Dagelijks archief: 2 mei 2012

Deadliest day for Syrian troops since ceasefire; Rebel ambush in Aleppo

Geplaatst door door
Reageer

A member of the Syrian security forces in the district of al-Waar in the flashpoint city of Homs. (AFP)

A member of the Syrian security forces in the district of al-Waar in the flashpoint city of Homs.

At least 30 people have been killed by the gunfire of Syrian forces on Wednesday, while as many as 22 Syrian regime troops were killed in an ambush in the city of Aleppo, activists at the Syrian Observatory for Human Rights said.

Rebels killed 22 troops Wednesday, according to AFP, in the Syrian army’s deadliest day of a three-week-old ceasefire deal, even as U.N. observers said they were having a “calming” impact as they deploy on the ground.

Fifteen troops, including two colonels, were killed in a rebel ambush at dawn in the northern province of Aleppo, said the Syrian Observatory for Human Rights.

Two rebels also died in the attack near Al-Rai village, after President Bashar al-Assad’s forces had “scaled up military operations” there in the days since the truce took effect on April 12, said the watchdog.

Clashes near Damascus killed seven soldiers and a rebel fighter, while the army shelled and torched activists’ homes in eastern Deir Ezzor province, the watchdog said.

At least four civilians were also killed by army gunfire, including a woman who died in Deir Ezzor province and two civilians in Daraya near Damascus, where five soldiers were wounded the previous night.

Despite the bloodshed, the head of a U.N. military observer mission said his team was having a positive effect, although he admitted the ceasefire was not holding.

Major General Robert Mood brushed off criticism that the U.N. Supervision Mission in Syria, or UNSMIS, had been too slow to get off the ground and said their numbers would double within days.

“This is not easy and we are seeing − by the action, by explosions, by firing − that the ceasefire is really a shaky one. It’s not holding,” the Norwegian general told Britain’s Sky News.

“But what we are also seeing on the ground is that where we have observers present, they have a calming effect and we’re also seeing that those operating on the ground, they take advice from our observers.”

However, Syria’s main opposition coalition urged observers to visit detention centers, saying there has been an “escalation of arrests” across the country.

“The Syrian National Council calls on the Security Council to pass a resolution demanding the Assad regime stop the escalation in arrests, murders and torture of detainees, and demand their release,” the group said.

It also called for the observers to count the number of detained and “carry out frequent and unannounced visits to the prisons” of those locked up in the 14-month uprising.

More than 100,000 people have been detained since the outbreak of the revolt, according to the Observatory which puts the number still behind bars at more than 25,000.

The United Nations has accused both the regime and its opponents of violating the ceasefire that is part of a peace plan brokered by UN-Arab League envoy Kofi Annan.

The plan calls for a halt to fighting, the withdrawal of heavy weapons from urban areas, a daily humanitarian ceasefire, media access, an inclusive political process, the right to demonstrate and the release of detainees.

More than 9,000 people have been killed in Syria since the anti-regime uprising broke out in March 2011, according to U.N. estimates while the Observatory puts the figure at more than 11,100.

As many as 45 people were killed by the forces loyal to Assad across the country on Tuesday, Al Arabiya said citing activists at the Syrian Local Coordination Committees.

U.N. peacekeeping chief Herve Ladsous said troops have kept heavy weapons in cities, and that both the government and rebels have violated the truce.

Ladsous also said U.N. members had so far only offered 150 military observers for the 300-strong planned force and that Syria had refused visas for three proposed monitors.

But Syria’s foreign ministry denied visa requests had been turned down and said the two sides had agreed on the nationalities that could operate in the country.

Human Rights Watch accused the regime of committing atrocities in the eastern province of Idlib shortly before the truce took effect.

“Syrian tanks and helicopters attacked one town in Idlib after another,” Anna Neistat, associate director for program and emergencies at HRW, said in a statement.

“It was as if the Syrian government forces used every minute before the ceasefire to cause harm,” she added.

HRW said that during an April 3-4 attack on Taftanaz, northeast of Idlib city, 19 members of the Ghazal family, including two under the age of 18, were executed by regime forces. Nine males were shot in the head or back.

The violence in Syria has also seen tens of thousands of refugees take flight into neighboring countries including Turkey, Lebanon, and Jordan.

Meeting with a U.S. congressional delegation in Amman, King Abdullah II of Jordan, which says it hosts more than 100,000 Syrian refugees, called for “a political solution” to the crisis, saying he was “worried” about the bloodshed.

Influential U.S. Senator Joe Lieberman met Syrian refugees in Lebanon, meanwhile, voicing support for the Syrian opposition.

Lieberman expressed concern that people in the region and around the world “have not done enough to be supportive of the opposition in Syria to Assad.”

(english.alarabiya.net / 02.05.2012)

Palestinians assert right to return on Israeli “Independence Day”

Geplaatst door door
Reageer

Palestinians carry signs reading the names of villages destroyed during the 1948 Nakba in the village of Abu Snan during the annual March of Return, 26 April.

Thousands of Palestinian citizens of Israel gathered in the western Galilee for the annualMarch of Return last week, on 26 April.

Timed to coincide with the annual Israeli “Independence Day” celebrations, each year for the past 15 years participants have marched to the lands of different villages destroyed during the Nakba — the 1947-48 catastrophe during which Zionist militias evicted approximately 750,000 Palestinians from what then became Israel. Hundreds of Palestinian villages were blown up with dynamite and demolished.

This year, the march ended on land belonging to Kweikat, a village that was ethnically cleansed by Israeli forces in July 1948. Out of sight was the nearby Israeli settlement of Beit HaEmek, built on the ruins of Kweikat. The march passed within eyeshot of other nearbyIsraeli settlements built on the ruins of Amqa, whose people were also driven out in July 1948. The two villages are near to Akka (Acre), and were situated in the Akka region of Palestine according to the boundary demarcations of the British Mandate (which ruled Palestine before 1948).

Siwar Aslih, a psychologist who works in Haifa, makes a point of coming to the event every year. “It’s a very unique march,” she said. “Every year they try to go to a new village, to add new things.” I asked what her personal reason was for making the effort each year. “For the living memory of every Palestinian who died in the Nakba,” she replied.

War planes overhead

On the journey north from Jerusalem, I saw many Israelis picnicking and enjoying barbecues in parks, beaches and public squares. Israeli flags were draped all over cars, homes and public spaces. It was their “Independence Day.” As we stopped for breakfast on a Haifa beach, warplanes flew overhead in an ostentatious display of military prowess.

Although the Zionist movement declared Israel as a state on top of Palestine on 14 May 1948, the day is celebrated in Israel according to the Jewish religious calendar, and so falls on different days of the Gregorian calendar each year. The March of Return is purposely timed to fall on the same day as “Independence Day,” to make a very definite point.

“We have a point here that the independence of this country is the same as the Nakba for our people,” said Aslih. “I think this memory should be relived every year.”

The march proceeded from a small nearby town called Abu Snan. Palestinians from all over the parts of historic Palestine now called Israel, as well as Jerusalem, had arrived in cars and coaches to participate. Palestinians from the West Bank, Gaza and in exile were not permitted to enter.

A handful of anti-Zionist Jews joined in, and activists from Zochrot (“Remembering” in Hebrew, the organization set up to educate Israelis about the Nakba) were in attendance.

Particularly striking was the wide range of ages of those present. Enthusiastic teenagers and youth led energetic chants against Israel, calling for the full return of Palestinian refugees, naming all the towns and villages of pre-1948 Palestine that the refugees would return to, and singing freedom songs. Mothers and fathers brought their young children along to make a day of it, perhaps wanting to avoid the festival of Israeli flags flooding the country that day.

“The old people from the village are also here,” Aslih said. “They are speaking about the traumatic experience of the Nakba, which is I think a brilliant idea. I’ve seen grandfathers with their grandsons, [and] many kids — this also makes it special.”

At the rally, there were speeches, songs, food, drink and stalls. Vendors sold books and maps of Palestine, and there was a scale model portraying what Kweikat looked like before its destruction. There was also a moment of silence for the martyrs and singing of the Palestinian anthem “Mawtani” (“My country”).

Knowing what you’re fighting for

Ma’ath Musleh is a Palestinian student from Jerusalem. He regularly travels across the West Bank to support and take part in different demonstrations against the occupation when he can. The March of Return is special to him too: “It’s always important to go to these ethnically cleansed towns. When you’re here you just know what you’re fighting for.”

“In Ramallah they celebrate: the PA [Palestinian Authority] have brainwashed everyone and there is no commemoration of the Nakba, there are celebrations just to say we did something in the middle of al-Manara [square]. When you see a crowd this big you just get optimistic, you get the hope,” he explained.

Musleh is critical of the PA and its now seemingly-dormant plan to declare a state in part of the West Bank.

“Our struggle is not to get them to recognize a state, or three settlements that are illegal … it’s not complicated. There are Palestinian refugees who should return back home, or get the right to return back home. After that, everyone lives in this land and has equal rights. When you hear all these Palestinians chanting for the right of return, you know that they know what the fight is about.”

He was not the only one skeptical of the PA. Palestinian youth that day included many chants condemning the policies of the PA, pressuring them not to sell out the refugees in negotiations with Israel. “Oh Abbas, oh Qureia: the Right of Return is not for sale” was one such popular chant, addressing PA President Mahmoud Abbas and negotiator Ahmed Qureia.

Budour Hassan is a Palestinian activist from Nazareth and a law student at the Hebrew university in Jerusalem. “My favorite thing about protests in Palestine ‘48,” she mused on Twitter after the demonstration, referring to the area of historic Palestine now called Israel, “is that we can chant against the PA, Mahmoud Abbas and Hamas without being silenced.”

A big difference with demonstrations in the West Bank and Gaza was the lack of violent suppression by the Israeli military or police. There was no tear gas, no rubber-coated steel bullets and certainly no live rounds. There were no police in sight, although I heard rumors they were on standby at a gas station on the main road several hundred meters away.

Despite an array of laws that discriminate against them as non-Jews, Palestinians in Israel are nominal citizens. The military regime against them ended in 1966, and they do have the right to vote in the Israeli parliament, the Knesset. Despite that, Israel has not hesitated to use violence against its “own” Palestinians.

On 30 March 1976, the first Land Day was violently suppressed by Israeli forces, and six Palestinians were killed after protests and a general strike against land confiscations in the Galilee. In October 2000, 13 Palestinians in Israel were killed by Israeli forces after they came out in support of the unarmed popular uprising that marked the start of the second intifada.

Thankfully, last Thursday was not like that. “Israel is not interested in a violent confrontation with us at this time,” Hassan told me after the march. “If they did, people in ‘48 [Palestinians in present-day Israel] would rise up against them.”

Racist legislation

In yet another example of the racist Israeli legislation passed in recent years, in March 2011 the Knesset passed an amendment known as the “Nakba law.” It made it possible to fine any public body that benefits from government funding (e.g. schools, universities, local authorities) if it holds events that commemorate “Independence Day or the day of the establishment of the state as a day of mourning.”

“The ambiguous wording of this law raises concerns that fines will be imposed for holding events in which the Nakba is mentioned in any way,” a statement from Adalah, the Legal Center for Arab Minority Rights in Israel, said. In May 2011 Adalah filed a petition against the law, but the Israeli high court ruled in January of this year that the law could stand (“Israeli high court ignored the chilling effect already caused by the ‘Nakbah law’,” Adalah, 5 January 2012).

Abir Kopty, also from Nazareth, frequently takes part in demonstrations all over occupied Palestine. She has taken part in the March of Return every year for the last ten years. “It’s important as a Palestinian, especially during the Independence Day of Israel, while Israelis are celebrating, to tell them that your celebration is actually on the ruins of my people,” she said.

As we spoke, the day’s events were winding down, and people were heading back to Abu Snan. Some Israelis, rather slow on the uptake, had finally caught onto what was taking place nearby, and decided to stage a small counter-demonstration on the main road several hundred meters away. We spoke over the sound of a loud sound system they had brought.

“I think they want to prove .. that this is theirs,” said Kopty. “It’s not: it’s a stolen land, a stolen country. We are here actually to assert our right to return to our villages and homes. Without this there won’t be justice for Palestinians.”

Strong spirit

I observed that throughout the day, there was a very strong spirit of positive Palestinian cultural nationalism. Kopty agreed: “We want to assert that we as Palestinians inside Israel are part of the Palestinian people and we are part of the struggle and the cause. I’m very proud actually, because today you don’t see any party flags in the demonstration, [only Palestinian flags] — there is total unity.

“What unites us as Palestinian people as a whole everywhere, in exile, in home, in diaspora, in ‘67 [the West Bank and Gaza Strip], in ‘48, is actually the right of return. What unites us as Palestinians is actually the Nakba. Look how many youth came to this march. Because I come every year, [I can see that] it’s growing and growing.

“It’s passing from one generation to another, without giving up our rights,” Kopty added. “This is a message to the Israeli apartheid that no matter what they do, no matter how much efforts they put for 64 years to destroy our identity, to demolish our narrative and our history, it’s not going to work.”

(electronicintifada.net / 02.05.2012)

Israeli-backed Jewish lobbies control world media: Sociologist

Geplaatst door door
Reageer
Johan Galtung
Johan Galtung
Prominent Norwegian sociologist Johan Galtung has strongly criticized Israel in his recent interview, saying the Israeli-backed Jewish lobbies systematically control 96 percent of the world media.
“The Jews control 96 percent of world media,” Galtung told the Norwegian magazine Humanist quoted by the Israeli newspaper Ma’ariv on Monday.

He added that the directors of Walt Disney, Warner Brothers and Viacom are all Jews, as are directors in the big American television networks.

“Is this accidental? If there is a Jewish boss it means Jewish control,” argued Galtung, who is called the “father of peace studies.”

The 82-year-old sociologist, who had earlier linked Israel’s Mossad to Norwegian terrorist Anders Behring Breivik, who massacred 77 people last summer, said he believes the Mossad might have given Breivik his orders.

He said that a European journalist, who had surmised that the Mossad was behind the massacre, “was vilified.”

The July 2011 incident was Norway’s worst massacre since World War II.

(www.presstv.ir / 02.05.2012)

De Zionistische beweging, de Arabieren en Balfour

Geplaatst door door
Reageer
Op haar oprichtingscongres in Bazel in 1897 had ook de Zionistische beweging van Theodor Herzl officieel voor Palestina als het beoogde thuisland gekozen. Men zag aanvankelijk een onafhankelijke staat als onhaalbaar, en streefde naar een Joods thuis onder patronage van een van de toenmalige grootmachten, de Ottomanen, de Duitsers of later de Britten. Het probleem van de Arabische bevolking in Palestina werd toen nog genegeerd. Men verwachtte dat die zich niet tegen een Joods thuis zou verzetten. Integendeel, ze zouden er veel voordeel van ondervinden, omdat het gebied, dat onder de Ottomanen nogal verwaarloosd was, eindelijk ontwikkeld zou worden, en dat zou iedereen die er woonde ten goede komen. Één van de leidende partijen in de vroege 20ste eeuw, de socialistische Poalei Zion, predikte voor samenleven met de Arabieren op basis van gelijkwaardigheid en een rechtvaardigere samenleving voor iedereen die er leefde. Optimisten verwachtten grootschalige immigratie van Europese Joden, waarmee men snel de meerderheid in Palestina zou verkrijgen. De Arabische bevolking in Palestina groeide echter sneller dan verwacht, tot meer dan 600.000 in 1914. Tijdens de Eerste Wereldoorlog wist de Zionistische beweging onder leiding van Chaim Weizmann van de Britten, die Palestina op de Ottomanen veroverden, een officiële toezegging los te krijgen, de zogenaamde Balfour Declaratie uit 1917, waarin Groot-Brittannië zijn steun voor een Joods thuis (‘Jewish Homeland’) in Palestina uitsprak, echter zonder dat dit de rechten van de Arabische bevolking aldaar mocht schenden. Naast oprechte steun voor een Joods thuis, was dit ook ingegeven door machtspolitiek: men wilde Palestina graag hebben om strategische redenen (nabijheid van Suezkanaal) en kon dit zo legitimeren. Daarnaast speelde, paradoxaal genoeg, antisemitisme een rol: men dichtte de Zionistische beweging en het internationale Jodendom veel macht toe en het was dus wel zo strategisch die aan zijn kant te hebben. Weizmann sloot in 1919 tevens een overeenkomst met Emir Feisal, aan wie de Britten een Arabische staat hadden beloofd in Syrië en Irak, en die zich achter de Joodse immigratie naar Palestina opstelde.
[Tal van officiële verklaringen, verdragen en rapporten van instanties vanaf 1916 zijn te vinden op The Avalon Project at Yale Law School, The Middle East 1916 - 2001: A Documentary Record".]

Opkomst van het Zionisme

De emancipatie van de Europese Joden vanaf de Franse revolutie bracht de Joden uit de getto’s en in de moderne wereld, en stelde hen bloot aan moderne ideeën van liberalisme en nationalisme, die zich vermengden met het traditionele Joodse verlangen naar terugkeer naar “Zion” (Jeruzalem). Bij de Sefardische Joodse gemeenschappen in Oost-Europa leefde dit verlangen het meest. Zij waren minder geassimileerd dan de Joden in West-Europa en hielden de Hebreeuwse taal en cultuur in ere. Zij werden ook het meest onderdrukt en namen al vroeg initiatieven om terug te keren naar Palestina.

Het opkomende nationalisme in Europa leidde tot nieuwe vormen van antisemitisme (de term zelf stamt ook uit deze tijd), die minder religieus en meer politiek en sociaal geïnspireerd waren. De emancipatie en integratie van de Joden werd door antisemieten afgewezen, waardoor ook een aantal meer geassimileerde West-Europese Joden tot de conclusie kwam dat het Zionisme uiteindelijk de enige oplossing was voor de Joden. Dit politieke zionisme zag een Joods thuisland in Palestina als oplossing voor de problemen van discriminatie, vervolging en machteloosheid die men als minderheid in andere landen ervoer.

In de 19de eeuw werd het Ottomaanse rijk toegankelijker voor immigranten en konden ook Joodse groepen zich makkelijker in Palestina vestigen. Zowel de Arabische als de Joodse bevolking in het gebied namen toe. Vanaf de 70-er jaren van de 19de eeuw trokken zo’n 25.000 Joden uit met name Oost-Europa naar Palestina, waarvan een deel weer berooid terugkeerden. Rond 1882 woonden in Palestina ongeveer 450.000 mensen, waarvan 25.000 in Jeruzalem. De Joodse bevolking was ongeveer 25.000, waarvan ruim de helft in Jeruzalem woonde, dat daarmee een kleine Joodse meerderheid had. De Ottomaanse regering begon in deze periode weer strenge beperkingen op te leggen aan de Joodse immigratie. Ondanks deze tegenwerking bleef de Joodse bevolking groeien, en steeg tussen 1882 en 1914 van 25.000 tot 80.000 à 100.000.

(Facebook / 02.05.2012)

New foot-and-mouth disease strain detected in Gaza

Geplaatst door door
Reageer

UN food agency says SAT2 strain found in Rafah confirms fears of spread following outbreaks in Egypt, Libya.

Vaccines against the SAT2 virus are in short supply

ROME – A new strain of foot-and-mouth disease has been detected in the Gaza Strip, the UN food agency announced on Wednesday, saying this confirmed fears of a spread following outbreaks in Egypt and Libya.

The Food and Agriculture Organisation (FAO) in Rome said an outbreak of the SAT2 strain had been found in Rafah in the southern part of Gaza Strip on the border with Egypt and it was sending 20,000 vaccine doses immediately.

“If FMD SAT2 reaches deeper into the Middle East it could spread throughout vast areas, threatening the Gulf countries — even southern and eastern Europe, and perhaps beyond,” said Juan Lubroth, FAO’s chief veterinary officer.

Lubroth said that vaccines against the SAT2 virus were in short supply and that the immediate priority should be to limit the movement of animals to prevent the highly infectious disease from spreading further.

The FAO said movement of animals from the Nile Delta through the Sinai Peninsula into the Gaza Strip were considered high risk. Foot-and-mouth spreads through the saliva of sick animals and can be passed on by traders at markets.

The agency said it would send an extra 40,000 vaccine doses to Gaza as soon as possible and was negotiating with producers “in the event of further spread of foot-and-mouth disease and a worsening of the current disease.”

It said Israel had already implemented a targeted vaccination programme.

FMD affects cows, sheep and goats and has a major negative impact on meat and milk production. It does not pose a direct risk to human health but can cause higher rates of mortality among pregnant and young animals.

(www.middle-east-online.com / 02.05.2012)

Jenin governor’s death ‘brought on by shooting’

Geplaatst door door
Reageer
Jenin Governor Qaddura Musa died early Wednesday.
JENIN (Ma’an) — The heart attack that killed Jenin Governor Qaddura Musa early Wednesday was brought on by a shooting attack on his house the previous evening, officials said.

Around 11.30 p.m. Tuesday, unknown assailants opened fire on Musa’s home in Jenin, police spokesman Mujahid Rabiya said.

The governor left his home with security chiefs to check-up on the security situation in the city, when he suffered the heart attack that killed him, presidential office chairman Hussein al-Araj told official PA news agency Wafa.

He died in the early hours of Wednesday in a Jenin public hospital, medics said.

Secretary-General of the Presidency Tayyeb Abdul Rahim told Ma’an the gunmen were responsible for the governor’s death. He stressed that Musa was shocked by the shooting, in particular as he oversaw plans to restore security control in the northern West Bank city.

On April 15, a man was killed in shoot-out with Palestinian security forces in Jenin town Bir al-Basha and residents have since warned of a tense atmosphere in the area.

Abdul Rahim stressed that security forces had clear orders to track down the culprits, and any persons who threaten Palestinians’ security.

“Qaddura Musa was in the forefront against those outlaws and criminals, and we think the Palestinian Authority will double its efforts in confronting them,” he told Ma’an.

Rabiya said police were searching for a group of suspects throughout the Jenin area, but the number of suspects was not clear.

(www.maannews.net / 02.05.2012)

Anti-jihadistisch geld en de PVV

Geplaatst door door
Reageer

Naast de ontbinding van de gedoogdstructuur heeft Wilders nog een probleem. De grote vrees van Wilders is dat zijn voormalige compagnon de route  Hero Brinkman duidelijkheid verschaft over de (buitenlandse) herkomst van het partijgeld. Maar zelfs als Brinkman de lippen stijf op elkaar houdt, dan nog is het slechts een kwestie van tijd vooraleer duidelijk wordt hoe de internationale anti-jihad beweging de PVV financieel steunt. Een uitstekende gastbijdrage van onze Belgische collega’s Apache News Lab. Het stuk is geschreven voor het mislukken van het Catshuis-overleg.

Onlangs trok Hero Brinkman, een van de sterkhouders binnen de PVV, de partijdeur achter zich dicht. Meteen ging het Nederlandse kabinet-Rutte aan het wankelen. Het vertrek van Brinkman, die gaat zetelen als een soort eenmansfractie, zorgde even voor onduidelijkheid maar intussen gaf de ex-PVV’er te kennen dat hij het kabinet-Rutte zal blijven gedoogsteunen.

Voor Rutte leken de grootste problemen daarmee op zijn minst voor eventjes van de baan. Voor Wilders lijken de problemen echter pas goed en wel begonnen. Zijn voormalige partijgenoot vertrekt immers uit onvrede met het gebrek aan interne partijdemocratie en als weeen peiling mogen geloven, dan deelt 55 procent van het PVV-electoraat de mening van Brinkman dat Wilders te veel macht heeft in de partij.

Dat gebrek aan interne democratie is een heikel punt bij zowat alle Europese extreemrechtse partijen die zeer hiërarchisch en de facto vaak door één sterke man of vrouw worden geleid. De implosie van het Vlaams Belang geeft aan hoe dergelijke éénmanspartijen in een zelfdestructieve  spiraal terecht kunnen komen, eens de pot van het deksel wordt gelicht.

Het is niet ondenkbeeldig dat de PVV van Wilders iets gelijkaardigs overkomt. Niet alleen kan de PVV, in tegenstelling tot andere extreemrechtse partijen zoals het VB en het FN in Frankrijk, niet terugvallen op een sterk uitgebouwde partijstructuur die de eerste schokken kan opvangen, de partij van Wilders is meer nog dan vergelijkbare extreemrechtse partijen elders in Europa volledig in handen van één persoon. Als Brinkman spreekt over ‘gebrekkige interne democratie’ dan is dat een behoorlijk understatement.

Groep en stichting

De ‘Vereniging Groep Wilders’ die onder de naam PVV deelneemt aan verkiezingen in Nederland heeft immers slechts een lid: Geert Wilders zelf. Om in Nederland een zogenaamde kiesvereniging op te richten moeten er wettelijk echter twee oprichters en minimaal een lid zijn. Dat probleem loste Wilders op door naast zichzelf ook de ‘Stichting Groep Wilders’ als oprichter van zijn partij in te schrijven. Dat de Stichting Groep Wilders als enige bestuurder Geert Wilders heeft, stelt (juridisch) geen probleem. Het enige lid van de kiesvereniging Vereniging Groep Wilders is overigens Geert Wilders zelf. Veel meer van één man kan een partij niet zijn.

Wilders heeft op die manier de volledige macht in handen. Het laat hem toe de partij zowel structureel als inhoudelijk met strakke hand te leiden, maar er zijn ook gevolgen. Omdat de partijfinanciering in Nederland nauw samenhangt met het aantal partijleden, loopt de PVV een pak overheidssubsidies mis. Daarom hengelt Wilders doorlopend naar steun binnen de vooral door Amerikaanse en pro-Israëlische lobbygroepen gesteunde internationale anti-jihad beweging. Wilders profileert zich in de Verenigde Staten en Israël, met succes, als de laatste reddingsboei tegen de totale overname van Europa door de islam.

Propagandist Paul Belien

De geldstromen zijn tot op zeker hoogte gedocumenteerd, maar Wilders weigert elke commentaar en elke inzage in de rekeningen van ‘zijn’ PVV. In welke mate Hero Brinkman weet heeft van de geldstromen is onduidelijk. Wie ongetwijfeld wel een kijk heeft op de herkomst van de partijcenten is Paul Belien. De man van VB-Kamerlid Alexandra Colen is sinds twee jaar adviseur van Geert Wilders en groot propagandist van de anti-jihad.

Dat de anti-islamitische gevoelens in de Westerse wereld vandaag, bijna elf jaar na de 9/11 aanslagen groter zijn dan ooit, is in belangrijke mate toe te schrijven aan de niet aflatende strijd van een relatief kleine maar invloedrijke groep anti-jihadisten. Een kluwen van bloggers, (ultra)conservatieve denktanks, academici en politici die, veelal gefinancierd door de Israël lobby, de weg naar elkaar hebben gevonden en druk bezig zijn een stereotiep negatief beeld van de islam neer te zetten. Belien is een van de katalysatoren in dat proces.

Die anti-jihad beweging heeft een proper, haast academisch gezicht met mensen die elkaar ontmoeten op groots opgezette congressen in Brussel, Tel Aviv of New York. Daarnaast is er het rauwe gezicht van de politieke agitatie en de straatacties, vorm gegeven door politieke partijen met een lange geschiedenis zoals het Vlaams Belang, maar ook door relatief nieuwe organisaties zoals het uit de British National Party ontsproten hooligancollectief English Defense League. In de Verenigde Staten lijkt het einde van het republikeinse presidentschap dan weer de deur te hebben opengezet voor een innige verstrengeling tussen (een deel van) de Republikeinse Partij, de Tea Party beweging en de anti-jihad.

Denktanks

Via allerhande buitenlandse blogs en sites stroomt geld naar de PVV van Geert Wilders en daar draagt Paul Belien graag zijn steentje toe bij. De echtgenoot van Alexandra Colen is hoofdredacteur vanIslamist Watch, een project van de Amerikaanse conservatieve en zionistische denktank Middle East Forum. Dat Middle East Forum overkoepelt een aantal projecten waaronder ook Campus Watch dat academici met ‘liberale denkbeelden’ aan de schandpaal nagelt. Het Middle East Forum wordt voorgezeten door Daniel Pipes, een van de meest invloedrijke stemmen binnen de anti-jihad beweging. Zijn Middle East Forum krijgt onder meer geld van de Bradley Foundation, een uitgesproken conservatieve Amerikaanse stichting die jaarlijks meer dan een half miljard dollar besteedt. De Bradley Foundation maakt ook rijkelijk geld over – meer dan zes miljoen dollar-  aan hetDavid Horowitz Freedom Center, een denktank genoemd naar David Horowitz, een van de andere invloedrijke anti-jihadisten die de VS rijk is.

Daniel Pipes, David Horowitz,maar ook Robert Spencer (Jihad Watch) en Pamela Geller (een van de drijvende krachten achter het verzet tegen het islamitisch centrum nabij Ground Zero), onderhouden stuk voor stuk zeer goede contacten met Paul Belien die op zijn beurt de (geld)brug bouwt naar Geert Wilders: de verschillende denktanks en hun nevenprojecten hengelen via hun websites en andere mediakanalen doorlopend naar financiële steun voor het ‘Geert Wilders Defence Fund’.

Terwijl via allerhande denktanks geld van conservatieve filantropische organisaties binnenstroomt, houden de anti-jihadisten ook de lijnen naar de politieke wereld kort. Daarbij speelt het Center for Security Policy van  Frank Gaffney een belangrijke rol.  Gaffney is net als David Horowitz, Daniel Pipes en Robert Spencer een van de bekendste spreekbuizen van de anti-jihad beweging in de Verenigde Staten. Gaffney zelf gelooft dat Obama stiekem moslim is en is er ook heilig van overtuigd dat de president niet in Amerika maar in Kenia is geboren. Dat soort meningen ventileert hij als expert, onder meer via conservatieve talk radio shows en via de conservatieve zender FOX TV. Net als Paul Belien en ongeveer alle andere anti-jihadisten komt Gaffney ook meermaals voor op de lijst met ‘inspiratiebronnen’ van de Noorse extreemrechtse terrorist Anders Breivik die vorig jaar 76 dodelijke slachtoffers maakte.

Echtpaar Chernick

Via de anti-jihad websites mag dan al geld opgehaald worden met Geert Wilders als een van de eindbestemmelingen, vraag blijft wie de echte geldschieters achter de stichtingen en de denktanks zijn. Wie brengt het geld bijeen om al die anti-islamitische propaganda te voeren?

De Center for American Progress brengt in een uitgebreide studie de belangrijkste sponsors (pdf) van de Anti-jihad in beeld: Donors Capital Fund, Richard Mellon Scaife foundations, Lynde and Harry Bradley Foundation, Newton D. & Rochelle F. Becker foundations and charitable trust, Russell Berrie Foundation, Anchorage Charitable Fund and William Rosenwald Family Fund en de Fairbrook Foundation

Vooral die laatste is interessant. De schimmige Fairbrook Foundation is een constructie van het uiterst conservatieve en uitgesproken pro-Israëlische echtpaar Aubrey en Joyce Chernick. Chernick die goed boerde in de IT-wereld, beschikt over een spaarpot van ruim 750 miljoen dollar. Het is met dat geld dat de Fairbrook Foundation de kas van de organisaties van Frank Gaffney, David Horowitz, Robert Spencer, Paul Belien en andere anti-jihadisten spijzigt.

Geld van de Chernicks stroomt in belangrijke mate naar het door David Horrowitz gesteunde Jihad Watch van Robert Spencer. Het politiek journalistieke mediakanaal Politico achterhaalde dat het overgrote deel van de 920.000 dollar die jaarlijks via het David Horrowitz Freedom Center naar Jihad Watch doorstroomt afkomstig is van het echtpaar Chernick.

AIPAC

Maar Jihad Watch is lang niet de enige anti-Jihad groep die steun krijgt van de Fairbrook Foundation. Een in de VS verplicht in te vullen belastingdocument voor stichtingen leert dat het echtpaar Chernick de voorbije jaren ook miljoenen euro’s uitdeelde, onder meer aan de organisatie American Friends of Ateret Cohanim, een organisatie die de bouw van Joodse nederzettingen in Oost-Jeruzalem steunt, maar ook aan het Center for Security Policy van Frank Gaffney en aan hetHudson Institute waarin tot voor kort onder meer ook Paul Belien zetelde.

De uitgesproken zionistische en anti-moslimhouding van het echtpaar Chernick spreekt verder uit de lange lijst van pro-Joodse en pro-Israëlische organisaties die zich de voorbije jaren konden verheugen op steun van de Fairbrook Foundation. Er zijn eerder gematigde pro-Israëlische organisaties zoals de Anti-Defamation League en hetAmerican Jewish Congress, maar er is ook de Foundation for the Defense of Democracies, een neoconservatieve en virulent anti-islamitische denktank, gefinancierd door de familie Chernick en andere, al dan niet Joodse conservatieve stichtingen zoals de Bradley Foundation.

Aubrey Chernick zelf was dan weer een tijd lang bestuurder van het Washinton Institute for Near East Policy, een denktank van hetAmerican Israel Public Affairs Committee (AIPAC), wellicht de meest invloedrijke pro-Israelische lobbygroep die de VS rijk is. Enkele jaren terug kwam AIPAC in het oog van de storm nadat was gebleken dat via AIPAC geheime Amerikaanse overheidsdocumenten naar Israel werden doorgespeeld. Verschillende professoren omschrijven AIPAC in het standaardwerk ‘The Israel Lobby and US Foreign Policy’ als ‘verstorend voor de Amerikaanse buitenlandse politiek’.

‘Anti-PVV wet’

Hoeveel geld er vanuit het buitenland uiteindelijk in de partijkas van Geert Wilders terecht komt, blijft een open vraag. Misschien geeft Hero Brinkman binnenkort wel het antwoord. Maar zelfs als hij dat niet doet, dan nog is het wellicht een kwestie van tijd vooraleer de geldstromen en vooral de precieze bedragen volledig in beeld komen. Zeer tegen de zin van de PVV ligt er een wetsontwerp op tafel dat partijen verplicht om giften boven de 1.000 euro in het jaarverslag op te nemen. Giften boven de 4.500 euro zouden zelfs in een door iedereen raadpleegbaar register moeten worden opgenomen.

Officieel is Wilders gekant tegen het wetsontwerp omdat mensen zich niet graag kenbaar maken als schenker aan de PVV.  Het toeval wil dat net Hero Brinkman het verzet tegen die ‘anti-PVV-wet’ leidde. In een eerste fase liet hij zelfs verstaan dat de PVV de boete (die schommelt tussen de 25.000 en de 100.000 euro) desnoods voor lief zou nemen. Op die uitspraak kwam hij later terug. Intussen liet hij zelfs verstaan voor de nieuwe wet te zijn.

De niet uitgesproken echte angst van Wilders is dat de op handen zijnde wetgeving ook de buitenlandse geldschieters in beeld zou brengen. Aan het kiespubliek uitleggen dat de partij in belangrijke mate geschraagd wordt door buitenlands, Amerikaans en zeer pro-Israëlisch kapitaal, ligt gevoelig voor een partij die een variant van het eigen-volk-eerst-principe aanhangt en een strenge koppeling maakt tussen loyaliteit en nationaliteit.

(sargasso.nl / 03.05.2012)