Militaire dictatuur heeft geen plaats in de Islam

door Dr. Ahmad Shafaat (1983), vertaald door Henny A.J. Kreeft (2012)

In de Islam kan zelfs de regel van Gods religie niet worden opgelegd door middel van geweld. In een bekend vers van Surah al-Baqarah wordt gezegd:

“Laat er geen dwang zijn in de godsdienst (la ikraha fi ad-din).” (2:256)

Als gevolg van dit principe, wanneer  er niet-moslims in een Islamitische samenleving zijn,  kunnen zij niet worden gedwongen om moslim te worden of de Islamitische wet te volgen. Alleen mensen die vrijelijk  de Islam accepteren,  zijn gebonden door de gezegende en edele leringen. Nu dan, als Gods regel niet krachtig kan worden opgelegd aan mensen door wie dan ook, hoe kan dan een moslim dictator het recht hebben  om zijn heerschappij op te leggen door militaire macht?

In de voorbeeld periode van de vier recht geleide kaliefen was het gewoon ondenkbaar dat een individu, hoe goed of groot ook, de macht zou overnemen door gebruik van militair geweld. De vier kaliefen zelf waren gekozen staatshoofden die genoten van brede steun en respect. Hazrat Abu Bakr werd verkozen in een vrije en openbare bijeenkomst, terwijl Hazrat Omar, Uthman en Ali werden gekozen door gemeenteraden van vertrouwde oudsten van de gemeenschap. Wanneer de recht geleide kalief Amir Moe’awiyah zijn zoon nomineerde als heerser,  protesteerde de eigen kleinzoon van de profeet, Hazrat Imam Hussain, en zoals we allemaal weten zijn leven liever gaf in plaats van de regel van een man te aanvaarden die, naast andere fouten, niet aan de macht was gekomen op de juiste manier, dat wil zeggen door middel van de verkiezing en de steun van het volk.

Deze praktijk van de meest vooraanstaande metgezellen was in feite gebaseerd op expliciete leiding van de Heilige Koran die vereist dat zaken van de moslimgemeenschap worden uitgevoerd door participatie van het publiek. In een hoofdstuk getiteld Shura (overleg), de Heilige Koran zegt over de moslims dat:

“… Hun zaken worden gerund door onderling overleg.” (42:38)

Zelfs de profeet Mohammed zelf, die in deze wereld kwam met een autoriteit van God, wordt bevolen in de Koran:

“… Om raad mee te nemen (d.w.z. de mensen) op het gebied (van openbaar belang).” (3:159)

Uit het voorgaande blijkt dat in de Islam, macht behoort in de eerste plaats aan God en de mensen, zelfs het gezag van de profeet is afgeleid van deze twee primaire bronnen van macht. Als hij sprak of handelde als een boodschapper van God is zijn gezag afgeleid van God en als hij sprak of handelde als het hoofd van de gemeenschap is zijn gezag afgeleid van het volk, door wie de “raad” hij gebonden was. Omdat, nadat de Profeet Mohammed stierf, er geen andere boodschapper of profeet van God was, er niemand anders zal zijn die ooit in staat zal zijn om te spreken of met het gezag van God te handelen, zijn daarom van nu af aan alle Islamitische heersers als heersers (hoewel niet als individuen) volledig gebonden aan de raad en de wil van het volk.

Bij het uitvoeren van Shura in een samenleving, moet er werk van worden gemaakt, om zoveel mogelijk leden van de samenleving hierbij te betrekken als met de bestaande communicatiemiddelen  op een gegeven moment mogelijk is. Ook moet Shura worden gebruikt in de besluitvorming bij zoveel mogelijk zaken.

Op de eerste plaats moet door Shura worden beslist in een Islamitische samenleving natuurlijk de vraag wie de maatschappij gaat regeren. Een overheid die aan de macht komt, zonder geldige Shura heeft geen legitimiteit in de Islam, ook al zijn een aantal andere zaken via Shura geregeld. Bijgevolg is de praktijk van de Islamitische dictators die voor het eerst de macht te grijpen door militaire kracht en daarna een “Majlis-e-Shura” instellen of een gecontroleerde vorm van elementaire democratieën waar alleen adviezen gunstig voor de heerser mogen bestaan, deze  absoluut geen geldigheid in de Islam hebben.

Het inzicht hierboven uiteengezet zijn niet alleen de standpunten van deze onbelangrijke schrijver. Ze zijn ook de standpunten van de meerderheid van de gereputeerde Islamitische geleerden van alle leeftijden en plaatsen. Manlana A.A. Mawdudi (waarvan de aanhangers een keer helaas zich verbonden voelden met het dictatoriale bewind van de Pakistaanse militaire leider Zia) spreekt voor al deze geleerden als hij schrijft:

“Elke persoon in een Islamitische samenleving geniet de rechten en bevoegdheden van een Khalifa van God en in dit opzicht zijn alle mensen gelijk. Niemand heeft voorrang boven de andere of kan hem beroven van zijn rechten en bevoegdheden. Het bureau voor het uitvoeren van de zaken van de staat zal worden opgericht in overeenstemming met de wil van het volk en de autoriteit van de staat zal alleen een aanwas van de bevoegdheden van de mensen aan hem overgedragen. Hun mening zal doorslaggevend zijn bij de vorming van de regering, die zal worden uitgevoerd met hun  raad en in overeenstemming met hun wensen.  Wie hun vertrouwen wint,  zal de plicht en verplichting van het kalifaat in hun naam op zich nemen en als hij dit vertrouwen verliest,  zal hij moeten stoppen en buigen voor hun wil.  In dit verband is het politieke systeem van de Islam een perfecte vorm van democratie – zo perfect als een democratie ooit kan zijn”. (Islamitische manier van leven, blz. 44)

Natuurlijk, een Islamitische samenleving verschilt van een westerse democratie in het belangrijke aspect dat terwijl in de laatste de mensen hun eigen wetten en grondwetten te maken, in de eerste, de wetten en de grondwet zijn gebaseerd op goddelijke leiding. Maar dit betekent geenszins dat de wil en de wensen van het volk minder tellen in een islamitische samenleving dan in een westerse democratie, want  sinds de Islamitische samenleving wordt gevormd op het Koran principe: “Er is geen dwang in de godsdienst” ( 2:256), is het alleen door de vrije keuze en wensen van de mensen, dat de maatschappij haar wetten en de grondwet zullen voortvloeien uit de leiding van God zoals die door Zijn gezegende boodschapper zijn gegeven.

Waarom sommige moslims niet enthousiast zijn over de democratie

Democratie is net zo goed een eis van de Islamitische leer als gebed, zakat, onthouding van alcohol, woeker, ontucht, etc. Maar terwijl elke moslim het erover eens zal zijn dat de Islam gebed en zakat (het welzijn van belastingen) beveelt en alcohol, woeker, ontucht, etc.  verbiedt, zal een groot aantal moslims niet zeggen dat met dezelfde categorisatie de Islam een democratische systeem van de overheid voor een moslim maatschappij vereist. Er zijn twee redenen voor dit fenomeen.

Ten eerste, de democratie is een term die het meest gebruikt wordt in het niet-Islamitische seculiere Westen. Om deze reden hebben veel moslims de indruk dat het idee van democratie een eigenaardig westerse idee is dat vreemd is aan de Islam. Maar als, zoals we hierboven hebben aangetoond, de Islam vereist dat de regering van een moslimland het vertrouwen van de mensen zal hebben en dat de zaken moeten worden uitgevoerd door participatie van het publiek, dan is het idee van democratie helemaal niet vreemd aan de Islam, maar is het een essentieel onderdeel. Het is een van die ideeën die toevallig aanwezig zijn in zowel de westerse traditie en de Islam. Als we niet van de term democratie houden, kunnen we gebruik maken van een aantal andere termen  (zoals shuriyyah of ummatism), maar we kunnen het democratisch beginsel zelf niet verwerpen. Zo’n afwijzing zou neerkomen op een afwijzing van een aspect van de Islamitische leer.

Ten tweede, democratie is een zeer moeilijk systeem om te onderhouden. Moslims konden het niet onderhouden na de tijd van de vier recht geleide kaliefen, waarna de politieke macht in handen van autocratische heersers, sultans en koningen kwam. Daarna werd het gevaarlijk om naar  de democratische beginselen van de Koran en haar praktijk  te verwijzen door de toonaangevende metgezellen van de Profeet. Daarom bracht de Ulama (moslimgeleerden) meer en meer tijd door met het praten over persoonlijke aspecten van de Islamitische godsdienst – gebed, zakat, vasten, hadj, erfenis, enz., en vermeed nauwgezet het noemen van de sociaal-politieke principes van de Islam. Doordat eeuwen de Islam doorgegeven werd onder deze omstandigheden, raakte mensen gewend aan het hebben van sultans, koningen en dictators, zo veel zelfs dat nu velen van hen niet eens zeker van zijn dat de dictatuur totaal on-Islamitisch is.

Les uit de geschiedenis

Het is niet alleen de Islam die ons leert om een democratische aanpak te gebruiken in het runnen van onze zaken. De geschiedenis leert ons ook dezelfde les.

Als we terug kijken op het  verleden en de recente geschiedenis, zal het snel duidelijk worden dat er meer democratische landen, waarin de rechten van het individu beter worden gerespecteerd, gedijen op de lange termijn en zegevieren over minder democratische landen. Zo in de vroege dagen van de Islam, respecteerden moslims de individuele rechten en genoten van populaire gekozen regeringen. Als gevolg hiervan, waren ze voorspoedig en zegevierend over het autocratische Perzische en het Byzantijnse rijk. In de koloniale tijd hadden westerse democratieën de overhand over het grootste deel van de Aziatische en Afrikaanse landen die allemaal werden geregeerd door despoten. Meer recent, het democratische Groot-Brittannië en de Verenigde Staten wonnen van Nazi-Duitsland dat geregeerd door één man. India, met een stabiel democratisch systeem, heeft Pakistan verslagen en uiteengereten, dat meestal geregeerd werd door militaire dictators. Het democratische Groot-Brittannië versloeg het militair geregeerde Argentinië in de Falkland oorlog, ondanks het feit dat Groot-Brittannië vele malen verder weg was van het slagveld dan Argentinië. Het revolutionaire Iran, bestuurd door een populair leiderschap en een gekozen Majlis, had buitengewone overwinningen op de despotische heerser van Irak, Saddam Hoessein. En, natuurlijk, heeft het democratisch Israël de afgelopen tientallen jaren vernederende nederlagen toegebracht aan de rijkere en meer bevolkte Arabische landen geregeerd door dictators en koningen. Men zou kunnen doorgaan met de lijst, maar de genoemde voorbeelden zouden genoeg moeten zijn om ons te leren dat als Islamitische samenlevingen sterke, onafhankelijk en welvarende samenlevingen willen worden, dat hun mensen afscheid moeten nemen van de heersende dictators en koningen en de controle over hun zaken in eigen hand moeten nemen . Als ze dat niet doen, dan zijn verdere desintegratie van de Ummah en meer en meer vernedering en nederlagen door onze vijanden onvermijdelijk. God heeft de toekomst van de Moslim Ummah in de handen van haar volkeren gelegd.

In Syria, a Fine Line between Jihadists and Rebels

 

W460

The influence of hardline Islamists is increasingly being seen on Syria’s battlefields, with even the more secular rebel fighters starting to sport jihadist-style beards, headbands and clothes.

The trend is confusing the West and complicating the dispatch of aid, especially weapons, to the insurgents, experts say.

“It is difficult to distinguish between moderate Islamists and Salafi-jihadists in the context of the Syrian civil war,” says Elizabeth O’Bagy, author of a recent Institute for War report entitled “Jihad in Syria.”

“The mainstream use of jihadi iconography by non-Salafist rebel groups distorts perceptions about their ideologies and end-goals,” she says.

This represents a critical, if blurry line for Western powers who remain wary of providing weapons to the rebels for fear they may fall into the hands of extremists.

According to O’Bagy, “it is significant to draw the distinction in order to understand which Islamist opposition groups are willing to work within a state system.”

The past six months of the conflict have been marked by a growing Islamization of the opposition, with an increased number of hardline jihadist battalions fighting alongside more secular-minded Free Syrian Army fighters.

Fighters from the jihadist Al-Nusra Front in particular have moved to the forefront of the rebellion across many Syrian battle fronts.

“The Syrian conflict began as a secular revolt against autocracy. Yet as the conflict protracts, a radical Islamist dynamic has emerged within the opposition,” says O’Bagy.

“There is a small but growing jihadist presence inside Syria, and this presence within the opposition galvanizes Assad’s support base and complicates U.S. involvement in the conflict,” she adds.

The vast majority of rebels are devout Muslims, who see their struggle as both a religious and patriotic duty.

But even those who are not hardcore Islamists have now adopted the ways of their more radical comrades-in-arms, as militants before them have done in Afghanistan, Iraq and during last year’s Libyan revolution.

The signs are all too clear, starting with the tell-tale jihadist beard, worn thick and long and preferably with the mustache shaved off.

Pants are hemmed above the ankle, as in the days of Prophet Mohammed, and fighters sport black or green headbands inscribed with the words God, Mohammed or with the “shahada” — the Muslim profession of faith.

Another symbolic accessory is the “sewak”, a wooden stick used to brush the teeth and cleanse the mouth.

Black banners bearing the same “shahada” fly above almost all rebel checkpoints and camps, sometimes, but not always, alongside the three-starred revolutionary flag.

Many rebels have also adopted the black flag with the seal of the prophet, which was used as the banner of the “Islamic State of Iraq,” the branch of al-Qaida in Iraq, or the colors of the militant al-Shabab in Somalia.

The use of Internet videos, long the propaganda tool of choice for jihadists, are also widespread among Syrian insurgents, who send their own camera crews to film the exploits of their fighters on the ground.

The presence of foreign fighters is no longer an anomaly in the conflict, which has attracted a plethora of volunteers. They range from veterans of Arab Spring uprisings across the region to hardcore jihadists, most of them allied to the Al-Nusra Front.

Around a dozen Salafist-inspired Islamist groups fight alongside the main rebel Free Syrian Army (FSA) and have names such as: Suqour al-Sham (Damascus Falcons), Liwa al-Islam (Islam Brigade), Ahrar al-Sham (Damascus Freemen), Katibat al-Ansar (Battalion of the first soldiers of Islam).

In mid-November, the Aleppo-based factions of many of these groups, including the powerful Al-Nusra Front, announced in a video posted to the Internet their desire to establish an Islamic state.

The slew of battalions operating from one region to another, and the fact that more secular FSA units work hand-in-hand with the Islamists, only compound the confusion for Western observers.

But there are signs that leave no room for any doubt, such as the distinctive jalabiya robe which jihadists wear, the Afghani shalwar kamiz tunic or hoods covering the face and black clothing.

But perhaps the most surefire jihadist trait is a pronounced hostility to foreign journalists, the only Western presence in Syria’s embattled territories.

(www.naharnet.com / 04.12.2012)

Nu gerichte sancties nodig tegen Israëls kolonisatiebeleid

Het desastreuze nieuws dat de Israëlische regering 3000 nieuwe huizen in nederzettingen wil bouwen, heeft u vermoedelijk reeds bereikt. Naast de bouw van deze huizen is de Israëlische regering voornemens een nieuwe nederzetting te stichten in de zogenaamde “E-1 corridor”, ten oosten van Jeruzalem.
Het plan aldaar een nederzetting te vestigen gaat niet zomaar over x-aantal huizen. Bij realisatie zou dit project de laatste spijker in de doodskist van de twee-statenoplossing zijn. Die zorg heeft ook Ban-Ki Moon geuit, de hoogste baas van de Verenigde Naties.

De E-1 corridor ligt diep in bezet Palestijnse gebied en is van vitaal belang voor de stichting van een levensvatbare Palestijnse staat. In de afgelopen decennia heeft Israël al een ring van nederzettingen gebouwd, waarmee het Oost-Jeruzalem voorgoed bij Israël wil inlijven. Indien de nieuwe nederzetting in E-1 gebouwd gaat worden, raakt Oost-Jeruzalem volledig van de rest van de Westelijke Jordaanoever geïsoleerd.

Dat zou desastreus zijn, gezien Oost-Jeruzalem de hoofdstad zal moeten worden van een toekomstige Palestijnse staat. Zonder Oost-Jeruzalem kan die staat niet levensvatbaar zijn en mislukt dus de twee-statenoplossing.

Op de website van The Rights Forum kunt u meer lezen over de betekenis van de “E-1 corridor” en internationale reacties op Israëls bouwplannen aldaar.

Op de website van het Israëlische fotografencollectief ‘Active Stills’ is veel indrukwekkend beeldmateriaal te vinden over nederzettingen, kolonisten en kolonistengeweld.
Onder internationale druk heeft de Israëlische regering haar bouwplannen in E-1 jarenlang bevroren. Dat zij die plannen nu ontdooit en versneld ten uitvoer wil brengen, is niet alleen een klap in het gezicht van de Palestijnen, maar ook van de internationale gemeenschap.
Diverse EU-lidstaten hebben ongekend fel op het besluit gereageerd. Groot-Brittannië en Frankrijk overwegen zelfs hun ambassadeurs uit Israël terug te roepen. Gelukkig heeft ook Nederland de nieuwe bouwplannen scherp afgekeurd. Casper Veldkamp, onze ambassadeur in Israël, heeft de Nederlandse bezwaren aan de regering-Netanyahu overgebracht. Volgens mediaberichten heeft Veldkamp daarbij gedreigd dat Nederland de Israëlische positie in internationale fora niet langer zal steunen, indien Israël de bouwplannen doorzet.

Dát is kennelijk de enige taal die de regering-Netanyahu verstaat. Het vorige kabinet steunde de Israëlische regering onvoorwaardelijk, onder het voorwendsel dat Israël zich dan flexibeler zou opstellen. Die aanpak heeft helemaal niets opgeleverd. Eerder het tegendeel: er zijn juist nóg meer nederzettingen gebouwd. Dat het kabinet nu klare taal spreekt en onze politieke steunt afhankelijk maakt van Israëls gedrag is juist en draagt bij aan een herstel van de geloofwaardigheid van het Nederlandse Midden-Oosten beleid.
Heeft u vernomen welke verklaring de Israëlische regering voor de nieuwe nederzettingenuitbreidingen aanvoert? Volgens de regering-Netanyahu zijn die uitbreidingen een strafmaatregel voor de ophoging van de Palestijnse status in de Verenigde Naties naar “niet-lid waarnemer staat” (zie ook onze vorige nieuwsbrief). Deze ophoging werd gesteund door de overgrote meerderheid van de VN-lidstaten en is volledig in overeenstemming met het internationaal recht en de twee-statenoplossing.

Dat Israël nu amok maakt en de Palestijnen met duizenden nieuwe nederzettingenhuizen voor de ophoging wil straffen, is even onthullend als onthutsend. De Palestijnen zijn juist naar de VN gegaan omdat Israël bezig was het land te annexeren waarop de toekomstige Palestijnse staat moet verrijzen. De Palestijnen proberen de twee-statenoplossing redden, terwijl Israël bezig is die oplossing te vernietigen!
Gezien het feit dat de twee-statenoplossing door de hele wereld gesteund wordt, is Israël niet alleen in conflict met de Palestijnen. Israël komt nu in aanvaring met de hele wereldgemeenschap. Het schendt niet alleen de meest basale rechten van de Palestijnen.Israël trekt ten strijd tegen de internationale rechtsorde.
Meer en meer raakt Israël geïsoleerd. Illustratief is de stemverhouding bij de statusophoging van de Palestijnen. 138 landen stemden vóór. 41 landen onthielden zich van stemming, waaronder Nederland. Naast Israël stemden slechts 8 landen tegen deresolutie: de Verenigde Staten, Canada, Tsjechië, Marshall Eilanden, Micronesia, Nauru, Palau en Panama. Belangrijk: die landen waren tegen de statusophoging, maar zijn wél voor de twee-statenoplossing. Bij het ondergraven van die oplossing staat Israël helemaal alleen.

De Europese Unie en haar 27 lidstaten hebben de afgelopen 20 jaar steeds geijverd voor een oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict op basis van twee staten. Miljarden euro heeft de EU geïnvesteerd om de twee-statenoplossing mogelijk te maken. Nu die oplossing existentieel bedreigd wordt, moet Europa in actie komenMassieve druk is nodig die Israël tot inkeer brengt. Want welk alternatief hebben onze politieke leiders voor de twee-statenoplossing?
Tot dusver heeft Europa op het diplomatieke toneel steeds de tweede viool gespeeld en de politieke leiding aan de Verenigde Staten overgelaten. Maar Amerika heeft geen leiderschap getoond. Integendeel, op cruciale momenten heeft president Obama de regering-Netanyahu steeds onvoorwaardelijk gesteund. Amerika is geen eerlijke bemiddelaar gebleken en zal dat nooit worden. Daarom moet Europa nú het voortouw nemen.
Moge minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) de politieke moed en visie hebben om Europa vleugels te geven en de EU aan te sporen haar duidelijke en principiële standpunten eindelijk in concreet en effectief beleid te vertalen – beleid dat Israëls kolonisatie een halt toeroept en de kans op vrede redt.

Concrete maatregelen die de EU en de lidstaten zouden moeten treffen om het nederzettingenbeleid in te dammen, staan vermeld in het belangrijke rapport “Trading Peace Away – How Europe helps sustain illegal Israeli settlements”, waarover ik in onzevorige nieuwsbrief al schreef.

Het is de hoogste tijd voor gerichte sancties tegen Israëls kolonisatiebeleid.

Hartelijke groet,

(us2.campaign-archive1.com / 04.12.2012)

Vast zonder proces: kom in actie voor Ahmad Qatamesh

Foto: © Private – Ahmad Qatamesh 

Vast zonder proces: kom in actie voor Ahmad Qatamesh!

Ahmad Qatamesh is een Palestijnse linksgeoriënteerde politiek commentator. Hij zit sinds april 2011 zonder aanklacht vast. Het lijkt erop dat de Israëlische autoriteiten met zijn gevangenschap druk uit willen oefenen op andere linkse Palestijnse politieke activisten.

Op 23 december verloopt Ahmad Qatamesh’ administratieve detentie. Of hij die dag echt vrij komt, is nog maar de vraag. De Israëlische autoriteiten hebben zijn detentie al meerdere keren zonder duidelijke reden verlengd. Zoals Ahmad Qatamesh het zelf verwoordt: ‘(..) Ik betaal een prijs zonder te weten waarom.’

Eind april zaten in Israël ten minste 308 Palestijnen in administratieve detentie. Ze worden maanden, soms zelfs jaren, op militair bevel vastgehouden zonder aanklacht of proces. Met regelmaat zijn ze het slachtoffer van mishandeling, marteling en vernederende behandeling.

KOM NU IN ACTIE!

Door op beantwoorden (reply) en vervolgens op verzenden (send) te drukken zet u uw naam onder de petitie aan de Israëlische minister van Defensie Ehud Barak. Amnesty vraagt hem om Ahmad Qatamesh onmiddellijk vrij te laten en te stoppen met het opleggen van administratieve detentie.

Dear Minister,

Please allow me to express my grave concern about the detention of Ahmad Qatamesh, who has been held without charge or trial since 21 April 2011. He is held in Ofer detention centre in the West Bank. The current detention order is due to expire on 23 December 2012.

Ahmad Qatamesh is a political commentator. His work is aimed at exploring non-violent solutions to the Palestinian-Israeli conflict. Amnesty International considers Ahmad Qatamesh to be a prisoner of conscience, held solely for the peaceful expression of his beliefs.

I urge you to release Ahmad Qatamesh immediately and unconditionally.

I also call on you to put an end to the practice of administrative detention, as it is a violation of the right to a fair trial.

Thank you in advance for your attention in this urgent matter.

Yours sincerely,

Al Mufaqarah R-Exist ~ Support this community in its legitimate struggle to keep living in its land…

 

 

Background

Over 40% of the West Bank is under Israeli occupation: settlements and their subsidiary infrastructures such as settler passby roads, the Apartheid Wall, checkpoints and military bases have led to the expropriation of thousands of dunums of Palestinian land, chocking the Palestinians in dire conditions. In 2005, while Israel evacuated its 8,200 settlers from the Gaza Strip, its settler population in the West Bank increased by some 12,000. And the problem of impunity enjoyed by extremist settlers, often benefiting from the leniency of the police and the Israeli army, is recurring…

Al Mufaqara is one of a dozen communities situated in South Hebron Hills, in a so proclaimed firing zone area adjacent to the Green Line. Its residents, gathered in around 16 family units, are permanently living in caves and shacks, farming and grazing, as their ancestors did. Surrounded by 4 settlements – Karmel and Ma’on at north; Suseya and Mezadot Yehuda on the west side –, the 7.500 acre firing zone was proclaimed during the ’70, but any enforcement action had been taken since the end of ’90.

On 5 October 1999, just a week after a first dismantlement of the already reconstituted illegal outpost of Havat Ma’on, the residents of all the communities in the closed area except al Mufaqara received an evacuation order. Al- Mufaqara inhabitants were warned only on the 15th of November, just 24 hours before Israeli soldiers arrived. The next day the Israeli army destroyed the tents, sealed the caves, dispersed the flocks and evacuated the residents to the other side of road 317. Some of them took refuge in tents in the village of al-Tuwani. The cave dwellers appealed to the High Court that six months later allowed them to go back since the decision on the area final status.

Six years ago, Israeli authorities built an 80 cm wall along road 317, de facto cutting any connection between the village of al- Tuwani, the people living in the closed area and the vital city of Yatta. A petition was filed in the High Court of justice, which ruled the dismantlement of the wall.
The forced displacement of people and the construction of the wall testify Israeli attempts to empty and isolate the region from the rest of the area in order to annex it. Residents are also exposed to settlers’ attacks, which began systematic after the foundation of Havat Ma’on.

Nowadays, the community of al Mufaqara is still facing several problems. People live in caves and tents, without electricity and running water, in a constant situation of uncertainty.Authorizations to build are systematically denied and most of the structures of the villages have pendent demolition orders, despite the existence of official documents proving the inhabitants property of the land.

On 24th November 2011, Israeli army demolished the mosque, two houses, a cattle shed, the generator building and arrested two girls. The next day men from all the area came to pray in the village and started working at the rebuilding of the mosque, showing great solidarity and their strong willing to preserve their land. After this episode ACTED (Agency for Technical Cooperation and Development) with funds being available from the Humanitarian Relief Fund (HRF), managed by UN OCHA, and delivered three mobile houses, which don’t constitute a housing solution in keeping with the traditions of the inhabitants. Also, all these houses have recently received a stop-working order expiring on the 29th of May.

http://youtu.be/LBkwi_G91wA

(almufaqarah.wordpress.com / 04.12.2012)

PVV dient motie van wantrouwen in tegen kabinet

DEN HAAG – De Senaatsfractie van de PVV heeft dinsdag in de Eerste Kamer een motie van wantrouwen ingediend tegen het kabinet van premier Mark Rutte.

Volgens fractieleider Marcel de Graaff kan het regeerakkoord van VVD en PvdA “op gespannen voet staan met de belangen van de Nederlandse burger”.

Het komt zelden voor dat een kabinet moet aftreden onder druk van de Senaat. In 1999 gebeurde dat voor het laatst toen Paars-II na de ‘Nacht van Wiegel’ opstapte. De breuk werd overigens na enkele weken weer gelijmd.

Het is zo goed als uitgesloten dat de motie van wantrouwen van de PVV wordt aangenomen. Drie weken geleden diende PVV-leider Geert Wilders in de Tweede Kamer nog een motie van wantrouwen in. Die kreeg alleen de steun van zijn eigen fractie.

(www.nu.nl / 04.12.2012)

Palestijnen dreigen Israël voor Strafhof te dagen

De Israëlische nederzetting Ma’ale Adumim, vlak bij Jeruzalem

De Palestijnse regering op de Westoever dient aanklachten wegens oorlogsmisdaden tegen Israël in als het niet stopt met het bouwen van meer huizen in de nederzettingen. Dit heeft Nabil Shaath namens de Palestijnse Autoriteit laten weten.

Israël maakte zondag bekend dat het drieduizend woningen in de nederzettingen op de Westoever gaat bouwen. Dit besluit werd genomen nadat de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties de Palestijnen de status van waarnemend niet-lid had toegekend.

De nieuwe status biedt de Palestijnse Autoriteit de mogelijkheid Israël voor het Internationaal Strafhof te dagen. Shaath zei dat zijn regering door ‘veel landen’ is verzocht die stap niet te nemen. Als Israël doorgaat met zijn bouwplannen in bezet gebied, dwingt het de Palestijnen echter tot die stap, aldus Shaath.

(www.volkskrant.nl / 04.12.2012)

Indonesian parliamentary delegation in Gaza next Wednesday

 

 

GAZA, (PIC)– The Palestinian legislative council (PLC) said it made all preparations for the reception of the high-level parliamentary delegation from Indonesia led by speaker Marzuki Ali.

Spokesman for the PLC Majed Abu Murad said the delegation is slated to arrive in Gaza next Wednesday and would be received by deputy speaker Ahmed Baher.

Abu Murad added that such visits represent the unity of the Muslim nation in its support for Palestine and Jerusalem and a big step forward on the road to liberate the holy city and the Aqsa Mosque.

The spokesman noted that the delegation would visit the PLC headquarters to meet with Palestinian lawmakers and would meet with premier Ismail Haneyya.

The delegation will also be taken on a tour in Gaza, including visits to the tomb of Sheikh Ahmed Yassin and the Indonesian hospital.

Marzuki was the first speaker of a parliament who visited Gaza after the end of the first Israeli war on Gaza in 2009. During his visit he opened some projects in Gaza including the Indonesian hospital.

(www.palestine-info.co.uk / 04.12.2012)

Egyptian newspapers go on strike to protest draft constitution

Media strike poster reads in Arabic “a constitution that terminates rights and restrains freedoms. No to dictatorship.” (Courtesy photo Ahram Online)

Media strike poster reads in Arabic “a constitution that terminates rights and restrains freedoms. No to dictatorship.”

Several Egyptian newspapers on Tuesday suspended publication to protest both the recently issued presidential decrees and the draft constitution, some of them carrying dramatic front pages headlined “No to Dictatorship.”

Al Ahram Online reported that 12 Egyptian newspapers will not go to print and five TV channels will go off air Tuesday. Some of them run a media strike poster that reads in Arabic “a constitution that terminates rights and restrains freedoms. No to dictatorship”

Egypt independent carried a statement on its website saying, “You are reading this message because Egypt independent objects to continued restrictions on media liberties, especially after hundreds of Egyptians gave their lives for freedom and dignity.”

Ahram Online, in a statement posted on its Website, “declares its full support for the strike action undertaken on Tuesday by a large number of major Egyptian newspapers and TV stations in defense of freedom of the press, freedom of expression, civil liberties and the rule of law.”

“In view of our particular status as a web-based news outlet, however, we will maintain our updates throughout this crucial day of protest, not in contravention of the strike action, but in full solidarity with it,” the statement by Ahram Online added.

Online media did not go on strike in order to cover to newspapers strike. Some of the papers that went on strike included: Al-Masry Al-Youm, Al-Watan, Al-Tahrir, Al-Wafd, Al-Youm 7, Al-Dostour, Al-Shorouk, Al-Sabah, Al-Ahaly, Al-Ahrar, Al-Fagr and Osbooa.

The draft constitution which will be set to vote on Dec. 5 allows for the imprisonment of journalists in cases related to freedom of expression, and this has prompted wide discontent among the media.

The executive council of the Journalists Syndicate had pulled out in November from the Constituent Assembly drafting the constitution after its recommendation and demands were ignored.

Farrag Ismail, a veteran Egyptian journalist, criticized Egyptian media going on strike, saying their demands were not realistic.

“They do not want journalists who defame and slander people to be imprisoned, this is unrealistic,” he said, adding that “if such door is opened, even in cases involving public figures, Egypt will plunge further into chaos.”

Egypt opposition to march on presidential palace

Opponents of Mursi were to march on the presidential palace on Tuesday to protest his power grab and a controversial draft charter, as the country plunged deeper into crisis.

Five marches were set to take off at 4:00 p.m. (1400 GMT) from several mosques in Cairo towards the Itihadiya presidential palace in the upscale neighborhood of Heliopolis, organizers said.

Security measures have been tightened around the capital, with some schools and businesses closing early for the day.

A Nov. 22 decree issued by Mursi expanding his powers and enabling him to put to a Dec. 15 referendum a draft constitution — rejected by liberals, leftists and Christians — has sparked strikes and deadly protests.

The constitution has become the focal point of a political and ideological battle in Egypt between Islamists who support Mursi and the largely secular-leaning opposition.

The charter has been criticized for failing to protect key rights and for paving the way to a strict interpretation of Islamic law.

(english.alarabiya.net / 04.12.2012)

#WestBankUnderAttack | Israeli forces demolish mosque in south Hebron hills

167081_345x230[1]

HEBRON (Ma’an) — Israeli forces demolished a mosque in the south Hebron hills on Tuesday, locals said.The mosque in al-Mafqara village, near Yatta, was destroyed by Israeli forces, who prevented locals from removing books and other objects prior to the demolition, witnesses told Ma’an.

The mosque was first destroyed in 2011, having been issued a demolition order in 2003. In June this year, villagers and international activists tried to reconstruct the religious site, but were prevented from doing so by Israeli military forces.

Villagers condemned the demolition, calling it a violation of their right to worship. Israeli forces are trying to force villagers to leave their homes in order to expand Jewish-only settlements, they added.

Israeli authorities have outlined plans to demolish and evacuate eight villages in the south Hebron hills area to make space for a military training zone.

(occupiedpalestine.wordpress.com / 04.12.2012)