Op de schaal van verzet staat aan de ene kant de verzetsstrijder en aan de ander kant de terrorist, meestal gescheiden door de rebel. Nu ligt het er aan waar u bent, welke internationale politieke stroming u aanhangt of welke media u leest, om te weten wat uw held is. Meestal heeft het gebruik van het woord ‘verzetsstrijder’ een positieve klank, is hij of zij een held en heeft één of meer versierselen van een of andere onderscheiding ontvangen. Daarentegen de terrorist, die negatief wordt weggezet, die de “bad guy” is , die in de ogen van de meeste mensen voorgeleid moet worden voor het Internationaal Strafhof in Den Haag.
Maar is de lijn wel zo scherp te stellen?
Volgens het woordenboek is de verzetsstrijder iemand die strijdt in een verzetsbeweging. Het is vaak van toepassing op strijders in het verzet in de Tweede Wereldoorlog, maar tegenwoordig ook van toepassing op strijders van andere verzetsbewegingen. Bij het woord terrorist krijgen we – volgens het woordenboek : – iemand die terroristische aanslagen beraamt, pleegt of wil plegen met een godsdienstig of politiek doel; iemand die geweld gebruikt om een politiek doel te bereiken. Tenslotte de rebel: iemand die zich verzet tegen het heersende gezag. Anders gezegd: mensen die zowel de dominante waarden als de geaccepteerde middelen verwerpen, maar deze willen vervangen door nieuwe waarden en normen om zo de hele maatschappij om te vormen.
Afgelopen week had De Stentor een paginagroot artikel over Tanja Nijmeijer van de FARC, wat omschreven werd als een rebellenleger. Ondanks dat Tanja verderop werd afgeschilderd als een van de gevaarlijkste vrouwen van de wereld, is de FARC een rebellenleger. Dus mensen die zich afzetten tegen het heersend gezag. Nu ken ik uw verleden als kind niet, maar ik heb me altijd al afgezet tegen het heersende gezag, eigenlijk nog dagelijks. Dus u mag me een rebel noemen.
Maar we gaan een stapje verder. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog werden twee atoombomaanvallen uitgevoerd: 6 augustus 1945 werd de Japanse havenstad Hiroshima kapot gegooid en op 9 augustus Nagasaki, beide door de Amerikaanse luchtmacht. Op 26 juli daarvoor hadden de leiders van de landen die tegen Japan vochten (Truman, Churchill en Chiang Kai-Shek) de verklaring van Potsdam uitgegeven, waarin stond dat Japan zich onvoorwaardelijk zou moeten overgeven, anders zou het direct en totaal worden verwoest.
Leg nu eens deze verklaring naast de uitleg van de terrorist en lees de zin: “Iemand die geweld gebruikt om een politiek doel te bereiken.” Zeg nu zelf, een grotere terrorist kan ik niet vinden. De westerse landen hebben miljoenen mensen vermoord met de klap van 2 atoombommen, alleen om een ander land te dwingen zich over te geven.
In de latere jaren heeft het vrije westen bepaalde personen opgeleid of laten opleiden door de verschillende veiligheidsdiensten om te vechten tegen de zgn. vijand. Noem eens ene Osama bin Laden die voor het westen een goede buffer was tegen de Sovjet-Unie en werd voorzien van wapens, geld en training / -faciliteiten. Op zich is dat al een vorm van terrorisme, echter op het moment dat meneer Bin Laden genoeg krijgt van zijn voormalige werkgevers en een eigen zaak opzet, valt dat slecht voor Amerika en moet hij kost wat kost verdwijnen, want hij zou eens wat naar buiten kunnen brengen. Het woordenboek erop naslaand, kom ik niet verder dan (westers) terrorisme.
Nu het volgende. Elke dag worden aanslagen gepleegd op onschuldige burgers – want ze zijn nooit berecht vóór de aanslag – door Israëlische militairen, paramilitairen of politie-eenheden. Palestijnen worden van hun motor geschoten, uit hun huizen gehaald, land word onbeschoft gejat om er illegale nederzettingen te plaatsen. Kinderen worden opgepakt, gemarteld en uren ondervraagd in gevangenissen. Kijk nu nog eens naar de uiteenzetting van ‘terrorist’ in het woordenboek. Ziet u het verschil met de dagelijkse werkzaamheden van de zogenaamde vredesmacht van Israël? Wel, ik niet, ik kom wederom niet verder dan dat het gewoon onbeschofte aanvallen op de mensheid zijn. Er wordt puur geweld gebruikt om een politiek doel te bereiken; voor mij zijn het niet meer dan terroristische aanslagen.
Vandaag, 23 oktober 2012, heeft de EU het ACAA – akkoord (Agreement on Conformity Assessment and Acceptance of Industrial Products ) met Israël goedgekeurd. Dit is een aanvullend protocol bij het associatieakkoord tussen de EU en Israël; door deze ACAA worden de Europese en de Israëlische wetgevingen op elkaar afgestemd op het gebied van industriële producten en de handel tussen beide partijen bevorderd.
Ondanks protesten heeft de EU het akkoord met 379 tegen 230 stemmen goedgekeurd. Israël wordt hierdoor beloond voor de schendingen van mensenrechten, voor de onbeschofte aanvallen op Palestijnen, voor de bezetting, voor de bouw van illegale nederzettingen. Hierboven was al aangegeven dat het terroristische activiteiten zijn, en duidelijk wordt dus wederom dat Europa zich prettig voelt in het terroristische kamp.