, of which Salah kept 25 percent.

Salah said that as phones were confiscated by Israeli prison services, the PA would ask him for more lines, which he provided.

Issa Qaraqe said the claims were hypothetical and false.

“It is part of Israeli incitement against Palestinian prisoners. The claims are baseless,” he told Ma’an.

(Source / 20.05.2013)

Gaza passengers sleep on cardboard for fourth day

GAZA CITY (Ma’an) – Palestinian passengers stranded at the Egyptian side of the Rafah crossing for a fourth day say they are suffering day and night.

Passengers told Ma’an on Monday that they were making do with cardboard and newspapers to sleep at night, and to avoid the heat of the sun during the day. Some sleep in mosques, and very few can afford to hire a hotel room in el-Arish.

Some passengers managed to cross to Gaza through smuggling tunnels.

“Thank God, I managed to come through tunnels despite the dangers. I had to do that because the situation at the Egyptian side of Rafah crossing is very difficult especially since I have my grandmother with me and she can’t wait there,” said one of the passengers who came through the tunnels.

“There are sick people, children, women and elderly people spending days without basic living requirements.”

A young man who came from the United Arab Emirates says hotel managers in el-Arish raised rates per room from 50 Egyptian pounds ($7) a night to 90 pounds ($12). He highlighted that some of the passengers ran out of money and don’t know what to do.

(Source / 20.05.2013)