Vorige maand kwam via de uitspraken van imam Al Maghraoui uit Marokko weer de beschuldiging van kindermisbruik door de profeet (vrede zij met hem) in het nieuws. Het volgende stuk is een antwoord op de critici die Mohammed tegenwoordig proberen te beschuldigen van pedofilie en kindermisbruik. Het stuk is gebaseerd op een videopresentatie van Fadel Soliman.

“Een 53 jarige man die een negenjarig meisje huwt is absoluut verkeerd. Want het is in strijd met de wet. Maar hoe zat dat vroeger?”

Maar misschien vandaag de dag in andere delen van de wereld is het niet verkeerd. Omdat het geen overtreding inhoudt van de wet of de gewoonten en tradities van het volk. En misschien in die drie steden Cairo, Londen of New York, een paar eeuwen geleden, was het niet verkeerd, omdat er niets werd overtreden. Dus om te zeggen dat iets verkeerd is of niet, moet je kunnen zeggen waarvoor het verkeerd is, het is in strijd met wat? (Wat overtreed je?)

“Theodora Komnene, de vrouw van koning Baldwin de derde van Jerusalem, is geboren in 1145, en werd de vrouw van koning Baldwin de derde op dertienjarige leeftijd. ”

“Laten we nu eens door Europese historie gaan om meer van deze gevallen te beoordelen. In de twaalfde eeuw huwde een Byzantijnse Keizer, genaamd Alexis Comnenus II, op 14 september in 1169 een beeldschoon meisje met de naam Agnes terwijl haar leeftijd slechts negen jaar was. Het was een officieel en normaal huwelijk, in die tijd.”

Wanneer gaan mensen eigenlijk trouwen? Meestal gaan mensen trouwen als ze klaar zijn met hun studie. Want het is heel moeilijk om te studeren en tegelijkertijd getrouwd te zijn. Daarom vind je in de steden dat meisjes trouwen op een leeftijd van 22 of 23 jaar, nadat ze met hun opleiding klaar zijn. In de dorpen, waar mensen normaal gezien niet gaan studeren, zie je dat meisjes gaan trouwen op een leeftijd van 18 of 19 jaar, nadat ze met hun school klaar zijn. Wat denk je dat er gebeurde toen er geen scholen en universiteiten waren? Wat deden de meisjes toen? Ze trouwden gewoon op het moment dat ze in de pubertijd kwamen.

“Maria, vrede zij met haar, gaf geboorte aan de Messias, oftewel Jezus, toen ze nog maar dertien jaar oud was. ”

Zelfs tegenwoordig nog na 1500 jaar vind je in de Verenigde Staten meisjes die gaan trouwen, volgens de wet op hun dertiende, in New Hampshire is de huwbare leeftijd vanaf dertien mits de ouders beide instemmen. In Texas veertien, in Missouri en Mississippi vijftien, met de instemming van de ouders. Ook in Spanje, tot 1995 was het twaalf jaar. Tegenwoordig is het dertien. In Canada, honderd jaar geleden, was het elf jaar oud, dus het is oneerlijk om mensen te beoordelen volgens de wetten en gewoonten van de tegenwoordige tijd. Je moet mensen beoordelen of ze iets verkeerd doen of niet, volgens hun eigen wetten en hun eigen gewoonten.

Om te bewijzen dat dit de norm was in die tijd zijn er vele bewijzen. Om te beginnen was de profeet Mohammed niet de eerste man in het leven van Aisjah. Aisjah was op haar zesde verloofd geweest met een andere man, met de naam Djubair ibn Mut’am ibn ‘Adiy. Een van zijn andere vrouwen Safiyya bint Huyai ibn Agtab, de dochter van een van de grootste namen van de joodse stammen in Arabie, Huyai ibn Agtab, hij heeft haar gehuwd volgens sommige overleveringen op veertienjarige leeftijd en hij was haar derde echtgenoot. Wat zal haar leeftijd zijn geweest toen ze met haar eerste man trouwde? Misschien tien, misschien negen, of elf. Dus zelfs de joden in die tijd huwden hun meisjes op zo’n jonge leeftijd.

Ook zal je er achter komen dat de profeet Mohammed met Aisjah trouwde op zesjarige leeftijd, maar hij consumeerde het huwelijk pas toen ze negen was. Waar zou hij dan drie jaar lang op gewacht hebben? Als hij een pedofiel of een kinderverkrachter was geweest, had hij het huwelijk kunnen consumeren op zesjarige leeftijd. Maar waar wachtte hij op gedurende die drie jaar? De pubertijd. En sommige mensen zullen nu zeggen, ‘Wie zegt dat een meisje kan trouwen als ze pubertijd bereikt?’ Dat staat simpelweg in de encyclopedie Britannica. “In de menselijke fysiologie is de pubertijd het stadium of periode in het leven waarin een kind transformeert in een volwassene die op een normale manier in staat is om zich voort te planten.” In 1184, is keizerin Margaret van Hongarije getrouwd met Isaac II, de Byzantijnse keizer, toen ze nog maar negen jaar oud was. Het is daarom onlogisch om kritiek te hebben op het huwelijk van de profeet Mohammed met Aisjah, de dochter van zijn trouwste metgezel, Aboe Bakr.

Je kunt je afvragen of de profeet Mohammed, vrede zij met hem, ook vijanden had. Ze zult er achter komen dat de hypocrieten in de moslimgemeenschap vijanden waren, de afgodenaanbidders waren vijanden, en de joden van Arabië waren zijn vijanden. En je zult er achter komen dat zij er alles aan deden om zijn reputatie te beschadigen en zij noemden hem alle mogelijke slechte namen die ze konden bedenken. Zij zeiden alleen niet dat hij een kinderverkrachter was. Waarom? Waren ze dat vergeten? Dat was anders de perfecte manier geweest om deze man en deze nieuwe religie te beschadigen. Maar ze hebben het nooit gebruikt, simpel omdat het de norm was om meisjes op die leeftijd te huwen in die tijd.

En voor degenen die zeggen dat zij misbruikt is door de profeet Mohammed, vrede zij met hem, wil ik vragen ‘Houden misbruikte kinderen van hun misbruikers?’ En als je het perfecte liefdesverhaal wilt lezen, adviseer ik je niet om Romeo en Juliet te lezen. Romeo pleegde immers zelfmoord aan het einde van het verhaal. Lees Mohammed en Aisjah. De letterlijke woorden van Aisjah zelf, waarin ze uitlegt hoe mooi de relatie tussen haar en de profeet Mohammed was, vrede zij met hem. Aisjah vertelt dat hij hardloopwedstrijden met haar deed, en ze zegt dat als hij uit haar beker dronk, dat hij er altijd voor zorgde dat ze hem zag als hij zijn lippen op dezelfde plaats zette als waar zij ze had gezet om uit die beker te drinken. Aisjah zei, dat wanneer ze zei ‘O, ik heb hoofdpijn.’, dat hij dan altijd zei ‘Ik ben het die jouw hoofdpijn in mijn hoofd kan voelen.’ Aisjah was bovendien enorm trots dat hij in haar armen is gestorven. In het beroemde stuk van Shakespeare, Romeo en Juliet was de leeftijd van de heldin Juliet slechts dertien jaar.

(www.moslimvandaag.nl / 10.05.2012)

Het is noodzakelijk om de Quran te definiëren, door deze definitie zullen wij weten wat toegestaan is om in gebed te gelezen en wat niet. Wat een bewijs in Hukm Shari is en wat niet. Ook zal het ons vertellen wat iemand een Kafir zal maken door het te ontkennen en wat geen ongeloof vormt. Dus wanneer wij de Quran definiëren bedoelen wij de Quran als bewijsmateriaal in Fiqh.

Het is het woord van Allah dat aan zijn slaaf Muhammad (saw) in de Arabische tong (taal) is geopenbaard, het is in zelfs de kortste Surah een wonder (Ijaaz), het wordt opgeschreven en aan ons door Tawattur (veelvoudige kettingen van overlevering) overgeleverd, waardoor wij Allah aanbidden door het te lezen, het begint met Surat al-fatiha en eindigt met Surat al-Naas. (Zie al-Ihkaam door Sayf ul-deen al-aamidi 1/28 en Rawdat al-nathir door Ibn – Qudama al-maqdisi 1/178).

Vanuit deze definitie ontstaan vele kenmerken. De definitie sluit elk Boek uit dat niet het woord van Allah (swt) is, of niet geopenbaard is in de Arabische tong.

Het sluit ook elk verhaal uit dat ons niet via een Mutawattir ketting van overlevering heeft bereikt. Ook sluit het alles uit wat niet wonderbaarlijk of voorbij de menselijke capaciteit is, hierdoor worden andere vormen van openbaring niet beschouwd als een wonder, neem bijvoorbeeld de Sunnah.

Ten eerste: Het is het woord van Allah (swt). Het bewijsmateriaal dat het het Woord van Allah (swt) is, is het feit dat het wonderbaarlijk, d.w.z. Ijaz, is. Ijaz in de Quran is de opmerkelijke welsprekendheid die voorbij de menselijke capaciteit is. Aangezien het van Allah (swt) is word het een bewijs, om in uitspraken te volgen. Ook wanneer wij zeggen het het woord van Allah is, sluit het andere vormen van openbaring uit, zoals Hadith Qudsi of andere uitspraken van de Profeet (saw).

Ten tweede: Al Quran is in het Arabisch. Het is volledig Arabisch en bevat geen (het Arabisch) vreemde tong. Imaam Shafi zegt in zijn Risaala, “De Quran wijst erop dat er geen gedeelte in het Boek van Allah is dat niet in de Arabische tong is. Hij die een dergelijke mening gaf (betreffende vreemde woorden in Quran) kan sommigen (mensen) gevonden hebben wie het door (absolute) onderwerping (taqlid) aan zijn gezag goedkeurden, de kwestie van bewijs tot hem overlatend en aan zij die met hem niet akkoord zijn gegaan. Echter, door (absolute) onderwerping hebben zij (hun plicht) veronachtzaamd; moge Allah hen en ons vergeven. Maar, misschien werd zijn, hij die de mening gaf dat er in de Quran (woorden) zijn welke niet van de Arabische tongen zijn, mening goedgekeurd door anderen, doordat er bepaalde (woorden) zijn die niet door sommige Arabieren begrepen worden.”

Verder is de onwetendheid van de Arabieren over sommige woorden van de Quran geen bewijsmateriaal dat de Quran vreemde woorden bevat. Eerder er is een mogelijkheid dat sommige niet-Arabieren sommige Arabische woorden leerden en toen werd het wijd verspreid in hun taal. Hierdoor kunnen sommige van hun woorden overeenkomen met sommige woorden die in Quran worden vermeld, of misschien zijn sommige vreemde woorden ingetreden in de Arabische taal. En zodoende werd het een deel van de Arabische taal zelf en daarom kan het niet meer worden beschouwd als een vreemd woord aangezien de Arabieren het als deel van hun taal gebruikten, zelfs als zijn wortel vreemd is.

Vele verzen wijzen er op dat Quran volledig in het Arabisch is, zoals:

‘Voorwaar dit Boek is een openbaring van de Heer der Werelden. De Heilige Geest (Gabriël) heeft het nedergebracht. In uw hart, opdat gij de waarschuwer moogt zijn. In duidelijke Arabische tong.’ [Asj-Shoaraa; ayah 192-195]

‘En zo hebben Wij het als een Arabisch oordeel geopenbaard.’[Ar-Ra'd; ayah 37] ‘Zo hebben Wij u de Koran in het Arabisch geopenbaard, opdat gij de Moeder der steden (Makka) en al het omringende moogt waarschuwen.’ [Ash-Shoera; ayah 7]

‘Dit is een duidelijke verkondiging zonder afwijking opdat men godvruchtig moge worden.’ [Az-Zomar; ayah 'Indien Wij deze Koran in een vreemde taal hadden gegeven, zouden zij zeker hebben gezegd: "Waarom zijn zijn verzen niet duidelijk gemaakt? Is Arabisch en niet-Arabisch gelijk?' [Fussilat; ayah 44 ]

Ook is het Boek van elke Profeet in de tong van zijn mensen, wat betreft de niet-Arabieren, zij moeten de Arabische taal leren. Imaam al-Shafi heeft gezegd, “het is verplicht op elke Moslim om de Arabische tong tot het uiterste van zijn macht te leren om ermee (te kunnen) beweren het dat er absoluut geen Ilah is buiten Allah en dat Muhammad zijn dienaar en boodschapper is en om daarin (d.w.z. in de Arabische tong) het Boek van Allah te reciteren, en (hierin)in te uiten wat verplicht voor hem is, de Takbir, en wat wordt bevolen is, tasbih, tashahhud en anderen.”

De vertaling van Quran wordt ook niet beschouwd als de Quran, hoe nauwkeurig het ook is. Hierdoor kunnen wij de vertaling niet gebruiken om regels uit de verzen af te leiden, ook is er geen gebed de vertaling lezend, noch is er aanbidding door de vertaling te lezen.

Ten derde: de Quran wordt aan ons overlevert via Tawattur d.w.z. dat de overlevering zekerheid geniet en dat het aan ons door mondelinge en geschreven overlevering is gekomen, vanaf zijn openbaring aan de Profeet van Allah (saw) tot op deze dag. Toen de openbaring begon te komen waren er (metgezellen) die gebruikelijk waren om de openbaring (op) te schrijven en tezelfdertijd werd het onthouden door vele metgezellen. Dit continueerde en werd doorgegeven van de ene generatie op de andere en vandaar is het onmogelijk dat zij allen kunnen samenzweren om te liegen, of iets toe konden voegen, veranderen of verwijderen uit de Quran.

Dit is uniek aan de Quran in vergelijking met eerder geopenbaarde boeken zoals de Torah en de Injeel. Aangezien de Quran volledig door Tuwattur is gekomen betekend het zodoende dat het zekerheid geniet en daarom is het welomlijnd bewijs. Wat betreft de Shaath lezingen van de Quran of de Hadith Qudsi, zij worden niet beschouwd als Quran. Ook verklaart de definitie dat de Quran slechts is wat door Mutawattir overlevering is gekomen, wat elk verhaal verwijdert dat door Ahad overlevering (enkele overleveraar) is gekomen.

(islamleer.nl / 10.05.2012)