Part four: Waarom extreem-rechts terrorisme door het veiligheidsnet glipt…

                    Bron: Internet

Het onmiddellijk stopzetten van de zogenaamde oorlog tegen het terrorisme, de boycot van de apartheidsstaat Israel en solidariteit met de Palestijnen zijn essentiele elementen in een radikale koerswijziging van de Europese politiek om extreem-rechts een halt toe te roepen.

Het heeft geen half jaar geduurd om duidelijk te maken dat Anders B.Breivik dan toch niet zo’n uitzonderlijk en geisoleerd fenomeen is in het huidige Europese politieke landschap.

In Noorwegen werden in augustus en september 2011 twee rechtse extremisten opgepakt, een 27 jarige en een 34 jarige man, telkens met wapens en explosieven in hun bezit. En telkens auteurs van haatberichten jegens « moslims en migranten » op het internet.

De Britse denktank Demos publiceerde in november een enquete 1, die ze verrichtte onder meer dan 10.000 aanhangers van 14 populistische partijen en organisaties, verspreid over 11 Europese landen 2. De 10.000 zijn slechts een klein deel van de zowat 450.000 facebookfans van de 14 organisaties. Twee derde van diegenen, die wilden meewerken aan de enquete, waren mannen en jonger dan dertig jaar. Gevraagd naar de redenen om zich aan te sluiten bij dergelijke groepen, kwam als eerste punt : « de dreiging van de islam en de immigratie ». De economische crisis scoort heel wat lager.

In een commentaar op de resultaten van de enquete 3, zei Thomas Klau van de Europese Raad voor buitenlandse betrekkingen : “Net zoals het anti-semitisme tijdens de eerste dertig jaar van vorige eeuw de verenigende factor was voor de extreem-rechtse partijen, zo is de islamofobie hun verenigende factor geworden tijdens het eerste decennium van de 21° eeuw ». Wie de stemmingen in de nationale parlementen in Europa een beetje volgt, weet dat deze « verenigende factor » ook geldt voor de grote rechtse, centrum en linkse partijen in Europa. Gavan Titley, co-auteur van het boek « The Crises of Multiculturalism » en expert inzake racisme in Europa, zei over de enquête: « Het taalgebruik en de houding van vele mainstream partijen over heel Europa tijdens de « war on terror »… legde de basis voor veel van het taalgebruik en voor de rechtvaardiging die deze groepen nu aanvoeren… Tijdens de afgelopen 10 jaar is de Moslimgemeenschap in heel Europa voorgesteld als de binnenlandse vijand of op zijn minst aangewezen als een legitieme verdachte. Het is deze mainstream politieke denktrend, die deze nieuwe bewegingen zich hebben toegëigend».

Voor wie de resultaten van deze post-Breivik-enquete niet overtuigend en alarmerend vindt, kwam er in dezelfde maand november nog een andere bericht.

Toen kwam aan het licht dat drie Duitse neo-nazi’s, Uwe Mundlos (38), Uwe Böhnhardt (34) en Beate Zschäpe (36), in diverse Duitse steden, tussen september 2000 en april 2006, maar liefst acht Turken, één Griek en een Duitse politieagente hebben vermoord. De drie waren lid van de beweging « Nationalsozialistischer Untergrund »(NSU), die via terreur het Vierde Rijk wilden installeren. Hun slachtoffers waren vooral winkeliers, die willekeurig, enkel op basis van hun ras en kleur, werden uitgekozen. De drie schoten hun slachtoffers meestal dood met een pistoolschot, recht in het aangezicht. Daarna filmden ze de lijken en verwerkten die beelden in een propagandafilm. De drie pleegden ook minstens één aanslag : in 2004 deden ze een bom ontploffen in een Turkse wijk in Keulen, waarbij 22 gewonden vielen. Ze beroofden ook veertien banken. De drie zouden in totaal 88 mensen hebben willen vermoorden, een getal dat overeenkomt met de letters HH, Heil Hitler, de achtste letter in het alfabet. Sommigen opperen dat de drie betaalde informanten waren voor de inlichtingendiensten. Anderen zeggen dat een lid van de veiligheidsdiensten aanwezig zou geweest zijn bij sommige van de aanslagen.

Wat er ook van zij, Breivik, de twee Uwe’s en Beate maken op zijn zachtst gezegd duidelijk dat er iets mis met de bescherming van onze veiligheid en met onze veiligheidsdiensten en antiterrorisme experten. Lijfelijke fouillles en controles op alle in- en uitgaand verkeer op de vlieghavens, video-bewakingssystemen in alle Europese steden, terrroristenlijsten van organisaties en individuen, iris-detectie en biometrische identiteitskaarten, numerisering van vingerafdrukken, bewaking van email correspondentie, preventieve arrestaties wanneer men blijk geeft van terroristische sympathieën, opsluiting zonder proces wanneer er vermoeden bestaat van betrokkenheid bij terrorisme, nationale en Europese terreuralarmen…, noem het maar op : een waar veiligheidsmonster waakt over ons.

En dus rijst logischerwijze de vraag hoe het mogelijk is dat in een tijdperk waarin veiligheid en terrorismebestrijding topic nummer één is in de hele Westerse wereld, vier extreem-rechtse moordenaars gedurende jaren hun gang konden gaan, zonder gearresteeerd te worden. In het Duitse geval dertien jaar lang : bij politierazzia’s bleek dat de drie jonge Duitsers al in 1998 een werkplaats hadden om bommen te fabriceren. In het geval van Breivik zorgde de aankoop van zes ton chemische meststoffen, volgens specialisten een klassiek kenmerk van extreem-rechts « lone wolf-terrorisme » (eenzame wolf-terrorisme) 4, een aankoop, die, volgens het blad Der Spiegel, gesignaleerd werd aan de politie, ook niet voor een reactie vanuit die hoek.

En noch na de terreuraanslagen in Oslo en Otaya, noch na de ontdekking van de moordpartijen in Duitsland werd er een Europees terreuralarm afgekondigd om potentiele nazibendes op te rollen.

Blanke jongens en meisjes van bij ons

Dat de extreem-rechtse terroristen in Europa door de mazen van het veiligheidsnet glippen is geen technische kwestie. Het is ook niet zo dat de veiligheidsdiensten en de antiterrorismeexperten in de afgelopen jaren « vergeten » zijn om ook naar rechts te kijken.

Het gaat erom dat de huidige veiligheidsideologie, die soms psychotische vormen aanneemt, niet zomaar een objectief, neutraal denken is, dat zich bezig houdt met het bedenken van maatregelen voor de bescherming van onze veiligheid. De veiligheidsideologie is in werkelijkheid een integraal onderdeel van de Westerse oorlogsideologie en oorlogsvoering tegen het islamitisch terrorisme. Binnen onze grenzen installeerde zich de afgelopen tien jaar een soort van permanente uitzonderingstoestand, die, gebaseerd op de angst voor het moslim terrorisme, de mentale aanhang voor de oorlog garandeert en die radikale opposities het zwijgen oplegt. In wezen is de fascistische en extreem-rechtse ideologie een objectieve bondgenoot van deze veiligheidsideologie : ze is er het hoogste en het gewelddadige stadium van. En men kan stellen dat de vooruitgang van extreem-rechts gelijk opgaat met de groei van de veiligheidsideologie. Uiteindelijk gaat het om blanke jongens (en meisjes) van bij ons. Ze verdedigen hetzelfde als wij. Ze verzetten zich tegen diegenen, waartegen wij als naties in het buitenland vechten, en tegen diegenen, die ons continent van binnenin dreigen in te palmen. Natuurlijk willen we geen bloed. We zijn uiteindelijk geen barbaren. Maar het begrip is er. Net zoals er begrip is voor de juwelier, die het recht in eigen handen neemt, en een inbreker doodschiet.

Veiligheidsspecialist Brice De Ruyver : « Het is normaal dat men eerst denkt aan een aanslag van een Jihadist »

Het loont de moeite stil te staan bij de eerste reacties na het nieuws over de aanslag van Breivik.

Die eerste reacties wil men ons zo vlug mogelijk doen vergeten. Niet alleen extreem-rechts, maar zowat àlle repectabele Europese media en terreurspecialisten, stuurden onmiddellijk na het gebeuren het bericht de wereld rond dat het ging om « een aanslag van een Jihadist en/of een moslim-extremist » . Enkele dagen later, in het nieuwsduidingsprogramma Terzake verklaarde professor Brice De Ruyver, veiligheidsspecialist van een voormalig Belgisch eerste minister, zonder schroom : « Het is normaal dat men daar eerst aan denkt ».

Is dat echt zo ?

Men kan natuurlijk niemand verbieden een spontane en normale reactie te hebben.

Maar in hoeverre is ons denken nog « normaal en spontaan » dan wel « racistisch geformatteerd » zodat wij automatisch een dergelijke moordpartij gelijkschakelen met « moslimextremisme » ? Net zo « automatisch en spontaan » als toen politie en media, na de moord op Joe Van Holsbeeck in het Brussels Centraal Station in 2006, het bericht lanceerden dat het om « Marokkaanse daders » ging.

In feite zijn we teruggekeerd tot het niveau dat heerste in de VS tot in de jaren 50 en 60 van vorige eeuw. Net zoals een moordenaar of een verkrachter van een blanke vrouw toen alleen maar « een zwarte » kon zijn, zo kon in de huidige periode een aanslag in Oslo en Otoeya alleen maar het werk zijn van een Arabier en/of Moslim extremist. Tien jaar oorlog tegen het terrorisme hebben ons ervan overtuigd heeft dat « het moslimextremisme » ons bedreigt tot in Noorwegen. Onze « spontane of normale reactie » is niet meer : « we moeten een onderzoek afwachten, we moeten de verschillende mogelijkheden en alle pistes bekijken, we moeten politiek nadenken ». We zijn blind geworden voor elke andere realiteit en voor wat ontstaan is sinds de start van de oorlog tegen de terreur. Wat bedreigt Noorwegen ? Ja, er is de Noorse deelname aan de oorlog in Afghanistan. En een boomerang effect is nooit uit te sluiten. Maar Breivik leert ons dat er in Europa een heel ander spook is opgestaan, veel dichter bij ons dan de Taliban. Breivik is de vleesgeworden alliantie tussen de drie meest gewelddadige en extreem-rechtse fracties in de wereld : Europees extreem-rechts (« tegen de Islam en de migranten op het Europese continent »), de VS (« de wereldoorlog tegen het islamitisch terrorisme ») en Israel (« tegen de Palestijns/Arabische moslimterreur »). Het is een alliantie, die zowel onze veiligheid en democratie bedreigt, als elke uitkomst op een vreedzame en rechtvaardige oplossing van conflicten, als het perspectief op een normaal samenbestaan van verschillende gemeenschappen.

Noorwegen in de vuurlinie van Israel, de VS en extreem-rechts.

Het kleine Noorwegen, met de helft van de bevolking van België, mag dan al een trouwe bondgenoot zijn van de VS, lid van de NAVO, organisator van de Nobel prijs vredes-farce… Het land heeft ook een zeker onafhankelijk karakter behouden, wanneer het gaat om buitenlandse politiek en terrorismebestrijding. Iets wat ik, als Belg, de Noren alleen maar kan benijden. Zo is Noorwegen het meest pro-Palestina en het minst pro-Israël van de hele NAVO-alliantie.

Vanaf 2011 kreeg de Palestijnse vertegenwoordiging er het statuut van een volwaardige ambassade. Noorwegen zou ook de staat Palestina willen erkennen. Noorwegen blokkeerde Israelische investeringen in de olieindustrie. Noorwegen heeft een verbod op wapenhandel met Israel. In Noorwegen had in 2009 een bijna algemene staking plaats tegen de Israëlische aggressie in Gaza : in minstens 28 Noorse steden hadden toen betogingen plaats tegen de Israëlische aanval. Alle spoor- tram- en busverkeer in Noorwegen werd op 8 januari 2009 gedurende 2 minuten stilgelegd als protest tegen de aanval. 42 % van de Noorse bevolking sprak zich in een opiniepeiling uit voor een academische en culturele boycat van Israel. In januari van dit jaar kwam Wikileaks met het bericht dat de Noorse minister van buitenlandse zaken in 2007 Jonas Gahr Støre politieke contacten had gehad met de leider van Hamas, Khaled Mishaal. Een uniek gebeuren, als men weet dat Hamas op de lijst van zowel de Amerikaanse als de Europese terreurorganisaties staat. Noorwegen stond op het vlak van een heel voorzichtige, onafhankelijke politiek vrijwel helemaal alleen. Het werd er in het verleden door Israel van beschuldigd een anti-semitische koers te volgen en sympathie te hebben voor de terroristen.

Er is niet alleen Palestina en Israel.

Het Scandinavisch model, afkomstig uit een decennia lange hegemonie van de sociaal-democratie, met aandacht voor « welzijn en voor de verdediging van de zwakken », staat historisch haaks op dat van de VS. Alleen al het gematigde denken over gevangenissen, weerspiegeld in de lage cijfers van het aantal mensen achter de tralies, spreekt boekdelen. Maar onthullingen door Wikileaks 5 maakten duidelijk dat Noorwegen bij de Amerikanen en de NAVO vooral een slechte beurt maakt omwille van andere punten. Zo maakt Noorwegen wel deel uit van de Westerse alliantie in de oorlog tegen Afghanistan, maar begon het in 2010 tegelijk geheime onderhandelingen met de Taliban. Het stemde erin toe om mee te doen aan de NAVO interventie tegen Libië, maar besliste om op 1 augustus 2011 al zijn F 16 ‘s terug te trekken uit de operatie. Wat de Amerikanen en de NAVO al helemaal niet zinde is precies de houding van Noorwegen inzake terreurbestrijding. Volgens Wikileaks, beklaagde het Amerikaanse ministerie van buitenlandse er zich in 2007 over dat « Noorwegen de terreurdreiging niet genoeg au serieux nam ». Meer : « Het doet alsof het immuun is voor de terreur », het land ziet « internationale terreurorganisaties als Al Qaeda niet als een directe bedreiging tegen Noorwegen ». Een memo/bericht uit 2008 toont dat de VS zich alsmaar meer zorgen maakten : « Wij manen de Noorse autoriteiten steeds weer aan om het terrorisme au serieux te nemen… Het idee is wijd verspreid dat terrorisme ergens anders gebeurt en niet in het vreedzame Noorwegen ». En verder hebben de Amerikanen het soms over « de onwil en de incompetentie » van de Noren om de situatie van de terreurdreiging aan te kunnen.

Eind 2010 werd bekend dat de CIA al minstens tien jaar spionnagewerk verricht in Noorwegen en er Noren in de gaten houdt, fotografeert en ficheert. Daartoe had de CIA een spionnagenetwerk opgezet met een aantal gewezen politiemensen en Noorse geheime agenten.

En dan is er de opmars van extreem-rechts.

In heel Europa verpulvert extreem-rechts record na record 6. Bleef de Noorse extreem-rechtse Fremskrittspartiet (FrP) (Vooruitgangspartij, opgericht in 1973) eerst relatief onbetekenend, dan kwam daar eind van de jaren negentig verandering in. Ondermeer doordat ze, in plaats van een aanval op de belastingen, van de aanval op de migratie een hoofdpunt ging maken in de partijpropaganda. De partij is tegelijk de meest Israel-vriendelijke partij van Noorwegen.

Ze behaalde in 2009 22,9 procent van de stemmen en 41 van de 169 parlementszetels, waarmee zij de tweede partij in Noorwegen werd.

Israel is niet alleen de onvoorwaardelijke bondgenoot van de VS. Europees extreem-rechts is Israel gaan beschouwen als het land op de frontlijn van het Westen tegen de Islam. Zo bezocht een delegatie van zo’n vijfendertig parlementsleden en Europese leiders van extreem-rechts Israel in december 2010. De filosofie van deze alliantie wordt uitgedrukt in de Verklaring van Jeruzalem, opgemaakt door International Freedom Alliance 7: «De totalitaire systemen, zoals het fascisme, nationaal-socialisme en het communisme zijn verslagen. Nu staan we voor een nieuwe dreiging, die van het islamitisch fundamentalisme…Israël leeft en bestaat op de frontlinie van het conflict tussen de beschavingen. Het Arabisch-Israëlische conflict is de strijd tussen de westerse beschaving en de radicale islam. De strijd tussen degenen die de vrijheid koesteren en degenen die van de wereld een islamitische theocratie willen maken…Als Jeruzalem valt, zullen ook Athene, Rome, Amsterdam en Nashville vallen».

In Breivik komt alles op een radikale manier samen.

In de periode tussen 1997 en 2006 was Breivik lid van de jeugdafdeling van de Fremskrittspartiet en van de partij zelf, die hij uiteindelijk verliet omdat hij ze niet radicaal genoeg vond. In zijn schrijfsels prijst Breivik Israël, omdat het een stuk grond heeft « heroverd » op de islam. Hij is bewonderaar van Avigdor Lieberman, diens Yisrael Beitenu partij en verklaart zich een aanhanger van « het Zionistisch Israelisch nationalisme ». Wanneer hij pleit voor de deportatie van Moslims uit Europa, pleit hij tegelijk ook voor « hun deportatie uit de Westbank en de Gazastrip ».

Wie het fenomeen Breivik en co echt wil bestrijden zal daarom geen genoegen nemen met de belofte dat er vanaf nu harder zal opgetreden worden tegen extreem-rechts. Het onmiddellijk stopzetten van de zogenaamde oorlog tegen het terrorisme, de boycot van de apartheidsstaat Israel en solidariteit met de Palestijnen zijn essentiele elementen in een radikale koerswijziging van de Europese politiek om extreem-rechts een halt toe te roepen.

Europol : er is geen extreem-rechts terrorisme.

In december 2010 bracht de Britse Association of Chief Police Officers (Acpo) voor het eerst een gedetailleerd rapport uit waarin het aantal zogenaamde « hatecrimes », (misdaden gepleegd op mensen omwille van hun ras of kleur, hun sexuele geaardheid, hun handicap..), begaan, opgeteld werden. De ontstellende cijfers spreken van 52028 hatecrimes in Engeland en Wales alleen voor het jaar 2009. Daarvan werden er zo’n 45000 gepleegd uit racistische motieven, en 5000 vanuit sexuele afkeer 8.

Geen enkel van deze « incidenten » en misdaden valt onder de benaming : « terroristische aanslag ». Het doodslaan van een migrant wordt niet beschouwd als een terroristische daad, terwijl bijvoorbeeld de moord op de Nederlandse filmmaker Theo Van Gogh dat wel is.

Waarom is dit zo ?

Een lid van de Britse regering wou aan The Associated Press kwijt waarom, op voorwaarde dat hij anoniem mocht blijven : “Het gaat erom wat je beschouwt als een bedreiging voor de veiligheid. In Groot-Brittanie worden extreem-rechtse of linkse groepen niet gezien als een grote nationale bedreiging.” In een Europese studie over het extreem-rechts terrorisme 9 wordt ook ingegaan op de vraag waarom extreem-rechts geweld niet als terrorisme wordt beschouwd. « … Rechtse groepen gebruiken plaatselijke tradities, waarden en kenmerken om hun eigen identiteit te definieren. Ze vallen groepen aan, die beschouwd worden als een bedreiging voor die tradities, waarden en kenmerken. Omwille daarvan erkennen vele niet-rechtse burgers zich in de politieke opinies van die organisaties of sympatiseren ze ermee, ook al zijn ze tegen hun methodes en taktieken. Anderen kunnen zich passief bedreigd voelen door (ethnische of politieke) minderheden in de samenleving. Het is tegen die minderheden (vaak buitenlanders) dat de extreem-rechtse activitisten en de « gewone » burgers zich samen vinden. Daaruit volgt dat rechts geweld- ook al is het onaanvaardbaar- niet vaak bestempeld wordt als terrorisme. Het creeert immers geen angst onder de meerderheid van de bevolking, zoals bijvoorbeeld religieus geinspireerd terrorisme dat wel doet, hetgeen een van de belangrijkste criteria is voor terroristische daden… Rechtse aanvallen zijn meer gefocused op een specifieke minderheid, en bedreigen niet direct de meerderheid. Wanneer men alleen maar angst creeert onder de minderheden, dan spreekt men van « hatecrime ». »

De officiele rapporten van politie en veiligheidsdiensten zeggen niets anders.

In het officiele Europol rapport 2011 « EU Terrorism Situation and Trend Report (TE-SAT) » kan men lezen dat er in 2010 in Europa « geen extreem-rechtse terreuraanvallen plaatsvonden ». Europol stelde alleen hun verhoogde activiteit op het internet vast.

Het preciese aantal terreuraanvallen in Europa voor de jaren 2009 en 2010 ziet er voor Europol als volgt uit. In 2009 : een totaal van 294 gemiste of succesvol uitgevoerde terreuraanvallen (een derde minder dan in 2008 en ongeveer de helft van 2007) in zes Europese landen. 237 van die 294 waren het werk van separatisten. 40 waren het werk van linkse of anarchistische groepen. De islamisten waren verantwoordelijk voor 1 aanslag. Extreem-rechts voor 4 aanslagen.

In 2010 : een totaal van 249 terreuraanslagen. Daarvan werden er 160 door separatisten gepleegd. 45 door extreem-links. 3 door islamisten. En 0 door extreem-rechts.

Het lijken wel rapporten afkomstig van een andere planeet.

Een heel ander beeld dan je zou verwachten temidden van de oorverdovende propaganda rond islamitische terreur en terreurdreiging. En verder is de absolute ontkenning van het terroristisch geweld van extreem-rechts gewoon hallicinant.

Verder. In 2010 werden er in Europa 611 personen gearresteerd voor terroristische misdrijven. Bijna de helft daarvan (47%, 267 personen) in verband met islamitisch terrorisme, 89 onder hen omwille van de voorbereiding van een terroristische aanslag. Europol : « In vergelijking met vorig jaar is een groter aantal individuen (89) opgepakt voor de voorbereiding van een terroristische aanslag. Het wijst op de voortdurende planning van aanvallen door islamitische groepen in Europa. De redenen voor de arrestaties zijn behalve de voorbereiding van aanslagen : propaganda, recrutering en het verlenen van hulp.. »

En intussen ging het leven van Breivik, de twee Uwe’s en Beate… zijn gewone gang.

—————————————————————————

1- Met name onder de Facebookfans van volgende organisaties : Bloc Identitaire (Frankrijk), the British National Party (UK), CasaPound Italia (Italië), the Dansk Folkeparti (Denemarken), the English Defence League (UK), Front National (Frankrijk), Partij voor de Vrijheid (NL), Die Freiheit (Duitsland), Freiheitliche Partei Österreichs (Oostenrijk), Fremskrittspartiet (Noorwegen), Lega Nord (Italië), Perussuomalaiset (Finland), Sverigedemokraterna (Zweden) en Vlaams Belang (België).

2- http://www.demos.co.uk/ : The New Face of Digital Populism, Jamie Bartlett, Jonathan Birdwell, Mark Littler Publication Date 2011-11-07

3- guardian.co.uk, Sunday 6 November 2011

4- « Anders Behring Breivik, stade suprême de l’extrémisme », Antonin Grégoire, Tribune Rue89

5- http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/norway/8655964/WikiLeak…

6- In juni 2010, behaalde de PVV van Geert Wilders in Nederland 24 zetels op de 150 zetels, en werd de tweede grootste partij van het land. In april 2010, behaalde Jobbik (beweging voor een beter Hongarije) 16,71 procent van de stemmen en werd de derde grootste partij van het land. Ook in april, behaalde de partij Echte Finnen 19 procent van de stemmen en werd de derde grootste partij van het land. Op 10 october behaalde de FPÖ in Wenen 27 % van de stemmen bij de provinciale verkiezingen. Dezelfde score als Jorg Haider in 1996. Op 19 September behaalden de Zweedse democraten, Sverigedemokraterna, 20 zetels van de 349 zetels in het parlement. Enz.

7- Geciteerd in European Race Audit, september 2011

8- « Hate crime figures paint a grim portrait of life in Britain », By Mark Hughes, The Independent, 1 december 2010

9- 20th Century Right Wing Groups in Europe , Prone to extremism or terrorism? Transnational terrorism, security and the rule of law, 4 juli 2008 (een project gefinancierd door de Europese commissie)

(www.kifkif.be / 24.11.2011)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *